[Fic K-project][sarumi] Auction //Part 17 (END)

 

 

 

[Fic K-project] Auction

paring : SaruMi 

Rate    : Nc-17 , dark , drama , SM

Story   : blood_hana

 

++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

Auction 17

 

 

 

ในตรอกซอยอับชื้นด้วยฝนตกพร่ำ กลิ่นขยะจากถังไหลเจิ่งนองกองบนพื้นดินเฉอะแฉะ ฝ่าเท้าสวมรองเท้าหนังวิ่งเหยียบย่ำหนองน้ำเหล่านั้นโดยไม่แยแสความสกปรกกระเด็นเลอะขากางเกงยีนส์ ชายวัยฉกรรจ์วิ่งหนีบางสิ่งหน้าตาตื่นจนเหงือแตกพลั่ก..วิ่งไปเรื่อยๆ

 

“บ้าเอ๊ย!!!!” สบถคำหยาบคายเมื่อทางเบื้องหน้าเป็นลูกกรงเหล็กขึ้นสนิมขวางกั้น มือแกร่งเขย่าลูกกรงใส่อารมณ์ฉุนเฉียว พอคิดจะปีนเสียงฝีเท้าที่ย่างก้าวไล่ตามมาใกล้นั้น ทำให้ร่างสูงต้องค่อยๆหันกลับมามอง

“ด..ได้โปรด!!ให้อภัยฉันด้วย!!!” ถอยหลังจนติดลูกกรง ส่ายหน้าวอนขอทั้งน้ำตา มือจับกรงเหล็กแน่นจนเห็นขอขาว

“เสียใจด้วย..บอสสั่งแล้ว..คิดมาค้ายาเสพติดในเขตโตเกียวโทษสถานหนักคือตาย” เสียงทุ้มเรียบอู้อี้ดังใต้หน้ากากสีขาวแสยะยิ้มชวนพรึงพรัน  บุรุษทั้งสามในชุดสูทสีดำสนิทก้าวขาเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ล้วงหยิบปืนสั้นขึ้นจ่อใบหน้าของบุรุษผู้จนตรอกขาสั่นพับๆจนทรุดไปนั่งกองกับพื้น

 

“ได้โปร…”

 

เปรี๊ยง!!!!!!!!!

 

 

กระสุนปืนทะลุศีรษะบุรุษผู้คิดแหกกฏเกณฑ์ของผู้ครองถิ่น ร่างสูงใหญ่กำยำล้มลงไปนอนกองกับพื้น ตาเบิกโพลงโลหิตสีแดงไหลทะลักจากแผลเจิ่งนองพื้นปนเปกับน้ำขังจากสายฝนพร่ำ…

 

 

 

 

 

RRRRRRRRRRRRRRRR

 

ริงโทน PDA ดังสั่นสะเทือนบนโต๊ะหัวเตียง  หน้าจอส่องแสงสว่างวาบฉายชัดในห้องนอนมืดมิด เจ้าของห้องละสายตาจากดวงดารายามค่ำคืนก้าวเดินตรงมาหยิบ PDA  ของตนขึ้นมาเลื่อนปุ่มจอสัมผัสรับสาย

 

“ว่าไง..”

 

บอสครับ.จัดการเดวาโน่ได้แล้วครับ’

 

“ดีมาก…เก็บกวาดให้เรียบร้อยด้วยล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งก่อนจะกดวางสาย ดวงเนตรคู่คมมองสีเข้มวาง PDA บนโต๊ะ  ขายาวก้าวเดินขึ้นไปยังเตียงกว้างไซส์คิง กำลังจะเอนกายเข้านอนทันทีที่งานที่ได้รับมอบหมายผ่านลุล่วงไปได้ด้วยดี

 

 

RRRRRRRRRRRRRRRRR

 

มือถือส่งเสียงดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ชายหนุ่มจิ๊ปากรำคาญใจ เด้งตัวขึ้นมาทั้งสีหน้าอารมณ์เสียสุดขีด มือแกร่งคว้าหยิบ PDA ขึ้นมาดูหน้าจอ..คิดโมโหหากเป็นลูกน้องในสังกัดจะลงโทษให้สาสมที่ริอาจมากวนเวลานอนของเขา..

ทว่า…รายชื่อและเบอร์ที่ขึ้นหน้าจอนั้น..ทำเอาดวงเนตรสีเข้มเบิกกว้างตกตะลึง… ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเฉยเมยกดนิ้วเลื่อนจอมสัมผัสรับสายบุคคลคู่สนทนา

 

 

‘สวัสดียามค่ำครับ ฟุชิมิคุง’ เสียงทุ้มนุ่มที่กล่าวทักทาย เรียกเสียงพ่นลมหายใจแรงเบื่อหน่าย ตาคู่คมหรี่ลงรับฟังการทักทายแสนเป็นมิตรแต่แท้จริงเคลือบยาพิษ อาบคมดาบอันตรายไว้ควรแก่พึ่งระวัง

 

“มีธุระอะไรมุนาคาตะ เรย์ชิ?” ถามทั้งเสียงห้วน

 

‘เย็นชาจังเลยครับ..พูดกับหัวหน้าเก่าทั้งที’ คำกล่าวเชิงตัดพ้อน้อยใจ ทำเอาฟุชิมิ ซารุฮิโกะเบ้หน้าสะอิดสะเอียน..บุรุษผู้เป็นราชาสีน้ำเงินผู้ยิ่งใหญ่ ครองเขตแดนรักษากฎระเบียบในเมืองชิทสึเนะห่างหายไปนานนับ 2 ปี นับตั้งแต่สังหารนาราคุและเขาก็แย่งเก้าอี้ราชาโลกมาเฟียมาเป็นของตน..2 ปี ที่ขาดการติดต่อกับคนในโลกสดใสหาใช้โลกโสมนสกปรกดำมือกลับมาติดต่อเขา…

 

“จิ๊..ต้องการอะไร?”

ฟุชิมิ ซารุฮิโกะส่งเสียงจิ๊ปากไม่สบอารมณ์ระคนรำคาญ เปิดประเด็นให้อีกฝ่ายบอกวัตถุประสงค์แท้จริง  ชายผมสีไพลินสัญลักษณ์แห่งความยุติธรรมเที่ยงตรงจะมาติดต่อเขาที่เป็นตัวแทนของปิศาจชั่วร้ายในเงามืดต้องมีอะไรแอบแฝงเป็นแน่แท้  มั่นใจว่าได้ยินเสียงปลายสายหัวเราะร่วน..ยิ่งฟังแล้วยิ่งน่าโมโหก่อเข้าอารมณ์ให้ขุ่นมัวได้ไม่ยาก

 

‘พอดีว่า..เอเยนต์ค้ายาเสพติดรายใหญ่จากประเทศจีนหลุดเข้ามาในชิทสึเนะ..แล้วก็รอดจากการจับกุมไปได้’

“จะบอกว่าพวกนั้นหนีมาหลบที่โตเกียว..” ฟุชิมิเดาทางได้ไม่ยาก ก่อนจะพูดต่อ “แล้วไง..จะให้ฉันไปฆ่าพวกมันให้”

 

‘แหม…ผมไม่โหดร้ายขนาดนั้นหรอกครับ scepter4 ต้องการจับเป็นส่งให้ทางการประเทศจีน เลยอยากจะขอความร่วมมือช่วยเปิดเส้นทางคอยคุ้มกันคนของผมที่จะส่งไปตามล่าเป้าหมายในโตเกียว ’

คำขอร้องแต่แกมสั่งนั่นยิ่งทำให้เจ้าของเรือนผมสีครามอมควันหงุดหงิด ใจอยากจะปฏิเสธยียวนกวนประสาทกลับ ทว่า…มุนาคาตะ เรย์ชิกลับรู้ทันจึงเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาได้ผลชะงัก  ‘งานนี้นำทีมโดย ยาตะ มิซากิ นะครับ’

 

 

ด้วยเหตุนี้ฟุชิมิ ซารุฮิโกะ จึงมิอาจปฏิเสธได้…ความหงุดหงิดงุนง่านใจปะทุมาตั้งแต่คืนวานกระทั่งเช้าของวันนี้ไม่จางหายจนเผลอปล่อยอ่อร่าทะมึน..หงุดหงิดที่ถูกมุนาคาตะ เรย์ชิ ราชาเทพบุตรจอมเจ้าเล่ห์คิดใช้หมากที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้

ชายผมสีเข้มเซทตั้งติดคอนแทกค์เลนส์ช่วยปรับสายตาสั้นให้กลับมาปกติ สวมชุดสูทสีขาวทับเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยแผลสะเก็ดไหม้บนอกซ้ายที่เคยมีตราโฮมุระอยู่บนนั้น   นั่งเอนบนเก้าอี้นวมสีดำสนิทในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกสูงเสียดฟ้า ยกเท้าวางไขว้บนโต๊ะทำงานสไตล์โมเดิรน์สีดำเงาวับ

 

ประตูไม้ถูกเคาะพร้อมรายงานของลูกน้องในสังกัด “บอสครับ..scepter 4 มาถึงแล้ว”

ฟุชิมิครางรับคำอีกฝ่าย เป็นเชิงอนุญาตให้แขกผู้มาเยือนเข้ามา…ประตูเปิดออกโดยลูกน้องผู้สวมหน้ากากขาวเสียงฝีเท้าที่ย่างก้าวเข้ามาพร้อมกับดาบข้างเอวกระทบสะโพกดังชัด ใบหน้าหล่อเหลาละสายตาจาก PDA ที่โชว์รูปถ่ายคู่สมัย ม.ต้น..ของตัวเองกับมิซากิหน้าสวนสนุกชิทสึเนะ

 

เด็กหนุ่มร่างเล็กตรงหน้าไม่ได้สูงไปจากเดิมซักนิด ยาตะ มิซากิ..ในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงิน..ผมยาวขึ้นโดยเฉพาะหน้าม้าซอยยุ่งคลอเคลียคอระหงเหมือนสมัย ม. ต้น  ดวงหน้าเค้าหวานน่ารักเหมือนเด็กสาววัยประถม..ดูสวยดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมานิดนึง ดวงเนตรสีอำพันกลมโตสบตาคู่คมกริบ

 

“2 ปีไม่ได้ทำให้นายสูงขึ้นเลยนะ ..ยาตะ” คำกล่าวทักทายผสมหยอกเย้านั่น เรียกใบหน้าหวานให้ขึ้นสีแดงเข้มโมโห ทว่า..ดวงเนตรกลมโตก็สั่นไหวด้วยเช่นกันพอได้ยินสรรพนามเรียกเป็นนามสกุล..

 

 

ขัดเส้นกั้น…ให้ห่างเหิน…

ปิศาจนางฟ้า…ชีวิตคนละโลก…

 

 

ปาดอิ่มเม้มแน่นขุ่นเคืองยิ่งเห็นรอยยิ้มเย้ยหยัน  ก่อนจะรีบปรับสีหน้ามาจริงจังตามวิสัยร่างผอมบางสูดลมหายใจลึกคุมสติอารมณ์ให้นิ่งกับงานและหน้าที่ “ฉันมาที่นี้..ขอความร่วมมือช่วยจับกุมกลุ่มเอเยนต์ไฮ่หลง”

ฟุชิมิดูเหมือนมีท่าทีเฉยเมยไม่ใส่ใจต่อคำกล่าวรายงานเป็นทางการของเหล่า scepter4 ตาคู่คมไล่สบตาบุคลากรที่ติดตามมากับมิซากิใต้คำบังคับบัญชา แน่นอนว่า..มีทั้งหน้าใหม่ที่ไม่รู้จักสลับกับคนเก่าคุ้นๆเค้าบ้าง เช่น อะคิยามะ

 

“ฉันจะช่วยแค่เปิดเส้นทางเท่านั้น…เรื่องส่งคนไปช่วยไม่รับปาก” กล่าวตัดอย่างไร้เยื่อใยสุดๆ

“ฉันรู้อยู่แล้ว!!ไอ้ลิ…ฟุชิมิ!!!” ปากอิ่มเม้มแน่นเอ่ยนามสกุล ก่อนจะหมุนตัวหุนหันออกไปจากห้องตามด้วยเหล่าลูกน้อง scepter4 ในสังกัดที่ติดตามมาช่วยงาน 4 คน

 

 

.

.

.

 

 

เมืองโตเกียวยามเช้าพลุกพล่านไปด้วยผู้คนยิ่งกว่าเมืองชิทสึเนะ ถนนขนาบซ้ายความแทบเป็นตึกสูงด้วยกันทั้งสิ้นย่านการค้าก็ขายของทีราคาแพงลิบ ขนาดอาหารฟาสฟู้ตริมถนนว่าถูกแล้ว ขายเอากำไรกว่าในชิทสึเนะถึงสองเท่า

“ยาตะจัง…รีบกินแบบนั้นเดี๋ยวติดคอหรอก” อะคิยามะกล่าวเตือน ตาสีเขียวน้ำทะเลจ้องมองเด็กหนุ่มร่างเล็กเอาแต่อัดฮอทดอกราดซอสมะเขือเทศกัดเข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ้ย

 

“อันอ่าโอโอ่อี๋!!!!(มันน่าโมโหนี่!!!)”

 

เต็มปากเต็มคำจนฟังไม่รู้เรื่อง อะคิยามะยิ้มแหยๆ แต่ก็พอเดาได้ว่าหนุ่มตัวเล็กผมสีน้ำตาลไหม้อมแดงกำลังเคืองที่ฟุชิมิ ซารุฮิโกะ แสดงท่าทีเหินห่างอย่างเห็นได้ชัด ขนาดเขาเองยังยอมรับจากใจทุกวันนี้ไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายตรงๆด้วยซ้ำ เหตุการณ์ทรยศ scepter 4 ความวิปลาสบ้าพลังโหดร้ายเหล่านั้นยังติดในสมองไม่จางหาย   ยาตะ มิซากิกลืนฮอทดอกลงคอตามด้วยน้ำดื่มในขวดที่ซื้อมาข้างทางเปิดฝาแล้วดื่มอั่กๆ

“ไอ้ลิงงี่เง่านั่น..อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งที..มันน่านัก!!”

“เอาน่า..ยาตะจัง ฟุชิมิจังคงมีเหตุผลของเขานั่นแหละ” อะคิยามะพยายามหว่านล้อมให้อีกฝ่ายใจเย็นลง ทว่าตาสีอำพันขุ่นเคืองตวัดมองคนตัวด้วยสายตาเขียวปั้ด!!!  “เหตุผลบ้าอะไร!!ไหนบอกว่าปกป้องฉันไงแล้วนี่..มาเรียกชื่อนามสกุล..”พอนึกถึงสรรพนาม…ถึงจะไม่ชอบให้เรียกชื่อต้นที่ความหมายหวานแหววไปทางหญิงสาว..จนถูกอีกฝ่ายล้อเลียนเรียกเสียงสูงต่ำตามด้วยรอยยิ้มยียวนกวนประสาทน่าตันหน้าด้วยหมัด..แต่พอถูกเรียกนามสกุลแบบนั้น…

 

 

 

รู้สึกเจ็บ..เจ็บที่หัวใจ…ทั้งๆที่เราอุตส่าห์ดีใจแท้ๆที่จะได้เจอกัน..

ทำไมนายถึงทำตัวเย็นชาห่างเหินนักล่ะ ซารุฮิโกะ….

 

 

“ยาตะจัง..” อะคิยามะมองร่างเล็กจอมโวยวายหยุดเดินยืนนิ่งเงียบไป ปากอิ่มเม้มแน่น ตากลมโตสั่นไหวฉายแววปวดร้าวรานเห็นได้ชัด นิ้วมือลูบสะกิดเกาแผลเป็นที่นิ้วนางข้างซ้ายยามเผอเรอนึกถึงเรื่องของซารุฮิโกะ  ไหล่เล็กๆนั่นแลดูเล็กไปกว่าเก่า..ราวกับลูกสุนัขหูตกหางลู่ยืนหงอยเคว้งคว้างถูกเจ้านายทำเมินใส่

“โทษที…เรื่องไอ้ลิงนั่นช่างมันเถอะ..ทำงานดีกว่า” ปากเล็กคลี่ยิ้มบางๆสมเพชตัวเอง แล้วล้วงหยิบ PDA ของตนเปิดไล่ดูหน้าคนร้ายที่อยู่ในรูปพลางเดินกวาดตามองหาเป้าหมายที่ว่า…

 

“ที่สืบมา..การนัดแนะค้าขายจะเกิดที่ Tokyo sky tree “  ลูกน้องอีกคนที่อยู่ด้านหลังเอ่ยรายงานพลางเปิด แฟ้มข้อมูลใน ที่โหลดมาเก็บไว้ใน PDA ของเขา ยาตะ มิซากิเงยหน้ามองตึกสร้างจากโครงเหล็กสูงเสียดฟ้าถัดไปอีกสองกิโลเบื้องหน้า

“เหลือเวลาอีก 3 ชั่วโมงสินะ” ยาตะ มิซากิคลี่ยิ้มตาพราวสนุกสนาน ก่อนจะโยนขวดน้ำพลาสติกลงถังขยะริมถนน มือเล็กหักข้อมือตัวเองดังกร๊อบเตรียมไล่ล่าตัวคนร้ายที่ทำให้พวกเขาต้องถ่อสังขารมาถึงโตเกียว..

 

 

 

.

.

 

 

ตึก Tokyo sky Tree ชั้นสูงสำหรับไว้ให้นักท่องเที่ยวเข้ามาส่องกล้องดูเมืองโตเกียวแดนท่องเที่ยวศูนย์รวมความเจิรญทุกสิ่ง ขณะเดียวกันยามค่ำคืนก็เป็นเวลาของโลกมาเฟียสกปรกออกอาละวาดด้วยเช่นกัน  บุรุษในชุดสูทสีดำหน้าตาขาวตี๋ไปโทนจีนยืนทำเป็นส่องกล้องทั้งที่หูซ้ายติดต่างหูติดโทรศัพท์ไว้สนทนา..ปากหนาขยับพูดเป็นภาษาจีนทีคนรอบข้างสดับฟังไม่ออก กระทั่ง…กล้องข้างๆมีสตรีในสวมเสื้อโค้ทสีแดงประชิดหยอดเหรียญดูกล้องข้างกายจังหวะนั้นหล่อนทำเหรียญตก กลิ้งไปทางบุรุษชาวจีน…เขาก้มลงเก็บเหรียญให้…

 

 

“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละไฮ่หลง!!”  เสียงประกาศกร้าวทำให้นักท่องเที่ยวตกตะลึง มองการปรากฏตัวของเหล่าบุรุษในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงิน พกอาวุธเป็นดาบยาวข้างเอว

 

“พวกเรา scepter 4 ขอเข้าจับกุมเอเยนส์ค้าเฮโรอีนไฮ่หลง!!”  อะคิยามะโชว์ PDA แสดงภาพโฮโลแกรมเป็นรูปตราสัญลักษณ์ของกองพันใต้คำสั่งของราชาลำดับที่สี่  คนร้ายจิ๊ปากมือกระชากหญิงสาวในเสื้อโค้ทสีแดงพร้อมเอาปืนจี้หัว

“ไอ้บ้านั่น!!” มิซากิสบถมือชักดาบออกจากฟัก เหล่าผู้คนสงเสียงกรีดร้องวิ่งหนีลงตึกกันจ้าละหวั่น เพลิงสีน้ำเงินพุ่งโพยจากร่างเล็กบางเสียจนเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ยาวคลอต้นคอพลิ้วไหว   ไฮ่หลงกลับแสยะยิ้มเขากระโจนโดดทะลุกระจกออกไปพร้อมตัวประกัน  การตัดสินใจน่าตะลึงนั่นเหล่า scepter 4 วิ่งกรูมายังกระจกที่แตกละเอียดก็พบกับเครื่องร่อนสีขาวบินร่อนลงสู่พื้นดิน

 

“แก!!อย่าหนีนะ!!!”

 

“เดี๋ยว!!!ยาตะจัง!!!เรายังไม่ได้รับอนุญา…”  เสียงห้ามปรามหาได้อยู่ในโสตประสาทคนมุทะลุ ยาตะ มิซากิ กระโดดลงจากตึกสูง Tokyo sky tree แล้วใช้เพลิงสีน้ำเงินปลดปล่อยรวมไปที่ฝ่าเท้ารองรับแรงกระแทกพื้นจนเกิดเป็นรอยร้าวบนพื้นถนน แลกกับการที่เด็กหนุ่มตัวบางไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร มิซากิมองเห็นหลังคนร้ายไวๆจึงวิ่งไล่ตาม

 

อะคิยามะถอนหายใจระอากับความใจร้อนโผงผาง อาละวาดไม่สนใครของเด็กหนุ่มอดีตสมาชิกโฮมุระ แนวหน้าเจ้าของฉายายาตะการาสุ…มือยกขึ้นตบหน้าผากที่ไม่รีรอให้คำสั่งขออนุญาตใช้อาวุธประกาศบน PDA

 

..แม้จะอยู่ในทีม scepter4การทำงานยังคงนิสัยโฮมุระไม่เคยเปลี่ยน

 

 

“อะคิยามะ..คำสั่งอนุญาตใช้อาวุธมาแล้ว”

“ทุกคนชักดาบออกมา ใช้พลังไฟไล่ตามจับคนร้ายซะ”  ในเมื่อหัวทีมบุกตะลุยไปก่อนแล้ว คนหนุ่มผมหยักศกจึงต้องเป็นฝ่ายนำทีมเสียแทน เหล่าบุรุษในเครื่องแบบสีน้ำเงินชักอาวุธออกมากระโดดลงจากหน้าต่างไล่ตามคนร้าย

 

 

ยาตะ มิซากิ สะบัดดาบปล่อยพลังไฟสีน้ำเงินเข้าโจมตีคนร้ายเอเยนต์ค้าเฮโรอีน ฝ่ายตรงข้ามวิ่งหลบได้ทุกครั้งแล้วหันมาตอบโต้ด้วยกระสุนปืน  ซึ่งก็ถูกเขาปัดป้องได้ทุกครา

“หนอย..ไอ้เวรวิ่งหนีอยู่ได้..ฉันเหนื่อยนะโว้ยย”  ไม่อยากยอมรับเลยว่าขาสั้นๆใต้รองเท้าบูทยาวนั่นทำให้ขยับวิ่งได้มาทันคนร้ายเสียที  เจ้าตัวชายชุดดำผลักผู้คนโน้นทีคนนี้ที ในแขนก็ล็อคคอตัวประกันสาวไว้แน่นใบหน้าของเธอหวาดผวาวอนขอความช่วยเหลือทั้งน้ำตา  มิซากิเริ่มเหนื่อยจนหายใจหอบหนัก..ขณะนั้นดวงเนตรสีอำพันเหลือบไปเห็นเด็กวัยรุ่นผู้ชายสามคนกำลังถือ

 

..เสก็ตบอร์ด…

 

 

“ไอ้หนู!!ยืมหน่อย!!!” ไม่รีรอให้เจ้าของตอบตกลง มือเล็กแกร่งคว้าหยิบเสก็ตบอร์ดสีม่วงลายไฟเหลืองนั่นขึ้นเหยียบแล้วขับเคลื่อนไถลไปด้วยเพลิงสีน้ำเงิน สะบัดพลิ้วไหวจนเกิดคลื่นลมแรง

“เดี๋ยว!!!!พี่สาวนั่นของผม!!!!!!!!!!”  เด็กน้อยตะโกนกรีดร้องทั้งน้ำตา แถมยังเข้าใจผิดคิดว่าคนๆนั้นคือผู้หญิงเสียอีก และในอีกไม่กี่ชั่วโมงเสก็ตบอร์ดนั่นจะกลับกลายเป็นซากปรักหักพังไม่มีชิ้นดี

 

 

.

.

 

 

ยาตะ มิซากิไล่ตามจนไปถึงซอยเปลี่ยวรกร้างผู้คน เสก็ตบอร์ดขับเคลื่อนไปไล่ตามคนร้าย ดวงเนตรสีอำพันหรี่มองหลังคนร้ายปัดป้องกระสุนปืนที่ยิงมาด้วยดาบเล่มยาว ในที่สุดเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเอเยนส์ค้าเฮโรอีน ทำท่าทีสบถใส่ปืนพกจึงได้รู้ว่า..กระสุนหมด

 

“เสร็จฉันล่ะ”  ร่างเล็กปล่อยพลังไฟสีน้ำเงินพุ่งกระโจนเข้าใส่กระโดดเสก็ตบอร์ดเข้ากระแทกหน้าบุรุษชาวจีนตามด้วยตวัดสันดาปเข้าที่หลังคอเต็มเหนี่ยว

 

ผัวะ!!!!!!

 

 

คนร้ายสลบไปแล้ว…มิซากิยืนมองคนร้ายที่นอนแน่นิ่งหายใจเหนื่อยหอบยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลย้อยบนหน้าผาก

“ไม่เป็นไรแล้วนะ” ปากเล็กอิ่มบอกให้ขวัญกำลังใจตัวประกัน ร่างเล็กบางหันกลับไปมองสตรีในโค้ทสีแดงที่นั่งตัวสั่นพิงกำแพงสกปรกเปรอะเปื้อนสเปรย์พ่นสี..

 

 

เปรี๊ยะ!!!!!

 

 

ตาสีอำพันเบิกกว้าง..ตาโตเท่าไข่ห่าน ร่างกายแข็งชาทรุดล้มลงไปนอนกองกับพื้น แขนขาหนักอึ้งขยับไม่ได้สายตาพร่ามัวจนมองไม่เห็นอะไร..รู้เพียงแต่เงาดำของบุคคลที่เดินเข้ามาราวๆสองคนก่อนที่สติจะดับวูบไป

 

.

.

 

หยดน้ำ..ร่วงหล่นกระทบเปลือกตาบาง ความเย็นเยียบชวนสะท้านกายา  คิ้วเรียวมุ่นลงกับสัมผัสดังกล่าวจึงค่อยๆปริบตาเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า…

 

“ที่นี้?”  ครางสงสัยทั้งเสียงแหบแห้ง ข้างบนคือเพดานสูงทำจากหลังคาสังกะสี..หยดน้ำที่ร่วงหล่นนั้นซึมออกมาจากท่อน้ำสีฟ้าเขรอะสกปรกเบื้องบนสภาพรอบข้างเป็นกล่องสี่เหลี่ยมโล่งเตียนคาดเดาได้ไม่ยากว่าเป็นโกดังที่ไหนซักแห่ง

สติเริ่มประมวลผลช้าๆจึงนึกได้ว่ากำลังไล่จับต้นตอเอเยนส์ค้ายาอยู่แล้วจากนั้น…ใบหน้าหวานน่ารักก้มมองร่างกายตัวเองถูกมัดติดกับเก้าอี้ด้วยโซ่เหล็กหนาแน่น มิซากิเบิกตาโพลงตื่นตระหนกพยายามจะขยับกายให้เคลื่อนไหวดังใจคิด..ทว่า..แขนขากับอ่อนแรงเกินไป พอจะใช้พลังไฟสีน้ำเงินก็ไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้

 

ฝีเท้าที่ย่ำก้าวเข้ามาทำให้เด็กหนุ่มต้องเลื่อนสายตามอง…ร่างของสตรีในโค้ทสีแดงสดตัวประกันที่บุกฝ่าไปช่วยยืนอยู่เบื้องหน้า

 

“ไง..scepter4 “

“ธ..เธอ..ทำไม?”  ถามด้วยความสงสัย ก่อนที่คำตอบจะถูกคลี่คลายเมื่อเหล่าบุรุษในชุดสูทสีดำเข้ายืนล้อมหน้าล้อมหลังสมาชิกราชาสีน้ำเงินทรงพลัง  หญิงสาวหน้าใสคลี่ยิ้มแย้มเจ้าเล่ห์ตาสีดำคู่งามหรี่มองอย่างเย้ยหยัน มือเรียวล้วงหยิบบุหรี่ใต้เสื้อโค้ทมาจุดไฟสูบ พ่นควันเหม็นคลุ้งใส่หน้าหวานๆเสียจน ยาตะสำลักไอโคลก

 

“มองฉันแบบนั้น..คงรู้ตัวแล้วสินะว่าถูกหลอกเข้าให้” หญิงสาวคลี่ยิ้มตาพราวสนุกสนานพลางม้วนผมเล่นไปมา

“แก..แกคือไฮ่หลงงั้นเหรอ..”

“ใช่..ที่ไล่ตามไปคือลูกน้องฉัน..คิดว่าฉันโง่พอไม่มีเส้นสายเปลี่ยนฐานข้อมูลได้หรือไงกัน”

 

หญิงสาวผู้นำเอเยนส์ค้าเฮโรอีนแสยะยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงสวย เธอยักไหล่ไม่ยี่หระต่อสายตาโกรธแค้นของเด็กหนุ่มตัวเล็กเบื้องหน้า

“และก็..เค้นพลังไฟให้ตายก็ไร้ประโยชน์..เครื่องช็อตไฟฟ้านั่นแรงถึง 220 โวลต์ ถ้าคนปกติคงตายไปนานแล้ว แต่สำหรับผู้ครองพลังไฟ มันพอจะทำให้ร่างกายเค้นพลังออกมาใช้ไม่ได้ไปเกือบครึ่งวัน”  เธออธิบาย

 

 

“ต้องการอะไร?ทำไมไม่ฆ่าฉัน” ถามด้วยความฉงนสงสัย..ปากอิ่มกระตุกยิ้มเย็นเธอเดินตรงเข้ามาจิกเล็บกระชากเรือนผมสีน้ำตาลยุ่งฟูให้เงยหน้าสบตาเรียวสวยแฝงความเหี้ยมเกรียมไว้

“เพราะเธอคือกุญแจสำคัญของงานนี้ไงล่ะ ยาตะการาสุอีกาแห่งโฮมุระ”  กระซิบบอกทั้งเสียงแผ่วเบา โน้มใบหน้าลงกล่าวต่อข้างหู  “เรื่องเฮโรอีนมันแค่งานบังหน้า..ที่ฉันจะทำคือโค่นบังลังค์ราชามาเฟีย”

 

มิซากิเบิกตากว้าง..ตะลึงกับแผนร้ายกาจนั่นร่างเล็กพยายามขืนกายขยับแต่แขนขาอ่อนเปลี้ย แค่แรงขยับขืนจากโซ่ตรวนยังยากนักปากอิ่มกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือดจ้องมองหัวหน้ามาเฟียค้ายาจากจีนคั่งแค้น

“อย่า..แตะต้องซารุ!!!”

“เสียใจด้วย..หลายวันก่อนไอ้หมอนั่นอยากล้ำเส้นฆ่าคนของฉัน..แค้นนี้ต้องชำระ” หญิงสาวถีบเก้าอี้ออกเต็มแรงจนล้มลง เด็กหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ในเครื่องแบบสีน้ำเงินล้มกระแทกพื้น เจ็บจนรู้สึกชาทั่วทั้งร่างกาย ตาสีอำพันวาวโรจน์ชวนผวาถลึงมองสตรีที่แผดเสียงหัวเราะด้วยความเจ็บแค้น…

 

 

ทำอะไรไม่ได้เลย..ขนาดมีพลังก็ยังไม่ได้เรื่อง..

ซารุ..ซารุ…ขอโทษนะ..

 

 

 

 

 

 

 

แอ๊ดดดด

 

ประตูเหล็กเลื่อนเปิดตัว ความเงียบจึงเข้าครอบคลุมโกดังอีกครั้ง ฝีเท้าที่ย่ำก้าวตรงเข้ามาเรื่อยๆดังก้องกังวาลชวนหวั่นใจใครต่อใครหลายคน…เงาดำเข้ามาใกล้เรื่อยๆ นัยเนตรสีอำพันเบิกกว้างสั่นไหว..เมื่อร่างนั้นผ่านวงแสงไฟหลอดไส้สีส้มทองติดๆดับๆเขรอะฝุ่นเบื้องบน แสง..สาดส่องบนร่างสูงโปร่งเรือนผมสีครามอมควันเซทตั้ง ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเรียบไร้อารมณ์จนเดาความคิดไม่ออก สวมสูทสีขาวยืนล้วงกระเป๋าสบตาหญิงสาวในเสื้อโค้ทสีแดง

 

“กะแล้วเชียว..พอรู้ว่าเป็นยาตะการาสุรีบแจ้นมาเชียวนะ ฟุชิมิ ซารุฮิโกะ” ไฮ่หลงแสยะยิ้มเยาะ

“ซ..ซารุ..” เสียงหวานกระซิบเอ่ยเรียกนามของคนหนุ่มผมเซท แผ่วเบาแต่ดังพอให้ซารุฮิโกะได้ยินจนต้องปรายตามองร่างเล็กบอบบางถูกมัดกับเก้าอี้ด้วยโซ่นอนล้มลงหน้ากระแทกพื้น

 

“ปล่อยเขาซะ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

 

“ถ้าไม่จะทำไมล่ะ ราชามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่”  ปากอิ่มแย้มยิ้มหยอกเย้า กระบอกปืนตั้งเล็งไปยังร่างสูงโปร่ง โดยเหล่าลูกน้องในชุดสูทสีดำของหญิงสาวเจ้าของกิจการค้ายาเสพติด   เธอเชิดหน้าปัดเรือนผมไปไว้ข้างหลังแสยะยิ้มเหนือชัยไม่สะทกสะท้านกับคำขู่ของอีกฝ่าย  “เด็กหนุ่มอย่างเธอ..สละตำแหน่งมอบให้ฉันดีกว่าน่า”

 

“แต่ว่า…คนอันตรายที่ปราบนาราคุได้..ถือโอกาสกำจัดตรงนี้เลยดีกว่า”  หญิงสาวเปลี่ยนใจกะทันหัน ไม่สิ..ตั้งใจให้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว!!!

 

 

กระสุนปืนพร้อมเพรียงยิงกระหนำเข้าใส่  ยาตะ มิซากิ เบิกตากว้างสุดขีดมองการจู่โจมอย่างรวดเร็วนั่น!!!

 

 

 

พรึ่บ!!!!!!!!!!!!

เพลิงสีแดงลุกโชนก่อตัวมหึมาขนาดใหญ่ เข้ากวาดทำลายล้างเผาผลาญร่างของลูกน้องเหล่าชายสวมสูทชุดดำ เสียงกรีดร้องโหยหวนทุกข์ทรมานชวนผวานั่นดังแซ่ซ้องก้องโกดังร้างแห่งนี้  ไฮ่หลงอ้าปากค้างตกตะลึงกับเปลวเพลิงอานุภาพรุนแรง ดวงเนตรคู่งามสบตาเรียวคมสีเข้มนิ่งเฉยจนเดาความคิดไม่ออก

“เป็น..เป็นไปได้ไง..ก็ฉันได้ข่าวว่า แกสละพลังไฟเป็นคนธรรมดาแล้วนี่..”

“หึ..ฉันจงใจปล่อยข่าวลวงเพื่อให้คนคิดแบบนั้น..จะได้หลอกพวกหน้าโง่คิดต่อต้านมาเชือดเรียงตัวง่ายๆไง” ปากหนาได้รูปแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว มือล้วงหยิบมีดสั้นเหวี่ยงปาลงพื้นระเบิดเพลิงสีน้ำเงินเผาไหม้หญิงสาว

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”  กรีดร้องโหยหวนทุกข์ทรมาน  ยาตะ มิซากิ มองการสังหารหมู่โดยชายเพียงหนึ่งเดียวที่น่าสะพรึงเช่นปิศาจร้ายกาจ ขายาวก้าวเดินตรงสวนทางข้ามผ่านไฮ่หลงที่ล้มดิ้นพล่านทรมานกับเพลิงที่เริ่มเผาเนื้อเยื่อจนมอดไหม้เป็นตอตะโก  เข้าปลดโซ่ด้วยพลังไฟสีแดงหลอมละลายเหล็กนั่น ก่อนจะช้อนตัวอุ้มร่างอ่อนแอป้อแป้ของยาตะ มิซากิออกไปจากโกดังถูกเพลิงสีแดงชานกับสีน้ำเงินเผาผลาญจนวอดวาย…

 

 

รถตู้ตำรวจของ scepter4 มาถึงสถานที่เกิดเหตุโดยกายโทรแจ้งของฟุชิมิ ซารุฮิโกะ..ไฮ่หลงรอดตายแต่ก็เข้าขั้นโคม่าหญิงสาวหาได้เค้าความงามเช่นเคย เธอถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาลเพื่อทำการรักษาให้หายดีก่อนถูกจับส่งให้ทางการจีนตัดสินโทษต่อ   เข็มฉีดยาฟื้นฟูสภาพร่างกายจิ้มตรงข้อพับแขนกดสลิงค์ปล่อยของเหลวเข้าสู่ร่างเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไหม้ผู้นำทีม  นางพยาบาลแย้มยิ้มก่อนจะหันไปเก็บอุปกรณ์รักษา ปล่อยให้ยาตะนอนบนเตียงผู้ป่วยเคลื่อนที่ในตู้จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาครึ่งซีกในสูทสีขาวที่ยืนคุยกับอะคิยามะอยู่..

 

“กะแล้วเชียว..พอรู้ว่าเป็นยาตะการาสุรีบแจ้นมาเชียวนะ ฟุชิมิ ซารุฮิโกะ”

 

ไอ้บ้านั่น…คิดแล้วกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ..กี่ครั้งแล้วที่ฟุชิมิเอาแต่โกหก..กี่ครั้งแล้วที่คนโง่บื้อเช่นเขาถูกหลอก..

“เดี๋ยว!!จะไปไหนคะ!!” นางพยาบาลตะโกนเรียกหาคนป่วยที่ฝืนลุกจากเตียง เดินโซซัดโซเซไปยัง..ร่างสูงโปร่งที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ไม่ห่างไกลนัก

“อ๊ะ!!ยาตะจัง!!!ลุกมาทำไมครับเดี๋ยวร่างกายก็..”

 

 

ผัวะ!!!!!!!!!

กำปั้นน้อยแม้จะไม่เต็มเหนี่ยวแต่ก็ต่อยเข้าข้างแก้มซารุฮิโกะเต็มเปา  ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่า scepter4 หมอพยาบาล รวมถึง..คนถูกต่อยด้วย  คนหนุ่มผมหยักศกที่กำลังจะปรามให้คนป่วยกลับไปนอนเตียงกลืนคำพูดเหล่านั้นลงในลำคอ

 

“ทำบ้าอะไรของนาย!!”  ฟุชิมิตวาดถามทั้งสีหน้าดุดัน ทว่า..กลับถูกมือเล็กๆกระชากข้อเสื้อดึงลงมาแล้วให้โน้มหน้าเข้ามารับจูบ..ที่เพียงแค่แตะทาบริมฝีปาก…เนิ่นนาน..ยิ่งทำให้ใครต่อใครตะลึงยิ่งกว่าเก่า

ตาคู่คมเบิกกว้างจ้องมองในสิ่งที่คนตัวเล็กทำ..ชะงักค้างนิ่งจนกว่ามิซากิจะเป็นฝ่ายถอนจูบทั้งพวงแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

“ไอ้ลิงบ้า..ไอ้ลิงงี่เง่า..”  เสียงทุ้มหวานเริ่มสบถด่า

“ไอ้ลิงเฮงซวย!!!บัญชีกัดนิ้วนางข้างซ้ายจนเกิดรอยแผลแกก็ยังไม่รับผิดชอบฉันด้วยซ้ำไอ้บ้า!!!แล้วนี่คิดจะโกหกฉันไปถึงเมื่อไหร่ห่ะ!!!!เลิกเก็บเรื่องไว้ในใจได้แล้ว!!!!” โวยวายด่าชุดใหญ่ไม่เกรงกลัว ตาสีอำพันคลอเบ้าน้ำตา แหกปากระบายสิ่งที่อัดอั้นตันใจ อดทนกักเก็บมานานนับสองปีจนถึงเวลานี้

“ฉัน..ดีใจแค่ไหนที่จะได้เจอกับแก..แต่กลับ..กลับเมินฉัน กล้าดียังไงไอ้ลิงบ้า!!รู้ไหมฉันเข้า scepter4ก็เพราะแก!!ต้องทนกับระเบียบน่าเบื่อนี่ก็เพราะแก!!! ฉันเอง..ก็อยากจะ..ปกป้อง..” น้ำตาไหลรินอาบแก้มใส ใบหน้าหวานซุกลงกับแผงอกแกร่งมือกำคอเสื้ออีกฝ่ายแน่นจนยับยู่ เอ่ยเอื้อนทั้งเสียงสั่นเครือ

 

“อย่าทิ้งฉัน..ฮึก..ได้โปรด..ให้ฉันอยู่..ค..เคียงข้างแก..ซารุ” วอนขอถึงความปรารถนาที่หัวใจร่ำร้อง..ความปรารถนาที่อยากจะอยู่จับมือเดินไปข้างหน้ากับคนที่รักแม้เส้นทางนั้นจะดำมืดน่าสะพรึงแค่ไหนก็ตามที

“จิ๊!!!” สบถรำคาญใจดังจากปากหนาได้รูป มือแกร่งผลักไหล่เล็กๆนั่นออกแล้วกระชากดึงเข้ามา…

“!!!!!!!!!”  ปากหนาร้อนทาบลงบนปากเล็กแสนไร้เดียวสาทั้งที่ผ่านประสบการณ์เพศกับเขามาหลายครั้งหลายคราแล้วแท้ๆ ลิ้นอุ่นแทรกเข้าในโพรงปากหยอกล้อสัมผัสพัวพันลิ้นน้อยสั่นไหว จูบเม้มซ้ำไปมาอย่างเร้าร้อนตักตวงความหอมหวานแสนรักที่คำนึงถึงทุกครั้งทุกเวลา แม้ยามฝัน

 

 

เนิ่นนาน…จนหน้าหวานขึ้นสีเข้มคล้ำหายใจไม่ออก ซารุฮิโกะจึงถอนริมฝีปากออก ประคองใบหน้าหวานตาฉ่ำเยิ้มหายอ้าปากหายใจหอบหนัก ตาสีเข้มคมสบตาสีอำพันฉายแววขุ่นเคืองกับการกระทำจาบจ้วงปนเปอารมณ์ปรารถนาชวนกระตุ้นบางสิ่งก่อกวนให้ขุ่นขึ้นมา  “นายนี่มัน..หมาหน้าโง่..ปลดปลอกคอแล้วก็ไม่คิดไปไหน”

 

“จูบก็ห่วยแตก” ต่อว่าเป็นชุด  เรียกเสียงโวยวายจากร่างเล็กในเครื่องแบบสีน้ำเงิน

“ไอ้บ้า!!ใคร..ใครจะไปเชี่ยวชาญเหมือนแกกัน!!!”  มิซากิเริ่มขืนตัวดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่ง หากแต่..อีกฝ่ายกลับรั้งกอดแน่นวงแขนกระชับรวบกอดราวกับปลาหมึกยิ่งจับดึงก็หาทางเกาะติดแน่น  ดวงหน้าหวานมองค้อนใส่ก็พบกับ..ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มบางๆ รอยยิ้มอ่อนโยนนั่นที่ทำให้เขาใจเต้นระรัวแม้ว่าจะเป็นรอยยิ้มที่หลอกลวง..

 

 

ทว่าครั้งนี้…เรารู้..ว่าคือรอยยิ้มมาจากใจ…

 

 

“ช่วยไม่ได้..ถ้าอยากอยู่กับฉันขนาดนั้นล่ะก็ ไม่ยอมให้กลับลำหรอกนะ มิซากิ”

มิซากิหลบตาสายตาอีกฝ่าย ทำแง่งอนแก้มขึ้นสีแดงก่ำไม่อยากยอมรับเลยว่ารู้สึกดีใจที่อีกฝ่ายเรียกชื่อต้นตัวเอง  วงแขนแกร่งปล่อยมือจากเด็กหนุ่มตัวเล็ก หันกลับมาล้วงกระเป๋า ก้าวเดินนำไปข้างหน้า..

 

ทว่า…แขนกลับถูกฝ่ามือเล็กคว้าเอาไว้ พอหันกลับไปก็พบบางสิ่งสวมกระแทกตา ดวงเนตรคมสีเข้มพร่ามัวทันทีจากที่เคยถูกปรับสายตาด้วยคอนเท็กส์เลนส์อยู่แล้ว กลับถูกกระจกบางอย่างปรับให้ชัดขึ้นจนภาพรอบกายนูนโค้งชัดเกินไปจนปวดตา

“ทำอะไรมิซากิ!!”  มือแกร่งเอื้อมจับสิ่งที่ติดบนหน้า วัตถุแข็งทรงเหลี่ยม..สัมผัสคุ้นชินนั่นทำให้เขานึกออก

“ลิงหน้าโง่ๆอย่าแก เหมาะกับแว่นตามากกว่า”  มิซากิกล่าวพร้อมแสยะยิ้มเยาะ ดวงเนตรสีอำพันสะท้อนใบหน้าคมหล่อเหลาของคนหนุ่ม..ประดับแว่นตาทรงเหลี่ยมสีดำที่ซ่อมบำรุงด้วยเงินเดือนของเขาเองจนกลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม

 

ฟุชิมินิ่งเงียบ..สบสายตาสีอำพันตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะถอดถอนหายใจไม่แม้แต่กล่าวขอบคุณใดๆ

“มิซากิ พูดอะไรงี่เง่าชะมัด”

“ห่ะ!!!แกน่าจะขอบคุณฉันสิไอ้บ้า!!!”  ยาตะ มิซากิ โวยวายวิ่งไล่ตามหลังคนหนุ่มตัวสูงโปร่งผมสีครามอมควันบุหรี่เดินล้วงกระเป๋านำออกไป  ท่ามกล่างแสงอาทิตย์ยามเย็นร่วงหล่นกำลังลับขอบฟ้า ฉายฉาบนภาเป็นสีส้มแดงสะท้อนสายตาเหล่าสมาชิกเครื่องแบบสีน้ำเงินพากันส่งยิ้มเป็นสุขใจให้แก่คนทั้งสอง  อะคิยามะรู้สึกได้ว่า PDA ของตนสั่นไหวจึงล้วงกระเป๋าหยิบมากดรับ

 

‘สถานการณ์เป็นไงบ้างอะคิยามะคุง’

 

“เรียบร้อยครับ..จับตัวไฮ่หลงได้แล้ว ส่วนยาตะจัง..ไปกับฟุชิมิจังแล้ว”  สิ้นรายงาน เขาได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอแว่วมาจากปลายสาย..เสียงหัวเราะของผู้บัญชาการแห่ง scepter4

 

“หัวหน้าครับ..จากนี้ไปจะเอาไงต่อดีครับ?” เอ่ยถามรอรับคำสั่งจากราชาลำดับที่สี่

 

‘นั่นสินะ…อะคิยามะคุงคิดว่าไงถ้าเราจะปล่อยให้เจ้าหน้าที่บางคนคอยเฝ้ามองราชามาเฟียโลก’   คำถามขอความเห็นนั่นย้อนกลับมาจากปลายสาย คนหนุ่มผมหยักศกเลิกคิ้วสูงก่อนจะเงยหน้ามองสองหนุ่มวัยเดียวกันเดินเถียงกันไปมา..ผ่านอุปสรรคมามากมายทั้งมิตรภาพ ความแค้น จนกลายเป็นความรัก…ที่มองดูแล้วช่างไม่หวานแหววเอาเสียเลย

“ผมเห็นด้วยครับ หัวหน้า” อะคิยาม่าตอบทั้งรอยยิ้มอิ่มเอมใจ ยินดีปรีดาและเขาก็มั่นใจว่าบุรุษผมสีไพลินที่บัญชาการในห้องทำงาน ณ ศูนย์บัญชาการก็คงยินดีด้วยเช่นกัน

 

 

 

“โวยวายชะมัดเลย มิซากิ~”

“บอกแล้วไงอย่าเรียกชื่อต้นไอ้ลิงกัง!!!”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะทีเมื่อกี้ยังหน้าแดงดีใจอยู่เลยไม่ใช่เหรอ มิซากิ มิซากิ มิซากิ”

“โว้ยยยยยยยยยย ฉันขอถอนคำพูด ฉันเกลียดแกไอ้บ้าซารุ!!!!!!!!!”

 

 

 

สินค้าประมูลนำพาซึ่งความยุ่งเหยิงนับคณา

ทำทุกวิถีทางแย่งชิงเพื่อให้ได้มาถือครอง

 สิ้นสุดนับเรียก ลงค้อนครั้งสุดท้าย

ในที่สุดก็ได้มา หัวใจของสินค้าสุดถวิลหา

 

‘Auction’

 

FIN

 

 

6 thoughts on “[Fic K-project][sarumi] Auction //Part 17 (END)

  1. สนุกมากคัพผมติดง่อมแง่มยิ่งกว่าติดยาบ้าเลย ชอบมากกกกกกกกกคัพทำออกมาอีกเยอะนะคัพ ผมจะติดตามไม่ให้ขาดเลย ถ้าใจดีก้ขอชื่อเฟส อีเมล ไลค์ ไอจี ทวิตเตอร์ ไว้เลยได้ไหมคัพ^^จะเอาไปติดตาม

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s