[Fic Attack on Titan]Brother//Part2

[Fic  Attack on titan] Brother

Paring : Levi x Eren 

Rate    : NC-17 , incest , Yandere , Guro , Angst 

Story   : blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++

 

 

Brother 2

 

 

“อ้าว!!รีไวล์กลับมาแล้วเหรอ!!” เสียงทุ้มพึ่งแตกหนุ่มแว่วหวานดังทักทายโบกมือต้อนรับการกลับมาบ้านคอนโดของน้องชาย…รีไวล์ในเสื้อ T-Shirt สีดำกับกางเกงขาสั้นสีเทาเขรอะดินบางส่วนสะพายเป้บรรจุเทอร์โมมิเตอร์สามอันและแฟ้มรายงานกลุ่มการเจริญเติบโตของถั่วงอกที่ต้องสละเวลาวันหยุดไปตรวจเช็คผลกับยัยแว่นฮันซี่เพื่อนร่วมชั้นจอมเพี้ยนบ้าวิทย์เข้าเส้น เด็กชายยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง…ดวงตาสีเทาคมเรียวของเด็กวัย 8 ขวบหรี่มอง..ห้องรับแขก…ที่เต็มไปด้วยเสียงเฮฮาแซ่ซ่องของเหล่าเพื่อนฝูงของพี่ชาย..

 

“นี่มันอะไรเอเลน” ถามเสียงนิ่งเรียบ..ในใจกำลังขุ่นมัว..ไม่พอใจอย่างแรงกล้าที่พี่ชายตัวดีพาคนนอกเข้าบ้านโดยไม่บอกกล่าวซักคำ!!!

“อ๋อ!!วันนี้สอบเสร็จก็เลยมาฉลองกันนะ ฮะๆ โทษทีๆนะที่ไม่ได้บอก” เอเลนยกมือไหว้ขอโทษขอโพย ฉีกยิ้มแหยๆ ส่งสายตาออดอ้อน…ทำเอาเด็กผมดำสั้นไถเกรียนอดใจอ่อนเสียไม่ได้

 

“เฮ้ย!!เอเลนใครมาวะ!!ต่อไปตาแกนะเว้ยย”

“เออๆ รู้แล้วๆเดี๋ยวไปแล้วไอ้แจน” เอเลนตะโกนตอบเพื่อนที่กำลังจับวงเล่นไพ่ สนุกสนานเฮฮาปาจิงโกะ  รีไวล์หรี่ตามองอาหารบนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาวางระเกะระกะเลอะเทอะ น่าหงุดหงิดสายตาสำหรับคนขี้รักสะอาดเยี่ยงชีวิต แต่ที่ไม่พอใจกว่า…

 

 

 

หมับ!!!

 

 

“เอ๋!!อะไรเหรอรีไวล์?” เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลหันกลับมา…มองมือเล็กคว้าจับชายเสื้อ ใบหน้าอ่อนเยาว์แต่ดวงตามักฉายแววกร้านโลกอยู่เสมอๆทำตัวเฉกเช่นผู้ใหญ่ทั้งนิสัยใจคอนั่นเขม็งมองพี่ชาย

“พวกนาย..ดื่มเหล้ากัน?” ชักสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

 

“ม..ไม่เป็นไรหรอกน่า..นิดๆหน่อยๆเอง” เอเลนยิ้มแหยๆ เกาแก้มราวกับถูกผู้ใหญ่จับผิด

“แต่นายยังไม่บรรลุนิติภาวะ”

“แต่ใครๆเขาก็…”

“ฉันไม่ให้นายกิน!!ถ้านายแตะเหล้าเข้าปากแม้แต่นิดเดียวฉันจะโทรบอกพ่อกับแม่แน่!!!” เสียงใสๆของเด็กแข็งกร้าว..กลับดูมีอำนาจขึ้นมาทำเอาเอเลนสะดุ้งโหยง..ชั่วขณะที่พี่ชายกลับรู้สึก..หวั่นกลัวน้องชายของตน แต่คนเป็นพี่จะมาแสดงท่าทีอ่อนแอไม่ได้ไม่งั้นคงได้เสียการปกครองกันพอดิบพอดี ขณะเดียวกันเขาก็ไม่อยากทะเลาะผิดใจกับรีไวล์ด้วย

 

 

“ก็ได้ๆ ไม่กินก็ได้”เอเลนถอนหายใจเกาต้นคอเอ่ยทั้งสีหน้าเหนื่อยหน่ายยอมแพ้ แล้วเดินไหล่ห่อกลับไปนั่งเล่นไพ่ต่อ แจน..เพื่อนหนุ่มร่วมห้องร่วมวงเหลือบตามองเด็กชายวัย8ขวบที่ยืนเกาะขอบประตูจ้องมองตามหลังเอเลนมา..สายตาสีเทาคมนั่นอดไม่ได้ที่เพื่อนผมสีอ่อนจะเขยิบเข้าไปแซะข้างๆเจ้าของคอนโด

“เฮ้ย…เอเลน..นั่นน้องมึงเหรอ”

“เอ่อ..ชื่อรีไวล์น่ะ” เอเลนตอบแล้วหยิบไพ่ที่วางคว่ำไว้ขึ้นมา

แจน กิลชูไตน์ เหลือบมอง..น้องชายของเอเลน..เด็กผมสีดำสั้นไถเกรียนนั่น..ดวงตาโตใสแบบเด็กๆแต่กลับให้ความรู้สึกลึกลับเหมือนผู้ใหญ่

 

“!!!!!”

 

คนหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนตัดสั้นสะดุ้งโหยงเมื่อเด็กนั่นตวัดสายตามองตอบอย่างนกรู้ ว่าเขากำลังจ้อง..ทั้งๆที่อายุมากกว่าตั้ง 7 ปี น้องเอเลนก็แค่เด็กประถมธรรมดาแต่แจนกลับรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ยิ่งเห็นแววตาเย็นชานิ่งจนเดาความคิดไม่ออกนั่นอีก..เลยรีบกลับมาจดจ่อไพ่ในมือแทนแล้วกลบเกลื่อนไปโวยวายใส่โคนี่เพื่อนสนิทที่นั่งเกาหัวแกรกๆไม่ยอมวางไพ่เสียที..

 

ภาพความสนุกสนานเหล่านั้น เอเลนหัวเราะร่าเริง…กลับเพื่อนในกลุ่มที่โรงเรียนมัธยม..ที่ดูจะเพิ่มพูนมาอีกสอง..คนผมสีอ่อนตัวสูงนั่นได้ยินว่าเอเลนเรียกชื่อว่า..แจน…ส่วนอีกคนหัวเกรียนๆนั่นชื่อโคนี่  ที่เหลือก็เป็นอาร์มินกับมิคาสะ..เพื่อนน่ารำคาญของเอเลนตั้งแต่ประถม..

 

โดยเฉพาะสองคนหลัง..น่ารำคาญยิ่งกว่าใคร..

 

 

เด็กชายเดินกลับห้องนอนกำหมัดแน่นเหวี่ยงกระเป๋าใส่ชุดทดลอง ข้อมูลรายงานปลูกถั่วงอกของวิชาวิทยาศาสตร์กระแทกเตียงไม่ใยดี…มือเล็กๆเหวี่ยงต่อยกำแพงจนรู้สึกร้าวไปถึงกระดูกแต่นั่นยังไม่เท่าความโมโหเกรี้ยวกราดในหัวใจ…

 

รอยยิ้มของเอเลน..รอยยิ้มแสนสดใสนั่น…

มีให้คนอื่นนอกจากเขา!!!!

 

 

“ชิ!!!!” สบถคำรามต่ำ..ในห้องที่มืดสนิทปิดผ้าม่านไว้….

 

 

.

.

 

“เอเลนไม่กินจริงๆเหรอ กูอุตส่าห์ขอให้ลุงฮาเนสไปซื้อให้เชียวนะ” แจน กิลชูไตน์หลานชายแท้ๆของฮาเนสยามเฝ้าโรงเรียนมัธยมวอลล์มาเรียที่พวกเขาร่ำเรียนกันอยู่ กระแทกยื่นขวดเบียร์แนบแก้มใสๆของเอเลนถูไถหยอกล้อไปมา

“ไม่ล่ะ..สัญญากับรีไวล์ไว้แล้ว” เอเลนถอนหายใจ..มองเบียร์กระป๋องในถุงพลาสติก..อยากลิ้มลองตามประสาวัยรุ่นมองเพื่อนๆที่ดกเบียร์กันตาละห้อย

“อะไรวะ!!กลัวน้องเหรอ!!!”

“ไม่ได้กลัวโว้ยย!!!” เอเลนพองแก้มโวยวาย ปัดมือไล่คนที่แกล้งหยอกเอากระป๋องเบียร์มาแนบแก้มเขาเล่นสนุกสนาน  “แค่..ไม่อยากให้รีไวล์ลำบากใจ..”

“เหยดดด พี่ชายแสนดี” โคนี่หยอกเย้าหัวเราะร่าเสียงดังจนตัวงอ มือกระดกเบียร์กระป๋องลิ้มรสขมเฝื่อนร้อนคอเข้าปาก…ความร้อนทำให้เพื่อนร่วมวงทยอยหน้าแดงก่ำไปทีละคนทีละคน ยิ่งเมาก็ยิ่งลามปามเริ่มแตะเนื้อต้องตัวกันมากขึ้นตามประสาคนขาดสติทุกทีๆ ชายหนุ่มหัวเกรียนสบตาเป็นนัยยะกับแจนแล้ว..

 

 

“เฮ้ย!!!ทำอะไรนะ!!!อื้อ!!!!”  เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลร้องเสียงหลงเมื่อถูกวงแขนแกร่งของเพื่อนร่วมก๊วนตัวสูงกว่าจับล็อคคอไว้ ขณะเดียวกันกระป๋องเบียร์ในมือโคนี่ยัดปากกรอกน้ำเมาเข้าริมฝีปากอิ่ม  มิคาสะที่นั่งดื่มโค้กอยู่ชักสีหน้าไม่พอใจออกมาเธอกระแทกแก้วลงกับโต๊ะแล้วเดินไปจับแยกเพื่อนทั้งสองให้ถอยห่างจากเอเลน  ดูเหมือนว่า..แจนและโคนี่นั่นเมามายจนไม่รู้สึกรู้สากับการถูก..เพื่อนสาวถีบก้นกลิ้งไปนอนกับพื้นแถมยังหัวเราะร่าอีกต่างหาก จังหวะเดียวกันนั้นอาร์มินก็รีบมาประคองร่างสูงโปร่งที่ไอสำลักค่อกแค่ก

“เอเลนเป็นไงบ้าง?” ถามด้วยความเป็นห่วง..เช่นเดียวกับสตรีผมสีดำสวยนัยน์ตาของทั้งคู่มอง..เอเลนที่เงยหน้าขึ้นมานั่งหายใจหอบหนัก..ใบหน้าของเด็กหนุ่มเค้าค่อนหวานจนดูสวยและหล่อในเวลาเดียวกันขึ้นสีแดงระเรื่อ ปากอิ่มเยิ้มไปด้วยน้ำลายและน้ำเบียร์สีเหลืองเปรอะฟองสีขาว

“อาร์มิน..,มิ..คาสะ..อื้อออ” การอัดเบียร์รวดเดียวยกกระป๋องสำหรับคนขาดประสบการณ์ไหนจะสำลักนี่อีกทำให้กลิ่นแอลกอฮอล์แล่นริ้วขึ้นสมองรวดเร็ว…เอเลนเมาเสียแล้ว…ท่าทางเย้ายวนนั้นทำเอาเพื่อนทั้งสองหน้าร้อนผ่าว

 

น…น่ารัก…น่ารักเกินไปแล้ววววว

 

 

เอเลนเมาแล้วไปนัวเนียเล่นดื่มกับแจนและโคนี่…ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับน้องชาย…

ทว่า…ไม่มีเรื่องอะไรของเอเลนที่รีไวล์ไม่รู้…

 

ตาสีเทา…ของเด็ก 8 ขวบลอดมองผ่านช่องประตูห้องรับแขกที่เปิดแง้มไว้..ดวงเนตรที่เก็บซ่อนหลังบานประตูในเงามืดเบิกโพลงจับจ้องร่างบอบบางที่กำลังถูกจับมือถือแขน กอดลูบคลำ..โดยบรรดาเพื่อนโสโครกนั่น!!!!

 

 

.

.

 

 

วงเหล้า..การสังสรรค์จบลงพร้อมกับบรรดาเพื่อนพ้องนอนก่ายทับกันหมดสภาพ จะเหลือก็เพียงแต่อาร์มินและมิคาสะที่ต้องมาคอยดูแลเช็ดอ้วกเก็บกวาดทำความสะอาดให้

 

 

..ในฐานะคนไม่เมาคือผู้แพ้…ที่ต้องมาเก็บตกทุกอย่างน่าเหนื่อยใจ

 

 

ร่างของแจนกับโคนี่ถูกปล่อยทิ้งเอาไว้แบบนั้นในห้องรับแขก..อาร์มินพยุงดึงร่างของเพื่อนหนุ่มผมสีน้ำตาลล้อมใบหน้าแดงเรื่อจากสุราอีกข้างหนึ่งถูกรั้งโดยวงแขนของเด็กสาวผมสีดำยาวประบ่าพากลับไปยังห้องนอนของอีกฝ่าย

 

“เดี๋ยวผมไปดูพวกแจนกัยโคนี่ก่อนนะ” เด็กหนุ่มผมทองโบกมือส่งต่อหน้าที่ดูแลเอเลนให้แก่มิคาสะ พลางขยิบตาให้..รู้อยู่แก่ใจว่าเพื่อนสาวรู้สึกเช่นไร…มิคาสะเป็นคนสวยเป็นที่หลงใหลของชายหนุ่มในโรงเรียน..แต่ใครจะรู้ว่าหัวใจของเธอได้มอบให้เพื่อนสนิทหนุ่มที่หลับใหลบนเตียงเสียแล้ว..

 

มิคาสะหน้าขึ้นสีแดงก่ำแล่นริ้วบนพวงแก้ม แต่เธอยังคงตีหน้านิ่งคุมความสุขุมไว้เช่นเคย

 

ดวงเนตรเรียวสวยใต้ขนตาแพยาวละสายตาจากร่างสูงโปร่งของอาร์มิน..ออกไปจากห้องนอนของเอเลนประตูปิดลงสนิท..เธอจึงหันมามองใบหน้ายามหลับใหลของเอเลน…

“เอเลน” คลี่ยิ้มเป็นสุขใจที่ได้เห็นหน้ายามหลับของคนที่แอบรัก นิ้วเรียวเกลี่ยบนริมฝีปากไล่ตามหยักปากบนอย่างทะนุถนอม…ควรค่าแก่การปกป้อง มิคาสะเคลื่อนโน้มกายเข้าหาผู้หลับใหลมือทัดเส้นผมสีดำไว้หลังหู..ใกล้จนริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอ…

 

 

เพล้ง!!!!!!!!

 

“เกิดอะไรขึ้นมิคาสะ!!?” อาร์มินเปิดประตูโพลงเข้ามาตกใจกับเสียงแตกร้าวดังสนั่นนั้น

 

..สิ่งที่เห็น…คือกระจกหน้าต่างแตก!!!

 

กระจกหน้าต่างตำแหน่งอยู่ติดกับเตียงของเอเลน…เศษกระจกแหลมคมเหล่านั้นพุ่งตำร่างเพรียวบางในชุดนักเรียน..ผิวกายขาวเนียนถูกคมแก้วบาดจนเป็นแผลลึกหลายแห่งโลหิตสีแดงชุ่มชุดนักเรียน

 

อาร์มินรีบเข้าไปประคองร่างของมิคาสะที่เจียนลมลงบนเตียงของเอเลน..เจ้าของห้องรู้ๆกันอยู่ว่าเป็นคนหลับลึกกว่าคนทั่วไป ยิ่งเมาแล้ว..คงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดเรื่องน่าสะพรึงในห้องนอน

“มิคาสะทำใจดีๆไว้นะ!!” เสียงโทนทุ้มเจียนแตกหนุ่มร้องตกใจ โอบอุ้มร่างหญิงผมสีดำไว้ในอ้อมแขนปัดเศษกระจกที่ติดบนเรือนผมสีดำสวยออก รวมถึงตามเนื้อตัวเท่าที่จะทำได้..สำรวจมองร่างคนเจ็บแล้วแผลแล้วโชคยังดีที่ไม่บาดลึกไปโดยจุดสำคัญ..แต่ก็ใช่ว่าจะวางใจจึงรีบช้อนอุ้มพาหญิงสาวออกไปส่งโรงพยาบาลทันที…

 

 

รีบร้อนจนไม่ทันสังเกตเห็น..ลูกเบสบอลกลิ้งกระเด้งกระดอนท่ามกลางเศษกระจกนั่นบนพื้น…

 

 

.

.

 

ในคอนโดเงียบสงัด..เงียบจนยินเสียงประตูที่พึ่งปิดสนิทแง้มเปิดขึ้นอีกครั้ง…ฝีเท้าเบาบางก้าวเดินเข้ามาในห้องมือเล็กๆก้มลงเก็บลูกเบสบอลนั่นเข้ากระเป๋ากางเกงชุดนอนผ้าลื่นสีขาวสะอาด..

รีไวล์เด็กชายวัยเพียงแปดขวบยิ้มกระหย่องพออกพอใจเมื่อเห็นกองเลือดหยดดวงบนพื้น…จากตำแหน่งห้องนอนของเขากับเอเลนถึงจะฝั่งตรงข้ามแต่ก็มีระเบียงที่ยื่นออกให้ออกด้านนอก..ตำแหน่งนั้นตรงกับตำแหน่งของหน้าต่างห้องนอนของอีกฝ่าย…

 

 

คิดจะมาแตะต้องของๆฉันยังเร็วไปยัยผู้หญิงโรคจิต!!!

 

มือเล็กหยิบเอาไม้กวาด..กวาดโกยเก็บเศษกระจกหน้าต่างออกใส่ที่โกยขี้ผง..เก็บกวาดกระทั่งหยดเลือดของผู้หญิงโสโครกนั่นจนหมดไม่เหลือร่องรอยอะไร เด็กผมสีดำสั้นไถเกรียนขึ้นสูงสะบัดเปลี่ยนผ้าห่มรวมถึงเก็บกวาดเศษกระจกที่ตกลงบนเตียงบางส่วนของเอเลน…

 

เด็กชายทรุดนั่งลงบนขอบเตียง..จดจ้องมองใบหน้าแสนไร้เดียงสาของพี่ชายร่วมสายเลือด…มือเล็กๆเกลี่ยปอยผมสีน้ำตาลชื้นเหงื่อจากอุณหภูมิในร่างกายที่ร้อนผ่าวส่งผลให้ผิวขาวผ่องเปล่งปลั่งสีชมพูระเรื่อน่าขยำขยี้ “บอกแล้วใช่ไหม..ว่าอย่าดื่ม..”

 

เสียงกระซิบใสกังวาน..ช่างดูทุ้มต่ำหนักแน่น…นิ้วมือลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่เกือบถูกคนอื่นแนบประทับนอกจากเขา…คิดแล้วก็แค้นใจนัก..ยัยผู้หญิงนั่นมันควรจะโดนดีมากกว่าเศษกระจกตำ

“นายเป็นของฉัน..เอเลน..ใครก็ตามที่คิดมาแตะต้อง..ฉันจะกำจัดให้หมด” เปลื้องผ้าชุ่มเหงื่อ..ของพี่ชายออก..รีไวล์ขึ้นคร่อมแล้วโน้มใบหน้าลงกดจูบขบเม้มริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อย..สอดลิ้นเข้าไปพัวพัน

ใบหน้ากลมของเด็กน้อยนิ่วหน้า..กับรสขมในโพรงปากนั่น..รสสุราที่ปนเปกับรสชาติหอมหวานเย้ายวนในโพรงปากอิ่ม..

 

 

น่าหงุดหงิด..ไม่ชอบเอาเสียเลย..แต่เวลานี้อะไรก็ฉุดไม่อยู่

 

 

มือดึงกางเกงนักเรียนของอีกฝ่ายออกเรียวขาเพรียวยาวแนบแน่นด้วยกล้ามเนื้อแบบผู้ชายแบบวัยรุ่นทั่วไปที่เล่นกีฬาบ้างพอเป็นกระสัย ลูบไล้ผิวนุ่มลื่นชวนสัมผัสนั่นแล้วโน้มใบหน้าขบกัดเม้มดูด

“อือ…” เสียงแว่วหวานครางเบาๆ เอเลนมุ่นคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่มีท่าทีว่าจะตื่น..ปล่อยให้คนเป็นน้องได้พรมจูบต้นขาขาวนวลนั่นแสดงความเป็นเจ้าของลากขึ้นไปยังกายท่อนบนแบนราบมีกล้ามเล็กน้อย ละวนจูบหัวนมสีชมพูหวานทั้งสองข้าง โลมเลียขบเม้มเสียงดังจ๊วบๆชัดเจนในห้องแสงมืดมิด…

 

แสงจากดวงจันทราครึ่งเสี้ยวที่ลอดผ่านกระจกแตกร้าวนั่นฉายลงให้เห็นร่างกายเย้ายวนหอมหวานยิ่งกว่าสิ่งใดบนเตียงเดี่ยว ยิ่งกระตุ้นอารมณ์หยาบโลนให้พุ่งพล่านเด็กชายวัยแปดขวบถอดกางเกงของตนมองท่อนกายของตนที่เหยียดตั้งตรงเต็มแทรกสอดเข้าช่องทางคับแน่นที่ล่วงเกินมาหลายต่อหลายครั้งพร้อมขยับสะโพกกระเด้าใส่รัวๆ

 

ปึกปึกปึกปึกปึกปึกปึกปึกปึก

 

“อา..เอเลน..” พร่ำเรียกกระซิบ..เอ่ยนามพี่ชายด้านใต้..พิศมองดวงหน้าหวานที่มุ่นคิ้วเผยอปากครางไม่เป็นศัพท์ไร้สติ..พิศกับร่างกายที่ตอบสนองอยู่ตามสัญชาติญาณ ผู้เป็นน้องขย่มกระแทกใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าชักเข้าชักออกราวกับฝักดาบของหนังซามูไรโบราณ..ขย่มแรง..จนเสียงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าดชัดเจน

อารมณ์พุ่งสู่จุดสูงสุด…น้ำกามปล่อยลงในช่องทางเหล่านั้น..ช่องทางสีหวานกลีบน้อยๆเบ่งบานเพื่อรีไวล์เพียงคนเดียว..เด็กชายอายุ 8 ขวบแต่ความคิดและการกระทำล้ำลึกเกินวัย ความสัมพันธ์ความรู้สึกอันวิปลาสในสายตาใครต่อใครหากได้รับรู้นี่..ยังคงเก็บงำไว้ในยามราตรี..

 

ทว่า..ถึงรู้เขาก็ไม่สน..ในเมื่อเอเลนเป็นของๆเขา…

ของๆเขาแต่เพียงผู้เดียว

 

 

.

.

 

 

รุ่งเช้าของวันเสาร์..ทุกอย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..เอเลนบิดกายขี้เกียจเดินออกมาจากห้องนอนในชุดเสื้อกล้ามสีดำกางเกงบอลสีน้ำเงินสั้น..โชว์ขาเพรียวยาวสวย..ชุดอยู่บ้านแบบปกติเหมือนที่ผู้ชายทั่วไปใส่กันเด็กหนุ่มมือจับผ้าเช็ดตัวพาดคอขยี้เช็ดเรือนผมสีน้ำตาลเปียกน้ำหมาดๆขยี้จนละอองน้ำกระเด็นไปทั่ว เดินหน้ามึนมายังห้องครัวมืออีกข้างจับสะโพกที่ปวดระบมจนอดนิ่วหน้าเสียไม่ได้..

 

“ฮัดชิ้ว!!!” จามเสียงดังจนต้องรีบหยิบทิชชู่ในห้องครัวมาเช็ดประจวบเหมาะกับที่รีไวล์เดินเข้ามาในครัว..ในชุดนอนสีขาวแขนยาวขายาวกำลังอ้าปากหาวหวอดๆ..ดวงเนตรสีเทาเรียวโตใสแบบเด็กๆมองพี่ชายที่หยิบเอาผ้ากันเปื้อนสีเขียวมาสวมใส่เริ่มตั้งเตาเตรียมทำอาหาร..ทำให้คนเป็นน้องตื่นเต็มตา

 

..แสงอาทิตย์ที่สาดส่อบนร่างกายขาวผ่องนั่น..เอเลนในชุดผ้ากันเปื้อน…น่ารักชวนมองยิ่งกว่าตอนไหนๆ ประกอบกับรอยตีตราของเขาเหล่านั้น…เมื่อคืนคงเผลอปล่อยอารมณ์มากไปหน่อย

 

..รอยมันชัดมาก…มากเสียจนเอเลนมุ่นคิ้วสงสัยยามก้มมองตัวเอง…

 

 

ทว่า..ความสงสัยนั้นถูกขัดไปกับเสียงเคาะขอบประตู..ดวงเนตรสีเขียวกลมโตสวยหันไปมองน้องชายที่ยืนหน้าตายไร้อารมณ์ผมสีดำที่มักหวี่เรียบร้อยชี้ยุ่งจากการพึ่งตื่น

“ฉันหิวแล้ว..”

“อ..อืม..แป๊บนะรีไวล์..วันนี้เอาเป็นอะไรดีล่ะ” เอเลนเดินไปเปิดตู้เย็น..ทุกย่างก้าวเจ้าตัวมุ่นคิ้วเม้มปากแน่นจนเป็นเส้น..คนหน้าหวานล้อมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลเปลือกไม้พยายามอย่างยิ่ง ฝืนสีหน้าไม่แสดงอาการเจ็บปวด..ไม่อยากแสดงความอ่อนแอต่อหน้าน้องชายเพียงคนเดียว เพราะวาดหวังจะเป็นเสาหลักเป็นที่พึ่งพิงให้อีกฝ่าย

“โคร็อกเกะ” บอกเมนูให้แก่พี่ชายแสนดี..แสนน่ารักซื่อบื้อ..จนเผลอใจล้ำเส้นศีลธรรม เอเลนยิ้มขานรับแล้วเริ่มหาวัตถุดิบในตู้เย็น ส่วนน้องชายเดินออกไปจากห้องครัวนั่งรอ..มื้อเช้าแสนอร่อยฝีมือของพี่ชาย

 

 

.

.

 

 

อาหารในจานถูกจัดการหมดเหลือเพียงเศษคราบอาหาร..รีไวล์วางตะเกียบไว้บนชามข้าว โดยไม่ลืมดื่มนมที่อีกฝ่ายบรรจงรินให้ในฝั่งตรงข้ามจนหมดแก้ว ใบหน้ากลมของเด็กที่ยังไม่เจริญเติบโตเข้าสู่วัยรุ่นมอง..คนที่นั่งในฝั่งตรงข้าม

“ทำไมไม่กินล่ะ”  อาหารในสำรับของเอเลนลดลงไปนิดเดียว เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งเงยหน้าขึ้นมามือที่ยกขึ้นมาเท้าหัว คลี่ยิ้มบางๆให้น้องชาย “รู้สึก..มึนๆยังไงไม่รู้ กินแล้วพะอืดพะอมชอบกล”

“แฮงค์น่ะสิ…บอกว่าอย่าดื่มแล้วก็ไม่ฟัง”  ต่อว่ากล่าวพลางรินนมในขวดใส่แก้วมาดื่มอีกระลอก เมินเฉยต่อท่าทางพองแก้มไม่พอใจของอีกฝ่าย..เอเลนมุ่นคิ้วถอนหายใจพลางใช้มือตบๆหน้าผากรัวๆที่ปวดตุบๆ

 

 

“ก็…ไอ้แจนกับไอ้โคนี่มันแกล้งพี่นี่นา..” บ่นอุบอิบ..ในใจเริ่มพะวงว่าน้องจะโกรธหรือเปล่าที่ไม่รักษาสัญญา ยิ่งรีไวล์เป็นเด็กที่เงียบนิ่ง..จนอ่านความคิดความรู้สึกรวมถึงสีหน้าไม่ค่อยออก ไหนจะความคิดความอ่านโตเกินวัยอีก..เลยลอบมองใบหน้าไร้อารมณ์ที่ดื่มนมจนหมดแก้ววางลงบนที่รองแก้ว พลางดึงทิชชู่เช็ดปากจนสะอาด

“ครั้งนี้ครั้งเดียวฉันให้อภัย..แต่ครั้งหน้าฉันบอกพ่อแม่แน่”

“รู้แล้วน่า..” โล่งใจที่น้องไม่ติดใจถือโทษโกรธ..ร่างโปร่งบางคลี่ยิ้มร่าเริงจนเห็นฟันขาว..โล่งอกเสียจนรีไวล์อดหมั่นไส้เสียไม่ได้ ..รู้งี้น่าจะโกรธต่อให้นานหน่อย  บอกตามตรงว่าเมือคืนโกรธไอ้พี่ชายงี่เง่ามาก ทั้งผิดสัญญาร่วมวงเหล้า พาคนอื่นเข้าบ้านโดยไม่บอก ยอมให้คนอื่นแตะเนื้อต้องตัว ไหนจะ..เกือบถูกยัยผู้หญิงมืดหม่นนั่นขโมยจูบอีก

 

 

..แต่ก็เจ๊ากับเซ็กส์เมื่อคืนล่ะกัน..

 

 

“เออ..นี่..เมื่อเช้าตื่นมากระจกหน้าต่างแตก เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นเหรอ” เอเลนนึกสงสัยมาแต่เช้าแล้ว…ตอนกึ่งหลับกึ่งตื่นก็ว่าทำไมแสงแดดมันร้อนแยงตากว่าทุกวัน..พอลืมตาขึ้นก็เงิบ..กระจกหน้าต่างริมเตียงแตกละเอียดที่น่าประหลาดใจกว่าคืนเศษกระจกไม่เหลือบนพื้น

 

จึงเดาได้..ว่าน้องชายต้องเป็นคนทำความสะอาดแน่…

 

“ไม่รู้สิ..มาถึงก็แตกอย่างงั้นแล้ว”  โกหกหน้านิ่ง..โกหกเนียนไร้ที่ติจนยากจับผิด ไม่สิ..ต้องบอกว่ารีไวล์เตรียมคำตอบไว้สำหรับคำถามเหล่านี้อยู่แล้ว

และก็เป็นไปอย่างคาด..คนไม่คิดมากอะไรอย่างเอเลหลงเชื่อในทันที  “อืม..บางทีพี่คงเมาแล้วอาละวาดมั้ง ฮะๆ..นี่คงยุงกัดแหงๆ นั่งคิดตั้งนานว่าแมลงอะไร”

 

 

ไร้เดียงสา ซื่อบื้อ โง่งี่เง่าเกินไปแล้ว!!!  รีไวล์ตะโกนในใจ

ช่างใสจนไม่น่าเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นกำลังโตอายุ 15 ปีเสียด้วยซ้ำเพราะแบบนี้ถึงได้ทำตัวไม่สมคำว่า ‘พี่’   แต่ว่า..แบบนี้แหละ..น้องชายเช่นเขาถึงได้หลงรักพี่ชายตัวเองจนถอนตัวไม่ขึ้น

 

 

ถลำลึก..จนเกินกว่า DNA หรือแม้แต่ศีลธรรมจะมาขวางกั้น!!!

 

 

“ฮ้าวววว ไงเอเลน!!เช้านี้มีไรกินบ้างวะ?” เสียงทุ้มแหบห้าวดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้ามากกว่า 1 คู่ ย่ำก้าวเข้ามาในห้องทานข้าวที่ถูกทำฉากเตี้ยกั้นไว้กับห้องครัว รีไวล์ตวัดสายตามอง..

 

ลืมไปเสียสนิท…ว่านอกจากไอ้ตุ๊ดหัวทองอาร์มินกับยัยสาวมืดหม่นมิคาสะ..

ไอ้เพื่อนชายที่ริอาจล่อลวงชวนเอเลนของเขาให้กินเหล้า  เมาหลับนอนแผ่หลาบนพื้นในห้องรับแขก

 

“มึงทำโคร็อกเกะเป็นด้วยเหรอวะสุดยอดเลยเอเลน” โคนี่เดินเกาหัวแกรกๆสะลึมสะลือถึงกับตื่นเต็มเมื่อเห็นมันฝรั่งทอดด้วยแป้งเกล็ดขนมปังหอมกรุ่น..ชายหัวเกรียนวิ่งเข้ามาฉวยหยิบเอาตะเกียบของเอเลนจิ้มมันฝรั่งทอดยื้อแย่งกับแจนหนุ่มร่างสูงผมสีอ่อนสั้นไถเกรียนหลัง ซึ่งหิวจนไส้กิ่วพอกัน

รีไวล์มองความวุ่นวายอดหัวเสียรำคาญเสียไม่ได้..เลยลุกเก็บจานชามของตัวเองไปล้างทิ้งให้พี่ชายรับมือเสียงตะโกนโหวกเหวกนั่น

 

 

“คราวหน้ามาที่บ้านกูมี PS3 ด้วยคอนโดมึงใหญ่ก็จริงแต่แม่งมีแต่หนังสือวิทยาศาสตร์ทั้งนั้นเลยว่ะ”โคนี่ชมก่อนตบหัวเจ้าของบ้าน..เอเลนปารองเท้าแตะอีกข้างของหนุ่มผมเกรียนเพื่อนสนิทร่วมชั้นแสกหน้า

“เออ..ก็พ่อแม่กูเป็นนักวิทยาศาสตร์นี่หว่า ของเล่นแบบนั้นไม่ซื้อให้หรอก” เอเลนหน้างอหงิก

โคนี่หัวเราะสนุกสนานที่ได้แซวกึ่งถากถางเพื่อนตามประสาเพื่อนผู้ชายทั่วๆไป..ก่อนที่สองหนุ่มจะรู้สึก..ว่าเพื่อนอีกคนเอาแต่ยืนเงียบนิ่งผิดปกติ…ทั้งสองหันไปมองคนหนุ่มตัวสูงกว่าใครผมสีอ่อนที่หน้านิ่วคิ้วขมวดไหนจะสีหน้าอ้ำอึ้งๆนั่นอีก…โคนี่สังเกตว่าดวงเนตรสีฟ้าครามใต้เรือนผมสีอ่อนจ้องมองที่..เอเลน..

 

“เฮ้ย!!แจนมึงเป็นไรวะ” เสียงทุ้มพึ่งแตกหนุ่มดังจากปากเจ้าของคอนโด ดึงสติของอีกฝ่ายกลับมา..แจนหน้าเลิ่กลั่กมือเกาหัวแกรกๆ ปากหนากำลังเผยอจะพูดอะไรบางอย่าง..แต่ก็หุบไป..

 

“มึงมีอะไรจะพูดกับเอเลนป่าวเนี่ย?” คนหัวเกรียนแทงศอกใส่สีข้างเพื่อน

“คือ..กู…จะบอกว่า..เอ่อ..” แจนกลืนน้ำลายลงคอยากลำบาก ปากหนาเม้มแน่นจนเห็นเป็นแนวเส้นครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจพูดต่อ “..เมื่อคืนมึง..มีอะไรกับมิคาสะเหรอ”

 

“ไอ้ห่า!!!พูดบ้าอะไรของมึงเนี้ย!!!!” สิ้นคำถาม เอเลนตบกะโหลกเพื่อนหนุ่มผมสีอ่อนอย่างจัง แจนหัวอื้ออึงเจ็บระบมจนต้องแยกเขี้ยวใส่เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลสั้นหน้าขึ้นสีแดงช้ำเข้มไปถึงใบหู..สบนัยน์ตาสีเขียวขุ่นเคือง

 

“พูดบ้าที่ไหน!!รอยแดงๆนั่นน่ะ..มันรอยจูบชัดๆอย่ามาบอกนะว่ามึงโดนยุงกัดกูไม่เชื่ออ่ะ”

“ไอ้เชี่ยแจน!!มึงแดกเหล้าจนสมองกลับเรอะ!!กูไม่เคยทำแล้วก็ไม่คิดจะทำด้วย!!”

“โหยย ไอ้เชี่ย!!!น่าเชื่อมากนะมึง อึบก็อึบสิวะ!!!มึงจะมาเหนียมอายทำไม!!!”

“เฮ้ยๆพอๆทั้งสองคน!!นี่คอนโดนะเว้ย!!เดี๋ยวห้องข้างๆก็มาด่าหรอก” โคนี่ดึงแขนแจนที่เริ่มเสียงดังมีปากเสียงตามเอเลนให้ถอยห่าง…จากที่ไอ้หนุ่มผมสีอ่อนตัวสูงแค่ถามเฉยๆ ไปๆมาๆ เริ่มเข้าเค้าทะเลาะวิวาทจนมีปากเสียง หน้าหล่อเหลาชักสีหน้าโกรธเคืองไม่พอใจไม่แพ้กับเอเลน..

 

“กูสาบานได้ไอ้แจน..กูไม่เคยคิดอะไรกับมิคาสะ..กูไม่ทรยศมึงหรอก” เอเลนชี้แจ้งความบริสุทธิ์ใจ รู้ดี..ว่าคนหนุ่มผมสีอ่อนแอบหลงรักเพื่อนสาวผมสีดำยาวประบ่า..ไอ้เรื่องแย่งแฟนเพื่อนหักหลังเพื่อนมันไม่ใช่วิสัยของคนที่ชื่อว่าเอเลน เยเกอร์..ข้อนี้โคนี่รู้ดีแก่ใจ

“เอ่อ..กูเชื่อก็ได้..ขอโทษด้วยล่ะกัน” แจนยอมเป็นฝ่ายล่าถอยไป..เดินออกไปพร้อมกับโคนี่ที่ถอนหายใจโล่ง นึกว่าจะเกิดมวยหน้าห้องของเอเลนเสียแล้ว  เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งผมสีน้ำตาลเหวี่ยงประตูปิดเดินกะโผลกกะเผลกกับความเจ็บระบมที่สะโพกนี่อีกจนอดสบถคำหยาบทั้งหัวเสียไม่ได้

 

“อะไรนักหนาเนี่ย..นอนผิดท่าหรือไงวะ!!”  เดิน..จนมาถึงห้องรับแขก..ถูกเก็บกวาดจนสะอาดด้วยฝีมือของรีไวล์..เด็กชายผมสีดำสั้นดึงผ้าปิดปากออกสำรวจมองความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหันกลับไปมองพี่ชายที่เดินหัวเสียทรุดนั่งเอกเขนกบนโซฟาตัวยาว..ยกขาขึ้นชันจนกางเกงบอลสีน้ำเงินถกขึ้นเห็นขาอ่อนที่ประปรายรอยจูบ

 

“มีเรื่องอะไร?”  รีไวล์ถามหลังจากที่ได้ยินเสียงโวยวายหน้าห้อง

“ไอ้แจนมันหาว่าพี่มีเซ็กส์..พูดบ้าๆเคยที่ไหน” บ่นหัวเสียหน้าหงิกหงอ..หารู้ไม่ว่าทำเอาเด็กชายใจเต้นเป็นกลองรัว..หวั่นใจกลัวอีกฝ่ายรู้แต่อีกใจนึงก็ตื่นเต้นระรัวที่ร่องรอยนั้นได้แสดงความเป็นเจ้าของๆเขาต่อสายตาคนอื่น

 

จะได้รู้กันไป..ว่า เอเลน เยเกอร์ มีเจ้าของแล้ว

 

 

ร่างสูงโปร่งนอนเอกเขนกหยิบเอาหนังสือการ์ตูนเรื่อง Attack on Titan เล่ม 3 มาอ่าน..หนังสือการ์ตูนของเขาที่โคนี่รื้อมาอ่านกองทิ้งไว้บนโต๊ะรับแขกเมื่อวานพลางบ่นว่าของเล่นบ้านมึงมีแค่การ์ตูนเรื่องนี้เรื่องเดียวเนี่ยนะ!!?ได้ถูกจัดเรียงเล่มเรียบร้อยในชั้นวางโดยน้องชายผู้รักความสะอาดและความเป็นระเบียบ

สัมผัส..เกลี่ยหมุนวนบนเส้นผมจับลูบตรงท้ายทอยทำให้ใบหน้าหวานเค้าเหมือนมารดาละสายตาจากหนังสือการ์ตูนมายัง..มือเล็กๆของน้องชายที่ทรุดนั่งอยู่บนขอบโซฟาข้างๆเขา

 

“เอเลน..นายผมยาวขึ้น”

“เอ๋!? จริงด้วยแหะ..ไม่เห็นรู้ตัวเลย” เด็กหนุ่มอายุ 15 ปีอุทาน..พลางยกมือขึ้นจับปอยผม..สัมผัสความยาวที่เริ่มมาคลอเคลียต้นคอระหงขาวน่าฝังคมเขี้ยวขบกัดผิวนุ่มนิ่มนั่น

 

“จะตัดหรือเปล่า” รีไวล์เอ่ยถาม เอเลนตาโตก่อนจะหัวเราะร่าเสียงดังโบกไม้โบกมือบอกปัดปฏิเสธ

“เฮ้ย!!อย่าเลย!!เดี๋ยวแหว่ง”

“ไม่แหว่งหรอก..ไม่มีใครรู้เรื่องของเอเลนดีเท่าฉัน”

 

เอเลนสดับฟังคำพูดของน้องชาย..สีหน้าจริงจังนั่นทำเอาใบหน้าหวานอดยิ้มเสียไม่ได้ รู้สึกขำและก็ปลื้มใจที่น้องชายรักและเป็นหวงแสดงความมั่นอกมั่นใจทั้งๆที่อายุเพียงแค่ 8 ขวบ ถึงจะฉลาดเกินวัยแค่ไหนก็ยังเป็นเด็กประถมอยู่ดี..มือเรียวยาวขยี้ผมสีดำสั้นอย่างหมั่นเขี้ยวหยอกล้อ

“ฮ่าๆ ขอบใจๆพ่อคนเก่ง..เอาเป็นว่าพรุ่งนี้จะแวะไปตัดล่ะกัน”

 

รีไวล์ชักสีหน้าหงุดหงิดไม่พอใจที่อีกฝ่ายเห็นคำพูดของเขาเป็นเรื่องตลก..พี่ชายคงไม่ทันได้สังเกตเห็นสีหน้าเหล่านั้นบนหน้าน้องชายเพราะทันทีที่แซวจบก็หันไปสนใจหนังสือการ์ตูนต่อ  เด็กชายผมสีดำพ่นลมหายใจแรง..แล้วลุกจากโซฟาดึงผ้าปิดปากขึ้นมาสวมปิดจมูกคว้าหยิบไม้ขนไก่ที่วางไว้บนโต๊ะรับแขกเดินออกไปไล่ปัดกวาดทำความสะอาดในส่วนของห้องครัวต่อ

ระหว่างนั้น..เอเลนได้โทรศัพท์จากอาร์มินแจ้งมาว่ามิคาสะเข้าโรงพยาบาล ประจวบเหมาะกับที่รีไวล์โทรแจ้งให้ช่างมาซ่อมหน้าต่างห้องนอนเอเลนด้วยโทรศัพท์บ้าน

“เอเลนจะออกไปไหน?” รีไวล์วางหูเสร็จพอดิบพอดีที่พี่ชายตัวสูงโปร่งแต่หุ่นแบบางเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อแขนยาวสีดำกับกางเกงยีนส์วิ่งพรวดพราดไปหน้าบ้าน หยิบเอารองเท้าคอนเวิรส์สีดำบนชั้นวางรองเท้ามาสวมใส่

 

“อาร์มินโทรมาบอกว่ามิคาสะเข้าโรงพยาบาล พี่ออกไปก่อนนะเฝ้าบ้านดีๆล่ะ” กล่าวอย่างเร่งรีบวิ่งออกไปจากห้อง..ทิ้งน้องชายที่ยืนมองตามหลัง..กระทั่งประตูหน้าห้องคอนโดปิดตัวลง…

 

กร๊อบ!!!!!

 

หูโทรศัพท์บ้านหักเป็นสองท่อนขามือเล็กๆ รีไวล์กัดฟันแน่นจนได้ยินเสียงกรอดๆ ตาสีเทาวาวโรจน์ดุจปิศาจร้าย..นึกเคียดแค้นในใจ

 

เป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้เลยเหรอ..เอเลน..

 

“โห..งั้นสินะ..ก็เป็นผู้หญิงนี่นะ”  เด็กชายอายุ 8 ขวบเดินโซเซไปยังประตูไม้ห้องหนึ่งที่ถูกปิดมานานตั้งแต่คิชาและคลาร่าย้ายไปทำงานที่ NASA   มือล้วงหยิบเอากุญแจไขกลอนลูกปิด

 

 

กริ๊ก!!

 

ประตูเปิดออก..ก้าวเท้าเปลือยเปล่าเข้าไปในห้องมืดอับแสงกลิ่นดวงตาสีเทากวาดมองเหล่าอุปกรณ์ทดลอง..เครื่องแก้วต่างๆ ห้องทำงานที่ใช้สำหรับงานวิจัยของบิดาและมารดาถูกเก็บเอาไว้ในนี้จัดเรียงรายเป็นหมวดหมู่ไม่ว่าจะขวดชมพู่หลายขนาด บีกเกอร์  Volumetric flask หลายมิลลิลิตร บนชั้นวางเหล็ก..ข้างๆเป็นตู้ห้องกระจก..ที่บรรจุสารเคมีต่างๆนาๆที่เก็บรักษาไว้สำหรับงานวิจัยต่างๆ

 

“เธอผิดเอง..มิคาสะ แอคเคอร์แมน”

 

 

TBC

 

+++++++++++++++++++++++++++

 

รีไวล์เริ่มส่อแววเด็กนรกแล้วค่ะ 555

 

6 thoughts on “[Fic Attack on Titan]Brother//Part2

  1. มีสองสิ่งที่คิดได้คือ…
    1.เอายาพิษฉีดเข้าไปในสายน้ำเกลือ
    2.เอาน้ำกรดไปราดหน้า
    แต่ไม่ว่าจะทางไหนมิคาสะคงมีแต่เละ เละแล้วก็เละสินะ
    //ติดตามผลงานของบลัดมาตั้งนานแล้ว
    แต่เป็นนักอ่านเงาเลยไม่เคยเม้นเลย
    เม้นนี้เม้นแรก ก็ขอฝากตัวด้วยนะค่ะ ><

  2. ไรอ่ะ จะทำไรมิคาสะห้ะ !!! หรือจะทำให้เป็นผู้ชายเหรอ !!!

    แต่ยังไงก็ชอบอ้ะะะ เต็มที่เลยรีไวล์ !!!

    //คนอ่านจะจิตตามอยู่แล้วค่าาาาา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s