[Fic KnB][Akakuro]Bloody Complex//Part8

 

 

[Fic  Kuroko no Basket] Bloody Complex

Paring : Akashi x Kuroko ( Akakuro)

Rate    : Nc-17 , incest , yandere

Story   : blood_hana

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

Bloody complex 8

 

 

 

สายลมยามเช้าของวันชวนสดชื่นใจยามสูดดม อาคาชิ เซย์จูโร่ กวาดมองวิวสวนด้านนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอ้ารับลมเย็นสบายหอบเอากลิ่นหอมดอกกุหลาบจางๆในสวนลอยเข้ามาในห้องอาหารกว้างใหญ่ โต๊ะอาหารยาวทำจากไม้ราคางามตั้งตระหง่าอยู่กลางห้อง อาหารเช้าของวันที่เขาต้องลงมือทำเองด้วยสาเหตุธุระด่วนของบิดาทำให้เหล่าพ่อบ้านกับคนใช้ทั้งหมดต้องออกไปจากคฤหาสน์หลังใหญ่หลังนี้ 

 

ติ๊ก..ติ๊ก…ติ๊ก..

 

เข็มนาฬิกาตั้งพื้นเดินทุกวินาที นัยน์ตาสีแดงเรียวคมเหลือบมองหน้าปัดนาฬิกา..ตอนนี้เป็นเวลา 7 โมงครึ่งแล้ว ก่อนตวัดตาออกไปยังบันไดหินอ่อนตรงห้องโถงใหญ่ที่ยังไร้วี่แววของบุคคลอีกคนหนึ่งที่ร่วมชายคาด้วยกัน คนหนุ่มมุ่นคิ้วไม่พอใจถอดผ้ากันเปื้อนพับวางเอาไว้กับโต๊ะทานข้าว แล้วเดินออกไปจากห้องอาหารขึ้นบันไดไปยังชั้นสองก่อนจะหยุดฝีเท้าลงหน้าบานประตูห้องนอนห้องหนึ่ง

 

แอ๊ดดดดดด

 

แสงสว่างจากด้านนอกฉายผ่านช่องประตูสี่เหลี่ยม ทอดยาวไปยังเตียงกว้างสี่เสายับยู่กลางห้องนอนที่ปิดไฟปิดม่านจนมืดตึบไปหมด ดวงตาสีแดงคมจับจ้องไปยัง..ร่างเล็กๆบอบบางนั่งคุดคู้แนบชิดติดหัวเตียงในซอกหลืบในสภาพไร้อาภรณ์ใดๆ มีเพียงผ้าห่มที่ถูกหยิบยกมาปกปิดอกนูนอิ่มที่ยังคงเต็มไปด้วยรอยช้ำมือจากการบีบเคล้น

“จะอยู่แบบนั้นจนตะวันส่องก้นเลยรึไง คุโรโกะคุง”   อาคาชิพูดเจือเสียงหงุดหงิด เขายืนเท้าสะเอวอยู่ตรงประตูไม่ก้าวขาเข้ามาในห้องนอนน้องสาวต่างแม่อยู่ท่ามกลางแสงอรุณยามเช้า ในขณะที่สตรีร่างเล็กกลับเร้นกายอยู่ในห้องมืดๆ

 

“……..”  ไม่มีเสียงตอบรับจาก คุโรโกะ เท็ตสึยะ หน้าหล่อเหลาชักสีหน้าไม่พอใจ มือแกร่งกำหมัดแน่นกำลังจะก้าวเท้าเข้าไปด้านใน..หากแต่ปลายเท้ากระทบเข้ากับกองเสื้อผ้ากระจัดกระจายบนพื้น

 

 

ชุดนอนตัวใหญ่สีขาวผ้าลื่น..กับกางเกงในสีน้ำเงินขอบดำ..เสื้อผ้าของ ‘อาคาชิ เซย์จูโร่’

 

 

ก้อนน้ำลายเหนียวหนืดจุกแน่นในลำคอ อาคาชิเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นแนวเส้น นัยน์ตาสีแดงเรียวคมไหววูบด้วยความสำนึกผิดก่อนจะย่อตัวลงมาเก็บเสื้อผ้าของเขาที่ถอดเควี้ยงทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนวานขึ้นมา แล้วเดินหันหลังกำลังจะก้าวขาออกไป ทว่า..เสียงหวานเรียบไร้อารมณ์กลับดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ทำให้เท้าทั้งคู่ชะงักนิ่ง

 

“อาคาชิคุง..ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง?” คุโรโกะถามก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาจากหัวเข่า..ด้วยใบหน้าเจิ่งนองน้ำตา คนถูกถามหยุดหายใจชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆเหลียวหลังมาสบตาสีฟ้ากลมโตแดงก่ำบวมเป่งจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน ริมฝีปากน้อยๆสั่นระริกจนได้ยินเสียงฟันขบ

 

 

แววตาไร้อารมณ์..กลับเต็มไปด้วยคำถามจากการกระทำของเขา..

ฉีกกระชากย่ำยีความไว้วางใจจนหมดสิ้น

 

 

 

“ฉันเป็นน้องสาวของอาคาชิคุงนะ..เรื่องแบบนี้มัน..” 

“รีบอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ให้เวลาแค่ 15 นาทีอาหารเช้าอยู่ข้างล่าง ฉันไม่อยากไปโรงเรียนสาย” เสียงทุ้มตัดบทคำถามพร่ำเพ้อเหล่านั้นแล้วเดินออกไป มือแกร่งปิดประตูห้องนอนยืนก้มหน้าลงต่ำพิงบานประตู..เขาได้ยินเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาจากด้านใน..ชายหนุ่มไม่รู้จะทำสีหน้าเช่นไร..ไม่รู้ว่าสถานการณ์เช่นนี้ควรทำตัวเช่นไรกับสิ่งทีเกิดขึ้นเมื่อคืน

 

 

..พรหมจรรย์น้องสาวต่างแม่ได้ถูกเขาฉีกกระชากไม่มีชิ้นดี..สะบั้นขาดซึ่งศีลธรรมอันดีงาม

 

 

มือแกร่งยกขึ้นมากุมขมับเดินก้มหน้าก้มตาเข้าห้องน้ำชั้นล่าง ตรงไปยังอ่างล้างหน้าแล้วหมุนก๊อกเปิดน้ำเอาฝ่ามือทั้งสองมารองรับน้ำทีไหลลงมา น้ำ..เย็นเยียบถูกกวักเข้าล้างหน้าสองสามทีก่อนที่เจ้าตัวจะตักตวงน้ำครั้งสุดท้ายล้างหน้าอีกครั้งแล้วจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองกระจก  ดวงหน้าหล่อเหลามองเงาสะท้อนของตนเอง…ดวงตาสีแดงเรียวคมจ้องมองปากที่กำลังหยักยิ้มขึ้น..ช่างดูบิดเบี้ยวจนไม่น่าเชื่อว่านี่หรือคือความรู้สึกที่มีต่อการขืนใจน้องสาวต่างแม่ 

 

 

ทั้งที่ควรจะขยะแขยงต่อสิ่งที่ทำ รู้สึกหดหู่ผิดบาปในใจ

รอยยิ้มหยันนี่คืออะไรชัยชนะที่ปรารถนาจักครอบครองเช่นนั้นหรือ?

 

 

“นี่มันเรื่องบ้าอะไร..ทำไมเราถึงยิ้ม?”  อาคาชิถามตัวเอง ใบหน้าของเขาช่างดูวิปลาสเหมือนคนบ้า ที่เหมือนจะรู้สึกเสียใจขณะเดียวกันกลับมีบางมุมที่ดูสะใจไม่ใช่น้อย สองสิ่งที่ปรากฏทำให้เขาทนมองกระจกอีกต่อไปไม่ไหวเดินหนีออกโดยทิ้งความสงสัยเอาไว้เบื้องหลัง

 

.

.

.

 

 

รถลีมูซีนขับเคลื่อนไปตามท้องถนนทอดยาวเบื้องหน้าขยับและหยุดอย่างเป็นจังหวะๆ ตามการไหลของเส้นทางรถยนต์ ไฟจราจรเปลี่ยนจากสีเขียวกลายเป็นสีส้มกระพริบสามทีก่อนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง รถรับส่งทายาททั้งสองแห่งตระกูลอาคาชิกระตุกหยุดนิ่งอยู่กับที่อีกครั้ง   บุตรชายผู้มีหน้ามีตาในสังคมทอดมองวิวนอกกระจกรถ..มองฟุตบาตที่เต็มไปด้วยเด็กนักเรียนหลากหลายสถาบันกำลังเดินทางแต่เช้าแต่แช่โดยมีจุดหมายปลายทางเดียวกันคือการเข้ารั้วโรงเรียนให้ทันเวลา

 

ดวงเนตรสีแดงปรายมองอีกหนึ่งร่างที่นั่งอยู่ข้างกายบนเบาะหลังสุดของรถเช่นเดียวกันกับเขา เด็กสาวร่างเล็กๆตัวแบบางในชุดนักเรียนเทย์โควปีสาม..เรือนผมสีฟ้าอ่อนชี้ยุ่งกระเซิงยาวประบ่าได้รับการหวี่แต่งให้ตรงขึ้น แม้ว่าด้วยพื้นฐานของเส้นผมหนาทำให้ไม่ว่าจะพยายามทำให้เรียบเพียงใดสุดท้ายก็ชี้กระดกอยู่ดี ดวงหน้าขาวซีดไร้อารมณ์เฉกเช่นตุ๊กตาญี่ปุ่นนั่งเหม่อมองมือเล็กที่วางลงบนหน้าตัก อาคาชิไล่ตามองไปลงไปยังต้นขาขาวๆที่โผล่มาจากกระโปรงสีดำสั้น..ชายกระโปรงร่นมาขึ้นมาเล็กน้อยแย้มให้เห็นรอยจ้ำแดงช้ำเป็นจุดเล็กๆ

ความรู้สึกกระหายน้ำกลับมาอีกครั้ง..อาคาชินึกถึงกิจกรรมเมื่อคืนวานเขาได้สติทุกประการ และจำได้ว่าสร้างรอยสีกุหลาบเหล่านั้นบนต้นขาอ่อนมากมายแค่ไหน..ใต้กระโปรงนั้นรวมถึงหลังเสื้อผ้ายังคงมีรอยรักของเขาตราตรึงเอาไว้..กระตุ้นจนเผลอเลียปากแห้งผาก..อดใจไม่ไหวให้นึกถึงดอกไม้ช่อตูมดอกงามที่ลงมือทำให้เบ่งบานในยามแรกแย้ม

 

“!!!!!!!!!!!”

 

ร่างเล็กๆสะดุ้งโหยงสุดตัวทันทีที่เขาเขยิบเข้าไปใกล้แบบไม่ให้ทันตั้งตัว คุโรโกะกำลังจะอ้าปากร้อง แต่ก็มือหนาตะปบปิดปากสนิทอย่างรู้ทัน

 

“ถ้าให้คนอื่นรู้คงไม่ดีใช่ไหมคุโรโกะคุง”

 

อาคาชิกระซิบข้างใบหูน้อย พิศมองใบหน้าไร้อารมณ์ถือดีจองหองเหล่านั้น บัดนี้กลับซีดเซียวลงไปกว่าเก่า ดวงตากลมโตสีฟ้าสวยเบิกกว้างสั่นคลอน..เอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาของเขา ทั้งที่ปกติมักจะเขม็งมองสบตาตรงมาอย่างไม่เคยหวาดหวั่น

 

สำหรับหญิงสาวการถูกข่มขืนคงเป็นเรื่องเลวร้ายเหมือนตายทั้งเป็น  เธอผู้แสนเยือกเย็นกับสีหน้าไร้อารมณ์ที่เคยชูคอมาดมั่น

กลับกลายเป็นลูกนกปีกหัก..เส้นชีวิตตายหรือรอดในอุ้งมือราชสีห์

 

 

มือแกร่งวางลงบนหน้าขา..สาวผมฟ้าตัวสั่นเท้า..สั่นจนสัมผัสได้บนฝ่ามือเช่นเดียวกับริมฝีปากอิ่ม ยิ่งเห็นท่าทีเช่นนั้นอาคาชิยิ่งลำพองใจ ฝ่ามือร้อนลูบไล้ขาอ่อนช้าๆ ขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงชายกระโปรง คุโรโกะรีบกำชายกระโปรงเอาไว้ดึงลงพยายามขัดขวางไม่ให้เขาสอดมือเข้าไปด้านใน

 

“ย..อย่า..”

“อย่างมากฉันก็โดนลงโทษแต่ถึงยังไงฉันก็คือ ‘ทายาทอาคาชิ’ กับเธอที่เป็นแค่ ‘ลูกเมียน้อย’ ถ้าหากพ่อรู้เข้าจะเป็นยังไงนะ” คำขู่ทั้งเสียงกระซิบทุ้มเย็นยะเยือก ยิ่งเหนือชัยเท่าไหร่ก็ยิ่งสนุกสนานเท่านั้น ยิ่งเห็นท่าทีหวาดกลัวของคุโรโกะคนหนุ่มผมสีแดงยิ่งแสยะยิ้มพออกพอใจ   

 

“พ่อคงจะผิดหวังน่าดูที่ลูกสาวสุดที่รักดันกลายเป็นคู่นอนของลูกชายตัวเอง”

 

มือแกร่งค่อยๆปล่อยออกจากริมฝีปากอิ่มที่เม้มจนห้อเลือด..วาจาตอกย้ำถึงผลของการมีเซ็กส์ผิดศีลธรรม กดดันให้คุโรโกะหวาดผวากลืนเสียงร้องเหล่านั้นเอาไว้ในลำคอ

 

 

รักและเคารพบิดายิ่งกว่าใครจึงไม่อยากให้ท่านผิดหวัง

หึ..ช่างเป็นความคิดที่น่าขันนัก คุโรโกะ เท็ตสึยะ

 

 

อาคาชิ เซย์จูโร่ เค้นยิ้มสมเพชเวทนาอีกฝ่ายและอาศัยจังหวะนี้สอดมือเข้าไปใต้กระโปรงสำเร็จ  ปลายนิ้วสัมผัสเข้าที่ผ้าลื่นของกางเกงใน..กดกรีดแนบไปตามร่องแยกแล้วเน้นย้ำเบาๆ ลมหายใจอุ่นร้อนรดหูเด็กสาวผมฟ้า กลิ่นสบู่หอมหวนปนเปแชมพูสระผมลอยเตะจมูกโด่งได้รูป อาคาชิหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นคนในอ้อมแขนกำลังสั่นเท้าหวาดระแวงกลัวคนขับรถจะเฉลียวใจเห็น เอาแต่นั่งตัวเกร็งกล้ำกลืนฝืนทนปล่อยให้พี่ชายต่างแม่จับๆลูบๆของล้ำค่าที่สุดของหญิงสาวตามใจชอบ

 

 

ดอกไม้บ้านๆไร้ราคาหาได้งามเทียบเท่ากุหลาบ…ครั้นเบ่งบานแรกแย้มกลับส่งกลิ่นหอมเย้ายวน

 

มือสอดเข้าไปตามขอบกางเกงใน ตะปบจับขยำกำดอกไม้ดอกนั้น..ไรขนอ่อนนุ่มนั่นยังไม่น่าสนเท่ากลีบที่ปกปิดช่องทางสู่ความล้ำลึกทรงเสน่ห์ที่ทำเอาชายหนุ่มมาดดีเยี่ยงเจ้าชายหายใจถี่แรงเหมือนตาแก่ตัณหากลับก็ไม่ปาน

 

 

 

กลีบดอกไม้อันเย้ายวนน่าหยอกล้อ..ชุ่มช้ำไปด้วยน้ำหวานจากเกสร

 

 

คุโรโกะหันมามองวอนขอทั้งน้ำตาคลออันไร้เสียงร่ำร้อง  อาคาชิก็ไม่คิดจะหยุดมือกลับตอบรับโดยการแทรกนิ้วเข้าไปด้านในจากสองเป็นสามชักเข้าชักออกสนุกมือ ไม่สนว่าคนเป็นน้องสาวต่างแม่จะอับอายจนหน้าแดงก่ำไปถึงหู ทั้งแขยงทั้งกลัวการกระทำของเขาจนไม่กล้าต่อต้านขัดขืน

 

 

ดอกไม้ดอกนี้ยิ่งควรค่าแก่การหยอกเย้าให้ช้ำเล่นจนหนำใจ

 

 

 

 

 

เอี๊ยด!!!!!

 

รถลีมูซีนจอดหน้ารั้วโรงเรียนเทย์โคว ทันทีที่คนขับรถเดินลงมาเปิดประตูหลัง..ลูกสาวของนายเหนือหัววิ่งพรวดพราดก้มหน้าก้มตาออกไปจากรถทันที ชนกระแทกคนขับจนเซถลาถอยหลังเจ้าตัวก็ไม่คิดหันกลับมาขอโทษใดๆ จากนั้นไม่นาน..ว่าที่ผู้สืบทอดตระกูลรุ่นที่ 10 ก้าวเท้าลงจากรถเดินยิ้มละมุนตามแบบฉบับเดิมสะพายกระเป๋านักเรียนลงมาจากรถด้วยท่าทีสบายๆเดินเข้าไปในโรงเรียนท่ามกลางสายตาชื่นชมของนักเรียนชายหญิงเทย์โควทั้งเพื่อนๆและรุ่นน้องทั้งหลาย

 

คนขับรถวัยกลางคนกำลังจะเดินกลับไปยังที่นั่งคนขับ เสียงริงโทนมือถือในกระเป๋ากางเกงแสลตสีดำดังขึ้นทำให้เขาล้วงขึ้นมาอย่างร้อนรนจนทำหลุดมือตกเข้าไปในรถใต้ที่นั่งเบาะหลัง คนขับรถรีบโก้งโค้งไปควานหามือถือของตนจนเจอแล้วหยิบออกมา

 

“เอ๋!!? “

 

ตาสีขุ่นจ้องมองบางสิ่งที่ติดอยู่บนเบาะด้านหลัง..เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆหรี่ตามองคราบของเหลวสีขาวขุ่นหยดดวงบนนั้นก่อนจะใช้ปลายนิ้วปาดขึ้นมาดูใกล้ๆ

 

“โยเกริต์?”

 

 

.

.

.

 

 

กริ๊งงงงงงงงงง

 

ออดพักเที่ยงดังสนั่นเด็กนักเรียนถอนหายใจโล่งปลอดโปร่งหลังจากที่ทนนั่งนับถอยหลังอยู่นานกับการสอนคาบสุดท้ายของรอบเช้า หลังจากที่ครูประจำวิชาเก็บข้าวของออกไปจากห้อง ก็ถึงคราวของเหล่าเด็กๆที่จะออกไปหาสถานที่เหมาะๆกับการรับประทานอาหารทั้งข้าวกล่องจากบ้าน หรือบางส่วนก็เดินลงไปซื้ออาหารกลางวันกินในโรงอาหารชั้นล่าง

“เท็ตสึไปกินข้าวเที่ยงกันเถอะ” อาโอมิเนะ ไดกิเดินเข้ามาฉีกยิ้มร่าเริงชักชวนสาวจืดจางที่นั่งเงียบอยู่หลังห้อง

“เท็ตสึ?” คนผิวสีเข้มเลิกคิ้วสูงด้วยความฉงน คุโรโกะยังคงนั่งเหม่อมองมือของตัวเธอเองซึ่งกำลังแกะเล็บไปมาน่าประหลาดใจแถมผิดวิสัยอีก เขาชะโงกหน้ามาตรงหน้าเจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนทว่า..เธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมองเห็นตัวตนของเขา

 

หมับ!!!!

 

“อย่าเข้ามา!!!!!

 

อาโอมิเนะสะดุ้งถอยผงะ ลดมือที่แตะลงบนไหล่เล็กบอบบางทั้งตกใจงุนงงประหลาดใจที่จู่ๆ  หญิงสาวตัวตนจืดชืดตะคอกขึ้นเสียงใส่ ดวงหน้าหวานล้อมเส้นผมสีฟ้ายาวประบ่าชักสีหน้าหวาดผวาราวกับเจอสัตว์ร้ายอันตรายในป่า ดวงเนตรกลมโตสีอ่อนฉายแววเกรี้ยวกราดจนอดใจสั่นขวัญแขวนเสียไม่ได้ 

 

คุโรโกะ เท็ตสึยะตั้งสติกลับมาเมื่อเสียงคุยจอแจในห้องเรียนเงียบกริบ..เธอกวาดตามองไปรอบๆพบว่าทุกสายตาหันมาจับจ้องตัวเองเป็นตาเดียว ก่อนจะเริ่มจับกลุ่มซุบซิบนินทาในอาการเหมือนผีเข้าเมื่อซักครู่ แต่ที่แย่ยิ่งไปกว่านั้น…

 

“อาโอมิเนะคุง..ฉัน..ฉันขอโทษ..”

 

“อ่า..ไม่เป็นไรหรอก..เธอดูแปลกๆไปนะวันนี้..”  อาโอมิเนะเกาหลังคอเฉตาหลบใบหน้าสำนึกผิด..จากสายตาสั่นไหวในดวงเนตรคมกริบแสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวใจหายอยู่ไม่น้อยยิ่งทำให้หญิงสาวผมฟ้ากำหมัดแน่นกับความรู้สึกเลวร้ายเหล่านี้เข้าไปกว่าเก่า ยิ่งอีกฝ่ายสงสัยพฤติกรรมแปลกประหลาดของเธอ..ความทรงจำเลวร้ายเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

 

“ใครก็ได้..ช่วยด้วยค่ะ!!!ช่วยด้วย!!!อ๊า!!!!!!!!!

 

เอี๊ยด!!!เอี๊ยด!!เอี๊ยด!!!เอี๊ยด!!!เอี๊ยด!!เอี๊ยด!!!

 

“พ่อคะ!!!ฮือๆ พ่อคะ!!!ช่วยหนูด้วย!!!แม่..แม่!!

 

 

ครืด!!!!!!!!!!!!

 

 

ประตูห้องเรียนเลื่อนเปิดออกตามด้วยเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆ คนหนุ่มผิวสีแทนลืมเรื่องราวที่ตัวเองถูกตวาดไร้สาเหตุจากเพื่อนสาวร่วมห้องที่แอบหลงรักมายัง..การมาเยือนของใครบางคนที่เรียกความสนใจแก่ผู้คนได้มากกว่าการตะโกนไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยของเด็กสาวจืดๆไร้ตัวตน

 

“อ้าว!!มาทำอะไรที่นี่ ‘อาคาชิ’”

 

เลือดในกายเย็นเยียบฉับพลัน หลังจากได้ยืนชื่อของคนๆนั้น คุโรโกะรู้สึกจุกแน่นในลำคอราวกับกำลังกลืนก้อนหินขนาดใหญ่ลงไปในหลอดอาหาร ความรู้สึกกดดันหนักหน่วงกดทับลงบนต้นคอแน่นปวดเมื่อยกระดูกสันหลังไปหมด..กดแน่น..จนไม่อาจเงยหน้าขึ้นมาสบตาเจ้าของฝีเท้าที่ย่างก้าวเข้ามาใกล้..

“ฉันนัดกับคุโรโกะคุงว่าจะไปกินข้าวด้วยกัน นายคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม” โกหก..นี่คือคำโกหก..หญิงสาวผมฟ้ารู้ดีว่าไม่ได้มีสัญญาอะไรแบบนั้น สมองประมวลผลโดยพลันเข้าใจถึงสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น หางตาหญิงสาวเหลือบเห็นเพื่อนชายเพียงคนเดียวในโรงเรียนเทย์โควกำลังจะเดินหลีกทางให้ ความหวังเพียงสุดท้ายแม้จะหนีได้เพียงชั่วคราวก็ตามทีมือเล็กรีบคว้าจับข้อมืออาโอมิเนะไว้

 

“เท็ตสึ?”

“อ..อาโอมิเนะคุง..อย่าไป..” เสียงเรียบสั่นเครือเห็นได้ชัด นัยน์ตาสีอ่อนไร้อารมณ์ช้อนมองใบหน้าคมเข้มตัดผมสีเข้มสั้น

“เอ๋?ทำไมล่ะ?”

“ด..ได้โปร…”

 

 

หมับ!!!!!

 

ฝ่ามือเย็นเยียบที่ไม่อาจลืมเลือนวางลงบนหลังมือขาวซีดของหญิงสาวเอาไว้..คุโรโกะขนลุกชันไปทั่วทั้งตัว ความหยาบกระด้างจากการเล่นบาสเก็ตบอล..เหมือนจะสุขุมยามจับหมากโชงิวางลงบนกระดาน..มือที่สัมผัสเรือนร่างของเธอทุกซอกทุกมุมจนไม่เหลือพื้นที่ใด

 

 

ทั้งที่ทำเพียงแค่แตะอย่างแผ่วเบา..กลับมีอำนาจมหาศาลยิ่งกว่าบีบจับแน่นคามือ

 

 

“อาโอมิเนะ อย่ามัวแต่ชักช้า ถ้าไม่รีบไปหาข้าวกินเกิดหน้ามืดตอนซ้อมขึ้นมาฉันจะลงโทษหนัก3เท่า” อาคาชิขู่บทลงโทษแสนหฤโหดโดยใช้สิทธิ์ในฐานะกัปตันชมรมบาสเก็ตบอล แน่นอนว่าทำเอาคนผมสีน้ำเงินตัดสั้นขนลุกเกรียว ถึงจะมีดีแค่บาสแต่ก็ไม่บื้อถึงขนาดไม่รู้รสชาติบทลงโทษของอีกฝ่ายว่าโหดขนาดไหน จึงรีบทำตามคำสั่งแต่โดยดี 

 

“ถ้างั้นเราไปหาที่นั่งกินข้าวกันเถอะ..คุโรโกะคุง”  นัยน์ตาสีอ่อนค่อยๆชำเลืองมองใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มเทพบุตรดั่งรูปแกะสลักในวิหาร..รอยยิ้มที่เกิดจากหน้ากากเสแสร้งเก็บซ่อนความคิดชั่วช้าน่าสะพรึงกลัวเอาไว้ เธอตัวสั่นไม่อาจควบคุมได้ร่างกายไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านทั้งที่ดวงใจร่วงไปอยู่ตาตุ่มอยากจะกรีดร้องก็ตามที

 

 

 

นัยน์ตาสีแดงเรียวคมแสนอ่อนโยน..ความดำมืดที่ส่งทอลงมาที่ตัวน้องสาวต่างแม่

คือภัยมืดคุกคามที่มีโซ่ตรวนคือความลับผิดศีลธรรมที่มิอาจให้ใครล่วงรู้

 

 

 

 

 

“อ..อื้อ!!!!!” ปากอิ่มกัดฟันแน่นกลั้นเสียงครางน่าอับอายเอาไว้จนห้อเลือด..คุโรโกะสะบัดหน้าหนีสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับร่างกายตัวเอง การกระทำที่อ้อยอิ่งสลับรุนแรงผลักดันให้หญิงสาวต้องใช้มือจิกฝาชักโครกแน่นระบายอารมณ์

“ห้องน้ำชายตอนกลางวันก็ไม่เลวนะ..ฉันเคยมาช่วยตัวเองครั้งนึงที่ห้องนี้” อาคาชิกระซิบข้างหู ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกดจูบลงบนขมับชื้นเหงื่อแล้วขยับกายสอดใส่แก่นกายร้อนระอุเข้าไปในช่องทางสีหวานมากขึ้นจนสุดอันแล้วชักเข้าออกเป็นจังหวะจนฝาชักโครกกระทบเสียงดัง

 

ปึก!!ปึก!!ปึก!!!

 

“ย..อย่า..” คุโรโกะ เท็ตสึยะ สะอึกสะอื้นร้องไห้ หมดแล้วซึ่งหน้ากากเย็นชาไร้อารมณ์ที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองจากอีกฝ่าย สีหน้าทุกข์ทรมาน..ทั้งหวาดกลัว ทั้งขยะแขยง สำนึกผิดชอบชั่วดีที่เขาควรจะมีเช่นกัน ทั้งหมดนี้ยิ่งกระตุ้นอารมณ์แก่บุรุษผมสีแดงชี้ยุ่งเล็กน้อยผู้มีศักดิ์เป็นถึงพี่ชายต่างแม่ อาคาชิขยับสะโพกเร่งจังหวะตามแรงปรารถนาจนในที่สุด น้ำกามสีขาวขุ่นอัดฉีดเข้าไปในเรือนร่างขาวผ่องขึ้นสีชมพูระเรื่อก่อนจะถอนกายออก ทิ้งร่างน้องสาวในสภาพนั่งถ่างขาบนส้วมชักโครก

“ขอบใจสำหรับมื้อเที่ยงนะ” อาคาชิยิ้มอบอุ่นสวนทางกับสายตาเหยียดหยามของผู้กำชัย เดินออกไปจากห้องน้ำชายในสภาพแต่งตัวเรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

“ทำไม..ถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้กับฉัน..”   หญิงสาวกอดตัวเองแน่น..ปลอมโยนตัวเองที่ถูกทารุณกรรมไปทั้งกายและใจ น้ำตาแห่งความเคียดแค้นหลั่งรินออกมาอาบแก้มใส

 

 

พี่กับน้อง..ลูกของพ่อคนเดียวกัน

วิปริต!!!สกปรกที่สุด!!!

 

 

คุโรโกะ เท็ตสึยะ ทุบตีอวัยวะเพศเปรอะคราบคาวโลกีย์ของอาคาชิจนรู้สึกเจ็บชาแต่ก็ยังไม่เท่ากับหัวใจ   ดวงหน้าหวานแหงนหน้ามองหลอดไฟนีออนเหนือบนเพดาน  เปลี่ยนมุมมองเพื่อหนีความจริงที่สิ่งสำคัญของสตรีเพศได้ถูกช่วงชิงไปอีกครั้ง ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไม่รู้ว่าร้องไห้ออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ในวันนี้

เธอสูดลมหายใจลึกๆตั้งสติให้รู้ตัวว่าสถานการณ์ ณ เวลานี้ ตัวเองยังอยู่ในห้องน้ำชาย ไม่ใช่ที่ๆผู้หญิงควรอยู่ เจ้าตัวรีบเช็ดน้ำตาลวกๆแล้วดึงกางเกงในสีขาวที่ตระกองตรงข้อเท้าเช่นเดียวกับกระโปรงขึ้นมาสวมใส่ให้เรียบร้อย พยุงร่างฝืนความเจ็บระบบช่วงล่างเอาไว้พยายามเดินให้ดูปกติที่สุดออกไป

 

.

.

.

ห้องเรียนปิดไฟมืดสนิทเหลือเพียงแสงจากจอมอนิเตอร์ฉายสไลด์ประกอบการเรียนการสอนขึ้นบนฉากรับแสงหน้าห้อง แผ่นใสที่ขีดเขียนการเจริญเติบโตของหนอนธรรมดากลายเป็นดักแด้แล้วขั้นสุดท้ายคือผีเสื้องดงามที่มีชีวิตได้เพียงหนึ่งวัน วิวัฒนาการแบบเมตามอร์โฟซิสเป็นบทเรียนพื้นฐานที่ควรรู้ในวิชาวิทยาศาสตร์สำหรับ ม. ต้น  แต่ก็หาได้อยู่ในความสนใจของเด็กหนุ่มผมสีแดงชี้ยุ่งเล็กน้อยที่นั่งอยู่ใจกลางห้องค่อนไปทางหลัง  อาคาชิ เซย์จูโร่นั่งเท้าคางก้มหน้าลงมองสมุดจดที่ยังคงว่างเปล่า มือขยับหมุนดินสอกดไปมา

 

“อ..อาคาชิคุง..ฉันเจ็บ”

“พอที..ได้โปรด…อ๊าอ๊าอ๊า..

“ฮือๆๆๆๆ”

 

เสียงครวญครางของลูกเมียน้อยยามที่เขาปลดปล่อยกำหนัดที่อดอั้นมานาน ร่างเล็กบอบบางเปลือยเปล่าเหมือนที่เคยแอบเห็นครั้งแรกในห้องน้ำ เพียงแค่จับสัมผัสผิวขาวละเอียดนุ่ม ร่างน้อยๆก็สั้นสะท้าน ชักสีหน้าหวาดผวา แววตาเต็มไปด้วยความกลัว สับสน คลื่นไส้ขยะแขยง ถูกส่งผ่านมาทางนัยเนตรสีฟ้าอ่อนใสดั่งลูกแก้ว

 

“หึ…” อาคาชิหัวเราะในลำคอสั้นๆ อกซ้ายเต้นระรัว..ในฐานะพี่ชายถึงจะเป็นแค่ครึ่งเดียวเรื่องที่เกิดขึ้นเขาควรจะรู้สึกสำนึกชั่วดี แต่ก็เปล่า..ยิ่งได้เห็นคุโรโกะ เท็ตสึยะ ร้องไห้เท่าไหร่ ได้เห็นสีหน้าไร้อารมณ์นั่นกำลังวอนขอให้หยุดการกระทำเหล่านี้ ทายาทตระกูลยิ่งใหญ่ลำดับที่ 10 ก็ยิ่งรู้สึกดีมากขึ้นเท่านั้น

 

 

เหมือนกับครั้งแรกที่สามารถเอาชนะม้าพยศยูกิเทรุได้..แล้วขับเคลื่อนมันไปได้ดั่งใจปรารถนา

นี่คือ ‘ชัยชนะ’ ที่ ‘ขาดลอย’  และต้องการจะ ‘ชนะ’ ให้มากกว่านี้!!!

 

 

คิดได้เช่นนั้นดินสอกดหยุดหมุนลง นิ้วโป้งกดหัวดินสอไล่เอาไส้ออกมาแล้วลงมือขีดเขียนบางอย่างลงในกระดาษรายงานที่เขาวางไว้ข้างๆสมุดจดบนโต๊ะ

 

 

 

 

 

 

“คุโรโกะ เท็ตสึยะ..เลขาประธานนักเรียน?”  

 

มิโดริมะ ชินทาโร่ เจ้าของตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการนักเรียนอุทานประหลาดใจทันทีที่เห็นเอกสารมอบตำแหน่งสดๆร้อนๆที่ประธานหนุ่มผมแดงเขียนขึ้นมาเปิดในที่ประชุมของเหล่าคณะกรรมการนักเรียนในช่วงคาบบ่ายของวันพฤหัส คณะกรรมการนักเรียนคนอื่นๆก็มีสีหน้างงงวยไม่แพ้กัน หันมาจ้องมองเจ้าของตำแหน่งใหญ่ที่สุดที่นั่งประสานมือเกยคางยิ้มละมุนที่หัวโต๊ะ

 

“ช่วงนี้งานมันค่อนข้างที่จะ..ล้นมือ ไหนจะนิทรรศการโรงเรียน ไหนจะเรื่องการแข่งขันของชมรมอีก ฉันคิดว่าถ้ามีคนมาช่วยจัดระเบียบ อย่างน้อยๆเอกสารในห้องของฉันซักหน่อยก็คงจะดี”   นี่คือคำตอบของอาคาชิ เซย์จูโร่

หลายคนอาจจะคลายข้อกังขาด้วยความสมเหตุสมผล แต่นั่นไม่ใช่สำหรับคนที่รู้มูลเรื่องดีว่าความสัมพันธ์พี่น้องคู่นี้ไม่ได้เข้ากันดี  มิโดริมะหรี่ตาลงจ้องจับพิรุธอาคาชิอย่างระแวดระวัง 

 

“แต่คุโรโกะเป็นเด็กพึ่งย้ายเข้ามาเมื่อเดือนที่แล้ว อีกอย่างคณะกรรมการนักเรียนก็มีตั้งหลายคน ให้หนึ่งในพวกเราเปลี่ยนหน้าที่มาเป็นเลขาน่าจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ จะได้ไม่ดูเป็นที่กังขาใจของนักเรียนคนอื่นๆ…”

“บางครั้งฉันก็ต้องหอบงานกลับไปทำที่บ้าน และคงไม่มีใครตามไปช่วย ‘งานที่บ้าน’ ได้ดีเท่าคุโรโกะคุงที่เป็นน้องสาวของฉันจริงไหม”  

 

อาคาชิโต้กลับด้วยเหตุผลชี้แจ้งเพิ่มเติม..และนั่นทำให้รองประธานนักเรียนควบตำแหน่งรองประธานชมรมบาสเก็ตบอลหุบปากลง จำยอมรับการตัดสินใจของอีกฝ่าย ดวงตาสีแดงเรียวคมกวาดมองเหล่าคณะกรรมการนักเรียนที่นั่งรายล้อมโต๊ะประชุมจนแน่ใจว่าไม่มีใครคัดค้านแล้ว เขาจึงลุกขึ้นยืนเพื่อบอกปิดการประชุมของสัปดาห์ลง

 

ในเวลาเดียวกันนั้น..นักเรียนคนอื่นๆเริ่มทยอยเก็บข้าวของลงกระเป๋าเดินทางกลับบ้าน หญิงสาวผมสีฟ้ายาวประบ่าจืดจางนั่งเหม่อมองกลุ่มหญิงสาวกลุ่มหนึ่งมีสมาชิกด้วยกัน 3 คนกำลังโดนหนุ่มๆเข้ามาจีบ ชักชวนไปเที่ยวกันต่อ พวกเธอหัวเราะขวยเขินแล้วตอบรับคำชวนเหล่านั้น อยู่ที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นซากุระใหญ่หน้าประตูทางเข้าโรงเรียน

 

 

ความสดใสของวัยรุ่น..เด็กหนุ่มผู้เริงร่ากับเด็กสาวผู้ปรารถนารักสวยงาม

 

 

“ได้ข่าวลือมาว่า มิคังเสร็จโยชิดะแล้ว”

“โหย..อย่างงี้มิคังก็ไม่ซิงแล้วดิ  เฮ้อ..”

“เอาน่า..สาวๆสวยๆซิงๆยังไม่อีกเยอะในโลกนี้ เดี๋ยวก็เจอใหม่เอง”

 

บทสนทนาของกลุ่มเด็กชายอีกกลุ่มลอยผ่านเข้ามา คุโรโกะเผลอกำมือแน่นขยำชายกระโปรงนักเรียนจนยับยู่

 

 

ผู้ชายทุกคนหวังได้ ‘ครั้งแรก’ จากหญิงผู้เป็นที่รัก..สำหรับคนที่สูญเสียไปแล้ว..ยากนักที่จะได้พบเจอรักที่สวยงาม

 

 

“เท็ตสึ!!วันนี้กลับบ้านด้วยกันนะ”  เสียงทุ้มดังใกล้ข้างตัว ดวงหน้าหวานจืดจางรีบกลอกตาขึ้นพยายามไล่น้ำตาที่เอ่อล้นออกไป แสร้งทำเป็นหันไปมองทางอื่นแล้วอาศัยจังหวะยกมือปาดหยดน้ำตาที่กำลังไหลริน ก่อนหันมาสบตาสีไพลินของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในโรงเรียนเทย์โคว

“ค่ะ..อาโอมิเนะคุง”  คุโรโกะตอบรับด้วยรอยยิ้มบางๆ ..รอยยิ้มเสแสร้งเพื่อให้คนตัวสูงผิวสีแทนสบายใจ ด้วยความที่อาโอมิเนะเป็นคนซื่ออยู่แล้วจึงไม่ติดใจสงสัยอะไร

 

 

 

“จะไปไหน คุโรโกะคุง”

 

 

“!!!!!!!”

 

เลือดในกายเด็กสาวเรือนผมสีฟ้าอ่อนเย็นเยียบ ขาเพรียวทั้งสองชะงักก้าว ความรู้สึกหนักอึ้งถาโถมเข้ามากดทับหลังคอจนรู้สึกหนักอึ้งไปหมด เสียงฝีเท้าคุ้นเคยไม่มีวันลืมเดินเข้ามาใกล้ทุกที..ทุกที

 

“อ้าว..อาคาชิวันนี้นายมีประชุมไม่ใช่เหรอ?” อาโอมิเนะถาม

 

“พอดีว่าสรุปเรื่องได้เร็วน่ะ ถ้ายังไงวันนี้ฉันขอพาคุโรโกะคุงกลับบ้านไปพร้อมเลยล่ะกัน มี ‘เรื่องสำคัญ’ต้องคุยกันหน่อย” อาคาชิตอบแล้วหันไปมองน้องสาวต่างแม่..ที่เอาแต่ยืนก้มหน้านิ่งไม่ยอมขยับไปไหน เพียงไม่กี่นาทีต่อมารถลีมูซีนสีดำคันหรูขับเคลื่อนมาจอดหน้าโรงเรียนตามเวลาเลิกที่นัดหมายเอาไว้

 

“รถมาแล้ว ขอตัวก่อนนะอาโอมิเนะ”  ร่างสูงผมสีแดงชี้ยุ่งหน่อยๆล่ำลาเอซเทย์โควเสร็จ ก็ถือวิสาสะเดินมาคว้าจับมือน้องสาว ทันที่ที่ได้สัมผัส..เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเชียบกับเหงื่อชื้นในฝ่ามือน้อยๆ ร่างเล็กๆบอบบางกำลังสั่น..และเสี้ยวหน้าล้อมเส้นผมสีอ่อน..เต็มไปด้วยความตื่นกลัวเห็นได้ชัด

“ไปกันเถอะ คุโรโกะ”  อาคาชิกระซิบเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยน..แฝงไปด้วยคำขู่ที่คุโรโกะฟังก็เข้าใจว่าหากคิดตุกติกจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง จึงได้แต่ยอมรับจำนนให้พี่ชายต่างแม่จูงมือพาขึ้นรถ

 

 

สองพี่น้องจับมือกันและกัน..ก้าวเดินขึ้นรถคันหรูที่บอกถึงฐานะ ชื่อเสียง ของชายผมสีแดงเป็นอย่างดี..ทุกสายตาจับจ้องไปยังบุคคลที่อยู่ท่ามกลางแสงสว่างเจิดจ้าร้อนแรง โดดเด่นจนทำให้เงาเรือนลางของหญิงสาวที่ไม่ได้มีลักษณะผู้ลากมากดี ไร้ซึ่งความสง่างามกลายเป็นเป้าสายตาสาธารณะชน  หลายคนอาจจะคิดว่า ‘อาคาชิซังน่ารักจัง เอ็นดูน้องสาวเหมือนพี่ชายแสนดีในหนังเลย’ หรือ ‘ อิจฉาคุโรโกะจัง อยากเกิดเป็นน้องอาคาชิซามะ’  ทว่า..หาใช่สายตาที่มิโดริมะซึ่งแอบมองจากหน้าต่างชั้นสองบนทางเดินอาคารเรียน

 

 

ดวงชะตาของราศีกุมภ์..ความโชคร้ายที่เกิดขึ้นกับสีแดงซึ่งเป็นสิ่งกาลากิณี

ดวงชะตาของ คุโรโกะ เท็ตสึยะ กับพฤติกรรมของอาคาชิ ถึงไม่เห็นด้วยตาแต่ก็พอจะเดาๆได้ว่าความซวยที่เกิดขึ้นกับคุโรโกะต้นคิดคือใคร ฝีมือใคร

 

 

“นายคิดจะทำอะไรกันแน่ อาคาชิ?”

 

ข้อสงสัยนั่น..ชายหนุ่มสวมแว่นตาสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง..บางอย่างที่ดำมืด ลึกลับ ซ่อนเร้นใต้รูปลักษณ์หล่อเหลาดั่งเทวรูปแกะสลัก ใต้ความสัมพันธ์แห่งสายใยครอบครัวที่ดูอบอุ่น

 

 

 

.

.

.

 

 

หลังจากที่ลูกๆของอาคาชิ เซย์นัน ลงจากรถเป็นที่เรียบร้อย คนขับรถก็กลับไปประจำที่นั่งของตนขับออกไปเก็บรถลีมูซีนไว้ในโรงรถขนาดใหญ่ คุโรโกะรีบก้าวเท้าเดินเข้าบ้าน เร่งฝีเท้าจากเดินเร็วๆเป็นวิ่งขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง มือบิดลูกประตูเปิดออกแล้วเข้าไปในห้องพร้อมพลักประตูปิดทันที

 

ปัง!!!!!

 

คุโรโกะเบิกตากว้างหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นนิ้วมือทั้งสี่สอดเข้ามาตรงช่องประตู ออกแรงดันเข้ามาสู้ หญิงสาวพยายามใช้แรงที่มีปิดประตูห้องนอนตัวเองดันต่อต้าน..แต่ก็เปล่าประโยชน์ แรงของหญิงสาวมีหรือจะสู้แรงของชายหนุ่ม..แถมยังเป็นถึงตัวจริงชมรมบาสเก็ตบอลที่ต้องออกกำลังกายหมั่นฝึกซ้อมอย่างหนักทุกวัน

 

 

โครม!!!!

ปัง!!!!!

 

เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีฟ้ายาวประบ่าหงายหลังไปล้มกองกับพื้น สะโพกฟาดเข้าอย่างแรงจนเจ็บร้าว ในที่สุดคนที่เธอหนีก็บุกเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวที่คิดว่าปลอดภัยที่สุด..สถานที่ที่เริ่มต้นเรื่องราวทุกอย่าง..และไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องบัดสีในสถานที่แห่งนี้

“เมื่อวานคุโรโกะมาขอให้ฉันเข้ามาที่นี่เพื่อสอนการบ้านแท้ๆ วันนี้กลับผลักไส..ทำแบบนี้ฉันเสียความรู้สึกนะรู้ไหม” วาจาหยอกล้อพร้อมขยับยิ้มมุมปาก..รอยยิ้มร้ายกาจกับสายตาเย้ยหยั่นปราดมองลงมาเจ้าของห้องนอน ไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากปากคนจอมเสแสร้งลวงโลกในมาดเจ้าชายแสนดี…คุโรโกะรู้ดี รู้ซึ้ง และเข้าใจนานแล้วว่านี่คือตัวตนแท้จริงของอีกฝ่าย

 

 

หากเป็นเมื่อก่อน..คงจะตีหน้านิ่งเฉย ส่งความเย็นชาโต้เถียงไม่ยอมความ

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่…

 

 

ดวงเนตรสีทับทิมจ้องมองบางสิ่ง..เนิ่นนาน..สายตาของเขาแปรเปลี่ยนไป..ดูมันวาวจนน่าขนลุก คุโรโกะจำสายตาเหล่านี้ได้ดีไม่มีวันลืม เธอก้มลงมองพบว่าจังหวะที่ล้มทำให้กระโปรงถลกเปิดขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ จนเห็นขาอ่อนขาวเนียนถูกตีตราไปด้วยรอยจูบกับกางเกงในสีขาวเรียบ

 

“อย่า!!!!”   เสียงใสหวีดร้อง เธอรีบลุกคลานหนี หากแต่อาคาชิไวกว่า มือแกร่งคว้าจับเอาข้อเท้าแล้วลากกลับมาขึ้นคร่อม รวบแขนอรชรที่ทุบตีสะเปะสะปะกดลงกับพื้น

“ฉันแค่จะมาบอกเธอ พรุ่งนี้เป็นต้นไป คุโรโกะคุงจะมาเป็นเลขาของฉันที่เป็นประธานนักเรียน”  ปากหนาได้รูปแสยะยิ้มมาดร้าย สบตาสีฟ้ากลมโตเบิกกว้างสุดขีด..ปากอิ่มสั่นระริกเหงื่อโชกจนเปียกปลายเส้นผมสีฟ้ายุ่งเหยิง

 

 

พี่ชายต้องการ ‘สนุก’ กับน้องสาวไม่ว่าจะเช้าสายบ่ายเย็นหรือแม้แต่สถานที่ใดๆก็ตาม

 

 

“และก็..จะมาเป็นผู้จัดการชมรมบาสเก็ตบอลด้วย..ยังไงเธอก็ยังไม่สังกัดชมรมไหนนี่นะ” อาคาชิ เซย์จูโร่โน้มใบหน้าลงกระซิบข้างหู จงใจพ่นลมหายใจร้อนระอุรดใบหน้าให้อีกฝ่ายสะดุ้งเล่น “ฉันเป็นพี่ชายที่ดีว่าไหม”

 

“อ..อาคาชิคุง..พอทีเถอะ..เราเป็นพี่น้องกัน..ถ้าคุณพ่อรู้เข้า คุณพ่อจะต้องเสียใจ..”  คุโรโกะพยายามเตือนสติอีกฝ่ายให้รู้ถึงผลกรรมของการกระทำระหว่างเขาและเธอ  หน้าหล่อเหลาล้อมเส้นผมสีแดงตีหน้าขรึม หุบยิ้มลง..ดวงตาสีแดงหลุบต่ำครุ่นคิด ปากหนาเม้มแน่นเป็นแนวเส้น..ท่าทางของอีกฝ่ายทำให้คุโรโกะหยุดสั่นลง

 

 

นี่คงเป็นการสำนึกผิด..ยังพอมีหวังเปลี่ยนใจอาคาชิคุงได้

 

 

 

“อาคาชิคุง เราจบเรื่องเพียงเท่านี้เถอะนะ”

“…..”

“ฉันขอโทษ..ฉันสัญญาจะไม่บอกคุณพ่อ เรื่องของเรา ฉันจะไม่บอกใคร”

“…..”

“มันเป็นความผิดพลาดของวัยรุ่น ฉันเข้าใจ..เพราะงั้น พอได้แล้วค่ะ..”

“…..”

 

 

 

 

“…..คุโรโกะ” เสียงทุ้มเรียกชื่อ คุโรโกะสบตาที่เก็บซ่อนใต้เส้นผมสีแดงที่ปรกใบหน้า..ดวงตาคู่คมสั่นไหวนั่น..

 

 

 

 

 

“เธอนี่…โง่จริงๆ”  

 

มือแกร่งบีบข้อมือเล็กๆแรงจนคนใต้ร่างร้องเสียงดัง ก่อนจะถูกกระชากลากถูเหวี่ยงโยนขึ้นบนเตียง ร่างสูงก้าวขึ้นมาปลดเน็กไทของตนออก แล้วตรงไปกระชากกางเกงในสีขาวใต้กระโปรงออก แล้วเข้าล็อคขาเพรียวไว้ให้ชันสูงขึ้น

 

 

“ไม่นะ!!!ปล่อย!!!ปล่อยฉัน!!!” คุโรโกะวอนขอทั้งน้ำตาไหลอาบแก้มขอความเห็นใจ

 

 

“ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ฉันโยนมันทิ้งไปตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจ ข่นขืน เธอ..สิ่งที่ฉันทำต่อไปนี้..”

 

 

ต้องการ..ต้องการที่จะเห็นความพ่ายแพ้ย่อยยับของลูกเมียน้อย

เป็นแค่ลูกเมียน้อย แม่ก็เป็นแค่สามัญชน  กลับได้รับความรักความเอาใจใส่จากบิดา

น่าชิงชังนัก!!!

 

 

“คือ ‘ความสะใจ’

 

 

 

 

ไร้ซึ่งผู้คน..ไม่มีใครเห็น..ไม่มีใครช่วยเหลือ  เสียงกรีดร้องขาดใจดังก้องคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เก็บซ่อนเรื่องอื้อฉาวแสนโสมน

ใต้ท้องฟ้ายามราตรี

 

 

 

TBC

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

 

ตอนนีเปิดคอมโบรัวๆ  ตอนนี้ อคช หื่นมาก 55555555 //กรรไกรแทง

ขออภัยที่พลัดมา 2 อาทิตย์ พอดีเรียน ป โท แล้ว งานเริ่มเข้ามาเยอะ เริ่มหาเวลาแต่งไม่ค่อยๆได้

แต่ยังไงจะพยายามอัพอาทิตย์ละเรื่อง ไม่ศุกร์ เสาร์ ก็อาทิตย์นี่แหละ

 

 

ว่าแล้วก็ลงแฟนอาร์ตจากผู้อ่านค่ะ

 

MM.Mixxa

วาดฉากตอนอาคาชิตบะแตกเป็นที่เรียบร้อย หน้าท่านหื่นกามมากค่ะ ขอบคุณมากๆจ้าา รูปสวยสื่ออารมณ์ยอดเยี่ยมเหมือนเคยเลย

10551117_335280036626554_5096807125833040526_n

 

 

ไปก่อนนะคะ คราวหน้าเจอกันน่าจะ kuroko no love 

บายจ้า

14 thoughts on “[Fic KnB][Akakuro]Bloody Complex//Part8

  1. นายน้อยหื่นมากกก สงสารน้องอ่ะ นายน้อยนี่เก็บกดจริงๆเลย น้องครกเลยซวย กลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของนายน้อยไปเลย แบบนี้จะได้รักกันแน่เหรอคะไรท์

    ปล.รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อค่าว่าความสัมพันธ์ของนายน้อยกับน้องครกจะไปในทิศทางใดต่อไป

    ปล.2 ยังคงรอข่าวรวมเล่มไททันวิปริตต่อไปนะคะ รึไรท์แจ้งข่าวแล้วแต่เราพลาดเองหว่า ถ้ายังไงรบกวนไรท์ตอบกลับความคืบหน้าหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ ขอโทษที่ทวงนะคะ TTxTT

    แม้จะนานแค่ไหนเราจิยังคงตามงานของไรท์ต่อไปค่ะ ชอบงานของบลัดมากๆเลยค่ะ ^^

    • รวมเล่มไททันตอนนี้คือรอหน้าปกอยู่จ้า ถ้าได้ปกเมื่อไหร่ก็ได้เปิดจองน่อ จะได้รักกันไหม อันนี้ให้ลุ้นกันค่ะ น้องไม่ชอบ อคช อยู่แล้วโดนงี้เข้าไปยิ่งกลัวแขยง ส่วน อคช ไม่ชอบน้องแถมกำหนัดล้วนๆ

  2. สงสารคุโรโกะจัง นายน้อยหื่นขนาดนี้ น้องช้ำหมด
    รอลุ้นตอนต่อไป
    ชอบงานเขียนพี่บลัดมากๆ ขนาดว่าอ่านซ้ำแล้วไม่เบื่อ
    เป็นกำลังใจให้เสมอ พี่บลัดสู้ๆ

  3. พี่ชายต้องการ ‘สนุก’ กับน้องสาวไม่ว่าจะเช้าสายบ่ายเย็นหรือแม้แต่สถานที่ใดๆก็ตาม
    .
    .
    .
    คือบับ เป็นการประกาศจากผู้เขียนว่าต่อจากนี้ถ้าฟิคอัพโปรดเตรียมทิชชู่เอาไว้เยอะๆ ความสะใจของท่านก็คือความหื่นของเราค่ะ #อ้าว แต่น้องน่าสงสารนะโดนข่มขืนแล้วเหมือนจะระแวงไปเลยอ่ะ แต่ความหื่นเรามีมากกว่าเลยเข้าข้างนายน้อยให้ทำการข่มขืนต่อไป อิ__อิ ว่าแต่ฟิคเรื่องนี้น่าจะมีประมาณกี่ตอนนะคะ? ทำซ้ำๆไม่พึ่งถุงยางแบบนี้น้องมีโอกาสท้องชัวร์ๆค่ะ และเรื่องมันก็จะแดงขึ้นมา #ทำหน้าที่เป็นคนอ่านที่หื่นกันต่อไปค่ะ =…=

    • รู้ทัน นี่คือสาสน์จากเราถึงคนอ่านจริงๆแหละ ก๊ากกก ผู้หญิงเจอแบบนี้เป็นอะไรที่ตายทั้งเป็นมากนะ คือ แย่มากถึงมากที่สุด แถมคนที่ทำ ครก เป็นพี่ชายคนละแม่ พี่ชายที่พ่อบอกว่าไว้วางใจได้ มันทั้งช็อกทั้งกลัว ในบ้านที่ปลอดภัยกลับอันตรายที่สุด

      กี่ตอนจบ..คาดว่าน่าจะไม่เกิน 12 ตอนจบนะ

  4. ท่านคะ
    นี่จะไม่ปล่อยน้องเลยใช่มั๊ยยยยยยยยยยย
    แค่ครั้งเดียวน้องก็จิตตกสูญเสียความนิ่งหรือความเยือกเย็นอะไรนั่นไปแล้ว
    แล้วนี่ทั้งข่มขู่คุกคาม ไหนจะใช้อำนาจในทางที่ผิดบังคับให้ไปอยู่กับตัวเองตลอดเวลาเพื่อ “สนุก” อีก
    ไม่มีความสงสารเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเลยสินะ
    ใจร้ายมากค่ะท่าน//โดนกรรไกรแทงดับคาคอม

    ปล ว่าจะไปซื้อทิชชู่แบบแพ็คยี่สิบสี่ม้วนมาตุนไว้ เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ

    • ได้มาแล้วยากจะปล่อย เพราะเก็บไปมโนทำหัวปั่นตั้งหลายตอน พ่วงที่ไม่ถูกชะตา ไฝว์มาตลอด พอสบโอกาสรู้ว่าวิธีนี้ได้ผลเหมือนเอาชนะได้ คนที่ชนะมาตลอดเลย จัดหนัก จัดเต็ม จัดอีกยาวๆ 55 ทั้งหมดนี้เพื่อความสนุก ฟิน ของท่าน แต่น้องนี่ ป่นปี้ น้ำตาแตก เสียความเยือกเย็น ตอนหน้าก็ใช้ทิชชู่อีกค่ะ 555

  5. อุกรี๊ดดด…นายน้อยเจ้าขาจะหื่นไปแล้วนะคะ ตอนนี้นายน้อยจัดเต็มไปแล้วนะคะ เพิ่งผ่านไปหนึ่งวันเท่านั้น คนอ่านรู้สึกเหมือนผ่านมาหลายวันเเล้ว (อาจจะเพราะมีหลายฉากสินะ) ทุกวัน ทุกเวลา ทุกสถานที่ คือสโลแกนสินะคะ

    น้องน่าสงสารมากกก…คุณบลัดเขียนเเสดงความรู้สึกน้องดีมากอ่ะค่ะ คือเราอ่านเเล้วเเบบ สงสารอ่ะ เหมือนตกจากที่สูงเเล้วโดนเหยียบไว้ไม่ปล่อย กดไว้เเทบเท้าจนจมดิน จะหือก็กลัว …เเต่หลังจากเก็บกดจากมังงะเราหวังให้น้องโดนจัดเต็มมากค่ะ >///<
    เเล้วตัวนายน้อยเองก็เถอะ ยิ่งเห็นน้องสั่นกลัวเเล้วยิ่งสะใจ ได้ใจ เข้าสู่ดาร์กโหมดจริงจัง (เเล้วไม่ป้องกันสักหน่อยนะคะนายน้อยก็…)

    รอเจ้าคุณพ่อกลับมาค่ะ…กลับมาจะช่วยเคลียร์ปัญหา หรือจะวุ่นวายกว่าเดิมกันนะ

    ขอบคุณเเละรอตอนต่อไปนะคะ

    • ท่านได้ทีเกจหื่นทะลุ ไหนจะสะใจอีก ส่วนตัวเพราะหมั่นไส้สกิลพระเอกชนะในมังงะด้วย เราเลยเพิ่มฉากหนักๆ ฮา ดีใจที่สามารถสื่อความรู้สึกขอบ ครก ที่ถูกกระทำชำเรา ได้กระแทกใจคนอ่าน เราตีความเอา เพราะเรื่องที่น้องเจอถือว่าใหญ่มากสำหรับสาวๆ แถมใครจะคิดว่าคนใกล้ตัวอีก ฉากทุบอวัยวะเพศ เราอ้างอิงจากเคสอาการทางจิตที่เคยอ่านมา ของผู้หญิงที่ถูกล่วงเกิน และอาคาชิไม่ป้องกันด้วยนะ.. 555 เอาสนุกสะใจลูกเดียว พ่อกว่าจะกลับมาก็ 2 อาทิตย์ จะวุ่นวายหรือดีขึ้น รอลุ้นกันต่อไป

  6. นายน้อยคะ กินตับน้องหลายรอบทำไมไม่ป้องกันนนนนนนนนนน
    (เดี๋ยวท้องไม่พร้อมหรอก)

    ตอนนี้น้องกลายเป็นเหยื่อของนายน้อยโดยสมบูรณ์แล้ว ขัดขืนท่านยิ่งรุนแรงใส่
    อ้อนวอนยอมแพ้ ท่านยิ่งสะใจ..เอาเข้าไป ทำร้ายกันให้แหลกไปข้าง TT___TT

    “ห้องน้ำชายตอนกลางวันก็ไม่เลวนะ..ฉันเคยมาช่วยตัวเองครั้งนึงที่ห้องนี้”
    (ท่านพูดจาหื่นใส่น้อง คุกคามเต็มที่เลย แต่รู้สึกท่านพูดจาหื่นๆแล้วเซ็กซี่สุดๆ)
    น้องชีช้ำยาวเลย แต่ชอบฉากนายน้อยกินตับน้องในห้องน้ำแล้วท่านจูบขมับน้อง
    จูบขมับเนี่ยเหมือนกับว่าหยอกเย้าน้องครก ถูกใจน้องมากๆ ของเล่นชิ้นโปรดเลย
    (แต่น้องคงแขยงท่านมากอ่ะ)

    • เห็นด้วยที่อาคาชิตอนคุกคาม ดูเซกซี่จริงๆ แบบ หน้ายิ้มๆหล่อๆ ตาเรียวคม มันแบบ โอ๊ยย ละลาย แต่น้อง ครก แขยงตะแหย่อยู่แล้ว 55 จูบขมับจงใจกลั่นแกล้ง เหมือนปลอบแต่ไม่ใช่ นิสัยพื้นเพตีความคือ ท่านมีปมเรื่องพ่อ ถูกสอนให้ชนะ พอได้เหนือกว่า ยิ่งเอาใหญ่ กระทืบซ้ำๆอีก ฟฟ

  7. โหววว นายน้อยใยจึงหื่นและโหดได้ถึงเพียงนี้ O_O
    นายน้อยให้น้องครกพักมั่งเหอะบอกช้ำไปทั้งตัว(ส่วนล่าง?)และจิตใจ
    จัดเพราะความสะใจทุกสถานที่(ขนาดในห้องน้ำยังไม่เว้น…)ทุกเวลาไม่กลัวน้องท้องกันเลยทีเดียววว!!
    ตอนหน้าจะจัดหนักกันอีกมั้ยรอตามติดตามนะค่ะ🙂

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s