[Fic สด Attack on titan] ปะป๋ารีไวล์ & มะหม้าเอเลน ฉบับดราม่า

ฟิคสดลงทวิตค่ะ อันนี้เป็นสตอรี่ของซีรีย์นี้ค่ะ เคยคิดจะแต่งยาวแล้วแต่แบบ..มันจะดราม่าอยู่บ้าง
ด้วยความฟิคนี้เป็นฟิึครีเอ ที่เราอยากจะใสกิ๊งมากที่สุดเลยไม่เอาพลอตนี้มาเป็นตอนยาวๆ

แต่!!เมื่อคืนแต่งฟิคสดยาวซะ…รวมได้ 18 หน้า word

ภาษาไม่สลวยเพราะแต่งสดในทวิตเตอร์ อย่าตกใจ


อลัันเวอร์ชั่นนี้แอบดาร์กนะคะ  555

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

[Fic สด Attack on titan] ปะป๋ารีไวล์ & มะหม้าเอเลน ฉบับดราม่า

Paring : Levi x Eren 

Rate    : PG-13 , ดราม่า , fantasy

Story   : blood_hana

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

 

 

ปะป๋ารีไวล์ & มะหม้าเอเลน ฉบับดราม่า

 

 

 

 

 

 

รีไวล์..เอเลน..ครอบครัวสุขสันต์มีฝาแฝดชายหญิงอลันเอรีล..ชีวิตที่ผ่านน้ำตาเศร้า..จนได้เจอความสุข..แต่ความสุขนั้นช่างสั้นนักเพราะโลกนี่โหดร้าย

 

 

 

 

อลันกับเอรีลเด็กทั้งสองวัย 5 ขวบเดินไปเก็บของป่าพวกเขาได้พบกับ..เสียงม้าควบ..นั่นมัน?อลันมองสงสัยเหล่าชายในชุดประหลาดกับผ้าคลุมสีเขียวปีกนก

พวกเขาวิ่งหนีบางสิ่ง..นั่นคือ..ยักษ์ตัวมหึมา!!! อลันกับเอรีลช็อกสิ่งมีชีวิตประหลาด!!! พี่อลันนั่นอะไร!!! ไอ้หนูระวัง!!ชายคนนั้นเข้ามาปกป้อง

ขาขาดแลกกับชีวิตของเด็กแฝด ไททันตัวนั้นตายอลันใจกล้าเข้าไปหาร่างชายคนนั้น..เขาตายแล้ว..สำหรับเด้กที่อยู่แต่ในโลกสวยงามนี่คือก้าวแรกได้เห็น

ความโหดร้ายของโลก..รีไวล์วิ่งกระหืดหอบมาถือปืนในมือหน้าตื่นที่สุดเท่าที่อลันกับเอรีลเคยเห็น..พ่อ? รีไวมองเงียบแล้วพาลูกๆกลับมือดึงตราปีกมา

รีไวล์กลคบมาบ้านพร้อมลูกๆ เอเลนยิ้มต้อนรับ รีไวล์ : เอเลน..มันมาแล้ว เอเลนช็อก..อลันมองพ่อแม่งงๆ เอเลนเลยกล่อมไล่ลูกเข้าห้องไปก่อน

รีไวล์วางตราลงบนโต๊ะ..ตราทหารทีมสำรวจจากศพ เอเลนเครียด รีไวล์..จะทำยังไงดีอีกไม่นาน..พวกเขาจะต้อง.. รีไวล์ : ฉันจะไม่ยอมให้พวกเขาทำอะไรแก

 

 

สิ่งที่พ่อแม่..รีไวล์เอเลนหวั่นใจมาถึง..ก๊อกๆ รีไวล์ไล่เอเลยไปมือหยิบเอามีดครัวซ่อนไว้ด้านหลังแล้ว..เปิดประตู เอลวิน สมิธ ยืนอยู่

 

เอลวิน : รีไวล์..นายอยู่ที่นี่จริงๆ รีไวล์ไม่ตอบสายตานิ่งแต่เอลวินรู้ว่ารีไวล์มองเขาไม่ไว้ใจพอมองผ่านช่องประตูเจ้าหญิงไททัน..เอเลนก็อยู่

เอลวิน : ไม่ต้องห่วง..ฉันไม่ได้มาฆ่าเอเลน รีไวล์ : พวกแกเคยฟันดาบใส่เด็กนี่จนต้องหนีเกือบต้องแต่งกับเจ้าชายไททัน..แล้วจะให้ฉันเชื่อ?

เอลวินรู้สึกผิดในความระแวงในอดีต : รีไวล์ฉันมาเพื่อขอร้อง..เอเลนด้วย รีไวล์มีท่าทีจะไม่ยอมแต่เอเลน : รีไวล์ให้ดันโจวเขามาเถอะครับ..ไม่เป็นไร

เอลวินมาเพื่อขอให้รีไวล์กลับเข้าทีมสำรวจอีกครั้ง ประการสุดท้ายของพวกเรามาอยู่ที่ชิน่าแล้ว รีไวล์มนุษย์กำลังแพ้ รีไวล์เงียบ

รีไวล์ปรึกษากับเอเลน ผม..ว่ารีไวล์ช่วยพวกเขาเถอะครับ รีไวล์คิดและยอมตกลงแต่..เอเลนจะไม่ยุ่งเริ่องนี้ฉันไม่ยอมให้เอเลนสู้ นั่นคือเงื่อนไข

 

 

 

 

รถขบวนทีมสำรวจมารับ..อลันกับเอรีลช่วยกันเก็บของในบ้าน เอรีลกระตุกเสื้อเอเลน : แม่คะพวกเราจะไปไหน? เอเลนยิ้มอ่อนโยน พวกเราจะย้ายไปซักพักนะ

แล้วจะได้กลับมาบ้านไหมคะ เอรีลถามหน้าหงอยตามประสาเด็กติดบ้านเอเลนยิ้ม ต้องได้กลับสิ.. อลันขนของเสร็จวิ่งมาตามแม่กคบน้องพร้อมไอน์ลูกหมาป่า

อลันกับเอรีลไม่เคยเห็นอะไรนอกจากบ้านและป่าวันนี้เขาได้เห็นบ้านตึกอาคารเรียงตัว..ตาโตตื่นตัวฉงนสงสัยไปหมดไอน์ก็เห่าเหมือนตื่นเต้นเช่นกัน

อลันสงสัยเหตุใดผู้คนถึงจ้องมองแม่..ทำไมแม่ต้องสวมฮูทผ้าคลุมปิดหน้าไว้ แม่..พวกเขามองเราทำไม เอเลนหน้าไม่ดีนัก : ไม่มีอะไร..ไม่มีอะไรอลัน

รีไวล์มองเงียบๆ แล้วจับมือเอเลนไว้ให้กำลังใจเอเลนยิ้มตอบกุมมือกลับ อดทนกับสายตาหวาดกลัวประณามของชาวบ้านต่อเอเลนความลับที่ไม่เคยบอกลูกๆ

เอเลนได้เจอมิคาสะอาร์มินอีกครั้ง..ดูเหมือนอาร์มินเป็นฝ่ายวางแผนรบ มิคาสะเลื่อนยศเป็นเฮย์โจว เธอเห็นลูกๆของเอเลนอลันกับเอรีล

 

นี่มิคาสะกับอาร์มินนะ เอเลนแนะนำ เอรีลหลบหลังอลันเขินอายประหม่า ส..สวัสดีคะ มิคาสะมองเอรีลรู้สึก..น่ารักจนเผลอกอดก่อนโดนอลันขวาง..

ไอ้เปี๊ยกมินินี่… มิคาสะว่าอลัน อลันชักสีหน้า : อะไรของเธอยัยมืดหม่น ไม้เบื่อไม้เมาคู่ไหม อาร์มินเอเลนหัวเร่ะแหย่ๆอลันเหมือนหัวหน้ารีไวมาก

รีไวล์กับเอเลนและครอบครัวย้ายมาอยู่ป้อมปราการทีมสำรวจในชิน่า ชุดสำรวจที่เก็บไว้นานต้องกลับมาสวมใหม่..รีไวล์ถอนหายใจมองดาบที่ไม้ได้จับมานาน

เอเลนเดินมาจัดผ้าผูกคอให้ ความสุขผ่านไปไวนะครับ..

คิดอยู่แล้วซักวันเรื่องนี้ต้องเกิด..รีไวล์ดึงเอเลนมากอด : ไม่เป็นไร..ฉันจะปกป้องแกกับลูก

อย่าใช้พลังไททัน..จำไว้..คำสั่งของรีไว เอเลนเข้าใจสามีไม่อยากให้กลับไปเป็นเคริ่องมือ อลันกับเอรีลโผล่มาพร้อมไอน์ลูกหมาป่าเห่าเรียกจึงหยุดคุย

 

 

รีไวล์กลับมาเป็นทหาร อลันมาคุยกับพ่อที่กำลังจะขี่ม้าออกไป พ่อ..มีอะไรจะบอกพวกเราไหม รีไวล์ ฉันไม่มีอะไรต้องบอกแก อลันมุ่นคิ้วก่อน รีไวล์วางมือลงบนหัวอลัน ดูแลแม่กับน้องดีๆ ฝากฝังก่อนขี่ม้าออกไป.ไททันพังกำแพงชิน่าแล้วอลันกับเอรีลได้แต่สงสัยกับสิ่งนี่แล้วหลบในป้อมกับเอเลน

 

แม่คะ..พวกนั้นคืออะไร? เอรีลถามสะอื้นกอดไอน์ไว้เอเลนมองลูกสาวกอดปลอบอยู่ในที่หลบภัยสุดท้ายของมนุษย์ชาวบ้านสวดมนต์ร้องไห้ มันคือไททัน..พวกมันกินมนุษย์เป็นอาหารพ่อของลูกต่อสู้กับพวกนั้น..

อลันที่อยู่ในอ้อมแขนเอเลน : พ่อจะรอดไหม เอเลนยิ้ม รอดสิพ่อน่ะคือมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด

รีไวล์ยอมรับว่าการไม่ออกสนาม 5 ปีเครื่องฝืดจริงเขาหงุดหงิดสปีดตัวเองตกลงจนโดนมอคาสะแขวะใส่..อย่างว่ายศเท่ากันเลยลามปาม ฝืดในสนามรบระวังจะตาย

และก็อย่างที่พูดความผิดพลาดได้เกิด..ผัวะ!!!! รีไวล์ถูกไททันตบกระเด็น!!!กลิ้งบนพื้นเอเลนใจคอไม่ดีเลย..ออกไปทิ้งอลันให้ดูเอรีลกับหมาป่าไอน์

 

อลันห่วงแม่เกินไปเลยบอกเอรีลให้อยู่กับอาอาร์มินแล้วหนีออกไปจึงได้เห็นโลกแสนโหดร้ายคนถูกกิน..เด็กชายพะวงกลัวแทนพ่อและแม่เลยวิ่งออกไป

 

รีไวล์เห็นไททันกำลังมาหาเขา..ขยับตัวไม่ได้..ถึงเวลาแล้วเหรอทั้งที่เคยคิดว่าตายไปก็ไม่เป็นไรแต่ตอนนี้..ไม่อยากตายเอเลน อลัน เอรีล..ครอบครัว

 

 

 

ผัวะ!!!

 

รีไวล์ลืมตามอง..นั่นมัน..ไททันเข้ามาปกป้องเขา.. เอ…เลน..เรียกชื่อภรรยาอ้อมแขนคุ้นเคยโอบรั่งเขา..ใบหน้าหวานผมสีน้ำตาลอยู่ตรงนี่แล้ว

 

 

 

รีไวล์!!รีไวล์!! เอเลนเรียกชื่อถึงได้สติกคบมาถ้าเอเลนอยู่ตรงนี้ไททันนั่นคือใคร? ไททันปริศนาอาละวาดกำจัดไททันจนหมดรีไวล์ฝืนร่อน3dอุ้มเอเลนไป  ไททันตัวนั้นกำลังแพ้..เอเลนมองก็..รู้สึกคุ้นเคยรู้ว่าต้องไปช่วยเลยขัดคำสั่งสะบัดตัวจากรีไวล์และ กึก!!! แปลงร่างไปสู้ กำจัดจนหมด

 

 

 

 

รีไวล์ฟันไททันฝืนหัวแตกเลือดไหลเข้าตาร่อนมาหาไททันตัวนั่นผ๋าหลังคอก็พบกับ.อลัน!!!

เอเลนที่ดึงร่างจากไททันออกมาสมทบกอดลูกชายตะลึงเช่นเดียวกัน

รีไวล์บอกให้รีบพาอลันไปหลบซะก่อนพวกทหารจะมาเห็น รีไวล์ขยับตัวไม่ได้แล้ว…ทหารมาล้อมแล้วกัดฟันกรอดหัวหน้าสารวัตรทหารมองผวา เด็กปิศาจลูกปิศาจ

ไม่ทันงั้นเหรอ รีไวล์คิดแค้นใจ..สายตาทหารมองผวาตราหน้าครอบครัวเขาราวกับสัตว์ประหลาด เอเลนกอดอลันที่สลบไว้โดยที่รีไวล์พยายามยันกายถือดาบขู่

มิคาสะเข้ามาช่วยตวาดสั่งให้เก็บดาบ ต..แต่มิคาสะเฮย์โจวทหารไหนขัดคำสั่งฉันจะเชือดเป็นชิ้นๆ รีไวเอเลนและอลันจึงรอดทว่า..ทหารสารวัตรไม่ยอมง่ายๆ

 

 

 

การไต่สวนจึงเกิดขึ้น..อลันโดนจับขึ้นศาลเด็กเพียง5ขวบที่ไม่เคยรับรู้โลกโหดร้ายถูกปกปิดโดยพ่อแม่ พวกทหารสารวัตรต้องการกำจัดอลันทิ้ง ไททันแปลงร่างมีเพียงตนเดียวพอ หมายถึงเอเลน..คนในศาลมองเอเลนด้วยสายตสกลัว ไอ้นั่นมันเจ้าหญิงไททัน มันขยายพันธ์สมสู่กับรีไวล์!!คนที่เก่งสุด ทุกคนกลัวอลันกดดันจนอลันที่พยายามนิ่ง..เริ่มตัวสั่นกลัวเสียงแซ่ซ่องนั้นเอเลนทนไม่ได้เลยกระโดนไปกลางวง พอที!!ถ้าพวกคุณทำอะไรอลันผมจะไม่ยอม

รู้ใช่ไหมว่าผมทำอะไรได้ ขู่ศาลทำให้ทหารชาวบ้านรีบร้องให้ฆ่า2แม่ลูกนรกนี่ซะ รีไวล์เลยเข้ามาขวางฝืนกายที่บาดเจ้บชักดาบออกมาเอรีลวิ่งมากอดอลัน

โห..เห็นว่าฉันเจ็บเลยหาเรื่องกันสินะ ถ้าพวกแกแตะต้องครอบครัวฉัน..จะฆ่าให้หมด รีไวล์ขู่ตาดุพวกทหารกลัวตัวสั่นเอลวินเห็นท่าไม่ดีกำลังคิดแผน เอลวินยื่นข้อเสนอให้เอเลนออกรบในฐานะทีมสำรวจอีกครั้ง พวกเขาทั้งรีไวและมิคาสะจะคุมดูแล แต่เหมือนปมของอลันทหารไม่ยอมให้ออกมาเผ่นพ่านในเมือง

 

ไม่พอยังลามไปเอรีลเด้กหญิงนี่ก็ไม่รู้จะเป็นไททัน อลันเลยตวาด อย่ามายุ่งกับเอรีล!!!! ไอน์สุนัขป่าแห่คำรากรรโชกใส่ทหารที่ทำท่าจะกระชากเอรีลไป

 

เอางี้…เด็กนั่นฉันรับผิดชอบเอง ผบ.พิคซิสโผล่มา..ยิ้มมองอลัน เด็กคนนี้ฉันจะเอาไปเลี้ยงดูเองถือซะว่าให้ทหารปราการควบคุมจะได้สบายใจ

ผบ พิคซิสมองรีไวล์กับเอเลนเป็นเชิงขออนุญาติ ไม่ว่ากันใช่ไหมถ้าฉันขอลูกของพวกเธอคนหนึ่งไปเลี้ยง เอเลนมองรีไวขอความเห็นใจไม่อยากปล่อยลูกเลย

อลันก็ไม่อยากจากพ่อกับแม่กับน้องสาวกับไอน์…ทว่ารีไวล์กลับยกอลันให้พิคซิสไปเลี้ยงดู!! ส่วนเอเลนไม่มีทางเลือกต้องเข้าทีมสำรวจอีกครั้ง รีไวล์โกรธที่เอเลนตกลงมาเป็นทหาร..ไม่ยอมคุยด้วยเช่นเดียวกับที่ไม่สนใจการอาละวาดตัดพ้อของอลัน ผมเกลียดพ่อ!! เอรีลนั่งอยู่กับไอน์อยู่ข้างๆแม่

 

แม่..จะไปอีกคน..อลันก็ด้วยเหรอคะ เอเลนกอดลูกสาวปลอบกลั้นน้ำตาไว้ แม่..ฮึก..เราจะได้กลับบ้านไหมคะ..เรา4คนกับไอน์ เอเลนเศร้าคำตอบ..ช่างริบหรี่

ได้สิ..ได้แน่นอน โกหกให้ลูก..อลันกับเอรีลคือโลกาวยงามของเอเลนกับรีไวล์..ไม่อยากให้ถูกความโหดร้ายกัดกินแม้ว่าอลันได้เห็นไปแล้วและจากนี้ไป…

 

 

มิคาสะ..มีเรื่องอยากให้ช่วย เอเลนเดินมาพร้อมกรรไกรในมือ ตัดผมให้ฉันที มิคาสะเศร้าใจแล้วทำตาม..ผมที่ยาวของเอเลนเปรียบชีวิตแสนสุข  บางที..เราสองคนอาจหนี ค จริงมานานพอแล้ว เอเลนยิ้มเศร้ากับเส้นผมที่ถูกตัดออก..ผมยาวที่รีไวชอบ..มองชุดสำรวจที่ตเองสวมใส่อีกครั้ง

 

 

 

 

 

ตอนเช้า ผย พิคซิสมารับอลันไป..อลันบอกลาเอเลน เอรีล และไอน์แต่ไม่คุยกับพ่อ.ส่วนรีไวล์มองเอเลนในชุดทีมสำรวจผมสั้น..เงียบ..อาร์มอนเลยดึงเอรีลไป

รีไวล์..ขอโทษนะคร… ผัวะ!!! รีไวล์ตวัดขาเตะเอเลนล้ม

เตะ..ที่เลิกทำไปนานตั้วแต่เอเลนท้อง อยากเป็นทหารก็อย่ามาเรียกชื่อฉัน!!

นี่คือสิ่งที่เอเลนต้องยอมรับ..ทหารจะมาอ่อนแอให้ความสำคัญพิเศษไม่ได้ จะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู่เอเลนฝืนยิ้มกำหมัดวางลงบนอก ครับหัวหน้ารีไวล์..

เจ็บปวดแต่ไม่มีทางเลือก..เอเลนเองในฐานะแม่ก็ต้องปกป้องลูก..ปกป้องอลันเอรีลเช่นกันจะทิ้งรีไวล์ให้ไปต่อสู้คนเดียวคงไม่ได้ ผมจะเคียงข้างหัวหน้า จะสู้ไปด้วยกันครับ รีไวล์ปรายตามองแล้วเดินจากไป…รีไวล์กับเอเลนถูกส่งออกไปนอกกำแพงเพื่อรบกับไททัน..ผลคือ..ทหารตายเป็นบือ..ทั้งสองหายสาปสูญ

 

 

 

 

 

 

 

 

เอรีลกับไอน์…ถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวตามลำพังร่ำไห้..พ่อแม่ไม่กลับมา อลันก้ไม่อยู่แล้ว ฮันซี่เลยรับเอรีลมาเลี้ยงต่อแทนจน..เอรีลโตอายุ15ปี ฮันซี่วิจัยไททันที่ต้องไล่ศึกษาวิทยาการหลับคาโต๊ะทุกทีฮันซี่ซัง..เสียงหวานๆกลิ่นกาแฟคุ๊กกี้ฮันซี่ตื่นมา เอรีล..โทษทีๆหลับไปอีกแล้ว เอรีลสาวน้อยวัย 15 น่ารักทำคุ๊กกี้กับกาแฟมาให้ ฮันซี่ยิ้มปลื้มสาวน้อยที่เธอเลี้ยงดูลูกของรีไวเอเลน.เอลวินเคยแซวว่าดีที่โตมาไม่บ้าเหมือนเธอ

 

เอลวินก็เกินไปฮันซี่คิดแล้วกอดเอรีลตัวนิ่มๆ เอรีลน่ารักที่สุดถ้าฉันเป็น ผช เธอคือเจ้าสาวของฉัน เอรีลยิ้มแห้งๆก่อนสะดุ้งเมื่อไอน์เอาจมูกชนมือ

 

อะไรเหรอไอน์ เอรีลมองหมาป่าหนุ่มครอบครัวเพียง1ที่เหลืออยู่ เจ้าหมาป่าแสนสุขุมเรียกให้นายได้รู้ว่าอาร์มินมิคาสะมาเยี่ยมเลยออกไปทักทาย  มิคาสะเฮย์โจวค่อนข้างติดตามเอรีลใกล้ชิด เรียกได้ว่าหนุ่มไหนมาจีบลูกของเอเลนเธอจะตามไปขู่ถึงที่ส่วนอาร์มินกับฮันซี่ค่อนข้างประคบประหงม

อาร์มินเอาเอกสารงานวิจัยมาให้เอรีลเองก็เรียนรู้ทำงานร่วมกับฮันซี่และอาร์มิน เพื่อหวังว่าซักวันจะตามรอยรีไกับเอเลนพ่อแม่ของเธอที่หายสาบสูญ

 

งานสำรวจในครั้งนี่…ฮันซี่ มิคาสะ อาร์มินออกไปตามคำสั่งเอลวิน เอรีลเองก็อยากตามไปด้วย มิคาสะ : อย่าเลยเอรีลอยู่ที่นี้เชื่อชั้น *จับมือ เอรีลเลยไปส่งสายตาอ้อนเอลวิน งานสำรวจครั้งนี้เปิดเส้นทางได้ไกลไปถึงเขตที่เมื่อ10ปีก่อน..ที่พ่อแม่ของเธอ รีไวล์และเอเลนไปอาจเจอเบาะแส

 

นะคะ..ให้เอรีลไปเถอะนะ หัวหน้าเอลวิน เอลวินมองตาสีเทากลมโตเศร้าสร้อย ความหวังที่จะตามหาพ่อแม่เลยให้ไปแม้จะต้องเถียงกับมิคาสะบ้าง เอรีลโตแล้ว  ทีมสำรวจออกเดินทางเอรีลพร้อมไอน์หมาป่าหนุ่มสิ่งทีาเธอพบ..คือเศษผลึกขนาดใหญ่ประหลาดเกาะบนต้นไม้..ฮันซี่จำได้คือผลักไททันบางที.อาจเป็นของเอเลน

 

ประเด็นคือ10ปีที่แล้วเกิดอะไร ถ้าเอเลนเป็นผลึกเหมือนแอนนี่..ใครเอาผลึกเอเลนไป เอรีลน้ำตาคลอกอดเศษผลักไว้ไอน์เดินมาเลียมือปลอบ คุณแม่คุณพ่อ

พลุ..สีดำจุดเตือน…มากมายทำให้พวกทหารรู้ไททันวิปริต! มิคาสะพาทหารนำออกอาร์มินวางทัพให้ฝ่ายเก็บข้อมูลอยู่วงในเอรีลขึ้นขี่ม้าวิ่งหนีพร้อมไอน์

อาร์มิน!!ไททัน!!! ไททันหลุดมาสามตัวไล่เก็บกินทหาร ฮันซี่ก็ติดสู้…ไททัน3ตัวนั้นล้อมเอรีลไว้ ไอน์กระโดดขย้ำไททัน3เมตรแต่ไม่วายโดนปัดกระเด็น

 

 

 

 

ไอน์!!! หวีดร้อง..เอรีลมอง..เธอจะถูกกิน…

 

 

ฉัวะ!!!!!!

ทุกอย่างเร็วฉับพลันไททันทั้ง3โดนฆ่าเอรีลลืมตามองกอดไอน์ที่ขาเจ็บชายร่างสูงในชุดคลุมสีดำ ไอน์จะไปไหน? หมาป่าเดินกะโพลกเข้าไปหาเลียเลือดไททันที่โชกร่างนั้นบนมือหนาสายลมพัดพาฮูทเปิดออกเรือนผมสีดำขลับนั่น…กับใบหน้านิ่งเย็น คุณพ่อ.

 

เอรีลกระพริบตา ชายหนุ่มเดินเข้ามาสีหน้าเรียบตาสีเขียวคมสบตาสีเทาสวยใกล้ๆ..หน้าหล่อเหลาคล้ายบิดา ไม่เจอกันนานเอรีล..เอรีลตาโต

พี่อลัน? พี่อลัน!!! เอรีลโผเข้ากอดร้องไห้..ไอน์ซุกหน้าชนขาชายหนุ่มอลันโอบกอดตอบอีกมือลูบหัวไอน์ อลันเห็นว่าไททันไม่หมดเขาจึงปล่อยเอรีลก่อน

ตวัดดาบฟันอย่างชำนาญ เคลื่อนตัว 3D พร้อมกับไอน์ที่ไล่ตามมา อลันเหลือบมองหมาป่าหนุ่ม ไอน์แกจะช่วยฉันเหรอ ยิ้มบางๆ ไปกันไอน์

 

 

 

 

 

อลันเป็นทหารพิเศษใต้การคุมของทหารปราการและทหารสารวัตร..ใช้ออกสนามเพื่อภารกิจลับบางอย่าง..ชายหนุ่มถูก ผบ พิคซิสเรียกตัวไปคุยในห้องทำงาน

ภารกิจเป็นไง ผบ.ถาม อลันตอบหน้านิ่งดูเหมือนทีมสำรวจจะเจอเศษผลึกไททัน หัวหน้าทหารสารวัตรมอง : แกทำเกินหน้าที่ไปช่วยพวกทีมสำรวจ

อลัน : เพื่อความไว้ใจ ยังไงคุณจะให้ผมแฝงตัวในฐานะทีมสำรวจไม่ใช่เหรอ ผบ.พิคซิสปรามสารวัตรทหาร เมื่ออยู่2คนก็คุยกัน ฉันรู้นะ..น้องสาวของเธอ อลันเงียบ ผบ.พิคซิสจับบ่าร่างสูง ไม่เป็นไรแต่ว่า..อย่าลืมงานหลักล่ะ อลันพยักหน้าแล้วจากไป

 

 

เอลวินค่อนข้างระแคะระคายอลันอยู่พอตัวพอๆกับมิคาสะ  มิคาสะเฮย์โจวไม่ชอบหน้าอลันเอามากๆ นิ่งอีกฝ่ายโตมาหน้าเหมือนรีไวล์ไหนจะที่มาแปลกๆอีกเห็นว่าพึ่งสังกัดทหารทีมสำรวจไม่นานมีชื่อแต่เธอไม่คุ้น?

 

เอรีลดีใจมากที่อลันเริ่มกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง เอรีล..ดีใจค่ะ อยากให้วันนั้น..วันที่ พ่อแม่เอรีลพี่อลันไอน์ได้อยู่พร้อมกันได้กลับบ้าน กลับบ้านของเรา…เอรีลยิ้มใสซื่อ

อลันเงียบขยี้หัวอีกฝ่าย ไปนอนซะดึกแล้ว..เอรีลขึ้นห้องนอนไปกับไอน์เขาก็เริ่ม..ลอบค้นเอกสารที่เก็บได้

 

 

อาร์มินจับสัมผัสได้ว่าอลันไม่ชอบมาพากล..อีกฝ่ายเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง..บอกว่าทหารใหม่แต่เก่งช่ำชองเกินไปราวกับถูกฝึกมานานมาก มิคาสะเรียกเอรีลมาคุย อาร์มิน ฮันซี่ และเอลวินรวมอยู่ในห้องประชุมลับ มีอะไรเหรอคะ อาร์มิน : เอ่อ..เอรีลคือ มิคาสะ: เลิกยุ่งกับอลันซะเอรีล  เอรีลเลยทะเลาะกับมิคาสะที่เถรตรงเกินไป เธอเชื่อมั่นใจตัวพี่ชาย ทุกคนใจร้ายที่สุด!! วิ่งออกไปพร้อมไอน์ ฮันซี่หน้าเหลอหลา เฮ้อ….

 

อลัน : เอรีลมานั่งทำอะไรที่นี้ เอรีลเลยเล่าให้ฟังเรื่องที่ทุกคนไม่ไว้ใจ เอรีลเชื่อพี่อลันนะคะ พี่อลันไม่เคยปิดบังอะไรเอรีลอยู่แล้ว อลัน : เอรีลมานั่งทำอะไรที่นี้ เอรีลเลยเล่าให้ฟังเรื่องที่ทุกคนไม่ไว้ใจ เอรีลเชื่อพี่อลันนะคะ พี่อลันไม่เคยปิดบังอะไรเอรีลอยู่แล้ว

อลันเงียบเริ่มรู้สึกผิดพอเอาเอกสารมารายงาน ผบ พิคซิส..การสำรวจตามหาตัวเอเลน เยเกอร์ แม่ของเขา ทหารสารวัตรไนล์:แกนี่มันตีบทเก่งชะมัด

เมื่อทหารสารวัตรไป ผบ.พิคซิสมองอลันที่เขาเลี้ยงมา ฉันรู้เธอลำบากใจ อลัน:ผมไม่เคยโกหกคุณได้ซักครั้ง ผบ.พิคซิสยิ้ม ฉันก็เลี้ยงเธอเหมือนลูก

 

 

 

ในเมืองที่พลุกพล่านรถเกวียนขับผ่านมิคาสะกับอาร์มินและเอรีลคืนดีกันแล้วเดินตลาด..บนเกวียนที่เต็มไปด้วยคนจรจัดมิคาสะสะดุดบางอย่าง

อะไรเหรอ ? อาร์มินมองตามเช่นเดียวกับเอรีล มิคาสะมอง..บุรุษในฮูทสีเทาหม่นขาดหวิ่นปิดหน้าตา..เปล่า..เดินต่อเถอะ //จับสัญญาณางอย่างคุ้นเคยได้

เอรีลพลัดหลงเกือบโดนจี้ปล้นแต่…ชายในเสื้อคลุมหม่นมาช่วยกระทืบบางตาย ขอบคุณนะคะ.. ชายคนนั้นไม่ตอบแขนขวาดึโล่งท่าจะขาด? เอรีลมองรู้สึกคุ้นๆ

 

เอรีล!!! เสียงตะโกนนั่น พี่อลัน!!! ร่างสูงผมดำวิ่งมาพร้อมไอน์แล้วดึงน้องสาวไปกอด ยัยบ้า!!ใครให้ออกมาร่อนคนเดียวเป็นอะไรไปจะทำไง เอรีลตาคลอ

ขอโทษ .. อลันพอเห็นเอรีลจะร้องเลยใจอ่อนไม่ว่าต่อมองโจรที่นอนนิ่งบนพื่นเหมือนมีคนมาช่วยพอเอรีลไปมอง..ไม่อยู่แล้ว? อลันมองสภาพการซ้อมขมวดคิ้ว

 

 

หลังจากนั้น..เอรีลได้เจอชายแปลกหน้าซ่อนใต้ผ้าคลุมอีกหลายครั้งแม้ว่าเขาไม่พูดด้วยแต่ช่วยเธอทุกเรื่องและจากไปทุกที..  การออกสำรวจไททันครั้งต่อไปเอรีลก็ไปพร้อมไอน์และอลันดูเหมือนว่า.การหายไปของเอเลนรีไวล์ได้พาให้ผู้คนในทีมสำรวจบางส่วนที่ติดตามทั้ว2หายไปด้วย

 

 

ไททันบุก..เอรีลพยายามเก็บข้อมูลให้มากและถูกช่วยไว้อีกครั้งจากชายปริศนานั่นพาเธอมาหลบซ่อนในโพรงต้นไม้ยักษ์ คุณคือใครคะ? ชายหนุ่มไม่ตอบ เมื่อมืดจึงพาเอรีลออกมาเดินป่าได้ช่ำชองมากแล้วส่งที่ใกล้ๆค่ายทีมสำรวจอลันที่ตามหาอยู่และไอน์ที่ดมกลิ่นเจอ..อลันมองชายในชุดคลุมฉันรู้จักนาย

ไอน์ดูหงอมากหางจุกหูลู่เมื่อเห็นชายในผ้าคลุมสีหม่นอลันเดินเข้าไปแล้วดึงดาบออกมา

พี่อลันจะทำอะไร!!! เอรีลห้ามแต่อลันฟันดาบใส่!!!

 

ชายคนนั้นหลบได้ทันและ…สุดท้ายอลันฟาดคนไร้อาวุธลงกอกับพื่นฮูทขาด..ไง..ไปหลบอยู่ที่ไหนมาพ่อ

เอรีลตาโต..พ่อของเธอนั่งหน้านิ่งรีไวล์ทหารกล้า ทว่าอลันกลับแทงดาบเฉียดแก้มบิดาพี่อลันจะทำอะไร?

รีไวล์ : พวกมันส่งแกมา

อลัน : หน้าที่ของฉันคือฆ่านาย…ทำไมปกป้องแม่ไม่ได้ ดาบแทงลงไหล่ขวารีไวล์เอรีลหวีดร้องพยายามเข้าไปแต่..ทหารสารวัตรกลับโผล่มาจับตัวเธอไว้ อะไรกัน?นี่มันเริ่องอะไร?

อลัน: บอกมา..แม่อยู่ไหน

 

วันนั้นเกิดอะไรขึ้นไอ้ผู้ชายขี้ขลาด อลันต่อว่าพ่อเจ็บแค้นรีไวล์กำหมัดแน่น : เอเลนตายไปแล้วตายในหน้าที่ ฉึก!!! อลันกดดาบแทงลึกอีก

ฮันซี่กับมิคาสะและทีมสำรวจล้อมไว้ถือดาบใส่พวกอลันแฝงะสารวัตรทหาร กะแล้ว..ว่านายมันไม่ซื่อ มิคาสะเอ่ยเหี้ยมแล้วนัวกันเอง

อลันสู้กับมิคาสะสูสี ทหารสารวัตรเข้าสู้ทีมสำรวจวัตถุประสงค์..พวกนั้นจะฆ่ารีไวล์!!! ฮันซี่ตะโกน รีไวล์พาเอรีลถอยหนีโดยมีไอน์ไล่ตามมา..

เกิดอะไรขึ้น เอรีลสับสนไปหมดทำไมพี่ชายฝาแฝดจะฆ่าพ่อละ? รีไวล์ อย่าพึ่งพูด ทหารสารวัตรคนนึงจะฆ่ารีไวล์แต่เขายังแข็งแกร่งพอล้มด้วยมือเปล่า

รีไวล์ฉวยหยิบเครื่อว 3d และอาวุธ..แขนข้างเดียวชักดาบและ แคร้ง!!! อลันฟันดาบลงมาจะฆ่ารีไวล์เห็นๆ พี่อลัน!!อย่า!!!เอรีลร้องไห้ มองพ่อพี่ชายสู้ มิคาสะพลาดท่าที่อลันนั่นอาศัยจังหวะหลบเธอหนีไป เธอพยายามกวดไล่แต่ทหารสารวัตรขวางไว้ อีกฝากอลันเหนือกว่าที่มี2แขนเลยปัดดาบรีไวออกแล้ว

 

ผัวะ!!

รีไวล์ถีบอลันกระเด็นหยิบดาบแทงไหล่ซ้ายปักกับพื้น!!! เก่งขึ้นนี่ไอ้ลูกชาย อลันกัดฟัน..แผลกำลังสมานตัวแต่แทงค้างก็มีแต่ไร้ผล นายไม่ใช่พ่อฉัน  น้อยใจเรื่องที่ฉันยกแกให้พิคซิส ใจสะออน รีไวล์เอาเท้าเหยียบดาบปักลึกอีก อลัน: หุบปาก!ไอ้ขี้ขลาด!! *โดนรีไวล์เตะกระทืบหน้าจนเอรีลต้องกอดห้าม

 

อีกด้านเอลวินลอบมาหา ผบ พิคซิส : อลันเรารู้เรื่องแล้ว..มีอะไรจะเล่าไหมครับ *ดาบจ่อหลังคอชายชรา ผบ พิคซิสยิ้ม : เธอฉลาดอย่างที่ฉันคิด เอลวิน

แต่ช้ากว่าคุณก้าวนึงเสมอ..ให้อลันเป็นสายสืบ..เอาข้อมูลเพื่อตามหารีไวล์ วันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผบพิคซิส : ฉันก็ไม่รู้ถึงได้ทำแบบนี้

อลันแพ้ราบคาบ..ถูกพากลับหน่วยสำรวจและได้รู้ว่าแท้จริง ผบ พิคซิสวางแผนสืบเหตุเมื่อ10ปีดูเหมือนทหารสารวัตรมีเอี่ยวจริงๆกับการหายไปของเอเลน แม้ต้องเสี่ยงสร้างปมแค้นให้อลันมีต่อรีไวล์…ซึ่งจุดนี้อลันโกรธรีไวล์ที่ปกป้องแม่ไม่ได้+ทิ้งเขาให้พิคซิส และเอรีลก็อยู่ในโครงการเลยเหมาะสุด

 

 

 

 

10 ปีที่แล้ว..รีไวล์เล่าให้ฟังว่าไททันในเมืองหลวงพวกมีสติปัญญาล้อมพวกเขาทั้ง2ถูกทหารด้วยกันหลอกพวกนี้มีการติดต่อลับๆกับไททัน ไททันต้องการตัวเจ้าหญิงคืน..เพื่อทายาทราชวงศ์พอมีข่าวหลุดว่าเอเลนสามารถกำเนิดบุตรพลังไททันได้..เอเลนจึงยอมกลับแต่กลายเป็นผลึกแทน  ปกป้องรีไวล์ทหาร 1เดียวที่เสียแขนขวาให้รอดพ้น..เขาไว้ใจใครไม่ได้ตามสืบอยู่และรู้ว่าพวกทหารสารวัตรเกี่ยวข้องแต่ไม่คิดว่าจะใช้อลัน

 

อลันช็อกกับสิ่งที่ได้ยินอาละวาดแทบบ้า..แม่..แม่ล่ะแล้วที่ฉันทนฝึกแค้นมาคืออะไร เอรีลทรุดนั่งกอดพี่ชายไว้แน่น ตาสีเขียวคมสบตารีไวล์

ทหารสารวัตรไนล์ถูกจับมัดเสา รีไวล์ย่างสามขุม : บอกมาว่าแกคุยอะไรกับพวกนั้น

สารวัตร : พวกโง่!!ที่ทำไปก็เพื่อ ค สงบพวกแกชนะไททันไม่ได้หรอก

แค่ไททันนั่นแลกกับชีวิตคนทั้งหมด รีไวล์กัดฟันกรอดถลึงตา ผัวะ!!!! หัวหน้าทหารสารวัตรโดนเตะโดนอลัน…และกระทืบหลายดอก ไอ้สารเลว!!

เอลวิน ต้องมาห้ามอลันไว้ ส่วน ผบ พิคซิสกับรีไวล์…เฉย..ไม่คิดห้าม พิคซิสหัวเราะอมยิ้มอีก!!? รีไวล์จิกหัวทหารสารวัตร : เอเลนตายหริอยัง  ตอบ!!!! สารวัตร : ม…ไม่..ยังไม่ตาย..จำศีลในผลึก..พ..พวกนั้นกำลังหาทางท..ทำลายผลึกนั่น.. งานวิจัยของเอรีลกับฮันซี่เรื่องผลึกที่อลันขโมยมา ทำให้พวกนั้นรู้แล้วจะเอาเอเลนออกมายังไง รีไวล์แค้นรีบติเคริ่อว 3d ออกไปไม่ฟังคำห้ามไปเมืองหลวงไททัน ที่ๆเขาบุกไปพาเอเลนกลับมา.

 

 

 

 

 

เจ้าชายแห่งไททันมองร่างแบบาง..เอเลนว่าที่เจ้าสาวที่ถูกช่วงชิงในผลึกกำลังจะออกมาแล้วด้วยงานวิจัยของพวกนั่น..องค์หญิง..ข้ารอเวลานี้มานาน มือทาบผลึกลูบสัมผัสผ่านใบหน้าหวานหลับสนิทมา10ปี ข้ารอที่จะให้เจ้าคลอดลูกให้ข้าไม่ไหวแล่ว..เอเลน เจ้าชายไททันกระซิบ..ราชวงค์จำต้องสืบต่อ รีไวล์บุกเข้าไปไล่ฆ่าฟันไททันสติปัญญา ครานี้พวกมันรับมือพร้อมคงเดาไว้แล้วว่าเขาจะบุกมาช่วยเอเลน รีไวล์คิดว่าหมดแต่..มือของไททัรคว้าจับเขา

 

ฉัวะ!!!

ข้อมือไททันถูกตัดออกรีไวล์ใช้เคริ่อง3dทรงตัวทัน อลันฟันสะบั้นไททันตาย อลัน : อย่าเข้าใจผิดฉันมาช่วยแม่

อลันยืนเหยียบหัวไททันพร้อมไอน์ที่วิ่งทะยานเข้ามากัดคนที่กำลังแปลงเป็นไททันขย้ำคอ อลันรู้สึกได้เงาดำ?หันไปฝ่ามือไททัน

 

ฉัวะ!!! รีไวล์ช่วยไว้ ก็แค่ไม่อยากให้เอเลนเสียใจ คำตอบของรีไวล์ทำเอาอลินสบถ ตาแก่เตี้ย!!ทั้งสองหันหลังชนกันมองไททันมากมายที่เข้ามา

 

 

 

ตูม!!!

ปืนใหญ่จาก ผบ พิคซิสมาช่วยเปิดทาง มิคาสะกับฮันซี่เหล่าทีมสำรวจมาช่วย เปิดทางอีกแรง 2 พ่อลูกเลยบุกไปพร้อมไอน์ที่วิ่งนำไป..ปราสาท  เจ้าชายไททันมองอ่านฝานวิจัยแล้วยิ้ม..มันยังขาดหายไปส่วนหนึ่ง ดีดนิ้วทหารลากหขิฝสาวผมน้ำตาลยาวมัดแกละที่ดิ้นถูกปิดปากไว้มาโยนลงกับพื้น  อาศัยจังหวะให้พวกศาสนากำแพงลักพาตัวมา เจ้าคือลูกสาวของเอเลนคู่หมั้นหมายของข้า มือช้อนใบหน้าที่ปิดปากไว้ด้วยผ้าตัวสั่นร้องไห้ งามเช่นแม่เจ้า เอรีลมองเห็น ..ผลึกตรงหน้าร่างของมารดา..เอเลนที่เธอตามหา เอรีล..บอกมางานวิจัยสุดท้ายที่ยังไม่ได้บันทึก..ปลดผลึกแม่ของเจ้าซะ

เอรีลไม่ยอมบอกง่ายๆ ..เธอเม้มปากแน่น…กระทั้งฝ่ามือของเจ้าชายแห่งไททันตบฉาด จิกผมขึ้นมา!! บอกมา!!เจ้าเด็กอวดดีไร้พลัง ข้าล่ะเกลียดสีตาเจ้า

อยากให้ข้าควักตานั่นกระทืบใช่ไหม นิ่วจิกรอบตากลมโตสีเทา..สีเดียวกับมนุษย์นามรีไวล์ที่ทำให้เขาพ่ายแพ้โดนหยามน่าอายในวันนั้น

 

เอรีล:ไม่ค่ะ!!เอรีลจะไม่ยอมให้คุณทำอะไรคุณแม่เป็นอันขาด

เจ้าชายฟังแล้วยิ้มเย็น : น่าเสียดายถ้างั้น..บอกลาสีตาน่าเกลียดนี่ซะ !!!!

 

โครม!!!!

หัวไททันกระแทกกระจกเข้ามาพร้อมกับร่างของชายหนุ่ม2คนพ่อลูก คุณพ่อ!!พี่อลัน!! เจ้าชาย : .ความหวังของมนุษย์..สภาพดูไม่ได้*มองแขนขาดหยาม หัวไททันกระแทกกระจกเข้ามาพร้อมกับร่างของชายหนุ่ม2คนพ่อลูก คุณพ่อ!!พี่อลัน!! เจ้าชาย : .ความหวังของมนุษย์..สภาพดูไม่ได้*มองแขนขาดหยาม

อลันมองทหารไททันนับ 10 ร่อนโฉบไปอุ้มเอรีลขึ้นมา เกาะแน่นๆ อลันสั่งแล้ว เปรี้ยง!!! แปลงเป็นไททันให้เอรีลเกาะไหล่ไว้เข้าสู้กับทหารไททัน

เจ้าชายไททัน : วันนั้นมาชิงตัวเจ้าสาวฉันไปวันนี้อย่าหวังเลย รีไวล์ : แกต่างหากวันนั้นฉันน่าจะฆ่าแกซะ!! *จับดาบแน่นด้วยมือข้างเดียว

เปรี้ยง!!! ไททันเจ้าชายแปลงกายเข้าไล่กระทืบ รีไวล์สบถกับการฟื้นตัวเร็วมากยิ่งกว่าไททันสติปัญญาเท่าไปร่อนไล่ฆ่าหมายฟันหลังคอขณะที่อลันล้มได้3 มือแค่ข้างเดียว..ก็แค่แมลงสาป เจ้าชายคำรามในร่างไททันไล่ฟาดฟันทหารสุดแกร่ง รีไวล์ปาดาบแทงตาแล้วหยิบดาบใหม่คาบปากพร้อมกับดาบในมืออีกกระซวก

โจมตีไม่ยั้งใส่ความแค้นทั้งหมด..จนเอาชนะ เจ้าชายคลานหนีออกจากร่างไททันวอนขอชีวิต ฉึก!!! รีไวล์แทงควักลูกตา โทษฐานขู่ควักตาลูกสาวฉันไอ้เวร

กระหน่ำแทงสับไม่ยั้นตากลายเป็นก้อนเนื้อเละๆ อลันไททันเอาชนะทหารได้แล้วก็อุ้มหยิบผลึกเอเลนกลับเมืองชิน่าพร้อมทุกคน วางลงกลางลานกว้างเมือง เอรีลกับฮันซี่ลองทำตามงานวิจัยที่เธอทั้งสองค้นพบ..แสงสว่างจ้าวาบ..และ…..ทุกคนเบิกตา..ผลึกยังเหมือนเดิม..ไม่แตกสลาย ทำไมกัน? เอรีญครวญ

 

อลันออกจากไททันปลอบเอรีลดึงมากอดไว้ ไอน์เองก็เลียมือปลอบ…รีไวล์เดินเข้าไปวางมือทาบลงบนผลึกท่ามกลางความเศร้าสลดของทุกคน ไม่เอ่ย..ไม่พูด

มองใบหน้าสวยในผลึกหลับตาพริ้มในนั้น เอเลน..แก..จะดื้อกับฉันอีกนานแค่ไหนทำไม..ไม่ฟังอะไรฉันเลย รีไวล์กระซิบต่ำก้มหน้าลงจนผมปรกตาฮันซี่ : รีไว

 

ออกมา..ฉันสั่งไม่ได้ยินเหรอไง!!!! รีไวล์ตวาดตะคอกทุบผลึกจนมือได้เลือด ฮันซี่ต้องมาลากไป..ทุกคนแยกย้ายรีไวเก็บตัว อลันกับเอรีลอยู่ลำพัง2คน

เอรีลช่วยอะไรไม่ได้..ฮึก..ไม่ได้..ซักอย่าง น้ำตาอาบแก้มอลันปาดน้ำตาด้วยนิ้ว..อย่าร้อง..เธอไม่ผิด..ฉันมันอ่อนแอเอง *กำหมัดถ้าแข็งแกร่งแม่คง..

เอเลนเสียสละ..ร่างกายที่อยู่ในผลึกไม่รู้อีกนานแค่ไหนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะพังทลายลง รีไวล์มองผลึกเบื้องหน้าคนรักที่อยากกอดบอกรักมือวางทาบทับ เอเลน..รู้อะไรไหม 10 ปีจากวันนั้นฉันไม่เคยเลิกคิดถึงแกแม้แต่วินาทีเดียว…อยากกลับไป4คน..ฉันมีความสุชมากที่อยู่กับแกจนมีลูก2คน อลันกับเอรีลโตเป็นหนุ่มสาว..แกก็รีบๆตื่นมาดูล่ะ.. รีไวล์ยิ้มบางๆโน้มลงทาบหน้าผากกับผลึกที่ขวางกั้นหน้าทั้ง2ไว้ ไม่รู้อีกนานแค่ไหน..เขาก็จะรอ

 

คราวนี้ฉันอนุญาติให้กลับมาเรียกชื่ออีกครั้ง รีไวล์ผละจากผลึกมองร่างบอบบางทิ้งท้ายก่อนเข้าป้อมปราการ ฉันรักแก..เอเลน

 

 

..บทส่งท้าย…เ 

 

อเลนถูกนำไปเก็บไว้ห้องใต้ปราสาท..ไททันถูกกำจัดหมดสิ้น..เอเลนเป็นสมบัติที่รอวันเปิดผนึกใต้โครงการวิจัยของเอรีลกับฮันซี่ งานวิจัยของเอรีล..อาจผิดพลาดตรงที่ผลึกนอกจากป้องกันยังมีโครงสร้างจิตใจเกี่ยว เอเลนใจแข็งและหวาดกลัวโลกนี้เลยไม่ออกมาก็เป็นได้ แม่คะ.ตื่นเถอะ คุยกับแม่อยู่เหรอ ?อลันถาม เอรีลยิ้มเศร้าๆตาคลอพี่ชายเดินไปข้างๆจับมือน้องสาวให้กำลังใจ ตาสีเขียวคมสีตาเหมือนแม่สบมองร่างของเอเลนในผลึก

อลันเอ่ยเสียงเรียบแม่ไม่ยอมตื่นรู้ไหมผมต้องเถียกับตาแก่เตี้ยนั่นกับยาวสาวมืดหม่นนั่นคอยดูจะต้องยศใหญ่กว่าให้ได้ เอรีลหลุดขำพี่ชายบ่น แม่ตื่นเถอะโลกนี้นะไม่โหดร้ายอย่างที่คิดแล้ว อลันวางมือกับผลึก อรีลก็เช่นกันวาง..ตรงมือคนละข้างของเอเลนราวจะสัมผัส พวกเราจะปกป้องแม่เองค่ะ

 

เอรีลวางมือลงบนผลึก ตอนนี้ไททันไปหมดแล้วทหารก็ยอมรับพวกเราแล้ว ชาวบ้าน..เลิกตั้งแง่แล้วเรียกพวกเราว่าฮีโร่ด้วยนะคะ เอรีลน้ำตาคลอ

พวกเราจะฝ่าอุปสรรคไปด้วยกันหากโลกนี้โหดร้ายอีก..พ่อพี่อลันหนูและไอน์จะอยู่กับแม่..แม่คะ..ตื่นเถอะ เอรีลสะอื้น .ครอบครัว..ฮึก..ไม่ใช่เหรอคะ

 

ไม่มีอะไร..เอเลนยังหลับ..ในผลึกอลันจูงมือเอรีลออกไปส่วนไอน์เข้ามานั่งดูผลึกนั่น…โฮ่งๆ ไอน์ส่งเสียงเฮ่า

อลันหันไปมองงงๆ ไอน์มานี่?

 

ผลึก…แตกเป็นเสี่ยงๆ เสียงระเบิดกึกก้องทหารทีมสำรวจเลยแห่กันมา รีไวล์และมิคาสะที่เถียงกันอยู่เลยวิ่งมาชัดดาบตามสันดานดิบ เกิดอะไรขึ้น!!

อลันและเอรีลโอบกอด…ร่างของแม่..ร่างของเอเลนไว้..เอเลนถูกประคองในอ้อมแขนของอลันไอน์วิ่งรอบกระดิกหางเห่า แม่..แม่คะ!!แม่ออกมาแล้ว รีไวตะลึง

อลันและเอรีลโอบกอด…ร่างของแม่..ร่างของเอเลนไว้..เอเลนถูกประคองในอ้อมแขนของอลันไอน์วิ่งรอบกระดิกหางเห่า แม่..แม่คะ!!แม่ออกมาแล้ว รีไวตะลึง

เปลือกตาค่อยๆลืมเปิด..ตาสีเขียวแสนรักสวยลืมมอง..อลันเอรีลสลับกันงวยงง.อลัน?เอรีล? ถามสงสัยลูกๆทั้งสองพยักหน้ายิ้มก่อนถูกหมาเลียหน้า ไอน์?

ทุกคนโตขึ้น..10 ปีที่เอเลนหลับ..ตื่นมาเห็นลูกแฝดเป็นหนุ่มสาว ลูกหมาป่ากลายเป็นหมาหนุ่มและ..เงาสีดำตะคุมทับ..ห..หัวหน้ารีไวล์ เอเลนน้ำตาคลอ

 

รีไวล์ทรุดนั่งข้างๆมือที่เหลือข้างเดียวจับมือเอเลนไว้..กุมแน่น..เรียกชื่อฉัน… คำสั่งนั่นทำเอาเอเลนน้ำตาคลอยิ้มอ่อนโยนให้สามี รีไวล์..

รีไวล์ดึงเอเลนจากอ้อมแขนอลันรวบด้วยแขนข้างเดียวแล้วจูบ..คิดถึงโหยหา..เอเลนหน้าแดงพยามยามขืน ร..รีไวล์คนอื่นอยู่!!! ปรามไม่สนยิ่งเอาใหญ่  อลันปิดตาเอรีลลากน้องสาวออกไป ไอ้พ่อบ้าทำอะไรกล้าชะมัด!!! ทุกคนยักไหล่หัวเราะยอมออกไปทิ้งเอเลนที่มองขอความช่วยเหลือมิคาสะถูกลากไปโดยอาร์มิน

ไอ้เตี้ยนั่น!!! มิคาสะโวยวายแต่ทำอะไรไม่ได้ อาร์มินหัวเราะแห้งๆ เอาน่า..ปล่อยเขาไปเหอะ รีไวล์ไม่หยุดปลดเสื้อของเอเลนออก เอเลนรีบกันตัว

 

ด..เดี๋ยวครับ!!ผม..ผมเหนื่อยพึ่งออกมา เอเลนวอนขอแต่รีไวล์ไม่ยอมกดร่างบอบบางลงพื้น แกอยากดื้อกับฉันหลายกะทงต้องสั่งสอนรู้ไหมว่าแกทำฉันลำบาก

ข..ขอโทษครับ..เอเลนสำนึกผิด รีไวล์เงียบนานแล้วจูบ..เลื่อนมาหน้าผากเบาๆ ไม่..ฉันต่างหาก 10 ปีนั่น..คงทรมาน เอเลนส่ายหน้ามองแขนซ้ายรีไวหายไป มือบางจับแผล..แขนขาดของรีไวล์ รีไวล์…คงทรมานเหมือนกัน ตาสีเขียวสบตาสีเทาคมสั่นไหว..เย็นชาแฝงรักมองมาที่เขาเสมอๆ แกก็มาเป็นแขนซ้ายให้ฉัน

 

 

เอเลน..ฉันรักแก กระซิบเอ่ยแหบพร่า เอเลนหน้าแดงยิ้มทั้งน้ำตา ครับ..ผมเองก็รักรีไวล์

 

 

หลายวันต่อมารถเกวียนพร้อมส่งมิคาสะอาร์มินฮันซี่มองเอเลน จะไปจริงๆเหรอ..มิคาสะจับมือเอเลนไม่วายส่งสายตาเคืองไปยังรีไวล์นั่งเงียบบนรถ เอเลนพยักหน้ายังไงที่นั้นคือบ้านของพวกเขานอกกำแพงบ้านหลังเล็กๆ

โชคดีนะเอเลน อาร์มินกล่าว ส่วนฮันซี่ฟูมฟายกอดเอรีลแน่น ฮือ!!!เอรีลแม่ศรีเรือนของฉันงื้อ..ขอเอรีลอยู่กับฉันได้ไหม รีไวล์ปาดาบ ยัยแว่นโรคจิต

อลันมาส่งพร้อม ผบ.พิคซิสและเอลวิน ข้างๆมีไอน์อยู่

เอเลน : อลัน..จะไม่ไปกับพวกเราเหรอ

อลัน : ไม่ล่ะ..ผมมีหน้าที่ของผมต้องรับผิดชอบ เอเลนห่วง

 

ลูกโตแล้ว..ไม่ต้องห่วงมาก รีไวล์บอกเอเลนเลยหงอยๆมือลูบหัวไอน์ที่เลือกมาอยู่เป็นเพื่อนอลัน ดูแลตัวเองดีๆนะ อลัน.. เอเลนกอดลูกชาย..โตขึ้นแล้ว อลันกอดแม่ตอบก่อนแยกกัน เอรีลเดินมาหาพี่ชายฝาแฝดที่คิดอยู่ที่ชิน่า พี่อลันมาเยี่ยมบ้านบ้างนะคะ..อลันพยักหน้าขยี้ผมเอรีลหน้านิ่ง ไปได้แล้ว

 

เอรีลหยิบของมาให้ นี่ค่ะ..คือ..พ่อฝากมา เอรีลยิ้มขำรีไวล์ไม่ยอมเอาของให้ลูกชายด้วยตัวเองอลันรับมาของในห่อผ้าทีมสำรวจของบิดา? รถเกวียนออกไป

 

 

รีไวล์มองอลันพ่อลูกสบสายตาครู่หนึ่งก่อนผละไม่สนใจ.เอเลนยิ้มกับวิธีบอกลา อลันยิ่งโตยิ่งเหมือนรีไวล์ รีไวล์ : ฉันไม่ได้ปากแข็งเหมือนเจ้านั่น

เอเลนกับเอรีลมองหน้ากันแล้วมองรีไวล์นั่งนิ่งเงียบหลับตาสงบนิ่ง…ปากแข็งชัดๆ-คิดในใจ

 

 

 

อลันมองเกวียนลับสายตาแกะห่อผ้ามาดู…ผ้าพันคอสีขาว?

 

 

หึ..พ่อบ้านั่น.. อลันเค้นยิ้มบางๆแล้วเอาผ้าผูกคอสีขาวผูกประดับไว้ ผบ.พิคซิสเรียกตัวพร้อมเอลวิน

ร่างสูงหันมากับผ้าผูกคอนั่นทำเอา..นึกถึงรีไว ราวกับมนุษย์แข็งแกร่งที่สุดฝากทุกอย่างไว้กับเด็กคนนี้..ลูกชายของเขากับเอเลนเจ้าหญิงไททัน..ผบ พิคซิสยิ้มภูมิใจเขาเองก็เหมือนอลันเหมือนลูก

พร้อมจะทำงานต่อยัง..อลัน เอลวินยิ้ม อลันกำมือทุบอกขานตอบรับ ครับ!! เด็กหนุ่มวิ่งตามหลังชายผู้ยิ่งใหญ่2คนด้วยเครื่อง3dโดยมีไอน์วิ่งเป็นคู่หู

เรื่องราวของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป แม้โลกนี้จะโหดร้ายหรืองดงามครอบครัว..จะอยู่เคียงข้างกันเสมอ.แม้จะไกลแค่ไหนก็ตาม

 

 

 

 

FIN

[Fic Attack on titan][Levi x Eren] Brother //Part4

 

[Fic  Attack on titan] Brother

Paring : Levi x Eren 

Rate    : NC-17 , incest , Yandere , Guro , Angst 

Story   : blood_hana

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

Brother 4

 

 

 

 

“มิคาสะ…ตายแล้ว”   เอเลน เยเกอร์ รับโทรศัพท์จากทางโรงพยาบาล..ข่าวร้ายกับการจากไปของเพื่อนสนิทครั้นเยาว์วัย หญิงสาวผมสีดำกับดวงตาสีนิลสวยที่มักคอยเคียงข้างเขาเสมอๆ

 

 

ไม่มี…ไม่มีอีกแล้ว…

 

 

เอเลนทิ้งตัวลงทรุดนั่งกับพื้นมืออ่อนเปลี้ยจนปล่อยหูโทรศัพท์ทิ้งห้อยต่องแต่งเช่นนั้น  น้ำตาปริ่มขอบไหลรินอาบแก้มใสนัยเนตรสีเขียวฉายฉาบความโศกเศร้า ภาพใจสมองนึกวนถึงเพียงใบหน้าของมิคาสะ วันเวลาต่างๆที่เคยใช้ร่วมกันฉายย้อนวนซ้ำๆไม่หยุดหย่อน…ยิ่งคิดก็ยิ่งตอกย้ำไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องราวเหล่านี้…คือความจริง

 

“ทำไมกัน..ฮึก…เมื่อวานยังคุยกันอยู่แท้ๆ” เสียงทุ้มหวานสั่นเครือ ไม่เข้าใจเลยมันเกิดขึ้นได้ไง..ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้

 

ในเงามือหลังกำแพงโถงกลางทางเข้าบ้านเด็กชายผมสีดำสั้นไถเกรียนหลังยืนมองด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ พออกพอใจกับสิ่งที่ได้ยินจากปากพี่ชายเมื่อซักครู่…รีไวล์เด็กชาย 8 ขวบหมุนตัวหันหลังเดินจากหนุ่มผมสีน้ำตาลสั้นที่เอาแต่นั่งกอดเข่าร้องห่มร้องไห้เสียงสะอื้นเบาๆเคล้าน้ำตาเหล่านั่นไม่ได้อยู่ในความสนใจของเด็กชายผมดำ

 

เพราะ…สิ่งที่เขาสนคือ…

 

แอ๊ดดดด

ประตูห้องนอนเปิดออก ร่างเล็กแต่กลับมีแววตาและความคิดที่ใหญ่เกินวัยก้าวเดินไปในห้องนอนสะอาดเอี่ยมของตน ฝีเท้าหยุดลงหน้าโต๊ะทำการบ้าน บนนั้น…มีขวดแก้วสีขุ่นเล็กๆปริมาณ 2 ml ภายในว่างเปล่าไม่มีอะไรทั้งที่ก่อนหน้านี้มันได้บรรจุสารละลายของเหลวสีใสอันตรายปัจจัยสำคัญที่ทำให้หญิงสาวนามมิคาสะต้องตาย!!

 

ย้อนไปเมื่อ 12 ชม. ที่แล้ว

 

 

 

 

หลังจากที่หลอกเอเลนให้ไปข้างนอกห้องพักผู้ป่วย เพื่อเอาสมุดการบ้านของเขาที่จงใจแกล้งทำลืมไว้ได้สำเร็จ แถมยังรู้อยู่แก่ใจว่าพฤติกรรมของอาร์มินชอบติดตามเอเลนเหมือนตุ๊กแกอีก เลยเดาได้ว่าต้องออกไปเป็นเพื่อน  มือเล็กๆล้วงไปในกระเป๋ากางเกงขาสั้นสีเทาคลึงจับขวดแก้วขนาด 2 ml บรรจุสารละลายความเข้มข้นสูงที่มีองค์ประกอบของไซยาไนด์เอาไว้ สารพิษร้ายแรงที่เอามาจากห้องทดลองของพ่อแม่ในคอนโด…ด้วยปริมาณที่คำนวณปริมาณสารมาอย่างดีแล้วเป็นจำนวนที่มากพอจะทำให้ช้างทั้งตัวตายได้

 

 

..แล้วคนมันจะไปเหลืออะไร…

 

 

รีไวล์ยืนมองใบหน้าสะสวยของสตรีผมสีดำยาวประบ่าขนตาแพยาวสวยหลับพริ้ม ริมฝีปากอิ่มชมพูระเรื่อที่คิดประทับจูบบนปากของเอเลนเมื่อคืนวานมันน่าชิงชังจนอยากเอามีดปลอกผลไม้ในตะกร้ากรีดคว้านเลาะเอาเนื้อปากนั่นออกไป ตาสีเทาคมกริบสอดส่ายมองหาอะไรที่พอจะวางยาพิษได้โดยความสงสัยไม่โยนไปที่เขาและพี่ชาย

 

จังหวะนั้นเอง…ก็สะดุดเข้ากับผลแอปเปิ้ลสีแดงสดสามลูกในตะกร้า

ถ้าจำไม่ผิดนี่คือ…กระเช้าเยี่ยมของอาร์มิน

 

ใบหน้ากลมกำลังเต็มไปรอยยิ้มแสนสะพรึงในห้องสีขาวสี่เหลี่ยมสะอาดบริสุทธิ์สายลมเบาๆพัดผ่านจากช่องหน้าต่างแง้มเปิดอ้าระบายอากาศอับอู้ไม่ได้ช่วยปลอบโยนจิตใจดำมืดเต็มไปด้วยริษยาชิงชังให้กลับมาเห็นทางสว่าง   ขาเล็กๆใต้กางเกงสามส่วนเดินตรงไปยังโต๊ะเล็กหัวเตียงข้างๆเตียงคนไข้   ดวงเนตรสำรวจมองตารางเวรเข้าตรวจของหมอบนฝาผนังยิ่งเรียกรอยยิ้มพออกพอใจไปใหญ่

 

เมื่อ 15 นาทีที่แล้วหมอและนางพยาบาลเข้าตรวจพร้อมกับให้ตัวยา benzodiazepines  ซึ่งเป็นยานอนหลับผลคงยาวนานราวๆ 2-3 ชม. คำนวณระยะเวลาจากโรงพยาบาลไปคอนโดแล้วก็ราวๆ 1 ชั่วโมงกว่าเศษๆ

 

 

เวลาเหลือเฝือ…ทุกสถานการณ์ช่างเป็นใจเสียเหลือเกิน

 

 

รีไวล์หยิบกระเป๋าสะพายของตนล้วงหยิบเอาถุงมือยางมาสวมใส่แล้วหยิบเอาขวดแก้วบรรจุสารพิษไซยาไนด์ที่นำมาผสมกับสารละลายเซลลูโลสใช้สำหรับเคลือบผิวผลไม้ให้มันเงาสวยสดตามท้องตลาด หมุนเปิดฝาแล้วใช้สลิงค์ดูดเอาสารละลายใสจากขวดขุ่นสีน้ำตาลแล้วบรรจงฉีดใส่ผลแอปเปิ้ลทั้งสามลูกนั้นจนหมด   จากนั้นเก็บหลักฐานจำพวกขวดแก้วเล็กใส่กระเป๋ากางเกงของตนรวมถึงสลิงค์ในกระเป๋านักเรียน นัยน์ตาสีเทาเหลือบมองปุ่มกดสัญญาณฉุกเฉินเหนือหัวเตียง..เขาเองก็เตรียมการสำหรับเรื่องนี้จึงหยิบเอากล่องเครื่องมือเล็กที่ใส่ไขควงและกรรไกรตัดสายไฟมาแล้วตัดวงจรทั้งหมดในสัญญาณนั่น

 

 

เท่านี้ความช่วยเหลือต่างๆก็หมด..พ่อแม่ของมิคาสะก็ทำงานอยู่ต่างประเทศ

พวกแจนกับโคนี่เห็นเอเลนเล่าว่าจะมาเยี่ยมวันพรุ่งนี้…เวลานี้จึงเหมาะที่สุดที่จะลงมือ

 

 

จ้องมองสำรวจผลงานของตนจนถี่ถ้วนเป็นที่พึงพอใจแล้ว จึงเก็บอุปกรณ์ต่างๆลงในกระเป๋าสะพายตัวเองแล้วเดินยิ้มกระย่องไปนั่งบนโซฟาตัวยาวสีเขียวคว้าเอานิตยสารกินเพื่อสุขภาพมาอ่านรอเวลาเอเลนกับอาร์มินกลับมา

 

.

.

.

 

 

 

กลับมาปัจจุบัน

 

 

 

 

เอเลนนั่งผูกเชือกรองเท้าตาเลื่อยลอย..หน้าประตูบ้านเสียงฝีเท้าเล็กๆเดินเข้ามาใกล้จากด้านหลังทำให้ดวงหน้าหวานแสนเศร้าหันไปมอง นัยน์ตาสีเขียวกลมโตช้อนสบตาน้องชายหน้านิ่งไร้อารมณ์จนเดาความคิดไม่ออก

“รีไวล์ช่วยเฝ้าบ้านด้วยนะ..พี่ออกไปแป๊บเดียวเดี๋ยวมา” เสียงทุ้มหวานเอ่ยเอื้อนอ่อนแรง…ไอ้ท่าทีเศร้าสลดแบบนั้นก่อเค้าตะกอนขุ่นมัวในหัวใจของเด็กชายผมสีดำสั้น รีไวล์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเนื้อแต่ต้องกลั้นเก็บความรู้สึกเหล่านั้นเอาไว้

 

 

จะเสียใจอะไรนักหนา..ก็แค่ยัยผู้หญิงมืดหม่น..ก็แค่คนนอกบ้านไม่ได้มีความใกล้ชิดอะไรเลยแท้ๆ

 

 

ฝีเท้าควบวิ่งเข้ามาตามระเบียงทางเดินลอดผ่านหว่างขารีไวล์ ขนนุ่มฟูสัมผัสเบาบางที่ขาทำให้เด็กชายตื่นจากความคิดหงุดหงิดงุ่นง่านใจเหล่านั้น มองไปยัง…ลูกสุนัขตัวน้อยที่โผเข้ามาเกาะอกของเอเลนกระดิกหางเอียงคอน่ารักเรียกรอยยิ้มจางๆบนหน้าหวานของเด็กหนุ่มผมน้ำตาลสั้นที่ปอยผมเริ่มยาวระต้นคอ

“ไม่เอาน่าไททัน..อยู่ที่นี่เฝ้าบ้านเป็นเพื่อนรีไวล์นะ”  เอเลนขยี้หัวลูกหมาตัวนั้น เจ้าลูกหมายื่นหน้าเข้ามาใกล้เลียแก้มใสที่เปื้อนคราบน้ำตาเบาๆราวกับปลอบโยนจนเจ้าตัวหัวเราะจั๊กจี๊

 

ตาสีเทาเรียววาวโรจน์จ้องมองหมาน้อยสีน้ำตาลริอาจมาเรียกความสนใจของเอเลนไป

กล้าเอาลิ้นสกปรกนั่นเลียหน้าเอเลน!!!!! ไอ้ลูกหมาเวรนี่!!!!!!

 

 

“พี่ไปก่อนนะ…”  เอเลนลุกขึ้นโบกมือลาน้องชาย ประตูหน้าห้องคอนโดค่อยๆปิดตัวลง

เหลือเพียงน้องชายกับลูกหมาชื่อไททันที่เขายอมอนุญาตตามใจเอเลนให้แอบนำมาเลี้ยงในคอนโด โดยมีข้อแม้ว่าหากเจ้าลูกหมานี่ทำของรกเอเลนต้องรับผิดชอบทำความสะอาดให้เนี้ยบในมาตรฐานที่คนเป็นน้องกำหนดไว้…

 

.

.

.

 

เอเลนขี่จักรยานประจำของตัวเองไปจนถึงโรงพยาบาลในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า..สิ่งที่เขาต้องประหลาดใจคือรถตำรวจที่จอดสนิทหน้าโรงพยาบาล ฝูงชนนักข่าวพากันเข้ากรูถ่ายรูปเมื่อประตูเลื่อนกระจกหน้าทางเข้าตึกโรงพยาบาลเปิดออก

แสงแฟลชปรากฏขึ้นเป็นระยะๆไม่หยุดแม้แต่เพียงเสี้ยววินาทีจนหูตาคนแถวนั้นพร่ามัวไปหมด ตาสีเขียวเบิกโพลงกับร่างของตำรวจสองนายกำลังจับลากแขนเด็กหนุ่มผมสีทองบ๊อบสั้นซึ่งถูกสวมกุญแจดีดดิ้นร้องโวยวาย

 

“ไม่นะ!!!ปล่อยผม!!!ผมไม่ได้ทำผิด!!!ไม่ใช่ผม!!!”

 

“อาร์มิน!!!!”  เสียงทุ้มหวานตะโกนนั่นทำให้คนหนุ่มหน้าหวานน้ำตาคลอเบ้า หยุดต่อต้านตำรวจหันไปมองร่างสูงโปร่งเรือนผมสีน้ำตาลสั้นพยายามวิ่งฝ่าฝูงชนนักข่าวและพวกชาวบ้านชอบสอดวิ่งกระหืดหอบเข้ามาหาเพื่อนสนิทผมสีทองสว่างทั้งหน้าตาตื่น  “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!!?”

“เอเลน!!!นายต้องเชื่อผมนะ!!ผมไม่ได้ทำ!!!ฮึก..ผมไม่ได้ฆ่ามิคาสะ..”  อาร์มินร้องไห้โอดครวญทั้งน้ำตาอาบแก้มปล่อยโฮไร้ความอับอาย เอเลนเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นก่อนจะเงยหน้าไปมองตำรวจสองนายด้วยสายตาแข็งกร้าว

“พวกคุณไม่มีสิทธิ์นะครับ!!จะมาจับเพื่อนผมสั่วๆได้ยังไงกัน!!!อาร์มินจิตใจดีไม่มีวันทำเรื่องแบบนี้แน่!!!”

 

ตำรวจสองนายมองเด็กหนุ่มผมน้ำตาลหน้าหวานโวยวายเสียงดังต่อว่ายกใหญ่แถมยังกางแขนปกป้องผู้ต้องสงสัยอีก นายตำรวจคนหนึ่งชักสีหน้าไม่พอใจทำท่าจะเข้าไปสั่งสอน ทว่า…ก็ถูกมือของตำรวจอีกคนกางแขนกันไว้ตำรวจนายนี้ดูใจเย็นกว่าจึงหันมาสบตาสีเขียวดื้อดึงกลมโตตรงหน้าแล้วอธิบายเหตุผล

 

“เมื่อกี้หมอชันสูตรศพของแอคเคอร์แมนแล้ว..พบว่าก่อนช่วงเวลาเสียชีวิตเธอกินแอปเปิ้ลที่อาร์มิน อัลเรลโต้นำมาเยี่ยมไข้ไป..ในนั่นเต็มไปด้วยสารประกอบไซยาไนต์เข้มข้นที่ทำให้ถึงแก่ชีวิต”

“ที่สำคัญเราตรวจสอบลายนิ้วมือแล้วไม่พบอะไรเลย บนด้ามมีดปลอกแอปเปิ้ลก็มีเพียงรอยนิ้วมือของอัลเรลโต้”

 

คำพูดเหล่านั้นทำเอาเอเลนช็อค พูดอะไรไม่ออกเขาค่อยๆผินหน้าหันมามอง…อาร์มินเพื่อนสนิทไว้เนื้อเชื่อใจมาตั้งนมนาน

“ไม่นะเอเลน!!!เชื่อผมสิผมไม่ได้ทำ!!ผมไม่ได้ทำจริงๆ!!!!”  อาร์มินวิ่งถลาเข้ามาเกาะขยำคอเสื้อเพื่อนสนิทที่เขาไว้ใจรักเคารพนับถือยิ่งกว่าอะไร ใบหน้าเบิกตากว้างแหกปากตะโกนร้องขอความเห็นใจความยุติธรรมแก่ตนราวกับคนเสียสติ เขย่าแรงจนร่างของเอเลนโอนเอน นายตำรวจต้องรีบมาจับแยกคนที่ถูกสวมกุญแจมือให้ถอยห่าง

 

“เข้าใจแล้วนะเจ้าหนู..ถ้าไม่มีอะไรขอเอาตัวผู้ต้องสงสัยไปดำเนินคดีก่อนล่ะ เสียเวลามามากแล้ว”  นายตำรวจทั้งสองลากอาร์มินออกไป ผู้ต้องหาแหกปากหวีดร้องบ้าคลั่งพูดย้ำเสมอๆว่า  ไม่ได้ทำ  เช่นนี้ซ้ำไปมา กระทั่งถูกลากขึ้นรถตำรวจ ท่ามกลางแสงแฟลชและนักข่าวที่กรูเข้ามาหมายจะสัมภาษณ์ก็ยังไม่หยุดร้องขอความเป็นธรรม

ฝูงชนค่อยๆทยอยจากไปจนไม่เหลือใครยืนอยู่หน้าทางเข้าโรงพยาบาล เหลือเพียงเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทรุดนั่งกับพื้นทิ้งกายอ่อนเปลี้ย มือเท้าพื้นก้มหน้าลง…ผมสีน้ำตาลปรกตาสีมรกตสั่นไหวสับสนกับสิ่งทีเกิดขึ้นประดังกระแทกเข้าหัว

 

“นี่มัน..อะไรกัน?”

 

 

อาร์มินฆ่ามิคาสะ.. ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ ?

 

 

“เอเลน!!!”  แจนกับโคนี่วิ่งกระหืดหอบเข้ามาหน้าตาตื่น  ชายผมเกรียนสั้นพยุงร่างอ่อนแรงของเอเลนให้ยืนขึ้นยังไม่ทันยืนเต็มสองฝ่าเท้าเจ้าตัวถูกมือหนาแกร่งของคนตัวสูงกว่าผมสีอ่อนกระชากเข้ามาใกล้

 

“เอเลนเล่ามา!!มันเกิดเรื่องแบบนี้ได้ไง..เมื่อวานมึงก็อยู่ทำไมไม่ปกป้องมิคาสะ!!”

“เฮ้ย!!แจน!!พอได้แล้วสงสารเอเลนมันเหอะ” โคนี่ตะโกนห้ามปรามคนที่ถูกความเสียใจครอบงำเจียนเสียสติ

“ทำไม!!!!มึงก็อยู่ตรงนั้นอยู่กับฆาตกรทำไมถึงปล่อยให้มิคาสะตาย!!!”

 

 

 

ผัวะ!!!!!

 

กำปั้นต่อยเต็มแรงเข้าที่แก้มขวาของคนตัวสูง แจน กิลชูไตน์หงายหลังล้มกระเด็นไปนอนไถลกับพื้น โคนี่ตาโตอ้าปากค้างมองเพื่อนสนิททั้งสองสลับไปมา  เอเลนถลึงตาแข็งกร้าวจ้องเขม็งไปยังเพื่อนสนิทผมสีอ่อนใบหน้าหล่อเหลานั่นแก้มบวมเบ่งปากแตกบริเวณมุมขอบจนไหลซิบๆ

 

“กูก็ไม่ได้อยากให้มันเกิด!!!เข้าใจไหม!!!กูไม่รู้!!!แล้วมึงล่ะทำอะไรบ้างรักมิคาสะทำไมมึงไม่มาอยู่ปกป้องวันนั้น!!!”

“เอเลน!!!มึงพูดหมาๆงี้ได้ไงวะ!!!!”

“เฮ้ย!!!!พอได้แล้ว!!!นี่หน้าโรงพยาบาลนะว้อย!!!!”

 

ชายหัวเกรียนใจกล้าวิ่งเข้าไปขวางทางกางแขนดันอกเพื่อนสนิททั้งสองให้ออกห่างกัน ตาสีเหลืองอำพันมองสีหน้าโกรธเคืองของแต่ล่ะฝ่าย “ทะเลาะแล้วได้อะไรวะ!!เรื่องแบบนี้ใครก็ไม่อยากให้เกิดทั้งนั้น!!ทะเลาะไป…มิคาสะก็ไม่ฟื้นหรอก”

โคนี่เริ่มสะอึกสะอื้นเสียงดังฮักๆ ก่อนจะร้องไห้ขี้มูกโป่งฟูมฟาย ปล่อยโฮเสียงดังกับการจากไปของเพื่อนสนิทสาวงามคนเดียวในกลุ่ม   แจนกับเอเลนมองหน้าตางี่เง่าชวนสังเวชของหนุ่มหัวเกรียนตัวเล็ก…บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดจึงค่อยๆมลายหายไป  เอเลนหลุบตาลงขณะเดียวกับแจนสบถคำหยาบเบาๆแล้วเดินล้วงกระเป๋าออกไป ไม่แม้แต่ล่ำลาเพื่อนๆในกลุ่มที่เหลือแค่ 2 คนเท่านั้น

 

.

.

.

 

“ไหนว่าแป๊บเดียว..” รีไวล์จิ๊ปากไม่พอใจ มองดูนาฬิกาที่ล่วงเลยมาเกือบ 2 ทุ่มแล้วจวบจนตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัวของเอเลน คนหนุ่มผมสีดำสั้นหงุดหงิดกดโทรศัพท์ไปหาก็มีแต่สัญญาณโทรศัพท์ยาวๆจนกระทั่งสิ้นเสียงสัญญาณตามด้วยเครื่องตอบรับอัตโนมัติให้ฝากข้อความเสียง  นิ้วเล็กป้อมกดกระแทกหูโทรศัพท์บ้านเดินกระทืบเท้าอารมณ์เสียเข้าไปในห้องรับแขก…ก็พบว่าเจ้าลูกหมาสีน้ำตาลกำลังนั่งสั่นหางกระดิกไปมา ส่งเสียงเห่าบ๊อกๆ มองตาเป็นประกายชวนเล่นและวอนขออาหาร

 

 

พลั่ก!!!!

 

“เอ๋ง!!!!!!”   เท้าเล็กๆตวัดเตะเจ้าลูกหมานั่นจนปลิวไปกระแทกกับพื้น เด็กชายเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้..นัยน์ตาสีเทาหลุบมองลูกสุนัขสีน้ำตาลกำลังโก่งงอหูลู่หางจุกตูดตัวสั่นระริก  ท่าทางน่าสงสารเวทนาแต่ไม่ได้เข้าไปในหัวใจของเด็กชายผมสีดำสั้นแม้แต่นิด

 

“ไอ้หมาระยำ!!!!”

 

 

ผัวะ!!!

พลั่ก!!!!

ผัวะ!!!ผัวะ!!!!ผัวะ!!!!ผัวะ!!!!

 

 

รีไวล์หายใจหอบมอง..ลูกสุนัขที่ถูกเขาเตะกระทืบ กระโดดเหยียบซ้ำไปมาจนนอนแน่นนิ่งกับพื้นรูปกายบิดเบี้ยวลิ้นจุกปากเลือดทะลักออกมาทางปากและจมูกของมันเปรอะเปื้อนพื้นชวนขยะแขยง

เด็กชายผมดำสั้นมองฝ่าเท้าที่เปื้อนเลือดหมาเมื่อครู่ ความอึดอัดตันใจสลายหายไปเปราะหนึ่ง…รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นเมื่อได้ระบายกับลูกสุนัขที่ไม่คิดเต็มใจเอามาเลี้ยงอยู่แล้ว มือเล็กคว้าหยิบศพของเจ้าไททันออกไปยังระเบียงนอกห้องแล้วเหวี่ยงโยนลงไปจากระเบียง  ดวงเนตรสีเทามองร่างไร้วิญญาณของลูกสุนัขร่วงจากคอนโดชั้น 10  กระแทกกับพื้นสมองแบะกระจายเป็นก้อนเนื้อผสมสีเหลืองไขมัน…จะได้อ้างไปหากเอเลนถามหาว่ามันออกไปวิ่งเล่นแล้วพลัดตกก่อนกลับไปทำความสะอาดกองเลือดในห้องรับแขกให้ไม่เหลือร่องลอยใดๆ

 

 

เข็มนาฬิกาเดินต่อจวบจนมาถึง 4 ทุ่ม…เด็กวัย 8 ขวบในชุดนอนนั่งอยู่ในห้องนอนมองรูปเอเลนกินไอติมที่เขาแอบถ่ายไว้ ในมือล้วงในกางเกงควักส่วนตื่นตัวแข็งขืนออกมาแล้วชักมือขึ้นลงขึ้นลงขึ้นลง…

“เอเลน..เอเลน”  กระซิบเสียงแหบพร่าด้วยแรงอารมณ์…เด็กชายกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันจินตนาการว่าตัวเองได้สอดใส่เข้าไปในช่องทางสีหวาน นึกถึงสัมผัสว่าโพรงเล็กๆนั่นยามตอดรัดอวัยวะความเป็นชายของเขามันแน่นตุบๆเช่นไร

“เอเลน..เอเลน…นายเป็นของฉัน..ของฉันเท่านั้น”

ปรารถนาจากใจจริงน้ำกามสีขาวขุ่นทะลักออกเปรอะเปื้อนลืมที่กำลังสาวขึ้นลงรีไวล์กระตุกร่างกับอารมณ์เสียวซ่านแล่นผ่านทั่วร่างกาย เขาหายใจหอบหนักดึงทิชชู่หัวเตียงมาเช็ดคราบสีขาวขุ่นบนมือจนสะอาดแล้วโยนทิ้งถังขยะข้างโต๊ะทำการบ้าน

 

เสียงไขกุญแจและประตูที่เปิดออกทำให้เด็กชายวัย 8 ขวบสะดุ้งโหยง..รีไวล์รีบดึงกางเกงเก็บรูปแอบถ่ายของเอเลนไว้ใต้หมอน สำรวจมองร่างกายตัวเองจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรบ่งบอกว่าพึ่งสำเร็จความใคร่เสร็จ  ฝีเท้านั่นย่ำเดินไปตามระเบียงทางเดิน..น้ำหนักการลงเท้าเบาบางแต่มั่นคงนี่ทำให้คนเป็นน้องรู้ว่าผู้ที่เข้ามาคือ เอเลน เยเกอร์…พี่ชายแสนรักของเขา

 

เอเลนไม่แวะเวียนมาทักทายน้องชายซักนิดปกติถ้ารีไวล์เข้าห้องแล้วอีกฝ่ายกลับมาล่าช้ากว่าก็มักจะมาเคาะๆบานประตูเพื่อแสดงให้รู้ว่ากลับมาบ้านแล้ว…ทว่า…เจ้าตัวกลับเดินเลี้ยวเข้าห้องนอนตัวเองเสียแบบนั้น ฟังได้จากเสียงบานประตูห้องนอนฝั่งตรงข้ามเปิดออกแล้วปิดตัวลง

“เอเลน”  ใจเริ่มห่วงพะวงพี่ชาย..ร่างสูงโปร่งผมสีน้ำตาลทำตัวเงียบๆเช่นนี้ส่อเค้าไม่ดีเอาเสียเลย..ไม่ดีจนคนเป็นน้องอดกังวลใจเสียไม่ได้..แม้ว่าสาเหตุทั้งหมดเป็นฝีมือเขา..

 

 

..ขจัดคนที่มาขวางทางรักของเราสองคน…

 

 

รีไวล์ค่อยๆแง้มประตูเปิดออกช้าๆให้เกิดเสียงน้อยที่สุด ย่องฝีเท้าเข้ามาใกล้บานประตูปิดสนิทฝั่งตรงข้าม ใบหน้ากลมกับเรือนผมสีดำสั้นแนบหูกับบานประตูเงี่ยหูฟังความเป็นไปของพี่ชาย

 

“ฮึกๆ…มิคาสะ..ขอโทษนะ..ขอโทษ..อาร์มิน.ข..ขอโทษ..ฉัน..น่าจะเป็นเพื่อนที่ดีกว่านี้แท้ๆฉ..ฉันน่าจะใส่ใจ.ฮึก..กว่านี้”

ครวญเสียงสะอื้นร่ำไห้กับคนนอก..รีไวล์เบิกตาโพลงกับน้ำเสียงสั่นเครือแว่วหวานอ่อนล้าเต็มที

 

คิดแล้วไฟสุ่มแห่งความแค้นจุดติดในหัวใจ อารมณ์ที่สงบไปลุกโชนอีกครั้ง รีไวล์กำหมัดแน่นโมโหคนที่เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ไม่รู้เรื่องราวอะไร…ไม่รู้ว่าการไปสนิทสนมกับคนอื่นมันสร้างความเจ็บปวดแก่เขาแค่ไหน

 

เวลานายหัวเราะส่งยิ้มให้คนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน…รู้ไหมมันเหมือนเอามีดคมๆทิ่มแทงหัวใจฉันแค่ไหน!!

 

 

 

 

 

แอ๊ด!!!!!!

 

ประตูค่อยๆแง้มเปิดออก เอเลนสะดุ้งตกใจเงยหน้าจากหมอนหันไปมองเด็กชายตัวเล็กผมสีดำก้มหน้าก้มตาต่ำจนผมปรกปิดดวงตา คนเป็นพี่ชายค่อยๆยันกายขึ้นมานั่งนัยน์ตาสีเขียวคลอเบ้าด้วยหยาดน้ำตาไหลอาบแก้มกระพริบมองคนที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องนอนตัวเอง

 

 

“รีไวล์?”

“เลิกร้องไห้งี่เง่าซักที…ทำไมนายต้องเสียใจกับสิ่งที่ไม่มีวันกลับมาด้วยเอเลน”  วาจานิ่งเรียบเสียงใสกังวาลแบบเด็กๆแต่ถ้อยคำความหมายช่างเย็นชาเลือดเย็นจนเอเลนเบิกตากว้างตกใจ

“รีไวล์!!พูดแบบนี้ได้ยังไง!!นั่นเพื่อนของพี่นะ!!!” อารมณ์ที่ไม่มั่นคง ความโศกเศร้าทำให้เด็กหนุ่มวัย 15 ผู้เป็นพี่เผลอตัวตวาดใส่ รีไวล์สะดุ้งเงยหน้าขึ้นตาโตมองสีหน้าเกรี้ยวกราดของเอเลนอย่างไม่เชื่อสายตา

 

เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลได้สติกลับมาเมื่อเห็นดวงเนตรนิ่งเรียบตรงหน้าสั่นไหว…เขารู้สึกตัวว่าเผลอปล่อยอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความโกรธใส่คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ปากอิ่มสั่นระริกเจ็บดวงใจรู้สึกผิดกับการขึ้นเสียงใส่น้องชายที่ตัวเองเลี้ยงดูมาตลอดจนเติบโต  “ร…รีไวล์…พี่ขอโทษ..ขอโทษนะ..”

เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลหย่อนเท้าลงกับพื้นเย็นเยียบจากแอร์เปิดไว้ 21 องศา ก้าวเดินมาหาน้องชายที่ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ เขาทรุดนั่งคุกเข่าจนลดระดับสายตาลงจนเท่าความสูงอีกฝ่ายก่อนจะดึงร่างนั้นเข้ามากอดแนบแน่น

 

“ขอโทษนะ…รีไวล์…พี่ขอโทษ…” เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นเครือเสียใจที่เผลอทำร้ายเด็กในอ้อมแขน เด็กที่ใสซื่อไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องราวอะไร ที่พูดไปก็คงเพราะความไม่เท่าถึงการเขาเองก็ผิดไม่ควรเอาเรื่องข้างนอกมาลงกับครอบครัว

 

 

 

 

จึก!!!!!

 

นัยน์ตาสีเขียวเบิกโพลงความเจ็บแปล้บเล็กๆเหมือนถูกของแหลมคมเล็กๆทิ่มหลังคอ แขนเล็กๆของเด็ก 8 ขวบที่ทิ้งข้างตัวกลับกอดเอวพี่ชายไว้แน่น…เอเลนรู้สึกเหมือนมีของเหลวบางอย่างเข้ามาในร่างกายจากหลังคอร่างกายกลับอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงเสียดื้อๆจนไม่อาจประคองวงแขนที่โอบกอดน้องชาย  ล้มตัวลงนอนตะแคงกับพื้น

 

ร…รีไวล์?

 

ดวงตาพร่ามัวเหลือเกิน เอเลนอยากจะขยับปากออกเสียงเอ่ยนามน้องชายทว่า..ลำคอแห้งผากแรงจะพูดก็ไม่มี เปลือกตาหนักอึ้งเจียนปิดสนิททุกขณะ…

 

ภาพสุดท้ายที่เห็นคือใบหน้าของน้องชายร่วมสายเลือดยืนถือสลิงค์

เย็นยะเยือก…น่าสะพรึงยิ่งกว่าสิ่งใด

 

 

TBC

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

คิดว่าจากนี้ไปทุกฟิคจะมาอัพในนี่หมดแล้ว อันนั้นเน่าเกินทน – –

ไปๆมาๆ ฟิคนี้คงจะจบตามนางไททันไปอีกเรื่องคงอีกไม่กี่ตอนแล้วล่ะ

 

ตอนหน้าเตรียมทิชชู่ค่ะ เลือดกำเดากระจาย…

ไปก่อนนะคะ บายค่ะ

[Fic Attack on titan][?? x Mikasa x ??]ขุนไททัน(นางไททัน side story)//บทที่1

[Fic Attack on titan] ขุนไททัน (นางไททัน side story) 

Paring : ?? x Mikasa x ?? , Levi x Eren

Rate    : PG-13 , Action , Romantic , รั่ว(?)

Story   : blood_hana

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

บทที่ 1

 

 

กลางเดือนเมษายน ปี รศ. 109  ช่วงต้นฤดูร้อน

 

 

“แฮ่กๆ “ ในป่ากล้วยรกชัดด้วยพงหญ้าดังแซ่กๆ เสียงหายใจหอบโยนและฝีเท้าที่ย่ำก้าววิ่งลัดเลาะ ใบหน้าของบุรุษวัยฉกรรจ์ชุ่มหยาดเหงื่อ ตาสีดำเหลือบมองด้านหลังเป็นระยะๆอย่างหวาดระแวง อกซ้ายเต้นโครมครามทั้งเหนื่อยทั้งหวั่นกลัว บางสิ่งที่คืบคลานเข้ามาในเงามืดยามรัตติกาลไร้แสงจันทร์..

 

 

นัยน์ตาที่เคยเกือบสิ้นหวัง…เปล่งประกายเมื่อเจ้าตัวเห็นต้นมะขามเบื้องหน้า..

จุดนัดพบ..ในที่สุดก็มาถึง!!!

 

 

 

เขาวิ่งไปให้ไวที่สุดยังต้นมะขามใหญ่ยักษ์เมื่อพ้นเขตป่ากล้วย มือเท้าลำต้นหนาสูดลมหายใจเข้าออกถี่แรง ก่อนจะยกมือปาดเหงื่อออกบนหน้าผากลวกๆ มืออีกข้างกำห่อผ่าสีน้ำเงินแน่น  หลังต้นมะขามเป็นกระท่อมหลังเล็กๆมืดสนิทรกร้าง เขากลืนน้ำลายลงคอผวาความมืดแล้วก้าวขาตรงเข้าไปในกระท่อมหลังนั้น มือเคาะประตูสองสามที

 

“นั่นใคร?”

“ข้าเอง ไอ้แกง”  เจ้าของบ้านฟังเสียงแล้วจนแน่ใจว่าเป็นคนรู้จัก ประตูไม้เปิดแง้มตาสีดำสอดส่ายรอบข้างระแวดระวังจนแน่ใจว่าเบื้องหลังชายที่ชื่อแกงไม่มีใครตามมาจึงให้เข้าไป

 

 

บ้านหลังเล็กๆมือสนิท…กระท่อมร้างที่ไม่มีใครอาศัยอยู่

ใครจะรู้ว่าที่แห่งนี้เก็บซ่อนฝิ่นจากแดนจีน…สินค้ามอมเมาผู้คนผิดกฎหมายเอาไว้

 

 

 

“ของที่สั่ง..ข้านำมาแล้ว” ห่อผ้าสีน้ำเงินถูกส่องมอบให้บุรุษวัยกลางคนผมสีดอกเลา เจ้าตัวแสยะยิ้มจนเห็นฟันสีดำจากการเคี้ยวหมากพลู รับสินค้าฝิ่นเลอค่าที่จะนำพาไปสู่อำนาจอันยิ่งใหญ่

 

 

โครม!!!!!!!!!

 

เสียงคมดาบฟันประตูพังเป็นสองท่อน เหล่าทหารในชุดสีแดงกรูเข้ามา ควงดาบสองเล่มในมือ

“วางมือลง!!!ยอมให้จับกุมแต่โดยดี!!!!”

“ฉิบหาย!!!ไอ้พวกทหาร!!!!” เจ้าของกระท่อมคำรามมือเหี่ยวกระชากห่อผ้าสีน้ำเงิน เพียงแค่โบกมือสั้นๆเป็นสัญญาณเหล่าชายฉกรรจ์ปกปิดใบหน้าด้วยผ้าพันคอสีตุ่นกระโจนออกมาจากฟางข้าวสูงถือดาบวิ่งเข้าประมือกับพวกทหารทั้งหลาย   เสียงดาบกระทบกันดังชัดในความเงียบพร้อมๆกับเสียงกรีดร้องของทั้งสองฝ่าย

 

 

ชายทั้งสองวิ่งกระหืดหอบแบกห่อผ้าน้ำเงินนั่นแนบอกประหนึ่งของรักของหวง  ชายหนุ่มผู้นำของมาส่งไล่ตามมาติดๆหน้าตาตื่น

“เดี๋ยว!!ท่านยังไม่จ่ายเบี้ยค่าแรงของข้าเลย!!!”

 

 

ฉึก!!!!!!

 

ชายผู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาตาเบิกโพลง ความเจ็บปวดแล่นปราดจากหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม  ใบหน้าคมสันค่อยๆก้มมอง…หน้าท้องของตนที่โดนมีดสั้นเสียบแทงทะลุหลังโลหิตสีแดงทะลักออกไปหยุดก่อนที่ชายผู้คิดคดหักหลังเอาตัวรอดกระชากดึงมีดออก ปล่อยให้หนุ่มผู้นั้นล้มนอนคลุกพื้นดิน

“ไม่มีสัจจะในหมู่โจร เอ็งคงไม่ลืมเรื่องนี้ดอกนะ..ไอ้แกง” ชายผู้นั้นกระตุกยิ้มเย็น มองร่างที่เงยหน้าถลึงตามองเคียดแค้น คลานเข้ามาคว้าจับข้อขาอีกฝ่ายไว้แน่นด้วยมือที่เปื้อนโลหิต ทว่า…ชายผู้นั้นกลับแทงมีดไปหลังคอหอยทะลุทีเดียว

มือ..ค่อยๆอ่อนแรงจนหลุดจากข้อขาของชายผมสีดอกเลา ไอ้แกงสิ้นลมไปเสียแล้ว..ยิ่งคนรู้ความลับของห่อผ้านี่น้อยเพียงใดย่อมดีต่อท่านผู้นั้น….เขาวิ่งหนีไปออกไปกระชับห่อผ้าสีน้ำเงินไว้ที่บรรจุสินค้าจำนำพามาด้วยเงินตราที่มากมาย

 

 

มากพอ…จะซื้อดินแดนนี้ได้เพียงหยิบมือ

 

 

ฝีเท้าที่ย่ำวิ่งเข้ามาใกล้..เร็ว…เร็วมากจนชายผมสีดอกเลาหน้าเสียเขาเริ่มรู้ถึงภยันอันตรายจนต้องรีบสับขาวิ่งหนีให้เร็ว

 

 

ฉัวะ!!!!!

 

“อ๊ากกกกกกกกกกก”   ร่างของบุรุษวัยกลางคนล้มกลิ้งกับพื้นห่อผ้าสีน้ำเงินหลุดออกจากมือ แผ่นหลังถูกคมดาบฟัดเข้าความเจ็บแล่นผ่านทั่วร่างจนเจ้าตัวต้องกัดฟันแน่นข่มความเจ็บเหล่านั้น ตาสอดส่ายมองเพียงห่อผ้าใส่ฝิ่นตรงหน้า เมื่อจะคลานเข้าไปหยิบกลับถูกฝ่าเท้าของใครบางคนเหยียบห่อผ้านั่นไว้

ใบหน้าซีดเผือดชุ่มเหงื่อค่อยๆเงยหน้าขึ้น  สายลมที่พัดผ่านกับราตรีอันมืดมิดทว่า…เส้นผมสีดำยาวประบ่ากับดวงตาเรียวคมสีนิลเย็นชา ร่างกายแข็งแกร่งถือดาบเปื้อนเลือดเขม็งมองดุดัน…

 

 

บุรุษผู้ปราบโจร 100 นายในป่าเมืองจันเพื่อชิงเครื่องบรรณานาการที่ถูกขโมยไปกลับคืนสู่กรุงรัตนโกสินทร์!!!

ชื่อเสียงกะฉ่อน..เรียงนามทั้งกล้าหาญ รูปโฉม และความสามารถ ไม่มีใครที่ไม่รู้จัก…

 

 

 

“ข…ขุนมิคาสะ!!!” 

ซวยซ้ำสองเมื่อทหารที่บุกเข้ามาทำลายสถานที่เก็บฝิ่นอันตรายกลับเป็นกองทหารใต้สังกัดของขุนมิคาสะผู้นี้!!!!

หนุ่มกล้าหาญผู้น่าเกรงขามย่างสามขุมเข้ามาถือดาบมั่นจี้ตรงมายังบุรุษที่ทำผิดกฎหมายน่าอดสู..กับสินค้าสกปรกที่เขาพึ่งเหยียบย่ำราวกับไร้ราคา  “หมดหนทางหนีของเจ้าแล้ว พ่อค้าอิน บอกมา..ใครเป็นคนคิดลอบนำฝิ่นนี่แล้วข้าจักไว้ชีวิต”

ไม่ใช่แค่คำขู่…แต่ชายผู้ชื่อมิคาสะพูดคำไหนคำนั้น พูดจริงทำจริง ตาสีนิลนิ่งไม่ไหวติ่งช่างมืดมิดเหมือนแม่น้ำลึกในเดือนมืดเช่นเพลานี้ มองซ้ายขวามีเพียงป่ากล้วยกับพงหญ้ารก ถัดไปเพียงสองก้าวเป็นแม่น้ำสายเล็กๆทอดยาวแต่ลึกโข ทั้งที่เพียงลัดเลาะไปตามเส้นน้ำก็จะเจอเรือที่เตรียมไว้เพื่อหนี…ทว่า…หมดสิ้นหนทางเสียแล้ว

 

“ท…ท่านขุน…ย…อย่าทำอะไรกับข้าน้อยเลย!!” ยกมือไหว้ขอความเห็นใจ แม้ว่าช่างไร้ผลต่ออีกฝ่ายก็ตามที คมดาบกดแนบแน่นลงบนศีรษะ..กดจนเลือดซึมออกมา

“เช่นนั้นจงบอกมา…ใครอยู่เบื้องหลัง” เสียงทุ้มเย็นชาเอ่ยวาจาดุดัน ยิ่งทำให้คนที่กลัวอยู่แล้วตัวสั่นเป็นลูกนกไปยกใหญ่ ความกลัว ความโลภ ความหลง สามารถขายได้ทุกอย่าง ทรยศได้ทุกทาง และชายผมสีดอกเลาผู้นี้ได้ถูกสิ่งเหล่านี้ครอบงำจิตใจ ปากหนาซีดจนสั่น..แล้วขยับ…

 

“ผู้ที่สั่งการข้า..คือ..”

 

 

เปรี๊ยง!!!!!!!!!!!!!

 

 

กระสุนปืนยิงทะลุลำคอ…ขุนมิคาสะตกตะลึงมองพยานสำคัญถูกดับชีวิตต่อหน้าต่อตา..ใบหน้าหล่อเหลาตวัดสายตามองคาดเดาทางกระสุน ตาสีนิลพยายามเพ่งมองในเงามืดยามรัตติกาลหาคนร้ายให้เจอ..จากทางกระสุนคาดว่าคงหลบซ่อนบนต้นไม้ แถมยังใช้ปืนสังหารคงฝีมือไม่ธรรมดา

 

 

แม้ว่า..ท้ายที่สุดความมืดเป็นใจช่วยคนชั่วให้หลบหนีไปจากสายตาคนดีได้

 

 

“บ้าจริง” ขุนมิคาสะสบถ..อุตส่าห์ติดตามคนร้ายจากเมืองกาญจนบุรีไล่ตามมาจนถึงที่นี่ สืบจนรู้ว่าไม่ได้มีเพียงแค่พ่อค้าหน้าเลือดนามอินที่ถูกเปิดโปงไปจนหนีหัวซุกหัวซุน ยังสืบเสาะรู้ว่าพ่อค้าอินมีการแอบติดต่อกับใครบางคน..

 

ใครบางคนที่เป็นเจ้าของฝิ่นนำเข้าเหล่านี้โดยแท้จริง…คนที่ตายเป็นเพียงพ่อค้าคนกลางเอามาบังหน้าเท่านั้น

 

 

ขุนมิคาสะปรายตามองห่อผ้าสีน้ำเงิน ร่างสูงโปร่งกำลังจะก้าวเดินไปเก็บห่อผ้านั่น…เมื่อได้แกะห่อผ้ามาดูเป็นห่อกระดาษสีน้ำตาลทรงสี่เหลี่ยมผูกเชือกไว้เมื่อแกะอีกก็พบกับผงสีขาวน่าประหลาดกลิ่นฉุนกึกจนต้องนิ่วหน้า มือแกร่งปิดห่อผ้าหลักฐานเหล่านี้เอาไว้…จังหวะเดียวกับที่พวกลูกน้องทหารเดินเข้ามากล่าวรายงานทั้งเนื้อตัวเปื้อนเลือดผู้ร้าย

 

“ท่านขุนขอรับ..ดูเหมือนว่าที่แห่งนี้จะไม่ใช่โรงเก็บฝิ่น”

“โดนหลอกเช่นนั้นรึ..ไม่สิ…ไหวตัวทันมากกว่า”  ขุนมิคาสะกัดปากแน่น ชักสีหน้าไม่พอใจ..เขาพลาดที่ไม่รอบคอบพอเท่านี้เป็นที่ประจักษ์แล้วว่ามีคนหนุนหลังพ่อค้ายาเสพติดผู้นี้อยู่เบื้องหลัง

 

 

ไม่รู้ว่าใคร..ไม่รู้ว่ามีกี่คน..แต่จากฝิ่นตัวล่าสุดในห่อผ้า

จากปกติมักเป็นก้อนดำๆ กลายเป็นผงสีขาว ช่างเป็นความแปลกใหม่ที่ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย

 

 

 

“บอกพวกทหารให้กลับไปรวมตัวที่ท่าน้ำ “  เสียงทุ้มออกคำสั่ง ตาสีนิลมองนายทหารโค้งตัวรับคำแล้ววิ่งออกไป ชายผมสีดำยาวประบ่าถอนหายใจ….ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เคยถูกบดบังด้วยหมอกเมฆสีเทาครึมเช่นเดียวกับหนทางเข้าใกล้ความจริงรังแต่จะห่างไกลออกไปทุกขณะ

 

 

เป็นไปได้สูงว่าคนหนุนหลังอาจเป็นข้าราชการเจ้าขุนมูลนายบางคน..

ดูท่าเรื่องครานี้…อาจไม่ได้จบง่ายอย่างที่คิด…

 

 

 

 

.

.

 

 

 

หลังจากการไล่ล่าเมื่อคืนเพียงไม่กี่ชั่วโมง…แสงอาทิตย์ยามเช้าก็ปริ่มขอบฟ้ากระจายสีทองอำพันริ้วขึ้น..จากสีดำเริ่มกลายเป็นสีครามแล้วค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสดใสยามเช้าของฤดูร้อน  แม้จะเป็นเพียงแสงตะวันแรกวันกลับร้อนระอุพอที่จะทำให้คนหนุ่มผมสีดำที่เหน็ดเหนื่อยจากภารกิจ กลับมาก็ทิ้งกายล้มนอนกับเตียงโดยไม่ได้อาบน้ำพัดเปลี่ยนเสื้อต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเสียไม่ได้   ตาสีนิลคมกริบเหม่อมองเพดานห้องที่ถูกกั้นขวางด้วยมุ้งสีขาว ก่อนจะเลื่อนไปมองดวงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างห้องนอน…ขุนมิคาสะค่อยๆยันกายลุกขึ้นเกาศีรษะจนผมสีดำยาวประบ่าชี้ยุ่งแต่ก็หาได้ลดความหล่อเหลาลง

มิคาสะเหลือบมองห่อผ้าสีน้ำเงินเล็กๆเก็บหลักฐานฝิ่นรูปแบบแปลกประหลาดบนโต๊ะหัวเตียง ร่างสูงจึงนึกขึ้นได้ว่าเช้านี้มีงานสำคัญที่ต้องสานต่อจากเมื่อคืนจึงรีบลงจากเตียงคว้าหยิบเอาผ้าเช็ดตัวพาดบ่าเดินออกจากห้องเพื่อชำระล้างร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อไคลกับเลือดของฝ่ายศัตรูที่แห้งกรังเปรอะเปื้อน

 

 

 

 

“ถึงแล้วขอรับท่านขุน” รถเกวียนลากโดยสารของขุนมิคาสะพาขับเคลื่อนมาจนถึงหน้าพระราชวังโอ่อ่าขององค์พระเจ้าอยู่หัวผู้มีอำนาจบารมีและความเมตตาค้ำฟ้าที่พวกเราชาวสยามเคารพยิ่งกว่าสิ่งใด มิคาสะพยักหน้ากับบ่าวไพร่ของตนเองเจ้าตัวลงจากรถพร้อมสั่งให้ทาสหนุ่มนำรถเกวียนไปจอดรถเกวียนด้านหลังวัง  บุรุษผมสีดำสำรวจการแต่งกายของตนในชุดราชปะแตนสีขาวตัวใหม่โจงกระเบนสีน้ำเงินเข้มจนเป็นที่แน่ใจแล้วว่าเรียบร้อยเหมาะสมที่จะเข้าไปในวัง

 

“อ้าว!!!ขุนมิคาสะ!!มาเข้าเฝ้าองค์พระเจ้าอยู่หัวแต่เช้าเชียว”  คำทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูทำให้คนหนุ่มวัย 15 ปีหันกลับมาพบกับชายตัวสูงใหญ่ผมสีทองสั้นตาสีฟ้าเรียวส่งรอยยิ้มสดใสกับแววตาเป็นมิตรโบกมือให้

“สวัสดียามเช้าขอรับท่านพระยาเอลวิน”  ขุนมิคาสะโค้งเคารพชายวัย 30 กว่าปีที่ดำรงยศสูงกว่า

“ท่านพระยาเองก็จะเข้าเฝ้าองค์พระเจ้าอยู่หัวด้วยเช่นนั้นหรือขอรับ?”

“เปล่าๆ ข้าแวะเวียนมาหาน้องสาวของข้า”  พระยาเอลวินโบกมือปฏิเสธคำถามของอีกฝ่าย  คำว่าน้องสาวทำให้ขุนมิคาสะถึงบางอ้อ…ความทรงจำปรากฏในสมองสตรีสาวแรกรุ่นวัยราวๆ 15 ปี ผมสีทองสว่างเหมือนกับพี่ชายแต่กลับมีดวงตาสีฟ้าที่เย็นชาจนไม่อาจเดาความคิดของนางได้…

 

 

นางชื่อแอนนี่…เป็นนางในวังหลวง

 

 

 

“ขุนมิคาสะ..ขุนมิคาสะ?”

ขุนมิคาสะสะดุ้ง พบว่าพระยาเอลวินเดินเข้ามาใกล้โบกมือผ่านไปมาตรงหน้า คนหนุ่มหน้าร้อนวาบละอายที่ตัวเองจะเผลอเหม่อลอยคิดถึงใบหน้าสะสวยเย็นชาประหนึ่งความหนาวเย็นในฤดูเหมันต์แต่ก็สง่างามที่ใครก็ตามหากได้พบต้องเหลียวมอง …ยิ่งเห็นสีหน้ามุ่นคิ้วฉงนสงสัยของบุรุษร่างสูงใหญ่จึงรีบตีหน้ากลับมาสุขุมเยือกเย็นเช่นเคย

“ขออภัยขอรับ…เมื่อคืนข้าทำคดีจนดึกดื่นเลยนอนไม่เต็มตา” ขุนมิคาสะโค้งลาอีกฝ่ายแล้วพลุนพลันเดินก้าวผ่านข้ามประตูธรณีเข้าไปในรั้ววัง ไม่รอให้อีกฝ่ายได้เอ่ยซักถามอะไรไปมากกว่านี้ ประจวบกับเวลาที่ล่วงเลยมามากโข

 

 

 

 

 

ในห้องโถงกว้างโอ่อ่าวิจิตรด้วยเปลวทองทั่วผนังกับพรมผ้าชั้นดีที่สั่งจากชาวฝรั่งบังลังค์ทำจากทองคำล้ำค่าวิจิตรด้วยลายแกะสลักงดงามอ่อนช้อยโดยช่างฝีมือดีแห่งกรุงรัตนโกสินทร์..เบื้องบนที่ขุนมิคาสะกำลังนั่งคุกเข่าอยู่นั้นคือองค์ราชาของเราปวงชนประชา ทั้งปรีชาสามารถเมตตากรุณาห่วงใยราษฏรยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

“ฝิ่นตัวนี้..ช่างแปลกตายิ่งนัก..มิน่าเล่าถึงเป็นของพิเศษลักลอบนำเข้าจากเมืองจีน”  องค์ราชามองฝิ่นแปลกตาในห่อผ้าสีน้ำเงิน การค้าที่ผิดกฎหมายอาญาแต่ผู้กระทำผิดก็ตายไปเสียแล้ว  คนหนุ่มก้มหน้าลงต่ำมุ่นคิ้วลงบางสิ่งบางอย่างยังคงกวนใจเขาอยู่ รู้ดีว่าไม่จบลงแค่นี้แต่จากรูปการที่เกิดขึ้นมีความเป็นไปได้สูงว่าเรื่องครานี้จะมีคนในเกี่ยวข้อง

 

 

แผนคืออะไร? ฝิ่นตัวนี้มีฤทธิ์ถึงเพียงไหน?

เรื่องราวที่สลับซับซ้อนยิ่งขึ้น…จึงทำให้ขุนมิคาสะตัดสินใจรายงานเท็จไปว่าตนเป็นผู้สังหารพ่อค้าอินด้วยเหตุสุดวิสัยแทน

 

 

หลังจากเข้าเฝ้าที่ล่วงเลยมานานเกือบสองชั่วโมง ชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งยศขุนจึงได้โอกาสก้าวขาออกจากท้องพระโรง เช่นเดียวกับทหารยศสูงทั้งหลายทยอยกันเดินออกมา  เขาเดินออกมาพร้อมกับหม่อมเจ้าพิคซิสบิดาของหม่อมเจ้าเพทร่าที่จากจรไปด้วยโรคร้ายเมื่อปลายฤดูฝนของปีที่แล้ว ชายชราผู้มีเชื้อพระวงศ์ในชุดราชปะแตนสีขาวสะอาดแม้จะแก่กาลไปตามวัยแต่ความเฉลียวฉลาดของท่านหม่อมเจ้ายังคงเหมือนเดิม

“ดูเหมือนเรื่องนี้จักมีความสลับซับซ้อนเช่นนั้นสินะท่านขุน”

“ขอรับ…เพียงแต่ข้าจะแหวกหญ้าให้งูตื่นไม่ได้”  ขุนมิคาสะกระซิบบอกตอบเช่นเดียวกับที่อีกฝ่ายกระซิบถามมา คดีคราวนี้ เรื่องขอประจำการที่กาญจนบุรีสาเหตุหลักไม่ใช่เพียงแต่หลบไปรักษาแผลใจเพียงอย่างเดียว แต่พ่วงภารกิจลับที่หม่อมเจ้าพิคซิสให้เข้าไปแทรกซึมเพื่อตรวจสอบการค้าขายฝิ่นที่ระบาดเงียบๆในย่านโสเภณีแห่งกรุงรัตนโกสินทร์

 

 

ติดต่อมาได้เหมาะเวลาที่ต้องการหลบเลี่ยงไปจากสถานที่ๆได้พบเจอรักแรก จึงตกลงรับทำหน้าที่นี้

 

 

 

“จากนี้ไป…ท่านขุนต้องระวังตัวให้มากขึ้น”  หม่อมเจ้าพิคซิสกระซิบพูดเตือนด้วยความห่วงใยก่อนจะเดินนำจากไป ขุนมิคาสะทำเพียงผงกหัวเล็กน้อยเป็นอันรู้กัน…เรื่องราวในคราวนี้ไม่ใช่แค่รบลงดาบต่อสู้ในสงครามกับพวกพม่ารามัญ แต่เป็นการต่อสู้ในสังคมแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นอำนาจใต้ชุดราชปะแตนสีขาวของขุนนางทหารทั้งหลาย

 

 

ใบหน้ายิ้มแย้มหลอกลวง…ที่พร้อมจะแทงดาบให้ทะลุข้างหลังได้ทุกเมื่อ

 

 

ความว้าวุ่นใจของมิคาสะมลายหายไปเมื่อได้พบเจอกับพระยาเอลวินทีเดินออกพร้อมกับน้องสาวของเขา แม่แอนนี่ในชุดสไบสีฟ้าอ่อนกับผ้าถุงสีเลือดหมูและเข็มขัดเงินเหมาะสมกับการแต่งกายของเหล่านางใน  จากภาพที่เห็น..ดูเหมือนว่าพี่ชายพยายามเดินไล่ตามชวนน้องสาวพูดคุยส่วนคนน้องกลับเดินหน้านิ่งไร้อารมณ์ไม่แม้แต่เหลียวหลังมาสนทนา

“อ..อ้าว!!!ขุนมิคาสะเข้าเฝ้าเสร็จแล้วรึ!!” คนตัวสูงใหญ่สะดุ้งไม่คิดว่าทหารหนุ่มเรือนผมสีดำยาวประบ่าจะยืนจ้องอยู่..ไม่รู้ว่าเห็นนานแค่ไหนแล้วด้วยซ้ำ หน้าหล่อเหลากับรอยยิ้มเป็นมิตรฉีกยิ้มแหยๆเกาแก้มเก้อเขิน ในขณะที่แอนนี่หยุดฝีเท้าลงนางปรายตาสีฟ้าเยือกเย็นมองคนยศขุนที่กำลังเดินเข้ามาพูดคุยกับพี่ชาย

“เมื่อซักครู่เองขอรับท่านพระยา”  ขุนมิคาสะตอบ เขารู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองจากหญิงสาวจึงเลื่อนสายตาสบตอบ ดวงเนตรสีฟ้าสวยใต้ขนตาแพยาวนั่นเบิกกว้างเล็กน้อย ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าว่าพวงแก้มขาวนั่นเรื่อสีชมพูแดง

 

 

 

หมับ!!!!!

 

ฝ่ามือร้อนหยาบตะปบจับบนบ่ากว้างแรงจนร่างสูงโปร่งเรือนผมสีดำตกใจ คนหนุ่มเหลียวหน้ามองก็สบตากับนัยเนตรสีฟ้าเดียวกับนางในแอนนี่เมื่อครู่ ใบหน้าหล่อคมอบอุ่นสุขุมกำลังฉีกยิ้มเป็นมิตรให้ดั่งเช่นเคย

“นี่ก็จักเที่ยงวันแล้วไปกินข้าวเป็นเพื่อนข้าหน่อยล่ะกันขุนมิคาสะ”  คำชวนที่ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ออกปากปฏิเสธ ก็โอบคอลากออกไปจากเขตพระราชวังไม่โดยทันที  ทิ้งให้แอนนี่มองตามพี่ชายกับทหารหนุ่มมากความสามารถก้าวขาผ่านประตูธรณีของวังหลวงไป

 

 

“แอนนี่…นั่นพี่ชายเจ้ากับท่านขุนมิคาสะมิใช่หรือ”  นางในตัวเล็กบอบบางในชุดสไบสีชมพูบานเย็นขับผิวขาวๆให้ผ่องอำพันยิ่งขึ้น ตาสีครามสวยสดเป็นประกายกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาจากระเบียงเรือนไม้สำรับนางใน ตามด้วยเหล่านางในสาวๆร่วม 10 คนแอบซุ่มดูอยู่นานนม    แอนนี่พยักหน้าตอบสั้นๆ เหล่าสาวๆนางในซึ่งมีรูปโฉมล้วนงดงามน่าทะนุถนอมชวนจับต้องพากันสงเสียงกรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่

 

“ท่านขุนมิคาสะช่างรูปงามสมคำร่ำลือยิ่งนัก”

“ทั้งเก่งทั้งสุขุม แถมยังสุภาพบุรุษอีก”

“ช่างเป็นบุรุษยอดคนยิ่งนัก..เฮ้อ…ในแดนสยามถ้าไม่นับคุณหลวงรีไวล์ที่ตบแต่งไปแล้วก็มีท่านขุนนี่ล่ะที่น่าฝากชีวิตไว้นัก”

 

 

เหล่านางในตาเปล่งประกายปลื้มเพ้อฝันว่าหากชีวิตนี้ได้อิงแอบแนบกาย ได้รับการปกป้องในอ้อมแขนแกร่งของขุนมิคาสะคงจักดีมิใช่น้อย…แม่แอนนี่มองเหล่าพ้องเพื่อนที่เป็นนางในด้วยกันดวงสายตาที่เย็นชาจนไร้อารมณ์

 

 

ผู้หญิงช่างเพ้อฝันได้งี่เง่านัก

 

ในดวงเนตรที่เย็นชาปราดมองเหล่านางในด้วยความรู้สึกเหยียดหยามดูถูกกับความคิดไร้สาระ  ร่างเพรียวเล็กบางหมุนตัวหันหลังเดินสวนทางกลับขึ้นเรือนไม้ของเหล่านางในไปจัดการร้อยพวงมาลัยที่ตัวเองคั่งค้างงานไว้ต่อให้เสร็จสิ้น

 

 

อันบุรุษเป็นเหมือนเสือร้าย…เป็นสัตว์ป่า..

ต่อให้ดีแค่ไหนสุดท้ายเสือก็ยังคงเป็นเสือ

 

 

เข็มร้อยดอกมะลิทิ่มต่ำมือ..สาวผมทองรวบมวยนิ่วหน้าลงเล็กน้อยกับความเจ็บแปล๊บที่ปลายนิ้ว ดวงเนตรสีฟ้าสวยหลุบมองปลายนิ้วชี้ที่เริ่มมีหยดเลือดซึมออกมาจากบาดแผล ริมฝีปากอิ่มเล็กชมพูระเรื่อเม้มแน่นจนเป็นเส้นก่อนจะขยับพูดทั้งเสียงแผ่วเบา

 

“ผู้ชาย..ไว้ใจได้ที่ไหนกัน”

 

 

.

.

.

 

 

ทั้งที่คิดว่าจะกินข้าวเที่ยงในร้านอาหารริมตลาดแม่น้ำเจ้าพระยาเฉยๆ ไปๆมาๆ ลามปามจนเวลาล่วงมืดค่ำ..ขุนมิคาสะถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับรถเกวียนของตน ที่นั่งถูดลดพื้นที่ลงโดยชายวัย 30 ตัวสูงใหญ่เมาแอ๋ไม่เป็นท่า…

ดีที่คราวนี้ไหวตัวทันไม่รอให้เมามายจนขาดสติไปมากกว่านี้เหมือนครั้นที่อีกฝ่ายสังสรรค์กับทหารยศพระยาด้วยกัน ตัดสินใจแบกลากบังคับเอลวินให้ออกจากร้านก่อนที่จะไปทำท่าเห่าหอนเหมือนสุนัขชวนอับอาย

 

 

ตอนนี้คนหนุ่มผมทองสะโหล่สะเหล่ไหวตัวโอนเอนเมื่อล้อรถเกวียนเคลื่อนไปบนท้องถนนสีแดงปูลาดขรุขระบ้างประปราย ด้วยฤทธิ์สุราทำให้พระยาเอลวินสับผงกหลับไปเสียทั้งท่านั่งแบบนั้น ร่างสูงใหญ่ค่อยๆเอนหัวลงมาเรื่อยๆเรื่อยๆทางฝั่งทหารหนุ่มยศทางขุนที่ได้แต่นั่งตัวเกร็งหวาดระแวงเหลือบมองศีรษะปกคลุมด้วยเส้นผมสีทองสั้นกำลัง..เข้ามาใกล้จะพิงไหล่เขาทุกทีๆ

แต่แล้วล้อรถสะดุดกับหินก้อนเล็กๆบนทางทำให้ร่างสูงใหญ่โคลงตัวดึงกลับไปอีกฝ่าย  ขุนมิคาสะลอบถอนหายใจโล่งอกถึงอย่างไรผู้ชายกับผู้ชายมานั่งอิงซบไหล่แค่คิดก็พิลึกเกิน เกิดใครมาเห็นเขาคงได้นินทากาเลไปทั่วกรุงรัตนโกสินทร์

“ถึงเรือนท่านพระยาแล้วขอรับท่านขุน”  ไอ้กล้าบ่าวคนสนิทเอ่ยรายงานหยุดรถเกวียนที่ตัวเองและทาสอีกหนึ่งลากเคลื่อนมา ขุนมิคาสะพยักหน้าแล้วแบกพยุงร่างสูงใหญ่ของทหารหนุ่มยศพระยาให้ลงจากเกวียนเดินไปจนถึงประตูรั้วไม้หน้าเรือนไม้ใหญ่ตรงหน้า   ท่าทาง..เงียบสงัดเช่นนี้บ่าวไพร่ของพระยาเอลวินคงหลับใหลกันหมดเสียแล้ว ขุนมิคาสะถอนหายใจนี่เขาต้องปีนรั้วแบกร่างอีกฝ่ายไปส่งที่ห้องนอนอีกแล้วหรือ.. มือแกร่งกำลังจะจับรั้วไม้ดังกล่าว

 

 

ครืด!!!!!!

 

รั้วไม้เปิดออกทำเอาบุรุษผมสีดำยาวประบ่าเผลอทำหน้าตาตื่นออกมา..ช่องประตูบานใหญ่ที่แง้มเปิดพอให้คนเข้ามาได้นั้นปรากฏร่างเล็กบางของหญิงสาวผมสีทองสว่างมัดมวยหลวมๆไว้ นัยน์ตาของคนทั้งคู่สบมองกันครู่หนึ่ง…

 

 

“แม่แอนนี่ข้าพาท่านพระยามาส่ง”  เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองได้เปิดปากพูดคุย ทั้งที่เคยพบเจอกันมาแล้วสองครั้ง ทว่า..อย่างมากก็แค่สบตาแล้วต่างฝ่ายต่างผละจากกันไป  แอนนี่เลิกคิ้วสูงเล็กน้อยแต่นางยังคงหน้านิ่งเยือกเย็นเช่นเคยเธอหันไปทางทาสสาววัยกลางคนที่ติดตามออกมาสองคน  ทาสทั้งสองรีบค่อมหลังแทรกออกไปจากประตูรั้วมาหาคนหนุ่มผมสีดำเพื่อรับช่วงต่อแบกร่างนายเหนือหัวกลับขึ้นเรือนไป

“ขอบคุณ”   เสียงของแอนนี่ช่างสงบนิ่งเหมือนผิวน้ำราบเรียบยามลมสงบ..นัยน์ตาสีฟ้าสวยเป็นฝ่ายละสายตาจากเนตรคู่คมสีดำนิลของคนหนุ่มตัวสูงโปร่งไปเสียก่อน ร่างบอบบางเล็กในกระโจมอกสีขาวเรียบง่ายกับโจงกระเบนสีน้ำเงินเดินกลับเข้าไปในรั้วเรือนบ้านของเธอพร้อมกับประตูรั้วปิดลงโดยบ่าวไพร่ของพวกเขาสองพี่น้อง

 

 

 

สายลมยามฤดูร้อนโบกพัดผ่านในยามค่ำคืนใต้ผืนนภาสีดำสนิท…ดวงดาราที่เปล่งประกายแสงระยิบระยับบนนภาพร้อมกับเศษเสี้ยวพระจันทร์แรม 1 ค่ำเริ่มปรากฏ  ขุนมิคาสะจับเส้นผมสีดำยาวประบ่าที่พลิ้วไหวเสยขึ้นไม่ให้เส้นผมเกะกะลูกตาตนก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถเกวียน…เจ้าตัวรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจึงหันไปมองตอบก็พบกับดวงเนตรของทาสใต้สังกัดตัวเอง

“มีอะไรไอ้กล้า?”

“ไม่มีอะไรขอรับท่านขุน…กระผมแค่คิดว่า..ท่านขุนดูอารมณ์ดีก็เท่านั้นขอรับ” ไอ้กล้าทาสหนุ่มอายุราวๆ 25 ปีขยับยิ้มแล้วหันไปอมยิ้มกับเพื่อนทาสของตนอีกคนที่ทำหน้าที่ลากเกวียน ท่าทางเช่นนั้นสร้างความฉงนสนเท่ห์แก่ชายผู้เป็นทหารกล้า

“อะไรของพวกเจ้า..พิลึกนักออกรถได้แล้ว” สิ้นคำสั่งทั้งเสียงทุ้มเรียบ…ล้อรถเกวียนจึงเริ่มเคลื่อนเดินเลี้ยววกกลับไปตามท้องถนนที่ผ่านมาเพื่อกลับสู่เรือน

 

 

 

.

.

.

 

 

ความมืดยามราตรีเป็นวิกาลของพวกโจร พวกคนชั่ว และคนเลวทราม..เวลาทำงานการของสถานที่รื่นเริงที่เต็มไปด้วยบาปอันมอมเมาจิตใจของผู้คนให้ใฝ่ต่ำยิ่งขึ้น…ย่านโสเภณีเต็มไปด้วยนารีในชุดกระโจมอกชิ้นเล็กๆที่จงใจผูกปมคลายๆจวนเจียนหลุดเผยเนิ่นอกอิ่มสองเต้าบีบแน่นจนเป็นร่องสวย กับโจงกระเบนสั้นไม่ก็ผ้าถุงหลวมๆเผยเรียวขาเพรียวขาวอ่อนชวนลูบสัมผัส นารีเหล่านี้อิงแอบเคียงข้างกายชายหนุ่มวัยฉกรรจ์จนไปถึงคนเฒ่าคนแก่ที่มักมากในกาม..ตามด้วยกลิ่นเคล้าสุราเหม็นคลุ้งชวนมึนหัว แสงไฟจากตะเกียงเล็กๆทำให้ซ่องเหล่านี้ดูสลัวชวนมึนเมาไปกว่าเก่า

สำหรับทางด้านไหนหลังผ่าม่านสีน้ำเงินถูกจัดเป็นห้องหับให้รื่นเริงยิ่งลึกห้องก็ยิ่งหรูหรา..ตามราคาเบี้ยที่จักหยิบจ่ายเพื่อเข้าไปเสพสุขกับทุกสิ่งทุกอย่างในนั้น   ในห้องลึกชั้นในสุดซึ่งเป็นห้องที่กว้างขวางพร้อมด้วยสุรา นารีนับ 10 คนที่พร้อมปรนนิบัติ ไหนจะฝิ่นผิดกฏหมายที่ถูกสูบจากยาปล้องเข้าปากก่อนจะค่อยๆพ่นควันออกมาดื่มด่ำกับรสชาติขมหวานติดบนลิ้น พร้อมวาดแขนโอบกอดดึงสตรีให้เข้ามาใกล้จนหน้าอกขนาดใหญ่เบียดแน่นแผงอกแกร่งกล้ามมัดเปลือยเปล่าบนเตียงใหญ่กว้าง

 

“ฝิ่นจากแดนจีนช่างหวานล้ำยิ่งนัก…แค่ผงเล็กๆแต่กลับมีอำนาจเกินหยั่งถึง”  ชายผู้นั้นกล่าวพลางกระตุกยิ้มเย็นตาสีดำเลื่อนลอยหลังจากที่ได้เสพฝิ่นหันมามอง…ร่างสูงผมสีทองสว่างใบหน้าขาวคมหล่อเหล่าไม่ใช่แบบคนสยามแต่เป็นชาวต่างชาติในชุดรัดกุมสีดำสนิท ใบหน้านั่นถูกเก็บซ่อนใต้หมวกปีกกว้างสีดำ

“เก่งมากกุนเธอร์…อย่างน้อยๆก็ปิดปากไอ้อินได้ ไอ้พ่อค้านั่นข้ารู้อยู่แล้วว่าซักวันต้องทรยศ”

 

 

นักฆ่าหนุ่มจากแดนไกลผงกหัวรับคำขอบคุณเหล่านั้นทั้งสีหน้านิ่ง…นักฆ่าหนุ่มที่ทำงานให้กับชายหนุ่มตรงหน้าผู้มากอำนาจมีเครือข่ายในกรุงรัตนโกสินทร์กว้างขวางเป็นที่รู้จัก มีหน้ามีตาในสังคม..ใครจะรู้ว่าเบื้องลึกช่างน่าพรึงพรัน

 

 

“ขออภัยขอรับ..ที่ข้าไม่สามารถนำฝิ่นนั่นกลับมาได้”  หนุ่มชาวฝรั่งพูดภาษาแดนสยามด้วยสำเนียงแปร่งๆ

“หึ…เจ้านี่เก่งแต่ฆ่าคนจริงๆนั่นแลกุนเธอร์”  ชายผู้นั่นที่ซ่อนตัวหลังม่านมุ้งสีขาว..ไฟในตะเกียงสลัวทำให้ร่างบนเตียงนั่นดูมืดมัวแต่พอจับเค้า ชายผู้นั้นพลิกกายอิสตรีนางโลมสองคนลงกับเตียงแล้วเริ่มขยับกาย

 

 

“อีกประเดี๋ยวพรุ่งนี้พวกราชสำนักก็จะรู้…ว่าหีบสมบัติบรรจุหัวใจ ทศกัณฐ์ ’ นั่น..”

“แท้จริงคือ กล่องว่างเปล่า ‘

 

 

TBC

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ว่าจะปล่อยของเมื่อคืน 555+

ในที่สุดท่านขุนมิคาสะ พระเอกตัวจริงของเรื่อง //หลบมะม่วง

ก็ได้มีเรื่องราวของตัวเองซักที  จำนวนตอนอาจจะ 10 ตอนราวๆนี้มั้งนะ

ยังไม่จั่วแพร์ริ่งนะคะ ให้ไปลุ้นเอาเอง 555+

ลงแฟนอาร์ตค่ะ

@Miyaneko_

เจ้าตัวมโน SS2 ไว้แบบนี้ คุณหญิงเอเลนกับลูกๆ อร้ายย อบอุ่นน่ารักมากๆ

BYOeIeYCAAASC_q

อันนี้ @KurosaAmeki @momimomisama

บอกว่าวาดอิมเมจคุณหลวงรีไวล์กับอีเอเลนจัดบอร์ดลอยกระทงหลังห้องล่ะ

เอเลนสวยมาก..ว่าแต่คุณหลวงในมโนไม่ได้สูงขนาดนี้นะ55//หลบตีน

BYcGRu9CcAEAIq0