[S.Fic Attack on titan][Levi x Eren]Midnight Wedding

ปะป๋ารีไวล์ & มะหม้าเอเลน The ซีรีย์

[S.Fic Attack on Titan] Midnight Wedding

Paring : Levi x Eren

Rate    : Nc-17

Story   : blood_hana

ปล1.ภาคต่อ  Until The end

ปล2.ซับเลือดด้วยนะเครอะ
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Midnight Wedding

ค่ำคืนแห่งดวงดารา…ผืนฟ้าสีดำ..ความเย็นของสายลมพัดผ่านกระทบร่างผอมบางสูงโปร่งในชุดเจ้าสาวเปื้อนโคลนดินสีดำคล้ำ..นั่งพับเพียบนิ่งอยู่บนเตียงฟูกสกปรกจนหยากไย่จับ..ใบหน้าหวานใต้ผ้าคลุมสีขาวโปร่งประดับช่อลิลลี่งามก้มลงมองมือของตนที่กำแน่นกับความประหม่าก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น..สบตาคมกริบของบุรุษสูงวัย

 

 

“อ..เอ่อ..หัวหน้าครับ…” เอเลนพูดขึ้น ทำลายความเงียบสงัดที่ปกคลุมในบ้านไม้ถูกทิ้งรกร้างมาเป็นเวลานาน…ความเงียบที่หัวหน้ารีไวล์และเอเลนดำเนินมาเนิ่นนาน

หลังจากที่ชายหนุ่มผมสีดำสั้นบุกไปชิงตัวเขามาจากงานแต่งอันยิ่งใหญ่ของเหล่าไททัน ขโมยจูบแรกอย่างไม่ถามความสมัครใจ ถึงหัวสมองของเอเลนจะซื่อแต่ก็ไม่โง่ถึงขนาดไม่เข้าใจความหมายโดยนัยจากการกระทำรวมถึงคำพูดของรีไวล์ ที่บอกว่า  ‘คนอย่างแก ไม่เหมาะกับงานแต่งหรูหราแบบนั้นหรอก’

 

 

 

 

หัวหน้า..ขอเราแต่งงาน..

จูบสาบานอย่างป่าเถื่อนอีกต่างหาก

 

 

 

 

 

รีไวล์ละมือจากการถอดเสื้อนอกสีน้ำตาลของชุดสำรวจที่เปื้อนเลือดเหล่าไททันจนกลบสีเสื้อให้เป็นสีแดงฉาน สีแดงที่โชลมร่างนายทหารที่เก่งกาจที่สุดตั้งแต่หัวจรดเท้า มองคนเรียกด้วยเสียงแผ่วเบาระคนสั่น ทหารหนุ่มจ้องตอบเงียบ..แล้วก็หัดมาถอดเสื้อนอกออกตามด้วยผ้าพันคอที่เคยเป็นสีขาวซึ่งตอนนี้ย้อมสีแดงแถมมีกลิ่นเหม็นคาวคนคนรักความสะอาดอย่างรีไวล์ต้องนิ่วหน้าหงุดหงิด

 

 

 

 

 

 

ต้องทนกลิ่นคาวเลือดไททันมาตลอดเส้นทาง

พอคิดว่าเจ้าเด็กนี่กำลังจะจากไปตลอดกาล

สมองก็ขาวโพลนลืมทุกสิ่งทุกอย่าง..คิดเพียงอย่างเดียว

ต้องกระชากเด็กของเขากลับมาให้ได้

 

 

 

 

 

 

“ห..หัวหน้า!!!” เอเลนร้องกึ่งปราม ขยับถอยหลังจนชิดกับหัวเตียง..ดวงเนตรสีมรกตกลมโตเบิกกว้างมองบุรุษส่วนสูงน้อยกว่าเปลือยท่อนบน..ท่อนบนที่ปรากฏกล้ามมัดพองาม ยิ่งได้ต้องแสงจันทร์ที่ส่องผ่านทางกระจกหน้าต่างฝุ่นจับด้วยแล้ว..เอเลนรู้สึกว่าหน้าของตนร้อนผ่าว อกซ้ายเบาหวิวแปลกๆจนต้องก้มหน้าก้มตาหลับตาปี๋

ไม่มีเสียงตอบกลับจากอีกฝ่าย สิ่งที่รู้คือเตียงที่ยวบยุบลงและเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆกระทั้ง….เอเลนสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนของลมหายใจรดหัว

 

 

 

“เอเลน..ลืมตา” คนที่เงียบมานานในที่สุดก็พูดออกมา แม้จะด้วยน้ำเสียงในเชิงสั่งการก็ตามที

 

 

 

เปลือกตาบางที่ปิดแน่นขยับสั่นไหวด้วยความไม่แน่นอนใจ..ทั้งลังเล ทั้งกระดากอาย ก่อนจะค่อยๆลืมนัยน์ตาขึ้น..โดยที่สายตาของเด็กหนุ่มเลือกที่จะเฉมองด้านข้างแทนที่จะสบตา…สิ่งที่สะท้อนในดวงเนตรสีเขียวดั่งน้ำทะเล..คือลำแขนของรีไวล์ที่เท้ากับหัวเตียง..นั่นหมายความว่าร่างกายในชุดเจ้าสาวบริสุทธิ์กำลังถูกกักบริเวณในอ้อมแขนแกร่ง..

 

ปากอิ่มที่ยังคงติดสีโอรสซึ่งถูกช่างแต่งหน้าของเมืองไททันตบแต่งให้งดงามเผยอเล็กน้อย..แล้วเม้มแน่นแสดงให้เห็นถึงอาการพะวงในใจ…ปากอิ่มที่คนหนุ่มอายุมากกว่าได้ลิ้มลองสัมผัสเป็นคนแรกก่อนที่จะถูกเจ้าชายไททันประทับคำสาบานลง มือแกร่งที่ยังว่างขยับเคลื่อนเชยคางคนในอ้อมแขนให้หันมาสบตาคมกริบของเขา

 

 

เด็กหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลแมกไม้ได้รับรู้ว่าสถานะของตัวเองตอนนี้เปรียบเหมือนเหยื่อโอชะที่กำลังถูกสัตว์ป่าเขี้ยวคมลิ้มลองก่อนจะกลืนกินไปทั้งตัว..พอได้เห็นหัวหน้าเคารพและรักยิ่งสภาพเปลือยท่อนบนคร่อมร่างเขาไว้กับหัวเตียง เงาสีดำของชายผมดำทาบทับลงบนเรือนกายขาวผ่องในชุดเจ้าสาว ..ใบหน้าคมคายหล่อเหลาระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ทำให้หัวใจเต้นแรงแทบทะลักออกจากอก

 

 

เอเลนไม่รู้ว่าตัวเองควรทำตัวอย่างไร..ควรพูดจาเช่นไร..ร่างกายของเขาร้อนผ่าวไปหมดโดยเฉพาะหน้า แขนขาอ่อนเปลี้ยจนขยับไม่ได้ ปล่อยให้คนหนุ่มโน้มตัวลงประทับจูบลงบนริมฝีปากอิ่มเล็กนิ่มเย้ายวนใจ..ควานหาความหวานล้ำซาบซ่านในโพรงปากนั่น..

 

 

 

“อ..อ๊ะ..” เอเลนครางต่ำ อ้าปากหายใจหอบหนักกับการรุกเร้าไม่หยุดหย่อนของอีกฝ่าย ดวงหน้าแดงก่ำเป็นสีผลแอปเปิ้ลสุก มือหยาบจับหัวไหล่ลากไล้ไปยังแผ่นหลังเปลือยเปล่าจากชุดเจ้าสาวที่ถูกดีไซน์ขึ้น ก่อนจะออกแรงรั้งให้ร่างผอมนั่นเข้าแนบกับแผงอกแกร่งโดยที่ตนเองยังคงละวนจุมพิตบนริมฝีปากแสนไร้เดียงสา

ผ้าคลุมเจ้าสาวถูกถอดออก..ตามด้วยเสียงซิปที่รูดลงด้านหลังเสื้อสีขาวบริสุทธิ์ที่เปื้อนโคลนอยู่ เอเลนในชุดเจ้าสาวเกาะอก..เสื้อที่เคยปกปิดร่างกายค่อยๆร่นออกไปจากลำตัวท่อนบนไล่ลงมาถึงท่อนลางแล้วถูกปลดออกจากเรือนกายสีขาวไข่มุกโดยรีไวล์ซึ่งโยนมันทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่ใยดีในเนื้อผ้าราคาแพง

 
“หือม์…” รีไวล์ถอนริมฝีปากจากร่างผอมบางที่เขาเตรียมขย้ำในอีกไม่กี่เพลาข้างหน้า นัยน์ตาคมกริบเลื่อนลงมามองแผ่นอกของเด็กหนุ่มแบนราบเปลือยเปล่าประดับยอดอกสีหวานอมชมพู ไล่สายตาลงมายังสะโพกที่โค้งเว้าผิดปกติ..และ…

“อ๊ะ!!!” เอเลนอุทานร้องเสียงหลงเมื่อตัวเองถูกชายผมสีดำตัดสั้นผลักให้นอนหงายหลังกับเตียง มือแกร่งจับหัวเข่าที่พยายามแนบชิดปิดบังส่วนสำคัญออกแรงแยกให้อ้ากว้างขึ้น ดวงเนตรคมหรี่มอง..ส่วนลับที่ควรจะมีเหมือนเขา..

 

 

 

กลายเป็นของอิสตรี…

 

“ห..หัวหน้า..ทำไม?” เอเลนประหลาดใจกับร่างกายที่ผิดปกติ ตากลมโตเบิกกว้างตกตะลึง ส่วนล่างของเขา..มันหายไป!!แล้วมีในสิ่งที่บุรุษไม่พึงมี   ขนาดคนเป็นหัวหน้ายังอดมุ่นคิ้วลงด้วยความฉงนเสียไม่ได้ แม้จะอารมณ์นิ่งแค่ไหนก็มิอาจซ่อนแววตาสงสัยใคร่รู้ในสิ่งอัศจรรย์นี่…หากจะบอกว่าเอเลน เยเกอร์ เป็นหญิงสาวปลอมตัวก็ไม่ใช่ เพราะตอนเคยมีการตรวจร่างกายทุก 6 เดือนของเหล่าทหาร ทั้งหมอพยาบาลต่างก็ยืนยันมาแล้วว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นชาย..ส่วนล่างก็มีเหมือนคนอื่นๆ

“พวกนั้น..ทำอะไรกับแกหรือเปล่า” รีไวล์ถาม จ้องมองคนที่นอนราบกับเตียงด้วยสายตาเค้นถาม

“ป..เปล่าครับ..ไม่ได้ทำอะไรเลย..ผมเองก็ไม่เข้าใจ” เอเลน เยเกอร์ รู้สึกสับสน..ตาสีมรกตมองสิ่งที่อยู่ระหว่างขาเรียวยาวสวยของตัวเอง..มุมมองเขาอาจเห็นแค่เนิน…แต่รีไวล์คงเห็นทะลุปรุโปร่งหมด

 

..แค่คิด..แก้มใสก็ขึ้นสีอย่างเลี่ยงไม่ได้..

 

 

หัวสมองของหัวหน้าทีมสำรวจคิดออกเพียงอย่างเดียวที่พอจะสมเหตุสมผล..นี่คือกระบวนการสืบพันธุ์ของไททัน..ปิศาจนรกร่างกายสูงใหญ่กินมนุษย์เป็นอาหาร…ไร้เพศ..สิ่งมีชีวิตปริศนา ไม่รู้ต้นตอ ไม่รู้ที่มาที่ไป

ถึงปริศนาจะพอกระจ่างบ้างแล้วว่า ไททันคือการทดลองลับของคนรุ่นก่อนด้วยกระบวนการทางวิทยาศาสตร์อันล้ำยุค..แต่เรื่องสืบพันธุ์..รีไวล์คงเป็นมนุษย์คนแรกของโลกเหลืออยู่ไม่ถึง 2 ใน 3 ได้รู้ความจริง

 

 

…เพศของไททันอาจแปรเปลี่ยนไปตามสภาพคู่นอน…

 

 

“!!!!!!” เอเลนเบิกตากว้าง สะดุ้งโหยงเมื่อหน้าคมคายหล่อเหลาก้มลงไประหว่างขาทั้งสองข้าง ความรู้สึกเปียกชื้นอุ่นๆลื่นๆกำลังละวนอยู่บริเวณส่วนล่าง ร่างกายสีขาวสะอาดสั่นระริกกับความรู้สึกเสียวซ่านแปลกๆจนขนลุกชัน ปากอิ่มเผยอกว้าง แหงนหน้าขึ้นจ้องมองเพดานที่เต็มไปด้วยหยากไย่ บ้านร้างที่ถูกทิ้งไว้..คาดว่าเจ้าของคงอพยพหลบหนีพวกไททันไม่ก็ถูกไททันจับกินไปเสียแล้ว สายตาที่เคยแจ่มชัดเบลอลงเพราะน้ำตาคลอเบ้า..น้ำตาที่เอ่อล้นออกมาแปลกประหลาด

 

 

ไม่ใช่เสียใจ..มันมาจากความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่ทั้งสุขทั้งทรมานในเวลาเดียวกัน

 

 

“อึก…อ๊ะ..อ้า..” เสียงหวานๆครางเบาๆ เสียงแปลกๆที่ไม่เคยหลุดออกมาจากปากอิ่มดังขึ้น เอเลนหน้าขึ้นสีกำลังอาการเพี้ยนๆของตัวเอง จนต้องยกมือขึ้นมาปิดปากแน่นไม่ให้เผลอหลุดเสียงออกมา   ไททันในร่างคนเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเปลือกไม้ไม่กล้าที่จะก้มมองชายที่เขารัก ด้วยความรู้สึกกระดากอาย..อายเกินกว่าจะมองว่าตัวเองกำลังถูกกระทำอะไรบ้าง ปล่อยให้ร่างกายสัมผัสรับรู้ด้วยร่างกายของมัน..จนสื่อออกมาในอารมณ์ที่ปะทุวนในห้วงความคิด

ดวงเนตรสีมรกตเหลือบมองเพดานห้องข้างๆเงาดำที่ฉายฉาบกิจกรรมเริงรักบทแรก..เงาของเขาที่นอนแผ่บนเตียงยกขาคู่กับเงาของรีไวล์ที่กำลัง…อยู่วนสิ่งที่อยู่ระหว่างขา..แค่เงาขยับไหว เอเลนก็หน้าขึ้นสีเข้มแดงกว่าเก่าจนต้องหลับตาแน่นไม่กล้าที่จะลืมตามองอะไรต่อมิอะไรอีก  ที่สุดแล้วสัมผัสเปียกชื้นนั่นหยุดลงโดยที่เอเลน..ยังรู้สึกค้างคาในหัวใจ..เหมือนกับยังไม่ได้ปลดปล่อยทั้งที่อารมณ์ปริศนานั่นยังค้างอกเช่นนี้  เตียงยวบยุบอีกครั้งและครานี้อกแบนราบขาวถูกแนบสัมผัสทาบทับด้วยแผงอกแกร่ง เอเลนสะดุ้งโหยงเผลอลืมตาหันมามองก็พบกับใบหน้าคมของรีไวล์ระยะใกล้จวนเจียนจูบ

“แกกลัว?” รีไวล์ถาม

“ผม..ผมอธิบายไม่ถูก..ผม” ทั้งกลัวแต่ก็ไม่อยากให้หยุด..ทั้งทรมานแต่กลับเสพติด…

“ถ้างั้น..ฉันจะถือว่าแกตกลง” คำพูดมัดมือชกเอาเองเสร็จสรรพ มือแกร่งจับเรียวขาขาวเพรียวยาวยกขึ้น ตามด้วยการขยับ..ของหัวหน้าหนุ่มสูงวัยกว่า เอเลนสะดุ้งวาบตาโตคราวนี้เขารู้สึกเจ็บจนจุกกับท่อนแข็งใหญ่แทรกเข้ามาในช่องทางสีหวานรูปแบบอิสตรีเพศของตน

 

 

ปึก..ปึก…ปึก

 

“ห..หัวหน้า..ผม!!เจ็บ!!” ใบหน้าหวานกรีดร้องแขนอรชรพยายามยันแผงอกแกร่งให้ถอยออกจากร่างตัวเอง ทว่า..มีหรือที่คนผอมบางเช่นเขาจะสู้ทหารโชกโชนศึกถึงขนาดล้มไททันมากมายถึงใจกลางเมืองหลวงของพวกมัน แล้วแบกเขาหนีออกมาไกลแสนไกลตลอดเส้นทาง  คนผมสีดำสั้นจิ๊ปากไม่พอใจ หงุดหงิดกับอาการดิ้นพล่านของคนในอ้อมแขน เขาออกแรงกดตัวเองลงมือหยาบกร้านจับข้อมือเล็กบางกดลงกับเตียงพร้อมขยับกระแทกใส่ต่อไป

“อ๊า!!!เจ็บ!!!ผม…เจ็บ!!!” เอเลนร้อง..ร้องจนน้ำตาไหล..ในขณะที่รีไวล์นิ่วหน้าลงกับการบีบรัดแน่นจนเขาเองก็เริ่มรู้สึกเจ็บนิดๆเช่นกัน..การบีบรัดแน่นของช่องทางบริสุทธิ์ผุดผ่อง ทำให้บุรุษผมสีดำตัดสั้นแทบคลั่งกับความเจ็บปนเปเสียวซ่านยามถูกตอดรัดแรงๆ ..ทั้งยากแก่การเข้าไปในกายาสีขาวนวล..แต่ก็ไม่ยอมเปิดประตูให้ผู้ที่หลงเข้าไปในแดนสวรรค์นั่นออกมาง่ายๆ

 

 

เสียงเนื้อกระทบกันดังชัดในบ้านร้าง สลับเสียงครางแหววหวาน กรีดร้องอย่างทุกข์ทรมานแต่แอบแฝงความสุขสันต์น่ากระหาย  ขนาดที่คนฟังยังรู้สึกได้ถึงอารมณ์ร่วมที่เขากำลังมอบให้เจ้าสาวด้านใต้

 

ปึกปึกปึกปึกปึก

 

เร็วขึ้น..แรงขึ้น..และถี่ขึ้นเรื่อยๆ กระทั้งหัวสมองของคนทั้งคู่ขาวโพลน  ร่างกายของเอเลนเริ่มตอบสนองตามสัญชาติญาณขาทั้งคู่แยกกว้างรับการถาโถมของรีไวล์  ทั้งคู่อยู่ในภวังค์ของสัญชาติญาณดิบที่กำลังจุดเชื้อไฟราคะให้ลุกโชนยิ่งขึ้นก่อนจะแผดเผาจิตวิญญาณที่เรียกว่าสติสำนึกให้มอดไหม้

 

เอี๊ยดเอี๊ยดเอี๊ยด

 

เตียงสั่นไหวตามแรงขยับเคลื่อนของคนทั้งสอง..ขาเตียงลากครูดกับพื้นไม้จนเป็นรอยถาก คลอเสียงครางหายใจหอบและเสียงเบียดเสียดของเนื้อที่กระทบกันต่อเนื่องกระทั้ง….

“อ๊า!!!!!!”  เอเลนกรีดร้องเสียงดัง พร้อมกับความรู้สึกวาบซาบซ่านไปทั่วร่างกาย..ราวกับถูกปลดปล่อยเช่นเดียวกับของเหลวอุ่นทะลักที่เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลแมกไม้รับรู้ได้ว่ามันอัดแน่นไหลเข้ามาในช่องทางสีหวานของตน..ของเหลวที่ร้อนอุ่นจนล้นออกมาตามง่ามขาเปรอเปื้อนเตียงสีขาวเช่นเดียวกับโลหิตสีแดงของพรหมจรรย์

 

 

“ห..หัวหน้า..”

“เรียกชื่อฉัน…” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นเบาๆ แอบแฝงด้วยคำสั่งเหมือนเคย เจ้าตัวคนผมสีดำเปียกชื้นเหงื่อไม่ต่างจากคนในอ้อมแขนสบตาสีเขียวมรกตอ่อนล้า..แววตาที่ยังคงในรสของราคะ..แววตาไร้เดียงสาได้ถูกสอนบทเรียนแสดงออกในอารมณ์ของผู้ใหญ่..แววตาที่ยังคุกกรุ่นเช่นเดียวกับตาสีเข้มคมของเขา

 

“ร..รีไวล์”

เสียงหวานเอ่ยครางตอบ..และนั่นทำให้รีไวล์ทนไม่ไหว  เขาซุกหน้าลงกับคอระหงขบเม้นสร้างรอยรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมขยับตัวกระแทกแก่นกายตัวเองที่ยังคาในช่องทางล้ำลึกนั่น มือที่เคยใช้กดข้อมือผอมแรงจนปรากฏรอยช้ำแดงนิ้วทั้งห้า ปล่อยออกมารั้งใบหน้าหวานจากท้ายทอยให้ลำคอแนบกับริมฝีปากหนา ขณะเดียวกันกับเอเลนโอบรอบคออีกฝ่ายรั้งดึงให้ชายหนุ่มสัมผัสกายตัวเองมากขึ้น

 

 

 

..เป็นไปตามสัญชาติญาณแห่งแรงปรารถนา…

…ดำเนินการต่อเนื่อง….ไปกระทั้งความเหนื่อยล้าของทั้งคู่นำพามาซึ่งการสิ้นสุดในกิจกรรม

แสงอาทิตย์แย่งตาทำเอาเด็กหนุ่มตัวสูงโปร่งผอมบางมุ่นคิ้วหงุดหงิด..เปลือกตาบางค่อยๆเลื่อนขึ้นเปิดออกเผยนัยน์ตาสีมรกตกลมโตฉายแววมึนๆ ร่างผอมขยับตัวยุกยิกใต้ผ้าห่มสีขาว แล้วค่อยๆพลิกกายที่นอนตะแคง..มานอนหงายหลัง แม้ว่าการขยับกายจะระบมร้าวไปจนถึงสะโพกร่างเสียจนน้ำตาเล็ด กระนั้นเจ้าตัวก็เลือกที่จะฝืนความเจ็บปวดเหล่านั้น

สิ่งแรกที่เอเลนเห็น..คือดวงอาทิตย์ปริ่มขอบฟ้าผ่านทางหน้าต่าง..อย่างที่สองคือสภาพห้องนอนทั้งหมด…ถูกเก็บกวาดจนสะอาดหมดจด!!! แม้แต่ฝุ่นก็ไม่มีให้เห็น..ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร นิสัยรักความสะอาดเข้าเส้นเลือดนั่นเรียกรอยยิ้มขำขันระบายบนใบหน้าหวาน

 

 

 

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำเย็นชาจนเป็นนิสัยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ร่างผอมรีบเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งตามนิสัยเดิมสมัยเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของอีกฝ่าย ก่อนที่ความเจ็บแปล๊บด้านล่างทำให้เอเลนร้องครางหน้าเหย่เกจนต้องทรุดไปนอนกับเตียงอีกรอบ…

 

รีไวล์มองสภาพน่าสมเพชเวทนาของอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย..เอเลนช้อนมองใบหน้าคมหล่อเหลา..ตอนนี้อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดกับกางเกงดำสายเอี๊ยม ซึ่งไม่รู้ว่าไปขุดเอามาจากไหน แต่แล้วไม่นานเขาก็ได้คำตอบเมื่อกองเสื้อผ้าในมือแกร่งโยนเข้าใส่หน้าเด็กไททันผู้มีศักดิ์เป็นถึงเจ้าหญิงของเหล่าไททันศัตรูตัวฉกาจของมนุษยชาติ

 

 

 

 

ไททันร้ายกาจ..ที่ขโมยหัวใจทหารสำรวจปิศาจเช่นเขา

 

 

 

 

 

“ฉันไปเจอในตู้เสื้อผ้า รีบๆอาบน้ำแต่งตัวแล้วมาทำอาหารให้ฉัน” สั่งเสร็จสรรพก็เดินจากไป ไม่หันแม้แต่ชายตามองคนที่ระบมจากกิจกรรมบนเตียงเมื่อคืน..ทั้งๆที่เป็นครั้งแรกแต่ชายหนุ่มผมดำสูงวัยกลับใส่เอาๆจนเอเลนนึกอยากร้องไห้ในช่วงหลังๆว่าเมื่อไหร่จะหยุดเสียที

 

 

 

 

ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า..ดวงเนตรสีมรกตกลมโตแอบสังเกตเห็นแว้บหนึ่ง…

ใบหูของหัวหน้ารีไวล์ขึ้นสีแดงระเรื่อ…

 

 

 

 

ปากเรียวบางเจ่อบวมขึ้นสีแดงดุจกุหลาบจากการถูกกระหนำจูบเมื่อคืนซ้ำไปมาคลี่ยิ้มบางๆกับคนเย็นชา โหดร้าย วาจาร้ายกาจ ไร้ซึ่งความสุภาพชน  แต่คนๆนี้ก็ยื่นมือมาช่วยเขาอยู่ทุกครั้งร่ำไป…

เอเลน เยเกอร์ค่อยๆพยุงกายเปลือยเปล่าของตนลงจากเตียง มือบางคลี่เสื้อผ้าที่บุรุษผมสีดำหามาให้

 

 

 

 

“เอ๊ะ!!!!”

กระโปรงตัวยาวผ้าผ้ายสีเขียวหม่น..ชุดกระโปรงที่เหล่าสตรีใส่กัน..คือชุดที่รีไวล์หามาให้!!?

 

 

 

 

 

ยังไม่ทันที่ปากอิ่มจะขยับตะโกนถามคนรักแสนเย็นชาของตัวเอง เสียงทุ้มเจือปนความหงุดหงิดที่ดังออกมาจากส่วนห้องกินข้าว “ฉันให้เวลาแก 5 นาที ถ้าสายฉันจะเดินไปลงโทษแกถึงเตียง!!”

 

 

นั่นทำให้เอเลนเลือกที่จะหยุดปากแล้วกลั้นใจอาบน้ำแต่งตัว…ในเสื้อผ้าผู้หญิง….

 

 

 

 

 

 

 

หนึ่งบุรุษหนึ่งไททัน..ได้เริ่มต้นขึ้นภายในกระท่อมหลังเล็กๆ

จากนี้ไปจะมีแต่ความสุข..หรือเปล่านะ?

แต่ช่างเถอะ..ก็นี่มัน..ชีวิตคู่นี่นา

 

 

 

 

 

 

FIN( or TBC?)

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s