[Fic Harry][HP/DM] Confuse //Part5

[Fic Harry] Confuse

Paring : HP/DM (Harry x Draco)

Rate : PG-13 (คิดว่า…)

Story : blood_hana

 

พูดคุยกันซักนิด: เนื้อหาเกี่ยวกับแฮร์รี่เล่ม 7 ตามหลักถ้าเลียบเคียงกับหนังก็คือ ภาค 7.2 แต่เนื้อหาจะเปลี่ยนแปลงไปอยู่บ้าง(หรืออาจทั้งหมด!!) เอาเป็นว่า มันคือภาค 7.2 ในจินตนาการของบลัดฮานะแล้วกันค่ะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

Part 5

 

 

หนุ่มผมสีดำยุ่งเซอร์ย่องฝีเท้าอย่างเงียบเชียบ กลั้นหายใจผ่านห้องรับแขกเล็กของบ้านเปลือกหอย หนุ่มแว่นชะเง้อมองกรอบไร้บานประตู แต่ประดับคั้นห้องด้านในด้วยม่านมูลี่ร้อยเรียงเปลือกหอยต่างสีสันเป็นเส้นสลับกับไข่มุกสีขาวนวล พบว่าทุกคนในห้องกำลังสนใจอยู่กับมุกตลกของเฟร็จและจอร์จที่ระดมปล่อยไม่มีหยุดยั้ง เสียงหัวเราะเฮฮา สนุกสนาน เสียจนแฮร์รี่อยากเข้าไปร่วมวงด้วย

 

ทางสะดวก..เด็กชายผู้รอดชีวิต ฉายาแห่งตำนานที่ทำให้เขาเป็นพ่อมดผู้โด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์ก้าวขายาวเร็วๆผ่านประตูห้องรับแขกไปได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น แฮร์รี่ พอตเตอร์โล่งอกที่ไม่มีใครจับเขาได้ ไม่งั้นคงโดนคำถามยิงระดมมาเป็นชุดแน่ๆ ซึ่งเวลานี้เขาเบื่อที่สุดกับการตอบคำถามเรื่องมัลฟอย

 

“แฮร์รี่” จังหวะที่ร่างสูงกำลังจะก้าวขาขึ้นเหยียบขั้นบันไดแรก เสียงหวานใสกังวานเรียกชื่อเขาจากด้านหลัง หนุ่มเจ้าของรอยแผลเป็นสายฟ้าแห่งตำนานสะดุ้งโหยง และค่อยๆหันมามอง

“ไง..จินนี่เธอ..ไม่ได้ไปร่วมวงกับเฟร็ดจอร์จหรอกเหรอ” แฮร์รี่มั่นใจว่าเขาเห็นสาวผมแดงยาวสลวยอยู่ในวงห้องรับแขกจริงๆ ท่าทางเขาคงหนีไม่พ้นสายตาช่างสังเกตของจินนี่เสียกระมั้ง หรือจะเป็นสัญชาติญาณของผู้หญิงอย่างที่เฮอร์ไมโอนี่เคยพูดกันแน่ ว่าเรื่องบางเรื่องผู้หญิงก็มักจะรับรู้ได้รวดเร็วกว่าผู้ชาย

 

“พอดีรู้สึกหิวน้ำก็เลยว่าเข้าไปหยิบน้ำดื่มในห้องครัวน่ะ” จินนี่โกหกหน้านิ่ง ทั้งที่ความจริงหางตาของเธอเหลือบไปเห็นหลังไวๆของแฟนหนุ่มพอดิบพอดี ด้วยความสงสัยเลยอาศัยจังหวะที่ทุกคนเผลอค่อยๆเดินออกมาจากห้องรับแขก   นัยน์ตากลมโตสวยฟ้าจ้องมองหน้าหล่อเหลา ก่อนจะมองต่ำลงมายังถาดอาหารมืออีกฝ่าย คิ้วเรียวมุ่นลงทันที  “อาหารของมัลฟอยงั้นเหรอ?”

“เอ่อ…” แฮร์รี่อ้ำอึ้งอึกอัก เขาเฉตาหลบสายตาจ้องเขม็งเขียวปั๊ดของแฟนสาวไปมองรูปภาพวาดติดผนังข้างทางเดินบันได เป็นรูปของชายหนุ่มขุนนางนั่งบนเก้าอี้นวมสีม่วงเข้ม พูดคุยกับภรรยาคนสวย แต่หลังเก้าอี้มีสาวใช้นั่งคุดคู้แอบซ่อนตัวอยู่

 

“หมอนั่นมันแค่เชลยน่ะ เธอไม่จำเป็นต้องสนใจเลยนี่” จินนี่บอก

“ไม่ได้หรอกจินนี่ ฉันเป็นคนพาเขามา ก็ต้องรับผิดชอบ” แฮร์รี่ตอบกลับ  สิ้นเสียงทุ้มแหบห้าวจินนี่หน้าหงิกงอออกมาชัดเจน แสดงให้เห็นว่าเธอไม่พอใจ..อย่างมากที่หนุ่มผมดำยุ่งไม่เป็นทรงกำลังให้ความสนใจผู้ชายในร่างสาวน้อยเกินความจำเป็น

 

“ไม่ใช่เรื่องของเธอเลยนะแฮร์รี่!!เจ้านั่นเป็นผู้เสพความตายนะ!!คนเลวๆอย่างมันไม่เคยสำนึกบุญคุณใครทำดีไปก็ไม่เห็นคุณค่าในตัวเธอหรอก!!”

“จินนี่!!ฉันขอร้อง!!ถึงเธอจะห้ามยังไงฉันก็ทิ้งหมอนั่นไม่ได้!!”

สาวผมสีเพลิงปิดปากเงียบทันทีที่น้ำเสียงของแฮร์รี่ขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด คิ้วเรียวสีดำขลับขมวดเป็นปมหนาบ่งบอกถึงความโกรธแต่เขาพยายามข่มมันไว้ในใจ  เธอจึงเลือกที่จะก้มหน้าลงหลบสายตารำคาญของอีกฝ่าย  แฮร์รี่รู้สึกตัวว่าเขาเผลอใช้วาจาไม่ดีกับคนรักเสียแล้ว ร่างสูงกำลังจะเดินเข้าไปปลอบโยน หากแต่เสียงฝีเท้าของคนในห้องรับแขกเริ่มขยับ นั่นหมายความว่าอีกไม่นานพวกวีสลีย์จะเดินออกมาจากห้อง และถ้าเป็นเช่นนั่นไอ้ที่พยายามเดินหลบมาทั้งหมดก็สูญเปล่า เขาจะเบื่อหน่ายกับคำถามร้อยแปดที่ระดมยิงใส่แน่ๆ จึงตัดสินใจทิ้งจินนี่ไว้แล้วเดินขึ้นชั้นสองไป

 

.

.

 

ในที่สุดเขาก็มาถึงห้องนอนของเดรโก มัลฟอย แฮร์รี่สูดลมหายใจลึกเข้าทั่วปอดคิดสารพัดคำพูดรวมถึงบทสนทนาดีๆไม่ให้คนสวยผมบลอนด์ต้องโมโหเขาเป็นรอบที่สอง

 

เอาล่ะ!!

 

 

ก๊อกๆ

“มัลฟอย..ฉันแฮร์รี่ เข้าไปล่ะนะ” หนุ่มแว่นไม่รอให้อีกฝ่ายขานตอบ เขารู้ดีว่าถึงขอคำอนุญาติจากคนด้านในคำตอบตอนนี้ไม่เงียบเป็นเป่าสาก ก็คำด่าเหยียดชนชั้นตามด้วยฉายาพิลึกที่คุณชายสรรสร้างมามอบให้เขาตั้งแต่ร่ำเรียนฮอกวอกต์แทน

 

ประตูเปิดออกแสงไฟจากตะเกียงบนฝาผนังของเชิงพักบันได ทำให้ตาสีเขียวหลังแว่นทรงกลมเห็นห้องนอนชัดเจนมากขึ้น ห้องนอนเล็กๆแต่ไม่เท่าห้องใต้บันไดที่ครอบครัวเดอร์สลีย์จับเขายัดเข้าไปตั้งแต่จำความได้ มีเพียงเตียงนอนสองชั้นกับโต๊ะไม้หัวเตียงเท่านั่น แฮร์รี่เงยหน้ามองที่นอนด้านบนมีร่างเล็กนอนคุดคู้ใต้ผ้าห่มสีขาวตะแคงหันหลังให้เขา เรือนผมสีทองสว่างสะท้อนแสงจันทร์สนวลเล็ดลอดผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆแลดูราวกับนางฟ้าตัวน้อยลงมาหลับผิดที่ผิดทางเสียจริง  มือหนาจับลูกบิดดึงประตูปิดสนิท ทันทีที่เสียงกลอนลงเสียงหวานห้วนดังขึ้นในทันที “มาทำไม?”

ไอ้น้ำเสียงแบบนี้เนี่ยแหละ ทำลายความรู้สึกดีๆของหนุ่มร่างสูงที่มีต่อชายหนุ่มในร่างสาวทุกทีสิน่า

“ฉันเองก็นอนห้องเดียวกับนายอย่าลืมสิ” แฮร์รี่ทวนความจำให้มัลฟอย ถ้าหูเขาไม่ฟาดไปจริงๆ เขาได้ยินเสียงด่าเบาๆ ว่า ‘ไอ้บากเฮงซวย’ ใจอยากจะปีนขึ้นบันไดไปปิดปากดีๆด้วยปากของเขาให้เข็ดหลาบ แต่ช่างมันเถอะ…เพราะอารมณ์ชั่ววูบจึงเผลอทำร้ายร่างบางลงไปแบบนั้น

 

วันนี้ยกให้วันนึงก็แล้วกัน..

 

“ฉันเอาอาหารมาให้ แม่ของรอนเธอเก็บไว้ให้นาย ถ้าจะกินก็มาเอาตรงบนโต๊ะนี่แล้วกัน”

ถาดเหล็กคลุมด้วยผ้าขาวดิบวางลงบนโต๊ะหัวเตียง  ชายหนุ่มสวมแว่นตาเดินตรงมาทรุดนั่งบนเตียงเดี่ยวชั้นล่างซึ่งเป็นที่นอนส่วนของเขา  เขาถอดแว่นตาทรงกลมออกเก็บขาวางไว้ข้างหมอนแล้วจึงล้มนอนไปด้วยความเหนื่อยล้า…

 

.

.

.

 

ซะที่ไหน???

 

 

เข็มนาฬิกาข้อมือดังติ๊กต๊อกๆ นัยน์เนตรคู่คมสีมรกตเหลือบมองมันเป็นระยะๆ นี่ก็ตีสองกว่าๆแล้วแต่คนสวยก็ยังไม่มีที่ท่าว่าจะลงมาจัดการอาหารเสียที…

 

โกรธขนาดนี้เลยเหรอ?

 

 

แฮร์รี่เริ่มรู้สึกแย่..แย่ยิ่งกว่าตอนถูกโชแชงบอกเลิกหรือตอนถูกจินนี่พยายามจับผิดเขาเสียอีก..นี่มันแย่ยิ่งกว่าอะไรๆที่เขาเคยพบเจอ ถ้าถามว่าระหว่างเขาถูกโวลเดอมอร์จับย่างสดกับถูกมัลฟอยโกรธไม่ยอมพูดด้วยไม่มีแม้แต่เสียงคางยานน่ากระทืบเข้ารูหู อะไรเจ็บกว่า?

 

ทุกคนต้องไม่เชื่อแน่ถ้าคำตอบเป็นอย่างหลัง!!

 

กึก!!

 

บันไดลิงพาดขึ้นเตียงชั้นสองกระทบด้วยเสียงฝีเท้าย่ำเบาๆ แฮร์รี่สะดุ้งรีบหลับตาปี๋แสร้งทำเป็นหลับทันที ดูเหมือนว่าคนด้านบนจะชะงักเท้าเพื่อความแน่ใจอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆย่ำลงบันไดมาอย่างช้าๆจนถึงพื้นไม้ด้านล่าง  คนหนุ่มผมยุ่งพยายามคุมสติไว้ให้นิ่ง ไม่วอกแวกหรือเผลอตัวแสดงตนให้คนผมทองรับรู้ว่าเขายังไม่ได้หลับเป็นตาย

 

แต่แล้ว…กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆกับแชมพูเข้ามาใกล้ใบหน้าของเขา นั่นยิ่งทำให้แฮร์รี่ใจเต้นโครมคราม เกือบปิดความประหม่าไว้แทบไม่อยู่ เขารู้สึกว่ากลิ่นหอมนั่นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เรื่อยๆ

จน…รู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายรดใบหน้า…

 

 

อย่าบอกนะว่า…มัลฟอยจะ…

คิดลักขโมยจูบเขา!!!!!

 

 

“หลับแล้วสินะ..เวลาหลับหน้าตาซื่อบื้อชิบหาย” ความคิดของแฮร์รี่ที่เผลอจินตนาการกว้างไกลแตกสลายโดยพลันด้วยประโยคจิกกัดไม่กี่ประโยคจากปากสวยอิ่ม สาบานกับเมอร์ลินได้เลยว่าต่อจากนี้แฮร์รี่จะไม่มีการละเว้นโทษใดๆทั้งสิ้น พ่อจะลงโทษคนปากดีโดยการ จูบๆๆๆๆ ให้หนำใจจนปากเล็กๆบวมเป่งไปเลยคอยดูสิ!!!

 

จังหวะที่แฮร์รี่กำลังคิดเจ้าเล่ห์ วางแผนทำเนียนเป็นละเมอดึงคนผอมบางเข้ามากอดแน่นและลวนลามจนต้องร้องแหกปากให้รู้แล้วรู้รอด มัลฟอยกลับลุกออกไปก่อนทำให้แฮร์รี่ที่ทำท่าขยับตัววาดแขนเข้ามา แป้ก!!จับได้แต่ธาตุอากาศเปล่าๆ

เปลือกตาบางขยับปริบๆก่อนจะค่อยๆหรี่ตาขึ้นมามอง พบว่าร่างระหงเดินไปหยุดอยู่หน้าถาดอาหารบนโต๊ะหัวเตียง  ร่างบางยามสะท้อนแสงจันทร์ช่างดูขาวนวลผุดผ่องยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะดวงหน้างดงาม ริมฝีปากเล็กอิ่มสีชมพูธรรมชาติ พวงแก้มใสนุ่มนิ่มและเรือนผมสีทองขาว…

 

สวย…

 

นี่คงเป็นนิยามที่เข้ากับคู่อริของเขาที่สุด

 

เดรโก มัลฟอยหันมามองแฮร์รี่อีกครั้งด้วยสีหน้าระแวดระวัง คนหนุ่มรีบผิดตาสนิทแสร้งเนียนเป็นหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว มัลฟอยจ้องคนแว่นนานเสียจนแฮร์รี่รู้สึกกดดัน หวั่นวิตก น้ำลายในลำคอเริ่มเหนียวเหนอะยากจนเจ็บคอ..พอๆกับเหงื่อกาฬไหลย้อยชุ่มหน้าคมคาย ดีที่เขานอนเตียงชั้นล่างเงาเตียงชั้นบนบังหน้าเขาไว้ เลยทำให้มัลฟอยไม่เห็นว่าแฮร์รี่หน้าซีดเผือดขนาดไหน

 

หน้าสวยโฉบหันกลับมาจับจ้องอาหารบนถาดเหล็ก มือเรียวสวยดึงผ้าขาวบางออก เนตรสีเทาใต้ขนตาแพยาวหรี่มองอาหารเรียบง่ายมีเพียงแค่ซุปข้าวโพด ขนมปังแท่งตัดเป็นสามเหลี่ยมสองแผ่นทาเนยไว้

 

ก็คิดไว้แล้วล่ะ..ว่าพวกวีสลีย์คงมีดีได้แค่นี้…

 

 

กระนั้นแล้ว เดรโกก็ยังจับช้อนตักซุปอุ่นๆเข้าปาก อย่างทารยาทงามสมเป็นคุณชายลูกผู้ดี ดวงเนตรคู่งามเบิกกว้าง เขาชะงักช้อนไว้ก่อนจะพึมพำเสียงแผ่วเบา “อร่อย..”

แฮร์รี่ค่อยๆลืมตาขึ้นประหลาดใจกับเสียงกระซิบหวานเมื่อครู่ เขาหันหน้ามามองคนงามที่กินอาหารเย็นของวันด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมสมเป็นลูกผู้ดีจากตระกูลมัลฟอย แม้เจ้าตัวจะครางเจ็บเป็นระยะเมื่ออาหารกระทบมุมปากข้างที่ม่วงช้ำจากแรงต่อยตามด้วยตบซ้ำ แต่ก็ยังฝืนกินอาหารในจานจนหมด…

 

 

แคร้ง!!

 

ช้อนเหล็กวางบนชามซุปเบาๆ เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ขาวยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ไปไหน ทำให้ความสงสัยในตัวแฮร์รี่ พอตเตอร์ เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

“ขอโทษ…” ปากอิ่มกระซิบแผ่วเบา แต่ชัดเจนในห้องนอนเงียบสงัด แม้แต่แฮร์รี่ก็ได้ยิน เสียงนั่นสั่นเครือ..หมายความว่ามัลฟอยกำลังร้องไห้?

 

ขอโทษ..ขอโทษใคร?

ทำไมถึงต้องขอโทษ?

 

ข้อสงสัยนั่นถูกทำลายลงหลังจากที่เด็กชายผู้รอดชีวิต พิจารณามัลฟอยอยู่นาน เขาเข้าใจแล้วว่าคุณชายแห่งสลิธิรีนกำลังเอ่ยขอโทษกับจานอาหาร..นั่นหมายถึงคนในตระกูลวิสลีย์…

 

 

เจ้านี่…ถึงจะปากเสียแต่ลึกๆก็รู้สึกผิดสินะ?

 

จู่ๆ แฮร์รี่ก็นึกถึงคำพูดของซิเรียส แบล็ค เพื่อนสนิทคู่ซี้ปึกของพ่อเขาที่เคยคุยกันไว้ทางผงฟลูสมัยอยู่ปีสี่ขึ้นมา…

 

 

“ผมไม่ชอบเลย..พวกสลิธิรีนพวกนี้ไม่คิดจะอยู่ดีๆในสังคมเหมือนพวกอื่นๆบ้างหรือไงนะ” แฮร์รี่บ่นให้พ่อทูนหัวของเขา หลังจากที่ปะทะริมฝีปากอย่างดุเด็ดเผ็ดมันส์กับเดรโก มัลฟอย เจ้าชายแห่งสลิธิรีนคนงามกับบอดี้การ์ด อันที่จริงขี้ข้าน่าจะเหมาะมากกว่าสำหรับแครบและกอยย์

ตรงหน้าห้องโถง ดีที่ศาสตราจารย์มักกอลนากัลป์เดินผ่านมา อาการปากยื่นปากยาวของมัลฟอยจังจบลง โดยที่ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายไปเรียนตามตารางของแต่ละบ้าน

 

“พวกสลิธิรีนก็แบบนี้แหละแฮร์รี่ โดนซักหมัดสองหมัดก็เงียบจอดแล้วล่ะ”  ชายร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาแต่ไว้ผมยาวยุ่งเซอร์เช่นเดียวหนวด แม้ว่าจะตัดและโกนไปครั้งหนึ่งแต่งานของภาคีทำให้เขาไม่มีเวลาเจียดมาแต่งเนื้อแต่งตัวให้ดูดีเหมือนสมัยหนุ่มๆเสียที กล่าวติดตลก เรียกรอยยิ้มขำขันบนหน้าคนสวมแว่นตา

“นั่นสิครับ..แต่ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ผมแทบไม่ไปยุ่งกับมัลฟอยเลยแต่ไอ้นั่นก็กัดผมแจไม่ยอมปล่อยซักที” แฮร์รี่บ่นอีกระลอก  ซีเรียสขยับยิ้มหัวเราะเบาๆ สร้างความฉงนให้แก่ลูกของเพื่อนสนิท

 

“เอิ่ม..จะพูดยังไงดีล่ะ..เอาเป็นว่าพวกสลิธิรีนเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ บางทีพวกนั้นก็ไม่ค่อยรู้ตัวเองเหมือนกัน เธอก็พยายามเข้าใจเขาหน่อยละกัน” สิ้นคำแนะนำของซีเรียส แฮร์รี่หยีหน้าทันที ให้เขาทำใจ และทำความเข้าใจมัลฟอยงั้นเหรอ โอ้!!ยากซะยิ่งกว่าคุยกับโทรล์อีก!!

“ไม่มีทางครับซีเรียส คนอย่างมัลฟอยต้องตายกันไปข้าง” แฮร์รี่ตอบ

“ฮ่าๆเธอเนี่ยเหมือนพ่อของเธอจริงๆเลยนะ แต่อย่าจบเรื่องเหมือนพ่อเธอก็แล้วกัน” คำพูดเป็นนัยยะของพ่อทูนหัว สร้างความงุนงงให้กับแฮร์รี่อีกครั้ง เขากำลังจะอ้าปากถามแต่มีเด็กเข้ามาในห้องโถงกลางของหอพักกริฟฟินดอร์ การสนทนาของเขากับซีเรียสจึงจบลงแค่นั้น…

 

 

ใช่แล้ว…ทั้งซีเรียสทั้งลูปิน

บอกว่าเขาเหมือนพ่อ…จะเป็นด้วยหน้าตาก็ไม่แปลกแต่สิ่งที่สองคนนี้พูดถึง

 

เหมือนจะเกี่ยวข้องกับสลิธิรีน?

 

พ่อเขาคงไม่ไปทำอะไรใครในสลิธิรีนหรอกนะ เหอๆๆ

 

 

.

.

.

 

ตีสามกว่าแล้วดวงจันทราตระหง่าบนท้องฟ้าเพียงแค่เศษเสี้ยว นัยน์ตาสีน้ำผึ้งเช่นเดียวกับสีผมจ้องมองดวงจันทร์ที่เขาหวาดหวั่นที่สุด…แม้ว่าจะเป็นเพียวแค่เสี้ยวเล็กๆเขาก็อดนึกถึงยามเต็มดวงเสียไม่ได้

 

 

คืนวันเพ็ญ..เขาจะกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าขาดสติ!!

 

“เพราะเรา…ถึงได้เกิด จันทร์เจ้า เขาแหลม เท้าปุย หางหนอนสินะ” ลูปินกระซิบแผ่วเบา ปากเรียวเหยียดยิ้มขำขันนึกถึงเรื่องราวในอดีตอันแสนสดใสในโรงเรียนฮอกวอตส์ กลุ่มเพื่อนสนิททั้งสี่กับชื่อเสียมากกว่าจะเป็นชื่อเสียงโจษจันในหมู่นักเรียนและคณาอาจารย์ทั้งหลาย

สิ่งที่ชายร่างสูงโปร่งบางจะไม่มีวันลืมเพื่อนๆของเขา ก็คือการแอบฝึกแปลงเป็นแอนนิเมจัสเพื่อท่องราตรีไปกับเขาที่กลายเป็นหมาป่าดุร้าย

 

 

จากวันนั้นถึงวันนี้สิบกว่าปี…เวลาช่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน…

 

“ซิเรียส..” เสียงทุ้มโทนหวานสั่นเครือ  มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่รือชื้น..นัยน์เนตรอิดโรยตลอดเวลาแต่ก็งดงามเหลือบไปหมู่ดาวที่ไม่ไกลจากดวงจันทร์นัก..หมู่ดาวหมาใหญ่ซิริอุส

“ทั้งๆที่ฉันควรจะลืมนาย…และควรจะ..เริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่รักฉัน…”

“แต่สุดท้าย..เธอคนนั้นก็ต้องจากไปเหมือนกับนาย…” เขาเป็นถึงมือปราบมารคนสำคัญในภาคี บัดนี้ร่างทั้งร่างกำลังสั่นไหว..เพลานี้..ยามค่ำคืนที่ผู้คนต่างพากันหลับใหลเป็นเวลาเดียวเท่านั้นที่เขาจะสามารถแสดงความอ่อนแอของตัวเองออกมา

 

เขามันตัวอันตราย..ต้องมีอันสูญเสียคนสำคัญไปเสียทุกครั้ง

 

 

“!!!!” รีมัส ลูปิน สะดุ้งสัญชาตญาณแห่งมือปราบมารของภาคีทำงาน  ท่าทางอ่อนแอหายไปพริบตา เขารู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่าง..บางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวไม่ไกลจากบ้านเปลือกหอย  คนหนุ่มผมสีน้ำผึ้งล้วงหยิบไม้กายสิทธิ์กำไว้แน่นจนเหงื่อชุ่มมือ หากเป็นเหล่าผู้เสพความตายล่ะก็..งานนี้คงตึงมือกันไปข้างแน่…

 

 

ใกล้แล้ว…

 

3

2

1

 

 

พรึ่บ!!!!

 

 

ร่างปริศนาพุ่งตัวออกมาจากท้องทะเลพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ก่อนจะชะงักยืนอยู่เบื้องหน้าผู้ออกเวรตรวจตราเฝ้ายาม ไม้กายสิทธิ์ของคนทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างชี้เขม็งยังหน้าคนตรงข้าม

“เป็นแกงั้นรึ รีมัส”

“ฉันควรจะถามนายมากกว่า เซเวอรัส”

 

ชายร่างสูงโปร่งบางจ้องเขม็งไม่มีใครยอมใคร สายลับสองหน้าของโวลเดอมอร์และเป็นคนสังหารอาจารย์ใหญ่ฮอกวอตส์ พ่อมดผู้มีอำนาจที่สุดในโลกเวทย์มนตร์  คนหน้าไหว้หลังหลอก..คนทรยศหรี่ตาสีดำสนิทของเขาลงด้วยแววตายากแก่การคาดเดา จนลูปินเหงื่อกาฬผุดพรายทั่วไปหน้า อกซ้ายเต้นส่ำหวาดกลัว..ไม่รู้ว่าคนๆนี้คิดหรือวางแผนอะไร รวมถึงการปรากฏตัวของบุรุษผมสีดำมันเยิ้ม ณ ที่นี่..ที่ๆแฮร์รี่ พอตเตอร์ เป้าหมายสังหารของโวลเดอมอร์

 

หมายความว่า..สเนปรู้ที่ซ่อนตัวของแฮร์รี่

ถ้างั้น..โวลเดอมอร์ก็คง!!!!

 

 

สเนปเป็นฝ่ายลดไม้กายสิทธิ์ลง เขายืนตัวตรงสงบเยือกเย็นปล่อยให้เรือนผมสีดำยาวระต้นคอพริ้วไหวตามคลื่นลมเบาๆของค่ำคืน  “ไม่ต้องห่วง..จอมมารไม่รู้หรอว่าฉันมาที่นี่”

ลูปินแสร้งทำหน้าดุขึงขังเหมือนเดิม ทั้งที่ความจริงใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่นึกเลยว่าคนๆนี้อ่านใจเขาออก รวมถึงซ่อนความสงสัยการมาเยือนของ เซเวอรัส สเนป คู่อริของกลุ่มเพื่อนเขาสมัยวัยเรียน

“ถ้าอย่างงั้น..นายมาที่นี่เพื่อตาม เดรโก มัลฟอย กลับไปอย่างงั้นสินะ” ลูปินถามเดาทาง

นัยน์ตาสีดำคมกริบตวัดมองบ้านเปลือกหอยริมชายหาดไม่ไกลจากจุดที่เขายืนนักด้วยหางตาครู่หนึ่ง  แล้วกลับมายังดวงหน้าหวานอิดโรยที่มิอาจซ่อนสีหน้าตื่นตระหนกไว้ได้อีก…

 

ท่าทางการที่เขาทำเพียงปรายตามองที่ซ่อนตัวของเด็กชายผู้รอดชีวิต จะสร้างความหวาดหวั่นให้แก่ รีมัส ลูปิน มิใช่น้อย

 

ไม่มีเสียงตอบใดๆจากสเนป เขายืนนิ่งใช้ความเงียบกดดันเจ้าของเรือนผมสีน้ำผึ้งหวาน และมันก็ได้ผลลูปินแพ้ทางอีกฝ่าย เขาจึงเผลอปล่อยข้อมูลบางอย่างที่สเนปอยากรู้ออกมาในที่สุด

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายเล่นตุกติกอะไร..ถึงทำให้ เดรโก มัลฟอย กลายเป็นผู้หญิง แต่บอกไว้ก่อนว่า..ฉันพร้อมจะฆ่าศิษย์รักของนายทุกเมื่อถ้าเขาคิดจัดการกับแฮร์รี่”

 

ลูปินสังเกตเห็นว่าสีหน้านิ่งเรียบของสเนปแปรเปลี่ยนไปชั่วขณะ..ดวงตาสีดำสั่นไหวเล็กน้อยแต่ก็ยากจะจับทิศทางได้ว่าคนๆนี้คิดอะไร แต่ที่แน่ๆก็คือ..เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับเดรโก มัลฟอย แน่นอน

“ตอนนี้ เดรโก อยู่กับพอตเตอร์สินะ” น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยถาม

ลูปินไม่ตอบ เขารู้ดีว่าไม่ว่าจะพูดหรือไม่พูด คนๆนี้ก็ฉลาดพอที่จะเดาอะไรเป็นอะไรได้อยู่แล้ว มีเพียงฝ่ายเขาเท่านั้นที่ไม่เคยเดาทางได้เสียทีว่า เซเวอรัส สเนปคิดอะไรกันแน่?

 

บางที…คนที่รู้ใจสเนปดีที่สุดในโลก คงมีเพียงหมอนั่นคนเดียว..

เจมส์  พอตเตอร์

 

“งั้นเหรอ…ก็ดีแล้วฉันหวังว่าพอตเตอร์จะปฏิบัติต่อเดรโกดีพอๆกับที่เขาดีกับเพื่อนพ้อง”

สเนปพูดหน้านิ่ง แต่ความหมายในประโยคกลับ ให้ความรู้สึกต่างจากน้ำเสียงเฉยชา

“หมายความว่าไง? เกิดอะไรขึ้นกับลูกของลูเซียสกันแน่?” ลูปินถาม

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับจอมมาร แต่เป็นเรื่องของครอบครัวมัลฟอย ฉันไม่อยากเอาเรื่องของครอบครัวคนอื่นมาแฉ มันดูไร้มารยาท ชั้นต่ำ”  ร่างสูงผมสีดำยาวประบ่ากระแทกเสียงเหยียดหยามเต็มรูปแบบสลิธิรีนตอบกลับ

 

“เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนฉันจะบอกที่ซ่อนฮอกครักซ์ที่เหลืออีกสองชิ้นให้”

รีมัส ลูปินตาโตแทบหลุดออกมาจากเบ้า เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าร่างสูงผอมบางในชุดคลุมสีดำกำลังเอาสิ่งที่สำคัญต่อชีวิตของโวลเดอมอร์ มาขายเพื่อแลกกับความปลอดภัยของศิษย์คนโปรด…

 

 

ไม่ใช่แค่นั้นแน่!!ไม่มีทางเป็นเหตุผลงี่เง่าแบบนั้นแน่!!

คำถามคือ…อะไรที่ทำให้สเนปยอมขายโวลเดอมอร์

และกุญแจ..ก็คงอยู่ที่ เดรโก มัลฟอย

 

 

 

.

.

 

หลังจากทราบข้อมูลของฮอกครักซ์หมดแล้ว ลูปินเริ่มลดหย่อนไม้กายสิทธิ์ของตัวเองลง เนื่องจากมั่นใจแล้วว่าคนๆนี้ไม่ได้มีประสงค์เข้ามาต่อสู้ แต่มาเพื่อเช็คความเป็นไปของลูกศิษย์คนโปรดเท่านั้น   ขณะที่สเนปกำลังจะเดินกลับ มือเรียวหยิบเอาหน้ากากหัวกะโหลกสีทองสัญลักษณ์ผู้เสพความตายมาสวม เสียงทุ้มโทนหวานเรียกชื่ออีกฝ่าย ทำให้เขาต้องชะงักมือ

 

“เซเวอรัส”

“อะไร?”  เจ้าของเรือนผมสีดำมันเยิ้มกระชากเสียหงุดหงิดใส่

“โชคดี” ไม่รู้อะไรเป็นใจให้เขาเอ่ยพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดกับศัตรู หรือว่าผีเจมส์จะเข้าสิง ก็คงเป็นไปไม่ได้ หรือเป็นความรู้สึกจากใจ ไม่ใช่ๆ!!เขาไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นกับคนผอมบางผมมันเยิ้มแน่นอน…

 

หน้านิ่งตายไร้อารมณ์เลิกคิ้วสูง สีหน้านั่นบอกชัดเจนว่า งง ไม่แพ้ลูปิน สเนปไม่พูดต่อเขากลับมาสวมหน้ากากผู้เสพความตายพริบตาเห็นผ้าคลุมสีดำถูกแทนด้วยผ้าคลุมสีดำชายเสื้อขาดหวิ่นๆ ก่อนจะสลายตัวเป็นควันเทาสีดำเข้ม พุ่งทะยานบินออกไปสู่ท้องฟ้ายามราตรี

 

ลูปินมองคนที่หายไปจนลับสายตา แสงอาทิตย์สีส้มทองเริ่มสาดส่องจนเขาต้องยกมือมาป้องดวงเนตรกลมโต…พระอาทิตย์เริ่มแรกยามเช้าของวันใหม่มาถึงแล้ว…

 

 

ตะวันสีทองบนขอบฟ้า เริ่มฉายฉาบทุกสิ่งบนโลก..ลูปินขยับยิ้มบางๆ กับผืนทะเลกว้างใหญ่สุดลุกหูลูกตาส่องประกายระยิบระยับเบื้องหน้า

 

หรือบางที…คำเตือนนั่น..คงเพราะ..สเนปอาจไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่คิดก็เป็นได้

 

“หรือว่านายจะคิดถูกมาตลอดนะ..เจมส์”

 

 

 

.

.

 

 

เจ็ดนาฬิกาพอดิบพอดี มื้อเช้าของวันนี้ทำเอาทุกคนตะลึง เมื่อมัลฟอยจะลงมาร่วมโต๊ะด้วย  ความนิ่งเงียบพริบตาเห็นเกือบทำให้หนุ่มร่างสาวสาวเท้าโกยหนีขึ้นชั้นสอง ดีที่แฮร์รี่วิ่งไปรั้งข้อมือเล็กบาง แล้วออกแรงดึงให้มาที่โต๊ะได้ทัน  สมาชิกผมแดงมองตาปริบๆครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มยิ้มสนุกสนานพูดคุยเหมือนเป็นเรื่องปกติ เพื่อลดความประหม่าของหนุ่มสลิธิรีนในร่างสาวน้อยไม่ให้แอคติ้งวีนแตกกลบอาการเขินอาย

 

เดรโก มัลฟอย เริ่มที่จะคุ้นเคยกับคนในบ้านวิสลีย์ โดยเฉพาะเฟร็ดกับจอร์จที่ออกปากพูดคุยอย่างถึงรสถึงชาติ ยิ่งสองแฝดจอมแสบนำเสนอของวิเศษสารพัดใช้แกล้งคนให้สาวผมบลอนด์ดู ใบหน้าขาวซีดประดับรอยยิ้มสนุกสนานขึ้น..ถึงแม้..จะเป็นเพียงแค่แว้บหนึ่งก่อนจะรีบแสร้งทำเชิดหน้าทำหยิ่งตามแบบฉบับของเขา แต่ก็มิอาจกลบแววตาสนอกสนใจของเล่นวิเศษนั่นได้

 

หากแต่ภารกิจกำจัดฮอกครักซ์ต้องดำเนินต่อไป สามเกลอกริฟฟินดอร์พ่วงหนึ่งเชลยผู้เสพความตาย มีอันต้องจากบ้านเปลือกหอยแสนสงบสุข

“แฮร์รี่ให้ฉันไปด้วยนะ” จินนี่เขย่าแขนแกร่ง ดวงตากลมโตส่งสายตาออดอ้อนแฟนหนุ่มหน้าประตูบ้าน

“ไม่ได้หรอกจินนี่..เธอต้องเข้าใจมันเสี่ยงอันตรายเกินไป” แฮร์รี่บอกหญิงสาว นัยน์ตาคู่คมหลังแว่นตาทรงกลมสบตาสีฟ้าเปล่งประกายของคนรัก

“ฉันไม่กลัว!!ฉันอยากอยู่เคียงข้างเธอ” จินนี่ตอบอย่างหนักแน่น แฮร์รี่ยิ้มประทับใจในความกล้าหาญของเธอ..ความกล้าหาญเหมาะสมกับบ้านกริฟฟินดอร์ กระนั้นแล้ว..คนหนุ่มผมดำยุ่งยังคงยืนยังที่จะปฏิเสธสาวผมแดง เขาประคองดวงหน้าสวยขึ้นมาแล้วมอบจุมพิตบนหน้าผากลาดมน ไม่แคร์สายตาร้อนผ่าวของพี่ชายทั้งหลายในตระกูลวิสลีย์โดยเฉพาะรอน

 

“ฉันเองก็อยากจะอยู่ข้างๆเธอจินนี่..แต่ฉันคงทนไม่ได้แน่ถ้าหากคนที่ฉันรักต้องบาดเจ็บ”คำหวานปลอบโยนจากปากหนาได้รูป ทำเอาเดรโก มัลฟอยที่ยืนกอดอกรออยู่หน้าบ้านทำหน้าหยี ดวงเนตรสีเทาสวยกวาดตามองหาโลเคชั่นดีๆ เผื่อจะมีที่รองรับกองอ้วกของเขาแถวนี้บ้าง

 

 

ท้ายที่สุด…จินนี่ วิสลีย์ได้แต่ยืนคอตกด้วยความผิดหวัง โบกมือส่งลาแก่สามเกลอ โดยไม่แม้แต่ชายตามองร่างเพรียวสวยผมสีทองสว่าง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครให้ความสำคัญกับมัลฟอย อย่างน้อยๆก็มีฝาแฝดจอมแสบกับนายและนางวิสลีย์ส่งยิ้มให้  เรียกสีแดงเข้มบนพวงแก้มใสขาวซีดของเดรโกออกมาเด่นชัด แม้เจ้าตัวจะทำเพียงแค่ผงกหัวเล็กน้อยเท่านั้นก็ตามที

 

 

 

การเดินทางของพวกเขาได้เริ่มต้นอีกครั้ง

 

 

 

TBC

 

26 thoughts on “[Fic Harry][HP/DM] Confuse //Part5

  1. แต่งต่อไหมค้าไรท์เรื่องนี้…อยากให้แต่งต่อมากกก ยังไงก็จะรอ
    แบบว่า ปกติเลย เราชอบแบบ เดรโกxแฮร์รี่ แต่แบบพอลองอ่านของไรท์ ก็ เฮ้ย นี่กลายเลย ชอบ แฮร์รี่xเดรโก ไปเลยเว้ย เปลี่ยนเลย ชอบที่นางเป็นพวกปากร้าย ซึน มากกกกกก
    สู้ๆค่ะ จะรออ่านและอุดหนุนผลงานเสมอ

  2. ชอบมากๆเลย​ แต่งต่อเถอะนะ​ อยากอ่านมากๆ​ อยากรู้ว่าตอนจบน้องเดรจะได้กลับร่างมั้ย​ ภ้ากลายเป็นผู้หญิงไปเลย น้องจะรอดพ้นเงื้อมมือคนเจ้าเล่ห์อย่าวเจ้าพอตเตอร์มั้ย​ จะมี​ MPREG.มั้ย​ แงงงงงง​ อยากอ่านมากๆ

  3. ยังรอให้แต่งเรื่องนี้ต่อนะคะะ ชอบมากๆๆเลยย ฟิคโพนี้หายากมากแล้วเรื่องนี้ก็แต่งดีมากเลยค่ะ ฮื้อ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s