[Fic reborn][1827]อดีตพ่อนกแม่ปลา (นายตัวร้ายสู่วิวาห์กำมะลอ Side story) //Part3

 

 

 

 

[Fic reborn] อดีตพ่อนกแม่ปลา (นายตัวร้ายสู่วิวาห์กำมะลอ Side story)

Paring   : 1827 (hibari x tsuna)

Rate      :  PG 13

Story     : blood_hana

 

เนื่องจากที่เด็กดีแบนถาวร..เหอๆ เลยเอามาลงในนี้ละกัน

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

อดีตพ่อนกแม่ปลา  3

 

 

 

 

“สึนะจัง วันนี้ฮารุกลับก่อนนะ แบบว่า..คุณแม่ฮารุไม่ค่อยสบาย เพราะงั้น…” สึนะละมือจากการเก็บเลคเชอร์ใส่กระเป๋าถือสีส้ม มองหญิงสาวผมดำตัดบ๊อบส้นกำลังยกมือไหว้เหนือหัว กล่าวขอโทษเธอ

“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องร้านดอกไม้ ฉันจัดการเองคนเดียวได้อยู่แล้ว” ร่างเล็กผมสีน้ำตาลฟูฉีกยิ้มตอบกลับ ทำเอาเพื่อนสนิทของเธอโผเข้ากอดแน่น เสียจนสึนะรู้สึกหายใจหายคอไม่ทั่วปอด

 

“ขอบใจมากนะ สึนะจัง ฝากขอโทษบอสด้วยนะจ๊ะ”  ฮารุคว้ากระเป๋าสีเขียววิ่งออกไปจากห้องบรรยายรวม พร้อมโบกมือลาให้หญิงสาวผมน้ำตาล

 

สึนะโบกมือหยอยๆ ตอบ เมื่อไร้ซึ่งร่างของสตรีผมดำแล้ว เธอจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

 

“เฮ้อ…นี่เรา  ต้องไปทำงานพิเศษคนเดียวอีกแล้วเหรอเนี่ย เคียวโกะจังก็ไปงานเลี้ยงจบของพี่เรียวเฮอีก” เสียงใสน่ารักบ่นงึมงำกับตัวเอง ก่อนจะคว้ากระเป๋าถือสีส้มสดใสเดินออกไปจากห้องบรรยายที่เหลือนักศึกษาเพียงน้อยนิด

 

 

 

 

เอี๊ยด!!

 

 

รถประจำทางจอดลงหน้าป้าย ผู้โดยสารค่อยๆทยอยลงจากรถ และหนึ่งในนั้นคือ ซาวาดะ สึนะโยชิ

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลสดใส มองร้านดอกไม้ขนาดกลางเบื้องหน้า ตั้งอยู่ริมถนนตรงเลยป้ายรถเมล์ไปราวๆ สองช่วงตึก  ตึกสองแถวที่ถูกจัดแต่งให้สดใส ด้วยสีสันของช่อดอกไม้งามตา ส่งกลิ่นหอมหวนจางๆ ชวนเคลิบเคลิ้ม ตัวตึกทาสีขาวสะอาดสะอาด ชวนให้ดูสบายตายิ่งขึ้น ประกอบกับหน้าต่างของร้าน ทำเป็นกระจกสูงตั้งแต่พื้นถึงเพดาน สไตล์โมเดริน์  ทำให้เห็นภายในร้าน ที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ หลากสีสัน เบ่งบานวดความงดงามของพวกมันแก่สายตาผู้ที่ผ่านไปมา

 

ขาเพรียวใต้กระโปรงสีขาวยาวครึ่งเข่า สวมรองเท้าคัทชูสีชมพูสนเตี้ย ก้าวเดินเข้าไปจนถึงหน้าร้านดอกไม้ ที่ติดป้ายไว้ว่า
‘fall love flowers’ แล้วใช้มือผลักประตูติดกระดิ่งเล็กๆไว้หน้าร้าน

 

 

กรุ้งกริ้ง!!

 

 

“ซือจางงง  มาแล้วเหรอลูก~ “ เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นจากลังดอกไม้  ร่างสูงผมทองสว่าง อายุระนามราวๆ 25 ซึ่งถือว่าเป็นรุ่นพี่ของสึนะ อยู่ในเสื้อยืดสีม่วง กางเกงยีนส์ขากระบอกสีน้ำเงิน สวมฟอร์มผ้ากันเปื้อนสีเขียวแบบที่ร้านดอกไม้เข้าใส่กัน วิ่งปราดเข้ามาหาร่างเล็กผมน้ำตาล ทั้งใบหน้าเปื้อนยิ้มร่าเริงเช่นทุกครั้ง

“สวัสดีค่ะ รุ่นพี่โมโมะ วันนี้เคียวโกะจัง กับฮารุจัง ติดธุระ นะคะ” หญิงสาวรีบกล่าวขอโทษแทนเพื่อนๆทั้งสองที่ไม่อาจมาทำงานให้ได้

 

“ไม่เป็นไรๆ ฉันไม่ถือโทษโกรธหรอก ฮ่าๆๆ” โมโมะ หนุ่มรุ่นพี่มหาลัยเดียวกัน ซึ่งเรียนจบไปแล้ว หันมาเปิดกิจการร้านขายดอกไม้ โบกไม้บอกมือ หัวเราะร่า  ทำให้สึนะโยชิ รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

 

“ถ้างั้นหนูเข้าไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” ใบหน้าน่ารักฉีกยิ้มหวานสดใสราวกับแสงตะวันออกมา ทำเอารุ่นพี่หนุ่มหน้าร้อนผ่าวไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบหัวเราะเสียงดังตามสไตล์คนอารมณ์ดีกลบเกลื่อนอาการผิดแผกเมื่อครู่ พลางเกาศีรษะแรงๆ จนผมเผ้ายุ่งเหยิง

 

“ฮ่าๆๆๆ ชุดอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อหลังร้านนะ ซือจัง”

 

 

ดวงตาสีส้มลอบมองแผ่นหลังเล็กของเด็กรุ่นน้องหายเข้าไปหลังร้าน  มือหนายกขึ้นมากุมอกซ้ายพร้อมๆกับรอยยิ้มอิ่มเอมใจ เช่นเดียวกับสายตาที่เต็มไปด้วยความรักที่เขาไม่กล้าส่งออกไปให้เด็กสาวคนนี้ซักที

 

“น่ารักจริงๆเลยนะ ซือจังเนี่ย…”

 

 

.

.

 

 

ร้านดอกไม้วันนี้ค่อนข้างเงียบเหงาพอสมควร  สึนะถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางหยิบกรรไกรตัดแต่งกิ่งกุหลาบสีแดงเสียบเข้าแจกันสีน้ำเงินสวย อยู่บนโต๊ะกระจกใส

“วันนี้คนน้อยจังเลยนะคะ รุ่นพี่โมโมะ”

 

“ไม่เป็นไรหรอก กิจการดอกไม้ก็อย่างงี้แหละ” หนุ่มผมทองกล่าวทั้งรอยยิ้ม ทั้งๆที่เป็นถึงมาสเตอร์ ควรจะวิตกกังวลเรื่องนี้มากสุด กลับยังคงนั่งสบายๆ ทั้งคางจิบกาแหอยู่ตรงหน้าเธอ

“แหม..แต่แบบนี้ หนูรู้สึกไม่ดีเลยนี่คะ รับเงินของวันนี้ ทั้งๆที่ยังทำรายได้ให้ร้านไม่ได้เลย” ดวงหน้าหวานบ่นอุบ ประกอบกับเกรงใจคนหนุ่มตรงหน้าอีกต่างหาก

 

“ไม่หรอกน่า..อย่างน้อยๆ วันนี้ฉันก็ได้เห็นดอกไม้งามที่สุด นับว่าคุ้มแล้วล่ะ” เสียงทุ้มดูอ่อนโยนลง จนดวงหน้าหวานเลิกคิ้ว ร่างเล็กเอียงคอเล็กน้อยมองรอยยิ้มหวานๆของคนหนุ่ม ทั้งแววตาฉงน

 

“ดอกไม้งาม? มีดอกไม้สายพันธุ์ใหม่ด้วยเหรอคะ? “  คำถามของสึนะถึงกับทำเจ้าของร้านแป้ก มือที่รองรับคางถึงกับไถลพลาด จนหน้าคมคายเกือบฟาดลงกับโต๊ะ ดีที่รั้งไว้ทันท่วงที  ก่อนจะเอามือนั่นขึ้นมาลูบหลังคอพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ

 

“ฮะๆๆ ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกนะ ซือจัง แบบว่า…”

 

“แบบว่า?”

 

 

“ฉันหมายถึง..ซื…”

 

 

 

 

กรุ้งกริ้ง!!!

 

 

กระดิ่งหน้าร้านสั่นดังขึ้น ทำให้หญิงสาวผมสีน้ำตาลฟูเด้งตัวลุกจากเก้าอี้ แล้วรีบวิ่งไปต้อนรับการมาเยือนของลูกค้า ทิ้งให้ชายผมทอง นั่งกุมขมับ เคาะหัวตัวเองแรงๆ จิ๊ปากไม่พอใจกับมารผจญที่บังอาจมาขัดบรรยากาศโรแมนติกแบบนี้!!!

 

 

 

ร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาล อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีเขียววิ่งกระหือหอบมายังหน้าร้าน แล้วปั้นยิ้มสดใสให้แก่ลูกค้าผู้มาเยือน  “ยินดีต้อนรั..คุณฮิบาริ!!!!”

 

พลัน!!คำกล่าวทักทาย กลายเป็นน้ำเสียงตื่นตระหนก  ตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองบุรุษร่างสูงเรือนผมสีดำสนิท ในชุดสูทสีเดียวกัน เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย สุขุม เยือกเย็น ชวนให้นึกถึงท้องฟ้ายามรัตติกาล

 

ชายหนุ่มคนนั้น..คนที่เธอเดินชนตอนไปเที่ยวกับพวกเคียวโกะ ฮารุ คนที่ช่วยเธอซึ่งนอนสลบไม่ได้สติข้างถนน

 

ใบหน้าคมคายปรายตามองร่างเพรียวบางที่ยืนกุมมือแน่น ตัวเกร็งจนเห็นเม็ดเหงื่อชุ่มใบหน้าเด่นชัดครู่หนึ่ง ก่อนจะพาขายาวใต้กางเกงแสลตตรงไปยังช่อดอกไม้หลากสีสัน หลากหลายชนิด ถูกจัดวางเป็นหมวดหมู่ไว้งามตา

สึนะมองใบหน้าหล่อเหลา ชวนสะกดสายตาสาวๆ ทั้งสีหน้าเลิกลั่ก เธอไม่รู้ว่าจะพูดคุย หรือรับมือกับคนหน้าตายไร้อารมณ์ผู้นี่อย่างไรดี  จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตากำหมัดแน่น รวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมด เดินเข้าไปถามอีกฝ่ายทั้งรอยยิ้ม

 

 

งานคืองานเจ้าค่ะ!!ปลาสู้ตาย!!! >o<

 

 

“อะ..เออ..จะรับดอกไม้แบบไหนดีคะ?”  สิ้นคำถามของหญิงสาว  ตาคมกริบสีนิลตวัดมองหน้าอีกฝ่าย..นานเสียจน…สึนะขนลุกซู่ กลัวว่าจะทำให้คนๆนี้ไม่พอใจ

 

 

ถ้าเป็นแบบนั้นละก็..ซวย!!ซวยแน่!! ToT

 

 

 

“ไม่รู้…” ปากหนาได้รูปขยับ เปิดปากพูดเป็นครั้งแรก หลังจากที่ยืนเงียบกดดันคนตัวเล็กอยู่นาน

“ฉันไม่รู้จะซื้อดอกไม้อะไร รู้สึกตัวอีกที ก็เข้ามาในร้านแล้ว”  คำตอบของฮิบาริ  ทำเอาสึนะเหงื่อตก อยากจะขำแต่ก็ไม่กล้าขำ กลัวคนๆนี้บีบคอตายคามือ  ปากอิ่มยิ้มแห้งๆออกมา อดคิดไม่ได้ว่า บุรุษร่างสูงผมดำตรงหน้ามีสติดีอยู่รึเปล่าเนี่ย?

 

 

“จะใช้ในโอกาสพิเศษอะไรหรือเปล่าคะ ถ้าไม่รังเกียจ ให้ฉันจัดให้ไหมคะ “  สตรีผมสีน้ำตาลฟูเสนอความคิดให้อีกฝ่าย  ฮิบาริจ้องมองใบหน้าหวานรัก กำลังฉีกยิ้มจนเห็นฟันขาว รอยยิ้มน่ารักชวนละลายหัวใจหนุ่มมานับต่อนับนั่นครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเล็กน้อยตอบ แล้วเดินไปนั่งรอตรงมุมที่นั่ง สำหรับลูกค้า

 

 

“ซือจัง? เกิดอะไรขึ้นเหรอทำไมดูเงียบๆจัง” เสียงทุ้มแผ่วเบาของมาสเตอร์ดังขึ้น เจ้าของร้านเดินออกมาดู หลังจากที่เขาสังเกตเห็นว่าการสนทนาระหว่างลูกค้ากับพนักงาน ดูเงียบๆ ไร้ชีวิตชีวาผิดปกติ   ใบหน้าหวานน่ารักหันกลับมามองตอบหนุ่มรุ่นพี่ก่อนจะกระซิบเสียงค่อย ตอบอีกฝ่าย

“พอดีลูกค้าเขาค่อนข้างเป็นคนเงียบๆอะค่ะ งั้นหนูของตัวไปจัดดอกไม้ก่อนนะคะ” สึนะโค้งตัวเดินผ่านชายหนุ่มผมทองหายเข้าไปหลังร้าน  ทิ้งให้รุ่นพี่โมโมะมองแผ่นหลังเล็กบางนั่นทั้งสีหน้างวยงง ก่อนกลับมามองมุมพักผ่อนสำหรับลูกค้า ปรากฏหนุ่มร่างสูงอายุระนามอ่อนกว่าเขาปีสองปี  นั่งไขว่ห้างเปิดนิตยสารอ่านเงียบๆ ไม่มีท่าทีสนใจรอบด้าน

 

 

-ไอ้หนุ่มนี่..คงไม่ได้มาจีบซือจังหรอกนะ? –

 

 

 

 

 

 

เวลาล่วงเลยไปเกือบๆสองชั่วโมง ฮิบาริเปิดนิตยสารบ้านและสวนถึงหน้าสุดท้าย ก่อนจะปิดแล้ววางลงบนโต๊ะรับแขก จังหวะเดียวกันเขาเห็นร่างเล็กของสาวผมสีน้ำตาลฟูไว้ยาวประบ่าเดินออกมาพร้อมช่อดอกไม้สีขาวจัดแต่งไว้อย่างงดงามได้อย่างเหลือเชื่อ จนตาสีดำอดเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ

 

 

สึนะยิ้มขึ้น แล้วกระชับช่อดอกไม้สีขาวในมือ พร้อมอธิบายดอกไม้ที่เธอไปนั่งคิดนั่งจัดเองกับมือ

“ฉันคิดว่าคุณคงเห็นสีดำจนเบื่อแล้ว เลยคิดว่า ถ้าได้ดอกไม้สีขาวบ้างก็คงจะดี ฉันเลือกดอกกล้วยไม้ขาวมาจัด แบบว่า ความหมายมันคือ ความมุ่งมั่น และก็ หมายถึง ความรักแสนบริสุทธิ์ด้วย”

 

ฮิบาริลอบมองใบหน้าหวานที่กำลังอธิบาย พลางมองดอกไม้ในช่อ ด้วยสีหน้าแววตา เต็มไปด้วยความอบอุ่น อ่อนโยน  ผิดกับท่าทีเปิ่นๆของเธอที่แสดงให้เห็นตลอดเวลานั่น..

 

 

 

 

เจ้าสัตว์กินพืชนี่..แปลกจริงๆแหะ

 

 

 

หญิงสาวร่างเล็กรู้สึกว่า อีกฝ่ายนั่นเงียบเกิน แถมกำลังจ้องมองดอกกล้วยไม้ในช่อนั่น ด้วยแววตาเรียบสนิท เสียจนเธอคิดว่า เขาคงไม่พอใจเป็นแน่  ปากอิ่มเม้มแน่นกับความกดดันเบื้องหน้า  ดวงตากลมโตมองดอกไม้สลับกับคนหนุ่มสูทดำ อย่างล่อกแล่ก ก่อนจะกล่าวต่อเสียงตะกุกตะกัก

 

“ถะ..ถ้า ไม่พอใจ ฉันจะ…”

 

 

“เท่าไหร่?” เสียงทุ้มดังขึ้น ทำเอาสึนะถึงกับฉงน

 

“เอ๋!!?”

 

“ฉันถามว่าเท่าไหร่?” หนุ่มผมดำเน้นย้ำอีกครั้ง  สึนะถึงกับเหวอแล้วรีบบอกราคาช่อดอกไม้ทันที  ร่างสูงลุกขึ้นจากโซฟาสีฟ้าอ่อน ควักแบงค์ในกระเป๋าตังค์ทำจากหนังราคาแพงออกมายื่นให้อีกฝ่าย พร้อมกับรับช่อดอกไม้ออกไปจากร้าน

 

สึนะมองแผ่นหลังกว้างที่หายเข้าไปในรถเบนซ์สีดำคันหรูที่จอดสนิทอยู่หน้าร้าน เมื่อรถขับออกไปจนลับตา ดวงตากลมโตสีน้ำตาลหลุบมองจำนวนเงินในมือ

 

“จ่ายให้มาเยอะขนาดนี้ เงินทอนก็ไม่เอา แปลกคนจริงเชียว”

 

 

 

 

 

TBC

One thought on “[Fic reborn][1827]อดีตพ่อนกแม่ปลา (นายตัวร้ายสู่วิวาห์กำมะลอ Side story) //Part3

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s