[Fic Attack on titan][Rivaille x Eren]นางไททัน//บทที่16

[Fic Attack on titan] นางไททัน

Paring : Levi x Eren

Rate    : PG-13 , รั่ว , ดราม่า(?)

Story   : blood_hana

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

บทที่ 16

 

 

 

จากวันนั้น…ที่คุณหลวงรีไวล์นึกผิดสำแดงเดินร่อนทั่วเขตแดนทาส ทำเอาเหล่าทาสพากันขยันทำงานจนหลังคดหลังงอ กลัวว่าเกิดวันไหนคุณหลวงรีไวล์นายเหนือหัวเกิดมาอีกได้เห็นพวกบ่าวอู้ล่ะก็มีหวังอาจจะโดนลงโทษก็เป็นได้..

 

 

ความจริงข้อนี้ที่รู้ๆกันก็มีแค่ 3 สหายทาสรุ่นหนุ่มสาววัย 15-16 ปี..

.ไอ้แจน อีอาร์มินและ…ตัวต้นเหตุอย่างอีเอเลน

 

 

ทาสสาวผู้ตั้งครรภ์เริ่มมีน้ำนวลผิวพรรณผ่องใสนั่งกินกระท้อนที่ปลอกหันเป็นชิ้นๆเปรี้ยวเข็ดฟันออกฝาดนิดๆจนแก้มตุ้ยอยู่บนแคร่ใต้ต้นมะยม พลางมอง…เพื่อนสนิททั้งสองที่เปิดใจคบหากันเป็นคนรัก

ไอ้แจนกำลังตัดฟืนด้วยขวาน กายาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อมัดๆได้รูปพองามกับผิวสีแทนต้องแสงชุ่มหยาดเหงื่อยามบ่าย ร่างสูงหยัดกายยืนเหยียดตรงเอามือเท้าขวานที่ปักบนพื้น ยกผ้าขาวม้าที่พาดคอซับเหงื่อไคลบนหน้า ก่อนที่น้ำเย็นสดชื่นหอมกลิ่นดอกมะลิในขันเงินจะถูกส่งยืนมาโดยทาสสินไถ่ตัวเล็กบอบบาง ผมสีทองสว่างประบ่ากับดวงตาสีฟ้าและริมฝีปากที่แย้มยิ้มหวาน ทำเอาไอ้แจนหน้าขึ้นสีแดงปากหนาหยักยิ้มตอบก่อนจะรับน้ำในขันมาดื่ม

 

 

หวานซึ้งยิ่งนัก…เอเลนนั่งแอบมองอมยิ้มขำขันในความสัมพันธ์ของเพื่อนๆทั้งสอง…

 

 

“ข้ากลับเข้าเรือนจักดีกว่า..อีกเดี๋ยวท่านหมอมิเกะก็จักมาแล้ว” อีเอเลนลุกโดยไม่ลืมหยิบเอากระท้อนที่คุณหญิงฮันซี่นำมาฝากให้ผ่านยายสร้อยติดมือไปด้วย

“เดี๋ยวข้าไปส่ง”  อีอาร์มินเสนอตัวด้วยความเป็นห่วง  แต่ทาสสาวผมสีน้ำตาลสั้นส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่วายเอ่ยแซว

“อย่าเลย..เจ้าอยู่กันไอ้แจนไปเถอะ”

“เอเลน!!!” อาร์มินร้องเสียงดัง ใบหน้าหวานน่ารักแดงเข้มไปถึงใบหู ตาสีฟ้าเหลือบมองชายหนุ่มคนรักจังหวะเดียวกับที่อีกฝ่ายมองมาพอดี ต่างฝ่ายรีบหลบตา หน้าแดงเข้าไปกว่าเก่า เห็นแล้วชวนขำหัวร่อเสียไม่ได้

 

 

.

.

.

 

 

 

“สุขภาพของเด็กดีมาก..ข้าเตรียมยาบำรุงครรภ์ไว้ให้แม่เอเลนได้ทานเพิ่มอีกชุด“  หลังจากท่านหมอมิเกะจับข้อมือตรวจสุขภาพทั้งมารดาและเด็กในท้องจนเป็นที่แน่ชัดแล้ว มือล้วงหยิบห่อยาในถุงผ้าสีม่วงเข้มส่งให้อีกฝ่าย อีเอเลนรับมาด้วยความนอบน้อม..ตาสีเขียวจ้องมองยาในห่อแล้วก็อดเบ้ปากเสียไม่ได้

 

“ไม่ได้นะแม่เอเลน..ถึงจักขมอย่างไรก็ต้องกิน”

“แต่…บ่าวไม่ชอบเลยนี่เจ้าคะท่านหมอ” เอเลนพึมพำเบาๆ เรียกเสียงหัวเราะของมิเกะ คุณหญิงฮันซี่และยายสร้อยที่นั่งอยู่บนเรือนทาสรอบๆตัวทาสสาวแรกรุ่นตัวน้อย

“ก็เจ้ายังเด็กนี่น้า..เอเลน..แต่ถึงอย่างไรเสียนี่ก็เพื่อลูกของเจ้ากับคุณหลวง และเป็นถึงหลานของข้าด้วย” สตรีผู้สูงศักดิ์คุณหญิงฮันซี่กล่าวเช่นนี้ บ่าวเอเลนผู้ต้อยต่ำยิ่งไม่กล้าปฏิเสธเข้าไปใหญ่..เกรงใจทั้งค่ารักษา ค่ายา ค่าหมออีก…สิ่งเหล่านี้ชนชั้นทาสผู้ต้อยต่ำไม่มีวันได้รับมาโดยง่ายดาย จึงยกมือขึ้นก้มลงกราบขอบคุณผู้มีพระคุณทั้งสอง ซึ่งอีกฝ่ายก็ยกมือรับไหว้ตอบด้วยรอยยิ้มละมุนเอ็นดูในความเจียมเนื้อเจียมตัว..มารยาทงาม…

 

 

“ข้าคงต้องขอตัวก่อน  อย่าลืมทานยาล่ะ แม่เอเลน” บุรุษผมสีอ่อนปรกนัยน์ตาเรียวสุขุม กล่าวล่ำลาทั้งน้ำเสียงอบอุ่นนุ่มลึก ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเดินออกไปจากเรือนทาสเล็กๆโดยมีคุณหญิงฮันซี่เดินออกตามออกไปส่ง..

“ช่างเหมาะสมยิ่งนัก” ยายสร้อยกับยายเอี่ยมกระซิบกระซาบหัวเราะคิกคัก อีเอเลนมองทาสชราที่สนทนาพาทีเบาๆด้วยสายตาปลาบปลื้ม ปิติยินดีชวนฉงน เมื่อลองมองตาทาสรุ่นใหญ่ทั้งสองเธอก็เข้าใจทันที

 

 

ท่านหมอมิเกะ..กับคุณหญิงฮันซี่…

สายตาที่ทั้งคู่สบมอง..ช่างเหมือนกับไอ้แจนกับอาร์มินมองกัน…

 

 

 

ถึงจะไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด..แต่นี่ก็เป็นสัญญาณที่ว่าคุณหญิงฮันซี่จะไม่เป็นสาวโสดอีกต่อไปในเพลาอันใกล้นี้เป็นแน่แท้

 

 

อีเอเลนยิ้มภาคภูมิใจ ยินดีไปด้วยกับทั้งสองคน…ท่านหมอมิเกะเป็นชายที่ดูเป็นผู้ใหญ่สุขุมนุ่มลึก อ่อนโยน และเฉียวฉลาดเช่นเดียวกับคุณหญิงของเธอ..ถึงจะถูกกล่าวหาว่าเป็นหญิงเพี้ยนชอบทำอะไรไม่เหมือนอิสตรีแดนสยามควรกระทำ แต่นางก็มีจิตใจอันอ่อนโยน เมตตา ความดีงามของทั้งสองเหมาะสมยิ่งกว่าสิ่งใด…

 

 

ส่วนตัวเรา…ทีเป็นเพียงแค่ทาส…

 

 

ใบหน้าสวยก้มมองท้องที่เริ่มนูนขึ้นมือเรียวลูบไล้อย่างทะนุถนอม ถ่ายทอดความอ่อนโยนด้วยใจที่รักยิ่งกว่าสิ่งใด..ลูกน้อยกับชายที่เธอรัก…รักทั้งที่รู้ว่าไม่สมควร…

 

 

นายกับบ่าว..ชนชั้นที่ต่างราวกับท้องฟ้าและผืนดิน..

 

 

 

“อีเอเลนเอ็งเป็นอันใด ใยทำหน้าหมองเพียงนั้น”  ยายสร้อยร้องทัก ทำเอาทาสสาวสะดุ้งตื่นจากภวังค์ความคิดเธอคลี่ยิ้มตอบกลับพร้อมส่ายหน้า “เปล่าจ้ะยายสร้อย..ฉันแค่รู้สึกเหนื่อยๆนิดหน่อย”

“อืมม..คงเพราะอากาศร้อน..วันนี้แดดแรงกว่าทุกวันจริงๆ” ถึงจะเข้าเดือนหนาว แต่แสงแดดที่โผล่ออกหลังจากที่ซ่อนตัวใต้เมฆหมอกอยู่นานหลายวัน…ถึงจะไม่มากเท่าฤดูร้อนแต่ก็พอเรียกเหงื่อบนกายได้อยู่บ้าง แม้จะมีลมเย็นๆพัดผ่านชวนสะท้าน คำโกหกนี้อาจหลอกยายสร้อยได้แต่หลอกสายตายายเอี่ยมที่ชุบเลี้ยงอีเอเลนมาตั้งแต่เด็ก  ทาสชรานั่งเคี้ยวหมากเปลี่ยนท่านั่งพับเพียบมานั่งชันเข่าข้างลอบมองรอยยิ้มแสนสดใสของเด็กสาว..มองปราดเดียวก็รู้ว่าแสร้งทำ…

 

“อีเอเลน”

 

เจ้าของนามหันไปมองเสียงแหบใหญ่มีอำนาจตามวัยวุฒิที่มากโข ดวงตาสีเขียวใสแจ๋วกับแววตาไร้เดียงสาแสนซื่อปริบมองด้วยความฉงนสงสัย “มีอะไรหรือจ๊ะยายเอี่ยม?”

ตาสีเทาขุ่นฝ้าฟางจ้องมองใบหน้าสวยรูปไข่ ..จากเด็กทารกตัวน้อยที่ดีแต่ร้องโยเยเติบโตเป็นสาวแรกรุ่นที่ทั้งสวยและงดงามทั้งกายและใจ ด้วยความสดใสร่าเริง แบบเด็กสาวใสซื่อ..แม้จะซนทโมนเหมือนผู้ชายไปบ้างก็ตาม

“ไม่มีอะไร..ข้าแค่ดีใจแทนเอ็ง” ยายเอี่ยมยิ้มบางๆก่อนลุกขึ้นเดินเอามือไพล่หลังเดินออกจากประตูลงบันไดออกไปจากเรือนทาสหลังเล็กๆของทาสสาวผมสีน้ำตาลสั้นตามด้วยยายสร้อย ทิ้งให้อีเอเลนได้แต่มองตามด้วยแววตาสงสัยงุนงงกับคำพูดคำจาแปลกๆจากปากหัวหน้าเหล่าทาสทั้งหลาย..

 

 

.

.

.

 

 

 

ท้องฟ้าเริ่มโผล่เผล้ยิ่งฤดูเหมันต์ยิ่งแล้วใหญ่…ฟ้ามืดเร็วกว่าปกติเป็นพิเศษจากเวลาโดยคร่าวๆประมาณ6โมงเย็น ผืนนภาถูกปกคลุมด้วยสีดำสนิทดวงดาราส่องสว่างระยิบระยับ..และเงียบสงบ..

อีเอเลนจ้วงขันเงินตักน้ำในตุ่มราดลงบนผิวกายขาวผ่องใต้ผ้าถุงอาบน้ำสีม่วงเข้ม ผ้าเปียกปอนแนบเนื้อกายเพรียวอิ่มน้ำนวลผ่องใสให้เห็นสัดส่วนที่ชัดเจน คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด..ไร้ซึ่งแสงจันทร์ท้องฟ้ายามฤดูหนาวยิ่งทำให้ดวงเนตรสีเขียวมองไม่เห็นสิ่งใดหากไม่อาศัยตะเกียงไฟเล็กๆจุดวางไว้ข้างๆ แสงไฟบนตะเกียงดวงเล็กๆสว่างพอจะให้มองเห็นอะไรต่อมิอะไรรอบๆใต้ถุนใต้เรือนที่ใช้สำหรับเก็บข้าวของรวมถึงสำหรับอาบน้ำ

 

“หนาว”  น้ำเย็นกระทบร่างทาสสาวตัวน้อย วงแขนอรชรอดกอดผิวกายเปียกน้ำที่ขนลุกซู่ให้ความอบอุ่นนี่เป็นช่วงเวลาแสนยากเย็นยิ่งนักกับการอาบน้ำในคืนเหมันต์ไหนจะสายลมเย็นๆพัดผ่านร่างตอกย้ำซ้ำเติมไปอีก  สูดลมหายใจลึกแล้วกลั้นหายใจจนแก้มป่องหลับตาปี๋ ตักน้ำใส่ขันราดตัวอาบน้ำอีกซ้ำๆไปมาพลางเช็ดถูกายจนสะอาดเอี่ยมอ่อง

หญิงสาวในผ้าถุงอาบน้ำก้าวเดินขึ้นเรือนทาสของเธอและอีอาร์มินใช้หลับนอนอยู่ร่วมกัน…ในเรือนทาสเล็กๆมืดสนิทว่างเปล่า…

 

 

“อาร์มินยังไม่กลับมาอีกหรือ”  หญิงสาวแรกรุ่นคิดน้อยใจระคนเหงาโหวงๆ..นี่คงจะเดินเล่นกินลมชมวิวยามค่ำคืนกับไอ้แจนอีกตามเคย…ขาเพรียวยาวสวยเดินมาวางตะเกียงบนหน้าโต๊ะเครื่องแป้งทำจากไม้ราคาถูก นั่งคุกเข่าเปิดหีบควานหาเสื้อผ้ามาสวมใส่นอน เธอเลือกโจมกระเบนสีน้ำตาลหม่นกับกระโจมอกสีแดงวางไว้ข้างๆก่อนจะปิดหีบเสื้อผ้าของตน

ผ้าถุงถูกปลดออกเผยกายเปลือยเปล่า ร่างเพรียวบางเริ่มมีน้ำนวลมากขึ้นเนินท้องนูนขึ้นมาเล็กน้อยต้องแสงสีส้มทองจากดวงไฟเล็กๆบนตะเกียง เธอสวมใส่โจงกระเบนเป็นอย่างแรกตามด้วยผูกกระโจมอกเป็นอย่างสุดท้าย หญิงสาวเก็บผ้าถุงอาบน้ำหมายจะเอาไปตากไว้ที่ระเบียงหน้าเชิงบันไดขึ้นเรือน

 

 

แอ๊ด!!!!

 

 

“อาร์มินกลับมาแล้วหรือ?” ทาสสาวในเรือนเบี้ย ผินกายกลับมายิ้มสดใสตั้งใจให้เพื่อนสาว…ทว่า.. อีเอเลนเปลี่ยนสีหน้าฉับพลันเป็นตื่นตระหนก มือเรียวสวยที่จับผ้าถุงอาบน้ำถึงกับอ่อนเปลี้ยจนผ้าถุงในมือร่วงกองกับพื้นไม้ นัยน์ตาสีเขียวเบิกกว้างสุดขีดสะท้อนร่าง…ของบุรุษในเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวกับโจมกระเบนสีน้ำตาลเข้ม เรือนผมสีดำสั้น..ใบหน้าคมเข้มนิ่งเฉยกับแววตาสีดำคมกริบเย็นชา

 

 

..บุรุษเพียงหนึ่งที่ทาสผู้น้อยไม่เคยลบเลือนไปจากใจ..

 

 

“ค…คุณ..หลวง..” อีเอเลนกระซิบเสียงสั่น พอได้สบสายตาคมกริบนั่น เธอจำต้องรีบก้มหน้างุดหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว ร่างกายแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้ จะหนีก็ยังลุกไม่ขึ้นและถึงใจกล้าทำอย่างที่คิดจะหนีคนๆนี้ก็คงไม่ยอมปล่อยให้เธอออกไปง่ายๆ

 

 

ทำไม…คุณหลวงถึงได้..มาที่เรือนของบ่าว!!!?

 

 

คิดสงสัยในหัว..สับสนปนเปตีมัวกันไปหมด  ยิ่งอีกฝ่ายเอาแต่ยืนอยู่กันประตูทางเข้าออก..นิ่งเงียบ…จนบรรยากาศเงียบสงัดในเรือนทาสเล็กๆยามค่ำคืนวังเวงยิ่งขึ้นไปกว่าเก่า อีเอเลนน้ำตาคลอเบ้าตัวสั่นเท้าราวกับลูกนกขนแขนขนลุกซู่ทั้งอากาศที่ความหนาวโรยตัวลง ไหนจะความหนาวเย็นแผ่จากร่างของทหารบุรุษผู้แข็งแกร่งในแดนสยาม ขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้ายเย็นชาจนทำเด็กร้องจ้ายามได้ยินเพียงแค่นามเข้าหูเท่านั้น…

 

“ค….ค…คุณหลวงมาที่แห่งนี้..มี..มีอันใดให้บ่าว..รับใช้เจ้าคะ”   สูดลมหายใจพยายามตั้งสติเปิดปากสนทนาก่อน  ร่างบอบบางเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลสั้นค่อมตัวนั่งพับเพียบก้มหน้าลงต่ำจนคางแทบชิดอก เธอสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา..สายตาของคุณหลวงรีไวล์….นางทาสในเรือนเบี้ยหน้าสวยร้อนวาบ แม้นไม่เงยหน้าก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมองเธอด้วยความคิดเช่นไร อีเอเลนยิ่งนั่งเกร็งตัวลีบใจสั่นกว่าเก่า มือยกขึ้นปิดเนินอกอิ่มหลังกระโจมอกสีเลือดหมู

“ที่แห่งนี้ก็อยู่บนที่ดินข้า..ข้าจักเข้าออกที่ไหนก็ได้”  เสียงทุ้มห้วนเอ่ยเป็นครั้งแรกพร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวเดินตรงมา..ใกล้จนหญิงสาวผู้บ่าวรู้ตัวถึงเงาร่างของอีกฝ่ายทาบทับบนร่าง…หลวงรีไวล์ยืนอยู่เหนือหัวเธอ

 

 

“ขออภัยเจ้าค่ะ” ขอโทษขอโพยทั้งเสียงอ้อมแอ้ม

 

 

“เงยหน้า” สั่งสั้นๆ คำสั่งของนาย..ไม่อาจขัดได้ เอเลนปริบตาขับไล่หยาดน้ำตาจากความรู้สึกสะพรึงกลัว หวั่นเกรงในอำนาจ และ…รักจนคิดถึงทั้งที่ไม่สมควร  ปนเปสับสนวุ่นวายไปหมด…แต่กระนั่นแล้วหญิงสาวต้องกลั้นหายใจคุมอารมณ์ของตนให้นิ่งที่สุดเงยหน้าขึ้นตามคำสั่งอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

 

“!!!!!!!!!!!”

อีเอเลนแทบผงะคลานถอยหลัง ถลาหดหนีอีกฝ่ายหน้าซีดเผือก  ดวงเนตรคู่งามกลมโตเบิกกว้างจ้องมอง…

 

 

“ค…คุณหลวงเจ้าคะ!!!บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ!!!อย่าทำอะไรบ่าวเลยนะเจ้าคะ!!!”

 

เอเลนส่ายหน้ากราบไหว้วอนขอทั้งน้ำเสียงสั่นเครือจนคุมไม่ได้อีกต่อไป ตัวสั่นหงกๆเหมือนลูกสุนัขตัวน้อยหวาดกลัวเจ้านายที่เดินถือไม้เรียวเข้ามา…กรณีนี้หากเปรียบเปรยไม้เรียวคงเป็น…มะม่วงดิบเต็มเข่ง!!ในมือคุณหลวง!!!!

 

 

“อะไรของเอ็งอีเอเลน!!จักร้องเสียงดังทำใย!!!” หลวงรีไวล์ขึ้นเสียงดังกึ่งตะคอก สาวน้อยผมสีน้ำตาลยิ่งร้องไห้โฮออกมาเธอถอยจนหลังชนผนังแล้วไร้ซึ่งที่ไป แถมอีกฝ่ายก็เดินเข้ามาอีกอย่าบอกนะ..ว่าโกรธที่เธอดำน้ำหนีจนคิดสั่งสอนโดยการยัดมะม่วงใส่ปากเธอ!!!!!!!!!!!

 

 

บรรลัยแล้วไหมเล่าอีเอเลน!!!!!!!!

 

 

อีเอเลนสะอึกสะอื้นน้ำตาร่วงพรูพรั่ง กลัวจนต้องหลับตาปี๋เมื่อหลวงรีไวล์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอระยะประชิด ยืนค่อมหัวอยู่เบื้องบน  “รับไป”

“เห?”  เอเลนสะดุ้ง ค่อยๆลืมตาเงยหน้ามองเข่งมะม่วงในวงแขนแกร่งที่เจ้าตัวเดินแบกมานั้น ซึ่งตอนนี้ยินมาให้เธอด้วยสายตาหวาดๆ

“ข้าได้ข่าว…ว่าช่วงนี้เอ็งอยากของเปรี้ยว” เสียงทุ้มเย็นชาที่มักหนักแน่นแลดูมีอำนาจดุดันชวนหวั่นเกรง กลับแผ่วเบาลงใบหน้าคมเฉนัยน์ตาไปมองทางอื่น..ไม่ยอมสบตาเธอ อีเอเลนปริบตาสองสามทียกมือเช็ดน้ำตาลวกๆ

รีไวล์ปรายตากลับมามองเมื่อเห็นว่าเมียบ่าวที่เขาตะเพิดออกไปยังนั่งนิ่งทำหน้างงอยู่ จึงถลึงตาทำหน้าดุใส่  ทาสสาวแรกรุ่นพอเห็นสายตาคมกริบจึงรีบรับมะม่วงในเข่งจากมืออีกฝ่ายมาวางไว้ข้างตัวด้วยท่าทางลกๆลนๆ

 

“ข..ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหลวง”  แสดงการตอบรับน้ำใจอันไม่สมควรได้จากนายเหนือหัว..ถึงจะยังมึนๆอยู่ว่าเหตุใดหนอถึงนึกเอามะม่วงใส่เต็มเข่งมาให้….เอาของรักของหวงมาให้ ?

 

 

หากไม่ตาฝาดไป…ดูเหมือนคุณหลวงท่านจักหน้าแดงๆชอบกล?

 

 

 

ทาสสาวผมสีน้ำตาลสะดุ้งโหยงเมื่ออีกฝ่ายทรุดลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ นั่งในระดับเดียวกันแล้ว…ใบหน้าหวานของสาวแรกรุ่นก้มหน้างุดหลับตาปี๋จนคางชิดอก  ความมืดที่ปิดบังดวงเนตรแต่ไม่ปิดบัง..สัมผัสลมหายใจร้อนแสนคุ้นเคยรดใบหน้า

“เอเลน..ลืมตา”   ถึงไม่อยากลืมตา…ถึงไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด เปลือกบางค่อยๆลืมขึ้นอย่างเชื่องช้าช้อนมอง..ใบหน้าคมหล่อเหลาที่โน้มเข้ามาใกล้ในระยะประชิดจวนเจียน…

“คุณหลว..” ริมฝีปากเล็กๆที่กำลังขยับเสียงหวานสั่นเครือถูกครอบโดยปากหนา กดแนบสัมผัสเบาๆ  ขยับค่อยๆสอดลิ้นแทรกเข้ามาในโพรงปากน้อยที่เผยอออกตะลึง

 

 

จูบอันแสนอ่อนโยน…ราวกับขนนก

 

 

น้ำตาคลอเบ้าสั่นไหวตื้นตันทั้งที่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงแค่ตัวแทนรักแรกเช่นหม่อมเจ้าเพทร่า  อีเอเลนเผลอตัวยกมือขึ้นค้ำแผงอกแกร่งที่เคลื่อนเข้าหมายแนบชิดกายไว้พร้อมหันหน้าหนีอีกฝ่าย “ย..อย่าเจ้าค่ะ..”

รีไวล์นิ่วหน้าขมวดคิ้วลง..ความรู้สึกขุ่นเคืองก่อกุมในอก..บุรุษวัยสามสิบคิดไม่พอใจที่อีกฝ่ายแสดงอาการต่อต้านเขาจนอยากจะบีบบังคับเค้นถาม พร้อมๆกับหัวใจที่เจ็บแปล้บเมื่อคิดว่าทาสสาวน้อยตรงหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ตน..

 

ทว่า…พอมองใบหน้าหวานดีๆ ดวงตาสีเขียวสวยแสนรักยิ่งกว่าสิ่งใด

 

 

..แววตาตัดพ้อ…น้อยใจ..

 

 

“ค..คุณหลวงเจ้าคะ!!!”  ร่างบอบบางนุ่มนิ่มถูกกดลงกับพื้นไม้ถูสะอาด ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสั้นขึ้นคร่อมร่างหญิงสาวไว้แล้วเข้ามาซุกไซร้คอระหง พรมจูบขบเม้นอย่างคิดถึง ยิ่งสัมผัสยิ่งได้โอบกอดอีกครั้งก็ยิ่งแน่ใจ..

 

 

ชีวิตนี้ของหลวงรีไวล์…ขาดอีเอเลนไม่ได้…

 

 

 

“อย่าเจ้าค่ะ!!คุณหลวงที่แห่งนี้สกปรกนะเจ้าคะ”  คำห้ามปรามเบี่ยงประเด็น เตือนสติคนด้านบนที่คิดจะทำเรื่องอย่างว่านั้นทำให้นายเหนือหัวผู้เป็นสามีชะงัก สบตามองใบหน้าแดงก่ำราวกับเป็นพิษไข้

“ไม่เห็นเป็นไร..เอ็งก็เป็นเบาะรองให้ข้าอยู่แล้ว”  ตอบหน้าตายแล้วรุกเร้าปลุกปล้ำเมียบ่าวต่อ ไม่แม้แต่ฟังเสียงห้ามปรามที่กำลัง…ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางแว่วหวาน

 

 

 

.

.

.

 

 

 

อีอาร์มินยืนตะลึงพรืดอ้าปากค้างหลังจากที่เดินกลับมาเรือนทาสโดยไอ้แจนเดินมาส่ง  ทาสสาวสินไถ่มอง..เรือนทาสหลังเล็กที่เต็มไปด้วยทาสบ่าวผู้ชายรุ่นใหญ่ ซึ่งมักรับใช้ประจำของคุณหลวงรีไวล์ยืนล้อมตัวเรือนไว้ ถือคบไฟไว้ในมือ

 

 

ไม่ต้องสืบก็รู้…ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นบนเรือน…

เกิดอะไรขึ้นกับอีเอเลน

 

 

แค่คิดก็หน้าร้อนชาวาบจนตัดกับเส้นผมสีทองสว่าง ในขณะที่ไอ้แจนยังยืนเกาหัวงุนงงกับสิ่งที่เห็น

“อะไรกันอีอาร์มิน เกิดอะไรที่เรือนของเอ็งกับอีเอเลนหรือ?”

“ข..ข้าไม่รู้…” อาร์มินตอบเสียงตะกุกตะกัก เสียงเท้าจากด้านหลังทำให้ทาสหนุ่มสาวแรกรุ่นทั้งสองหันไปมอง..ยายเอี่ยมเดินไพล่หลังเคี้ยวหมากจนฟันดำ ดวงตาสีเทาขุ่นมองใบหน้าน่ารักของทาสสาวสินไถ่ตัวน้อย..

 

 

มองตาก็รู้ใจ…อีอาร์มินฉลาดจนอ่านความคิดของยายเอี่ยมออก

แต่ก็ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของยายแก่ๆคนนี้อยู่ดี..

 

 

 

“อาร์มินคืนนี้ไปนอนบนเรือนข้า ข้าเอาดอกมะลิมาไว้ที่เรือนให้เอ็งร้อยต่อแล้ว” นี่คือสาเหตุที่อีอาร์มินกลับเรือนช้า..กว่าปกติมากกว่าทุกวัน ถึงช่วงหลังๆจะกลับช้าเพราะไปนั่งคุยสัพเพเหระใช้เวลากับคนรักอย่างไอ้แจนริมท่าเรือ แต่ก็คงไม่ล่วงเวลาเท่านี้เมื่อจู่ๆ ยายเอี่ยมกลับมาบอกว่าพรุ่งนี้จะมีการทำบุญถวายพระบนเรือนต้องการพวงมาลัยไปถวายจำนวนมาก

 

 

 

เพราะคุณหญิงฮันซี่จะไหว้พระจริง…อาร์มินจึงไม่ติดใจสงสัยอะไร

ยายเอี่ยมกับคุณหลวงจงใจฉวยโอกาสนี้มาแยกเธอจากอีเอเลนเพื่อให้คุณหลวงเข้าไปทำอะไรในเรือนได้สะดวก

แผนซ้อนแผน…ผู้ใหญ่ช่างน่าสะพรึงกลัวนัก…

 

 

“จ้ะ” อีอาร์มินขานรับ ลึกๆก็อดเคืองไม่ได้ที่ถูกหลอก ทว่า..ความรู้สึกนั้นหายไปพอคิดว่านี่อาจเป็นหนทางให้เอเลนกลับมามีรอยยิ้มเป็นสุขจากใจจริงอีกครั้ง…ริมฝีปากบางจึงแย้มยิ้มบางๆให้ทาสชราเบื้องหน้า เจ้าตัวโบกมือลาไอ้แจนที่ยังยืนเกาหัวงุนงงแล้วเดินตามหลังยายเอี่ยมกลับไปนอนค้างที่เรือนของอีกฝ่าย

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

เปลือกตาบางปริบๆกระพริบขนตาแพยาวสวยให้ขยับไว้ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นเผยดวงเนตรสีเขียวอ่อนล้าเหนื่อยล้า เช่นเดียวกับร่างกายที่เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยตีตราสีแดงบนผิวขาว…

 

 

หากแต่…ร่างกายกลับไม่หนาวเหน็บ…

 

 

วงแขนแกร่งที่โอบกระชับรอบเอวคอดกิ่วดึงให้อีเอเลนเข้ามากอดแนบแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามมัดกำยำสมชายชาติทหาร เอเลนเหม่อมอง..แผงอกที่คุ้นชินอิงแอบมาเกือบทุกค่ำคืนตรงหน้าทั้งตำแหน่งรอยแผลเป็นจากการรบยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน…ยังคงเป็นอ้อมแขนที่อบอุ่นชวนหลับฝันเสมอๆ

 

 

“ยังน้อยใจเรื่องเพทร่าอีกหรือ” หลวงรีไวล์ไม่ได้หลับ ใบหน้าคมก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่นอนซบอกทั้งตาปรืองัวเงียจากการพึ่งตื่น  แววตา..ที่สั่นไหวในดวงเนตรสีเขียวแสดงให้เห็นแน่ชัดว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นตรงกับใจของอีกฝ่าย

“ข้ารักนางในฐานะรักแรกจริง แต่ข้าไม่เคยเห็นเอ็งเป็นตัวแทนใคร”  พูดอธิบายในความจริง..ในสิ่งที่เขาต้องการบอกให้หญิงสาวในอ้อมแขนได้รับรู้  เอเลนช้อนตาเงยหน้าขึ้นสบตาสีดำเรียวคมกริบ…จ้องเข้าไปต้องการความแน่ใจว่าเป็นเรื่องจริง  มือแกร่งขยับเคลื่อนเลื่อนลงจากอกเนินอิ่มนุ่มนิ่มเลื่อนลงต่ำ…แล้วหยุดวางทาบบนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้น

 

ทาสสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลสั้นยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น..เสียงสะอื้นเมื่อมือหยาบลูบสัมผัสหน้าท้องที่ภายในมีสายใยพยานของพวกเขาอย่างทะนุถนอมอ่อนโยน…

 

 

คุณหลวงรู้แล้ว…ลูกของบ่าวกับคุณหลวง…

 

 

“ข้าจะไม่บอกรักซ้ำสอง..แต่ข้าขอสั่ง..”  หลวงรีไวล์กระชับดึงร่างเมียบ่าวให้แนบชิดกายตัวเองกว่าเก่า เสียงทุ้มกระซิบใกล้..ลมหายใจอุ่นรดใบหน้าที่แดงก่ำไปถึงใบหูทั้งสองข้าง ดวงตาสีเขียวสั่นไหว..เบิกกว้างยิ่งกว่าครั้นไหนกับคำพูดต่อมาจากชายผู้ขึ้นชื่อนิสัยโหดร้ายเย็นชา

 

“เอเลน…เอ็งจงมาเป็นคุณหญิงของข้า” 

 

 

ดวงเนตรหลั่งรินน้ำตา..น้ำตาแห่งความตื้นตันใจเอเลนหลับตารับจูบเบาๆที่อีกฝ่ายประทับลงบนขมับ พลางสูดดมกลิ่นหอมหวานสาวแรกรุ่นปนเปดอกมะลิอ่อนๆจากเส้นผมสีน้ำตาลนุ่ม

 

 

ไร้ซึ่งคำหวาน…ช่างเอาแต่ใจเสียเหลือเกิน…

 

 

 

.

.

 

 

หมู่ดวงดาราสะท้อนในดวงเนตรสีน้ำตาลหลังแว่นทรงกลม คุณหญิงฮันซี่ปิดหนังสือ Beauty and the beast ลงวางไว้บนตักนักอยู่บนเก้าอี้ไม้ประจำโดยมียายสร้อยคอยบีบนวดขาให้

 

“อ่านจบแล้วหรือเจ้าคะคุณหญิง?”

“ช่างเป็นตอนจบที่น่าขันน่าเอ็นดู อสูรร้ายที่เริ่มปรับตัวแล้วคืนร่างเป็นเจ้าชายรูปงามอยู่กับหญิงสาวชาวบ้านอย่างเป็นสุข” ฮันซี่เอ่ยเล่าบทสรุปของนิยายฝรั่งให้แก่ทาสคนสนิทฟัง  นึกแล้วก็ขำขันตัวละครในเรื่องทั้งตัวเจ้าชายอสูรร้ายและสาวชาวบ้านกลับละม้ายคล้ายคลึงกับคนใกล้ตัวเธอเพียงนี้…

 

“หากเป็นภาษาฝรั่งคงต้องเรียกว่า Happy ending ”

มือกระชับผ้าแพรคลุมไหล่ให้ห่มร่างยิ่งขึ้น ใบหน้าสวยประดับแว่นตาหลับตาพริ้มเอนกายพิงพนักเก้าอี้รับลมหนาวพัดผาจนผมสีน้ำตาลมัดรวบพลิ้วไหว..สายลมเย็นที่พัดพาเอาความโศกเศร้าออกไป

 

 

 

พรุ่งนี้…คือแสงอรุณของวันใหม่

ความรักความเข้าใจ..กับวันใหม่ที่ดีกว่าเมื่อวาน..

 

 

 

 

TBC

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

ตามผลโหวตค่ะ ชนะขาดลอยมาก อยากเห็นคุณหลวงง้อกันถึงเพียงนี้เชียวรึ555+

บอกแล้วว่า…เขามีวิธีง้อในแบบของเขา กร๊ากกกกก

ตอนนี้เหมือนจะเรทเนาะ จริงๆก็เรทแหละแต่…ขอตัดออกไม่งั้นจะยืดเกินไปกว่าจะ บลาๆ เสร็จคงยาวพรืดดดด เพราะห่างหายมานานคุณหลวงมีหรือจะทนรอบสองรอบ

หลังจากที่แต่งมาอย่างยาวนาน จากฟิคสดยุคแรกๆในทวิตที่มาเป็นฟิคยาว

เหลือเพียงบทส่งท้ายอีก 1 ก็เป็นอันจบเรื่องนี้โดยสมบูรณ์แล้วค่ะ

 

 

มีคนถามว่าจะรวมเล่มไหม ใจอยากนะแต่ปีนี้มีโปรเจ็คไม่รู้จะมีเวลาว่างหรือเปล่านี่สิ

เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรจะแจ้งทางทวิตกับเพจเฟสนะ

https://twitter.com/blood_hana

https://www.facebook.com/pages/Blood-Hana/216190041838167

ลงแฟนอาร์ตค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ

@momimomisama

BWUCdVfCIAAZULj