[Fic สด Tokyo Ghoul][Amon x Kaneki]Parallel

[Fic สด Tokyo Ghoul] Parallel

Paring : Amon x Kaneki

Rate : NC-17

Story : blood_hana

 

เป็นฟิคสดรวบรวมจากทวิต ภาษาจึงไม่สลวยนัก อย่าแปลกใจ

ปล. เนื่องจากเราตามอนิเมเป็นหลัก เนื้อหาข้อมูลอาจผิดพลาดและไม่แน่นนะคะ แต่จะพยายามให้ตรงทามไลน์ของเรื่องมากถึงมากที่สุด

ปล2. ข้าน้อยประกาศตัวสาวก allคาเนกิ ฟฟฟฟฟฟ

 

++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

Parallel

 

 

 

อาม่อนยังติดตากูลตัวนั้น..หน้ากากสีดำปากแสยะ เผยดวงตาข้างเดียว ทำไมมันถึงร้องไห้ นี่เขากำลังสงสารกูลเหรอ ไม่เข้าใจเลยกูลตัวนั้นบอบบางนัก

งาน ccg ก็มีวันหยุดเขาไม่ได้เข้ากะใดๆ อาม่อนเดินผ่านร้านหนังสือ เขาสะดุดกับเด็กร่างเล็กกำลังถูกพวกนักเลงรังแก3คน หาเรื่องคนอ่อนแอ

 

เฮ้ย ถ้าจะรังแกคนหาเรื่องคนตัวเท่าๆกันดีกว่าไหม อาม่อนทนพวกคนทำรกสังคมไม่ได้เลยไปไล่พวกนั่น ได้ผล..แม้ต้องแลกกับต่อยไป2หมัด

ข..ขอบคุณ

เราเคยเจอกัน? อาม่อนคุ้นหน้านัก เด็กหนุ่มผมดำผ้าปิดตาข้าง?

ไม่ครับ!! เด็กนั้นหน้าซีดตอบ คงกลัวพวกนักเลง เขาก้มเก็บนิยายมีเซนชื่อจากคนเขียน

 

ชื่อคาเนกิ เคน?

ดูจากปกในมีเซนจากนักเขียน คาเนกิรีบรับหนังสือคืนแล้ววิ่งหนีไปเฉย

 

 

 

หลังจากวันนั้นอาม่อนมาร้านกาแฟและก็ได้พบกับคาเนกิอีก

ถึงแม้ว่า..การพบกันนั้น คาเนกิทำกาแฟหกใส่เขาจนต้องรับปิดชอบเช็ดให้ ทำไมเด็กนี่ขี้กลัวนัก ไม่เป็นไร อาม่อนดึงมือสั่นๆนั่นออก ข้อมือบาง

ผมว่าอย่ามาที่นี่เลยครับ คาเนกิบอกหลังจากออกไปส่งหน้าร้าน ทำไมล่ะ? เอาเป็นว่าอย่ามาเลย พูดแล้วก็เข้าร้านไป อาม่อนติดใจ เด็กนี่เป็นอะไร

คาเนกิรู้จำได้ไม่ลืม เขาปะทะกับอาม่อนตอนสวมหน้ากาก อีกฝ่ายเหมือนจำเขาไม่ได้แต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้ คนๆนั้น ccg เป็นคนที่ดีมุ่งมั่น

ทุกคนในร้านนั้นฉลาด ตอนนี้ไม่รู้แต่ซักวันนึงข่าวต้องมาถึงอันเทย์คุ คาเนกิก็ไม่อยากให้อะไรๆยุ่งยากกว่านี้ แต่ดูเหมือนอาม่อนจะเจอเขาอีกครั้ง

 

 

 

 

ที่สวนสาธารณะตอนอ่านหนังสือ คาเนกิคิดว่าไม่สมควรนักแต่ก็..ปฏิเสธไม่ได้ที่จะคุย เขาเริ่มพูดคุย รู้จัก หลายครั้งที่อาม่อนพยายามเข้าหา

อะไรกันนักผู้ชายคนนี้ ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเลยเราเจอกัน3ครั้งแล้ว อาม่อน นั่นคือชื่อฉัน คาเนกิคิดในใจว่าไม่ได้อยากรู้ แต่ก็ยิ้มตอบรับไป

อาม่อนเองก็มีอายุผ่านโลกมาพอสมควรนอกจากเรื่องกูล เขารู้ว่าตัวเองสนใจคาเนกิ ถึงตกใจว่าเพศเดียวกันนี่นะ?แต่เอาเถอะ เขาก็ไม่เกี่ยง

เขาอยากดูแลปกป้องเด็กหนุ่มมหาลัยผ้าปิดตานี่ ดูเปราะบางนัก ในโลกโหดร้ายแบบนี้ อาม่อนไม่อยากจะเสียเด็กคนนี้ มันน่าประหลาดแค่เจอไม่กี่ครั้ง

แถมไม่ค่อยคุยเป็นเรื่องเป็นราว เขากลับ..อยากปกป้องคาเนกิจากทุกสิ่ง รักแรกพบล่ะมั้ง อาม่อนสังเกตเห็นคาเนกิชอบอ่านหนังสือเขาลองหาซื้อมาให้

 

คาเนกิตื่นเต้นจนเผลอแสดงอารมณ์ ข..ขอโทษครับ อายเหลือเกิน อาม่อนส่ายหัวไม่ถือสา

ฉันไม่ค่อยอ่านหนังสือแต่เรื่องราวในนั้นก็น่าสนใจจากเรื่องย่อ งานยุ่งเวลาว่างๆไม่ค่อยมี

คาเนกิมองชายตัวใหญ่ปริบๆ เอ่อ..ถ้าไม่รังเกียจผมจะอ่านแล้วเล่าให้คุณอาม่อนฟังนะครับ อาม่อนชะงักอึ้ง

ค..คือ..แบบว่า ขอโทษนะครับมันดูประหลาด ผมคิดว่าคุณน่าจะอยากอ่านหนังสือก๋เลยอยากช่วย เรื่องราวของหนังสือมีหลายๆอย่างที่ดีมาก คาเนกิหน้าแดง

เราไปเสนออะไรเนี่ย!! คาเนกิอยากฉีกปากตัวเอง อาม่อนหน้าร้อนผ่าว ยิ่งคาเนกิก้มหน้างุดๆเอาหนังสือที่เขาซื้อมาบังหน้ายิ่ง..ให้ตายเถอะ

อ่า..ก็ดี

 

 

 

ตั้งแต่วันนั้นความสัมพันธ์ของอาม่อนกับคาเนกิก็เริ่มขึ้น ตำรวจccgซื้อหนังสือที่อยากอ่านมาให้คาเนกิ แล้ววันต่อมาพวกเขาจะนัดเจอที่สวนสาธารณะ

คาเนกิจะเล่าเรื่องราวในหนังสือให้ฟัง จูเลียตทนไม่ได้ที่โรมิโอตายเลยปลิดชีพตัวเองด้วยมีดสั้น เรื่องราวจบลง อาม่อนฟังแล้วก็คิด เรื่องมันเศร้า

ฉันนึกว่าเป็นนิยายอมตะจบสุขสันต์ซะอีก อาม่อนถอนใจ คาเนกิหัวเราะแห้งๆ เชคเสปียร์ไม่ค่อยแต่งสุขสันต์หรอกครับ อีกอย่างผมว่าก็สมเหตุผล

ศัตรูไม่มีทางรักกันได้หรอกครับ คาเนกิวิเคราะห์ อาม่อนมุ่นคิ้วไม่พอใจ แต่ถ้าเป็นฉัน มันจะต้องไม่จบแบบนี้ ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้จูเลียตมา

อาม่อนซังหัวรั้นกว่าที่คิดนะครับ คาเนกิขำ รอยยิ้มของเด็กหนุ่มเจิดจ้านัก ตำรวจccg มองรอยยิ้มกับใบหน้าสดใส นี่คือแสงสว่างเพียงหนึ่ง

 

 

คาเนกิ นายมีใครอยู่รึเปล่า อาม่อนถาม คนหนุ่มสวมผ้าคาดตาปริบมองงุนงงส่ายหน้าตอบ

 

ฉัน..คิดว่าฉัน..ชอบนาย

 

เพล้ง!!กาแฟในถ้วยตกแตก คาเนกิตาโต

 

ผม..ผม..มีเรียนขอตัวนะครับ

เดี๋ยว!!คาเนกิ!! อาม่อนสาวเท้าวิ่งไล่ พึ่งรู้วันนี้คาเนกิวิ่งเร็วโคตรๆ ไม่ทันแล้วอีกฝ่ายขึ้นรถไฟไปแล้วปฏิเสธสินะ

 

คาเนกิกลับมาหอพัก เขาใจเต้นตึกตัก ไม่นะ..หยุดเดี๋ยวนี้ ทุบอกซ้ายตัวเอง อย่าดีใจสิ..นั่นน่ะมนุษย์และก็โดฟ น้ำตาคลอเบ้า เรามันพลาดที่ใจอ่อน

พลาดที่ยอมให้เข้าหา คลุกคลีจน..เป็นแบบนี้ คาเนกิกลัวเหลือเกิน

วันนึงอาม่อนอาจจำเขาได้ถึงตอนนั้น อาม่อนจะลั่นไกฆ่าเขาหรือไม่?ฟันเขาด้วยควิ้งไหม?

 

 

 

 

คาเนกิไปทำงานร้านกาแฟด้วยสีหน้าหม่นหมอง ไอ้บ้าขี้แหย..ติดต่อกับโดฟคิดอะไรกัน โทกะดักพูดหลังร้านเธอหรี่ตามอง ฉันเห็นมาตลอด3อาทิตย์แล้ว

อั๊ก!!! โทกะบีบคอคาเนกิกดแน่นติดกำแพง ผู้ตัดการบอกให้วางเฉยก็จริง แต่นี่มันเกินทนโคตรหงุดหงิดเลยบอกมาคิดวางแผนอะไร!! ท..โทกะจังฉันก็แค่

อยากโดนหมอนั่นฟาดควิ้งใส่รึไง อยากตายนักเหรอไอ้เดนครึ่งกูล คาเนกิอธิบายไปหมด แต่โทกะไม่พอใจอยู่ดี เธอทิ้งเขาไว้ นายเป็นพวกเราแล้วจำไว้

 

 

 

คาเนกิพยายามหลบหน้าอาม่อน หลายครั้งต่อหลายครั้ง กระทั่งคืนนึง..เขาเดินระหว่างบนถนน กลิ่นของมนุษย์ในตัวเขาดึงดูดกูลเข้าหามันจะกินเขา

อาม่อนมาช่วยทัน เด็กหนุ่มได้เห็นสิ่งที่อาม่อนทำ การใช้ควิ้งฆ่ากูลไม่เหลือซาก เขาตัวสั่น..นี่คือความจริง ถ้าวันนึงเป็นเขาล่ะ คาเนกิ!!

 

ฉันทำงานเป็น ccg อาม่อนสารภาพกับคาเนกิระหว่างพามาพักในห้องคอนโดเปลี่ยนเสื้อผ้าโชกเลือด ขอโทษนะที่ไม่ได้บอก คาเนกิไม่ตอบเขาต่างหากต้องพูด

เขาปิดบังและไม่กล้าบอกนั่งแช่ในอ่างอาบน้ำอีกฝ่าย คืนนี้เจาอาจจะต้องทำเป็นต้องนอนค้างอาม่อนยืนกรานไม่ปล่อยคาเนกิไปเผ่นผ่านกลางดึกมือแตะตาซ้าย

คาเนกิ..โอเคนะ อาม่อนเคาะถาม ค..ครับ!! เขาขานรับ รีบลกๆลนๆลุกจากอ่างผ้าคาดตายังคงปกปิดไว้ จังหวะนั้นเหมือนอาม่อนเข้ามาเอาผ้าเสื้อผ้าให้

เด็กหนุ่มมหาลัยเปลือยเปล่า ต่างฝ่ายต่างหน้าร้อน ทั้งๆที่เป็น ช ทั้งคู่ ตำรวจ ccg ตั้งสติเอาไว้แล้วหันหน้าหนี ขณะเดียวกันคาเนกิรีบหันหลัง

คาเนกิใส่เสื้อผ้าของอีกฝ่ายตัวใหญ่โคร่งจนไม่อาจใส่กางเกงได้ อาม่อนซังคือ..มีกางเกงตัวเล็กกว่านี้ไหมครับ โผล่หน้าจากประตูห้องน้ำเขินๆ

 

 

อาม่อนลองควานหาเล็กสุดคือบอกเซอร์สมัย ม ปลาย คาเนกิใส่ก็หลวมจนหล่นมากองกับพื้นดีชายเสื้อเชิ้ตยาวปิดท่อนล่าง ผ..ผม.. หนุ่มตาเดียวดึงชายเสื้อ

อาม่อนพยายามอย่างมากที่จะอดกลั้นตัวเอง แล้วเลือกไปเปิดทีวีดู คาเนกิจำใจเดินมาทั้งๆไร้กางเกงมานั่งข้าง ต่างคนต่างเงียบ จนอาม่อนเปิดประเด็น

ฉันซื้อหนังสือเล่มนี้มา อาม่อนยื่นนิยายมา คาเนกิเข้าใจว่านี่เป็นการเปิดเรื่องคุย เขายิ้มแล้วรับมาอ่านก่อนสรุปเรื่องราวให้อีกฝ่ายฟังเหมือนเคย

คราวนี้เป็นเรื่องราวบู๊ๆมากกว่า คาเนกิมองนิยายกำลังภายใน ขอโทษนะที่ฉันพูดว่าชอบ อาม่อนขยี้ผมสีดำของหนุ่มร่างเล็ก คาเนกิสะดุ้งตกใจ ช้อนตามอง

ถ้านายไม่อยากรับฉันก็ไม่ว่าแต่..อยากให้เราได้พบเจอแบบนี้ทุกวัน อาม่อนวิสาสะจับมือ

 

คาเนกินายคือแสงสว่างของฉันโลกนี้มีแต่สวะกูลฉันต่อสู้กับมัน ฆ่ามามากมายจนบางครั้งโลกที่ฉันเห็นคือเลือดกับสีดำ นายเป็นสิ่งเดียวที่เจิดจ้าในโลกนี้ของฉัน

 

คาเนกิจุกแน่น หากเมื่อก่อนที่เป็นคน เขาคงเขินอาย ตอนนี้มันเจ็บ..เพราะคาเนกิคนเดิมที่เป็นมนุษย์ไม่มีแล้ว มีเพียงครึ่งร่างโหยหากินคน คาเนกิน้ำตาไหลพราก อาม่อนซัง..ได้โปรดอย่าพูดแบบนี้ ผมมันมันไม่มีค่าพอเป็นแสงสว่างของคุณ

 

คาเนกิน้ำตาไหลพรากสะอึกสะอื้น อาม่อนเจ็บ..นี่เขาถูกปฏิเสธขนาดนี้เลยเหรอ นายคงรำคาญฉันมากใช่ไหม ขอโทษนะ

 

ฉันนอนโซฟา คาเนกินอนเตียงล่ะกันพรุ่งนี้เช้าจะไปส่ง อาม่อนลุกจากโซฟาจะไปหาอะไรดื่ม ขอหลบหน้าไปทำใจ มือเล็กจับข้อมือเขาไว้ ไม่ใช่นะอาม่อนซัง

ผมไม่ได้เกลียดอาม่อนซัง..ผม..ผมแค่ ผมรักอาม่อนซังไม่ได้ ผมตกลงไม่ได้ ฮึก คาเนกิร้องไห้ออกมา ตำรวจccg อึ้งเขากลับมานั่งบนโซฟา ทำไมล่ะ?

ผมบอกไม่ได้อาม่อนซัง ผมกลัวถ้าคุณเกลียดผม ผมคง..เจ็บ มือกำแน่นอกซ้าย อาม่อนเข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายรู้สึกยังไงกับเขา ชายร่างใหญ่ประคองหน้าและจูบ

คาเนกิตาโตตกใจ ตัวแข็ง อาม่อนถอนจูบ ฉันไม่มีวันเกลียดนาย ต่อให้อดีตนายเลวร้ายแค่ไหน ฉันเลือกแล้วที่จะปกป้องนาย คาเนกิน้ำตาไหลพราก ผมขอโทษ

 

 

 

คาเนกิปล่อยตัวให้ตามหัวใจ เขากับอาม่อนเปลือยกาย เด็กหนุ่มตัวเล็กสะดุ้งเฮือก เมื่อแท่งร้อนแทรกมา เจ็บเหรอ อาม่อนจูบพรมหน้าปลอบ พวกเขากอดรัด

อ..อาม่อนซัง ผมจะ..จะ คาเนกิหอบโยน พรวดดด น้ำกามทะลักปลดปล่อย อาม่อนปล่อยในตัวอีกฝ่าย ร่างเล็กกระตุก อุ่น..อุ่นเหลือเกิน เขาซบแผงอกอีกฝ่าย

คาเนกิ..อาม่อนมองใบหน้าหวานน่ารักชุ่มเหงื่อ อีกฝ่ายยังไม่หลับ เด็กมหาลัยยิ้มบางๆ ทั้งสองประสานมือกุมกันไว้ ฉันอยากจับมือนายแบบนี้ตลอดไป

 

ผ้าปิดตานี่ทำไปทำไมเหรอ อาม่อนนึกสงสัยนานแล้วเลยถาม คาเนกิสะดุ้งยกมือปิดตาไว้ ม..ไม่มีอะไรครับตาข้างนี้ผมเสีย โกหกไป อาม่อนเป็นห่วง ดูได้ไหม

อย่า!!! คาเนกิร้องเสียงดัง ถอยห่างจากมือที่กำลังยื่นมาดึงผ้าปิดตา อย่าดู..ขอร้องล่ะ คาเนกิก้มหน้านิ่งกลัว..กลัวเห็นความจริงที่ซ่อนไว้

อาม่อนตกใจแต่ทำนิ่ง เขาติดใจสงสัยแต่..ท่าทางคาเนกิเสียขวัญ บางทีคงเป็นเรื่องเลวร้ายเกินไปที่ไม่อยากให้เขารู้ตอนนี้ ผมขอโทษ คาเนกิพูด

ผมยังไม่พร้อมแต่ผมสัญญา..ซักวันนึงผมจะเปิดผ้าปิดตานี่ให้อาม่อนคุงเห็น คาเนกิพูดทั้งเสียงสั่นคลอน ถึงตอนนั้นเราทั้งสองคง..เผชิญหน้ากัน

ไม่เป็นไร..ถ้าคาเนกิไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร ฉันยินดีจะรับฟังทุกเรื่อง

 

 

 

นั่นคือคำสัญญาที่อาม่อนให้ ไม่รู้เลย..ไม่รู้เลยว่าจะกลายเป็นบททดสอบสำคัญ

 

 

 

คาเนกิหายตัวไป..อาม่อนไม่เจอคาเนกิอีกเลย ฝนขณะเดียวกันตอนที่เขาบุกตึกปะทะกับกูล นั่นมัน..กูลตาเดียว?

ร่างแบบางกูลกับหน้ากากผมสีขาว?

 

เดี๋ยวสิ!!! ทำไมกัน กูลตัวนั้นถึงสบตาเขา กูลตัวนั้นหันหน้าหนีแล้ววิ่งจากไป ทำไมรู้สึกว่าจากนี้ไปจะไม่เห็นกูลตัวที่หลั่งน้ำตานี่ใจถึงโหวง

อาม่อนไล่ตามหลังเสร็จงาน ที่ชานป่าไร้ร่องรอยกูลที่บุกเข้าตึกไม่มีอะไรเลย..กูลตาเดียวนั่นหายไปแล้วเสียงฝีเท้าด้านหลังเขาหันไปเล็งปืน

 

กูลหน้ากากตาเดียวมาหาเขา เรือนผมสีดำนั่นขาวโพลนยุ่งเหยิงเนื้อตัวสกปรกมีแผล พึ่งผ่านการโดนทรมาน? อาม่อนตกใจ กูลนั่นพุ่งเข้าโจมตี

พวกเขาสู้กันจนป่าพังเป็นแถบๆไอ้บ้านี่!!!มันเก่งขึ้น!!! อาม่อนอาศัยจังหวะที่กูลตัวนั้นเข้ามาและยิงกระสุน เปรี๊ยง กระสุนเฉี่ยวสายรัดหน้ากากขาด

 

 

อาม่อนช็อก..

 

คาเนกิ

 

 

เขาจำได้ดีใบหน้าแบบนี้ ร่างเล็กบอบบาง ทำไมกันดวงตาซ้ายที่ผูกผ้าปิดตา ตา..ของกูล นี่มันอะไรกัน

 

อาม่อนซังผมคือคาเนกิ

 

ไม่จริง..แกอย่ามาหลอกฉัน!!! อาม่อนตะคอก คาเนกิมองนิ่ง เขาใช้ควิ้งพุ่งเข้าไป!! กึก!! ปลายโลหะชะงักจ่อคอระหงจนเลือดซิบ ทำไม..คาเนกินายหลอกฉัน

คาเนกิไม่ตอบคำถาม

 

อาม่อนซังผมรักคุ..

หุบปาก!!!ฉันไม่อยากฟังตอบมา!!ทำไม..ทำไมไม่บอก!! ตำรวจccgตวาด กูลผมขาวนิ่งเงียบ เขารู้อยู่แก่ใจดี เราสองคนโดฟกับกูล โชคชะตาแกล้งชัดๆ มันคือบททดสอบหรือไรกัน..คาเนกิเจ็บแต่น้ำตาไหลไม่ออก ตลอดการทรมานเขาได้เรียนรู้ผ่านความเสียใจมามากจนด้านชา

แต่อาม่อนทำให้เขาเจ็บกลางใจ อย่างน้อยๆนี่คงเป็นสัญญาณว่าคาเนกิยังพอเหลือหัวใจความเป็นคน เร่องของเขาก็เป็นเหมือนโรมิโอจูเลียต โศกนาฏกรรม

มันไม่มีวันบรรจบได้ คาเนกิรู้ดีเขาเห็นแก่ตัวจนน่ารังเกียจยอมเผลอไผลทั้งที่ควรรู้ว่ามันจะทำให้เราทั้ง2เจ็บแทบตาย

 

 

อาม่อนซังผมมาเพื่อบอกลา

 

ไม่อยากจากอ้อมกอดของชายคนนี้ ความสุขเหล่านั้น มันช่างอุ่นจนน้ำตาจะไหล แต่ถึงเวลายอมรับความจริง อาม่อนเงยหน้า

 

บอกลา..หมายความว่าไงคาเนกิ?

 

ผมจะไม่มาให้คุณเห็นอีกและถ้าเราเจอกันคราวหน้า คาเนกิหยิบหน้ากากมาสวม เราสองคนคือศัตรู อาม่อนช็อก นี่คือฝันใช่ไหม ไม่จริง..ไม่ตลกนะ!!

คาเนกิ!!! สายลมพัดแรงฮอลจาก ccg บินมา จังหวะนั้นคาเนกิวิ่งหนีหายไปในป่า

 

 

 

 

 

ผ่านมา3ปี คาเนกิถูกแปะเป็นประกาศคนหายในเมืองอาม่อนมองรูปถ่ายในประกาศ รอยยิ้มแสงสว่าง..มาจากกูล คนที่เขาคิดว่าบอบบางอยากปกป้อง แท้จริงแข็งแกร่ง คาเนกิ..รอยยิ้ม น้ำตา sex คำบอกรักกับสัญญามันคือเนื่องโกหกหรือจริง

เขาไม่รู้..ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับคาเนกิ เคน พอสืบเสาะจากเพื่อนๆในมหาลัยกับฮิเดะ จริงอยู่ที่ชอบอ่านหนังสือและอ่อนแอ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า คาเนกิก็อาจจะแสร้งโกหกกับเพื่อนอีก มือกำหมัดแน่น มองกระเป๋าควิ้งของตัวเองที่ไม่ต้องหยิบยืมคนอื่นมาใช้ ฉันจะตามหานายให้ถึงที่สุดคาเนกิ

 

 

และวันนั้นก็มาถึงพวกเขาเผชิญหน้าในฐานะศัตรู คาเนกิเปลี่ยนไปไม่มีท่าทีโลเลใดๆจน..ตัดแขนของเขาขาดข้าง ในขณะเดียวกันแลกกับกระสุนทะลุช่องท้อง

คาเนกิ.. เขาโซซัดโซเซ แต่ฟันลงไปคาเนกิจะตาย อาม่อนจ่อควิ้ง ตาสีแดงนั่นทอดมองดูเศร้าเหลือเกิน ทำไม่ลง..ฆ่าไม่ได้ บ้าจริง!!!อาม่อนกระชากลุก

คาเนกิถูกนำมาซ่อนในตึกร้าง แขนของอาม่อนอีกข้างก็เก็บมาด้วย อาม่อนกุมแผลที่เลือดทะลักเขาอาจจะไม่รอด ถ้าเขาตายล่ะก็ นี่มันโรมิโอจูเลียตรึไงนะ

อาม่อนรู้แล้วว่า..เขาต่างหากที่หลอกตัวเองไม่เห็นสิ่งที่คาเนกิสื่อตลอด อีกฝ่ายพยายามถอย เขาเป็นคนลากคาเนกิมาพัวพันความรู้สึกรักแบบนี้

 

 

อึก!!! เนื้อ..เนื้อ.. คาเนกิตื่น มือกำหมัดแน่น กระหายแล้ว ตาสีแดงมองอาม่อน..เนื้อ.. อาม่อนหน้าซีด อีกฝ่ายกำลังกระหายบาดแผลนั่นทำให้หิว

ห่ะ!!อาม่อนซัง.. มือที่จะเข้าไปถูกจับรั้งไว้ อย่านะ..ไม่ คาเนกิเอาหัวโขกพื้น หนีไป..อาม่อนซัง..ได้โปรด คนผมขาววอนขอทั้งน้ำตา คนตัวใหญ่นิ่ง

คาเนกิพยายามไม่กินเรา อาม่อนตาโต ข..ขอน้องผมไม่อยากกินคุณ ฮึก!!ไปซะ!!! คาเนกิตะคอกพร่ำขอ อาม่อนกำแขนที่ขาดแน่น แล้วโยนใส่ กินซะคาเนกิ

ไม่!!!ไม่เอา!! ม..ไม่!! หมับ!!! อาม่อนเข้ามากอดตาเนกิตาโต กลิ่นเลือดหอมโชยมาชวนน้ำลายสอ กิน..ข้อร้องแค่แขนข้างเดียว ถ้าไม่กินนายจะตาย

คาเนกิ!!! อาม่อนบังคับตะคอก คนผมขาวสะดุ้งผงะ กินซะ.. คนหนุ่มตัวบางมองแขนนั่นและ..เขากิน..กินเข้าไปแล้ว อาม่อนสติพร่าเลือดเสียไปมาก สลบ

 

 

ที่นี่? อาม่อนลืมตาช้าๆ โรงพยาบาล? เขาลุกขึ้นมาแขนถูกพันแผลไว้ เขาแขนขาด1ข้าง หมอมารักษาทำให้ตกใจ

กูล!! ชิ!!ccgนี่ไม่อยากรักษาเลย ช่วยเพราะคาเนกิคุงขอสำนึกเหอะ!!! หมอออกไปสวนทางกับ..เด็กมหาลัยผมสีขาวในชุดดำเดินเข้ามา คาเนกิไม่ใส่ผ้าปิดตาแล้ว หลุบตาหลบอาม่อน เงียบ

 

น่ารังเกียจสินะครับ..ผมไม่อยากกินเลยแท้ๆ คาเนกิยิ้มสมเพชยืนพิงประตู อาม่อนซังผมเคยเป็นมนุษย์แต่..เพราะริเสะจอมตะกละผมถูกปลูกถ่ายอวัยวะใน

อาม่อนติดต่อเรื่องได้ จอมตะกละ..หรือว่า.. ผมไม่อยากมีชีวิตแบบนี้คนก็ไม่ใช่กูลก็ไม่ใช่ ไม่ได้อยากกินคนแต่ก็ไม่อยากทำร้ายกูล ผมเป็นตัวอะไรกัน

อาม่อนพูดไม่ออก เขาทำร้ายคาเนกิโดยที่ไม่รู้อะไรเลยจนตอนนี้ก็ไม่เชื่อใจเต็ม100ด้วย แต่.. นายคือคาเนกิ เคน นี่คือสิ่งเดียวที่เขาเชื่อ

 

นายคือ..คนที่ฉันรัก อาม่อนตอบ เรื่องของเรามันจบไม่สวยหรอกครับอาม่อนซัง ขนาดเชคเสปียร์ยัง.. อาม่อนลุกมากระชากคาเนกิให้ลงมานอนบนเตียง

ฉันไม่เคยชอบเชคเสปียร์ ตอนจบฉันจะบัญญัติเอง อาท่อนกดเสียงต่ำ มือแตะริมฝีปากเล็กๆล้วงข้างในมีเลือดอยู่ คงพึ่งกินใครมาแต่ตอนนี้เขาไม่รังเกียจ

คาเนกิ..ฉันคิดถึงนาย ความเชื่อใจกลับมาเรื่อยๆ เพียงแค่มองตาสีสวย คาเนกิหลับตาแล้วลืมช้าๆ ตาซ้ายเป็นสีแดงดำ แม้ว่าครึ่งนึงผมเป็นแบบนี้เหรอ

ต่างคนต่างจ้องนิ่ง อาม่อนโน้มใบหน้าลงและจูบลงบนตาสีแดงกัดเบาๆ คาเนกิสะดุ้งตกใจ ฉันตัดสินใจแล้วนายก็รู้ฉันรั้นแค่ไหนนี่ ฉันจะปกป้องนายเอง

 

ไม่มีอะไรพูดกันอีก หมอนอกห้องพยาบาลถอนใจแล้วไล่เด็กๆให้ไปวิ่งที่อื่น ห้องนี้คงต้องปิดซักพัก คาเนกิหอบโยน อาม่อนขยับกายเข้ามาแรงและเร็ว

อ..อาม่อนซัง ตรงนั้น.. คาเนกิกำผ้าปูแน่น ตวัดขารัดสะโพก เชิดหน้า อีกฝ่ายรุนแรงกอดแน่นจนหายใจไม่ออก อาม่อนซูดดมกลิ่นกายจากร่างแบบางนี่

คาเนกิของเขาอยู่ตรงหน้าแล้วืเด็กมหาลัยคนนั้นผู้เป็นแสงสว่าง แม้ว่าการได้มามันช่างยากเย็นนัก เขาปลดปล่อยทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ไม่พอ

อาม่อนจูบ มองเข้าไปที่ตาปรือเยิ้มต่างสี คาเนกิ..อย่าไปไหนอีก นายเป็นของฉัน เขากระซิบแล้วกระแทกใส่อีก คาเนกิจิกหลังจนเลือดซิบ

จนกระทั่งพอใจ คาเนกินั่งบนร่างอาม่อน ร่างเปลือยเปล่า ผมสีขาวต้องแสงจันทร์

มองอะไร? ใบหน้าหวานผินมอง พระจันทร์น่ะ นั่งแบบนี้ไม่ดีนะอาม่อนจ้อง

คนผมขาวล้มมานอนทับซุกในอ้อมแขนที่เหลือข้างเดียว

 

ผมขอโทษที่ตัดแขน

ฉันเองก็ยิงท้องนายทะลุ หายกัน อาม่อนไม่ถือสา

 

หนีไปด้วยกันไหมคาเนกิ

 

ไม่ได้หรอก..ผมทิ้งทุกคนไม่ได้คาเนกิลงจากเตียง อาม่อนรั้งข้อมือ..ข้อมือบอบบางนั่นแล้วกุมประสาน ทำไมล่ะฉันสัญญาจะปกป้องนายเอง คนผมขาวยิ้ม

ผมรู้แล้วว่าพลังของผมมีไว้ทำอะไร แล้วทุกอย่างถูกวางไว้หมดแล้ว

 

ผัวะ!! ท่อนไม้ฟาดหลังหัวอาม่อนจะสลบ ขอโทษนะครับ ผมรักอาม่อนซัง ลาก่อน..

 

 

 

 

 

นั่นคือครั้งสุดท้าย..คาเนกิได้จัดการกูลตาเดียวที่เป็นเบื้องหลังความวุ่นวายทั้งหมดลง แต่..ก็แลกด้วยชีวิตตัวเองเช่นกัน อันเทย์คุกับccgสงบศึก

เรื่องทั้งหมดอาม่อนกับ ccg รู้ผ่านโทกะและเจ้าของร้านกาแฟอันเทย์กุ เรื่องของคาเนกิที่สืบเสาะจนค้นพบความจริง กูลกับมนุษย์ลงสัญญาจะอยู่ด้วยกัน

มันคือความปรารถนาที่คาเนกิอยากทำ ช่วงแรกๆคงปรับตัวยากซักหน่อยกับการให้กูลกินนักโทษประหารชีวิตกับศพ บางคนบางกูลมีต่อต้านแต่คิดว่าอีกไม่นาน

มันจะต้องดีขึ้น อาม่อนมายังหลุมศพ คาเนกิ เคน ป้ายที่ไม่มีร่างของคาเนกิเลย เจ้าของร้านกาแฟบิกว่าคาเนกิขอให้เอาร่างของเขาไปทำน้ำตาลลดกระหายหิว

 

 

นายมัน..ใจดีเหลือเกินคาเนกิ อาม่อนยิ้มบางๆ วางดอกเดซี่สีขาว ทั้งที่ตัวเล็กๆแท้ๆฉันมองนายผิดไปจริงๆ บอกจะปกป้อง นายกลับปกป้องพวกเราทุกคน

นายทิ้งฉันอยู่เรื่อย ตีห่างฉันเสมอ คาเนกิ.. อาม่อนลูบชื่อบนป้ายหลุมศพ

 

รักคาเนกิคุงมากเลยนะครับ เจ้าของร้านกาแฟอันเทย์คุมาเยี่ยมเช่นกัน

มาตลอดนี่ก็ผ่านมา6ปีแล้วสินะ อาม่อนพยักหน้า มาสเตอร์ยิ้มละมุน อาม่อนคุงผมมีอะไรอยากให้ดูตามมาหน่อยได้ไหม โดฟอย่างคุณจะยอมไปรึเปล่า

 

อาม่อนตามอีกฝ่ายไปร้านกาแฟอันเทย์คุ โทกะจังอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เจ้าของร้านเตือน ผู้จัดการแน่ใจแล้วเหรอ เมื่อคนแก่พยักหน้าเธอก็ขวางไม่ได้

ประตูหลังร้านเปิดเข้าไปในส่วนนี่มัน..ห้องใต้ดินของร้านลึกมากลงไปจนสุด อาม่อนหยุดอยู่หน้าประตูบานนึง นี่เป็นของอาม่อนคุงแล้วผมจะรอข้างบน

 

อะไร? อาม่อนงุนงงประตูสีแดงเหล็กนี่.. ตำรวจ ccg โลเลและจับลูกบิดเปิด แสงสว่างเจิดจ้า..ในห้องนี้เป็นห้องสีขาวโล่งเตียน มีเตียงๆนึงตั้งไว้

 

ใครน่ะ? เสียงใสถามสั่นๆ อาม่อนพบว่ามีเด็กคนนึงโผล่หัวมาจากหมอนใบใหญ่บนเตียง เด็กน้อยเรือนผมสีขาวยาวยุ่งอายุราวๆ7ขวบสวมกระโปรงขาว ตาสีสวยนั่น

อาม่อนตาโต..เขาเดินเข้าไปใกล้ มือประคองใบหน้าแก้มยุ้ยนั่น เด็กผู้หญิง ตาสีนี่..เขาจำได้ คาเนกิ.. ใคร?ทำไมรู้จักชื่อหนู เด็กน้อยกลัวตัวสั่น

อาม่อนซบหน้าลงกับฝ่ามือนี่มันเรื่องอะไรกัน น่าขันสิ้นดีกูลร้ายจริงๆหลอกพวกเราซะเปื่อยเลย เด็กน้อยยังระแวงอยู่ดวงตาซ้ายนั่นไม่มีเสี้ยวกูลแล้ว

อาม่อนล้วงหยิบนิยายเรื่องสั้นเล็กในโค้ท ตั้งแต่คาเนกิหายไปเขาก็เริ่มสนใจอ่านหนังสือเอง มันคงติดนิสัยมา แล้วยื่นให้ เด็กผมขาวรับมาดูท่าจะชอบ

 

 

มากับฉันนะคาเนกิ มือแกร่งยื่นมา ฉันจะปกป้องนายเอง เด็กน้อยมองมือสลับหน้า คาเนกิวัย7ขวบวางมือตอบกล้าๆกลัวๆงุนงง ก่อนจะยิ้มเพล่

จากนี้ไปฉันจะได้ทำตามสัญญา..ฉันจะปกป้องนายเองคาเนกิ

อาม่อนจูงมือเด็กผมขาวยาวยุ่งออกจากห้องใต้ดิน สู่โลกอันกว้างใหญ่โลกอันโหดร้ายนี้พังทลายด้วยแสง

 

 

แสงสว่างและความหวัง คาเนกิคือคนๆนั้น อาม่อนยิ้มอ่อนโยน นายยังคงเป็นแสงสว่างเสมอ และตอนนี้ฉันจะเป็นแสงสว่างให้นายด้วยเช่นกัน

 

 

 

FIN

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

มันคือฟิคสดบอปโตเกียวจริงๆจังอันแรกเลย 555 ตอนแรกเริ่มจากนักชิมคาเนกิ ตอนนี้มาอาม่อนคาเนกิ

ดาเมจตอน 4 อาบน้ำได้โมเอ้มาก ท่าสะดุ้งเฮือกๆน่ารังแกไปใหญ่

 

วาดรูปประกอบฟิคสดใสด้วย

 

tokyo1

 

และก็ตอนนี้ทวิตแต่งตอนพิเศษ เมื่อคาเนกิโตเป็นสาว ม ต้น อายุ 13 อาม่่อนก็ปาไป 44 แล้ว

รูปของคาเนกิที่กลายเป็นหญิงแล้ว

 

tewgdfhy1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10 thoughts on “[Fic สด Tokyo Ghoul][Amon x Kaneki]Parallel

  1. อ๊าาาาาาาาาา น้ำตาจะไหลแต่งคู่นี้ด้วย แบบส่วนมากจะเห็นอวยทสึกิยาม่าแทน จะรอต่อไปค่ะเป็นกำลังใจให้นะคะ ><

  2. อาม่อนคือผู้ชายที่ควรค่าแก่การเป็นแบบอย่างค่ะ อ่านมังงะนี่หญิงมาถอดผ้าต่อหน้าฮีต้องทำสมาธิวิดพื้นทั้งคืนเลยทีเดียว 555555 สำหรับคาเนกิคือน่ารัก(ตอนผมดำ)คือมีรังสีน่ากินอ่ะค่ะ (สึเกย์เข้าสิงไปชั่วขณะ) ตอนอาบน้ำนี่รูปร่างอื้อหืม .. ^%*%*$%(* ก็ตามฟิคสดตั้งแต่ในทวิตเหมือนเคย คืออาม่อนเรื่องนี้นี่รักจริงจัง แต่เราอยู่ร่วมกันไม่ได้ โอ้วว จอร์ทท มันเศร้าตรงนี้แล T__T ตอนนี้คาเนกิเปิดฮาเร็มได้ทั้งเรื่องแล้วค่ะ อาม่อน อูตะ น้องเมีย(?) สึกิชิมะ โยโมะ ยังเหลือใครอีก อ้อ .. คาเนกิสองเวอร์ชั่น เดี๋ยวๆ สรุปที่เม้นมานี่มันเกี่ยวกับฟิคมั้ย 55555

    • อาม่อนซังคือสุภาพบุรุษอยู่นะ 5555 คาเนกิน่ารักมากกด ผมดำนี่โมเอ้ ผมขาวก็เท่แถมราชินีออกอีก อาบน้ำนี่อื้อหือเลย ปรือตายั่วมาก เราเป็นบ๋อยไม่ทนปล้ำแม่งแล้ว ฟฟฟฟ เรา allคาเนกิ กินกับอะไรก็อร่อย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s