[Fic KnB][Akakuro]The Satan//Part4

 

[Fic  Kuroko no Basket] The Satan

Paring : Akashi x Kuroko ( Akakuro)

Rate    :  Nc-17 , Horror , thriller 

Story   : blood_hana

 

จากฟิคสดเมื่อคืนเอามาเป็นฟิคยาวแล้วค่ะ แรงบันดาลใจจากหนังเรื่อง The last exocism มี 2 ภาคจบน่อ

แล้วจะรู้ว่า ปิศาจนี่คุกคามโคตรรรรรรรรรรร

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

Chapter 4

 

 

 

 

 

อาหารเช้าถูกวางเสริฟ์ในห้องอาหารรวมของสถานบำบัดจิตเยาวชนหญิง ขนมปังปิ้งกรอบใหม่เคียงคู่กับไข่ดาวเนยแยมหลากหลายให้เลือกสรรเช่นเดียวกับเครื่องดื่มเน้นสุขภาพ อาทิเช่น น้ำผักผลไม้รวม น้ำผลไม้ น้ำสมุนไพร และน้ำเปล่า ที่นี่ไม่มีน้ำอัดลมอยู่ในตัวเลือกเพราะนโยบายสุขภาพจิตที่ดีคู่สุขภาพกายที่ดีของหมอหนุ่มมิโดริมะ ทำให้สาวผมสีแดงอมน้ำตาลไหม้ผมชี้ฟูมัดหางม้าเบ้ปากหน้ายู่ นัยน์ตาสีเพลิงสวยมองน้ำใบบัวบกสมุนไพรกลิ่นเหม็นเขียวที่คนในสถานบำบัดจิตแห่งนี้หยีใส่เป็นแถวเหลือเต็มโหล ในขณะที่น้ำรสอื่นๆถูกแย่งชิงไปหมดแล้ว

“ฉันอยากกินโคล่าซักนิดก็ยังดี”  คางามิ ไทกะต่อรองอีกฝ่าย

“ไม่ได้!!!”  มิโดริมะค้านเสียงสูง ตวัดตาดุใส่สาวทรงโตและนั่นทำให้คางามิแลบลิ้นใส่เดินสะบัดก้นถือถาดอาหารของตนเดินกลับไปยังเก้าอี้ว่างข้างๆสาวน้อยตัวเล็กจืดจางเรือนผมสีฟ้ายาวยุ่งในชุดกระโปรงแขนยาวสีขาวกำลังตักซุปเห็ดจืดชืดพอๆกับบุคลิกเข้าปากช้าๆ

“ใจร้าย!!” คางามิพองแก้มแล้วกลั้นใจดื่มน้ำใบบัวบกกลิ่นเหม็นเขียวที่ขนาดคุโรโกะเองยังอดหยีในใจเสียไม่ได้

“สายัณห์สัญญาสวัสดียามเช้า”  เสียงหวานสดใสกังวานทักทายสาวๆทั้งสองที่นั่งรับประทานมื้อเช้าอยู่ก่อนหน้านั้น คุโรโกะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของต้นเสียง ลำคอตีบตันขึ้นมาชั่วขณะ นัยน์ตาสีอ่อนไร้อารมณ์จับจ้องไปยังดวงหน้าขาวล้อมเส้นผมตัดบ็อบสีดำนัยน์ตาหยีเล็กเชื้อสายจีนปลายหางตาชี้สูงยิ่งเจ้าตัวยิ้มกว้างโหนกยิ่งยกดวงตาสีนิลเป็นรูปวงเล็บมากขึ้น

“มุกพางงแต่เช้าเลยนะพี่อิซึกิ” คางามิ ไทกะ กระตุกยิ้มแห้งๆ พลางฝืนใจดื่มน้ำใบบัวบก

“หน้าฉันมีอะไรติดเหรอคุโรโกะ?” อิซึกิ ชุนวางถาดอาหารของตัวเองลงกับโต๊ะแล้วนั่งลงกับเก้าอี้ เธอหันมาสบตาสาวจืดจางที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ฝั่งตรงข้ามถัดไป คุโรโกะสะดุ้งเล็กๆน้อย ส่ายหัวช้าๆแล้วแสร้งทำเป็นก้มหน้ามองซุปในถ้วยตักกินทั้งหน้าตาเรียบเฉย

 

ดูเหมือนสาวมุกแป๊กไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรและจัดการกับข้าวผัดกุ้งในจาน…ริมฝีปากอิ่มระเรื่อสีชมพูพวงแก้มใสกับผิวขาวหยกของอิซึกิ..ร่างกายเปลือยเปล่าที่ถูกแต่งแต้มด้วยร่องรอยราคะจนกลายเป็นสีกุหลาบเมื่อคืนวานถูกปกปิดไว้ใต้สเวตเตอร์ไหมพรมสีขาวคอเต่ากับกระโปรงยาวสีม่วงเข้ม..ท่าทางเรียบร้อยเฮฮาและยิ้มง่าย

 

 

ใครเล่าจะรู้ว่าเมื่อคืนวาน เด็กสาวรุ่นพี่ตรงหน้าดอดไปมีเซ็กส์ในที่สาธารณะกับคนรัก

 

 

ยิ่งนึกคิดคุโรโกะอดกลืนน้ำลายลงคอเสียไม่ได้ น้ำซุปที่ข้นคาวอมหวานหาได้แตะประสาทสัมผัสการรับรส สิ่งที่เธอรู้สึกกลับเป็นความวาบหวามร้อนรุ่มแล่นริ้วไปทั้งกายา ปลายนิ้วที่จับช้อนสั่นระริก..เธอมองนิ้วทั้ง 5 ที่เมื่อคืนถูกใช้งานโดยการสอดเข้าโพรงอ่อนนุ่มของตัวเองจนมอบความกระสัน

 

 

ความเสียวซ่านอันแสนคุ้นเคยจนน่าประหลาดใจ

 

 

สาวเรือนผมสีฟ้ายาวยุ่งสะบัดหัวไล่ความคิดหยาบโลนชวนปรารถนาเหล่านั้นแล้วจดจ่อกับการรับประทานอาหารต่อ เพื่อเอาแรงไปทำงานในร้านคัพเค้กในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

 

.

.

.

 

ร้านคัพเค้กเล็กๆในย่านศูนย์การค้าเต็มไปด้วยความคึกคักเหมือนทุกวันที่ผ่านๆมา เด็กสาวเรือนผมสีฟ้ายาวยุ่งมัดรวบผมเป็นหางม้ายาวเรียบร้อย นัยน์ตากลมโตไร้อารมณ์จับจ้องไปยังกระจกร้าน..จ้องมองคราบสกปรกที่เกาะติดบนนั้นพร้อมฉีดน้ำยาสีฟ้าอ่อนลงไปแล้วใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดกระจกให้สะอาดเอี่ยมอ่อง คุโรโกะ เท็ตสึยะ เป็นพนักงานทำความสะอาดแต่งตัวในชุดซาฟารีสีเทาเข้ากับรูปร่างจืดจางจนแทบไร้ตัวตน ตรงข้ามกับเหล่าบริกรสาวเสริฟ์ที่แต่งหน้าทำผมและได้สวมยูนิฟอร์มสวยๆกับผ้ากันเปื้อนน่ารักๆเดินเสริฟ์คัพเค้กเคียงคู่เครื่องดื่มพร้อมกับแจกรอยยิ้มให้เหล่าลูกค้า

 

 

หน้าตาบ้านๆ ไม่ได้สวยสะดุดตา และไร้สัดส่วนโค้งเว้าชวนมอง

 

 

ภาพสะท้อนตัวตนในกระจกใสยังยืนยันว่าคุโรโกะยังมีจุดยืนในสังคม เมื่อเห็นรุ่นพี่อิซึกิกับบุรุษพยาบาลโมริยามะเธอก็ยิ่งตระหนักถึงความสัมพันธ์เชิงชู้สาว..อิซึกิเป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ผิวขาวหยกแบบคนจีนและมีเค้าหน้าหมวยๆกับเส้นผมสีดำขลับชวนมอง นับว่าเป็นสาวงามคนหนึ่งไม่แปลกเลยที่จะมีผู้ชายเข้ามาพัวพัน

 

 

ส่วนเรา..ก็แค่ผู้หญิงหน้าตาบ้านๆจืดชืด แถมบ้านนอกคอกนาอีก

แล้วแบบนี้..คิเสะ เรียวตะ อยากทำเรื่องแบบนั้นกับเราไหม?

 

 

คุโรโกะ เท็ตสึยะ ถอนหายใจ รู้สึกไม่มั่นใจในรูปร่างหน้าตาตัวเองเอาเสียเลยว่าจะสามารถมัดใจคิเสะได้หรือเปล่า นายแบบหนุ่มที่เข้ามาเป็นดั่งดอกทานตะวันต้องแสงอาทิตย์บนฟ้าครามสดใส เป็นฝันดีที่ทำให้เธอยิ้มได้เสมอมา คนที่พร้อมไปด้วยรูปร่างหน้าตา ฐานะ ชื่อเสียงเช่นนั้น จะใจตรงกับเธอหรือเปล่า

 

จังหวะที่กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ดวงเนตรสีอ่อนสังเกตเห็นฟุตบาตในฝั่งตรงข้ามร้านที่เต็มไปด้วยเหล่าผู้คนมาช็อปปิ้งในวันหยุด ในฝูงชนนั้นกลับมีร่างสูงโปร่งของใครบางคนยืนอยู่ข้างเสาไฟริมถนน สวมเสื้อกันหนาวแขนยาวสีดำดึงหมวกฮูทปกปิดใบหน้าเอาไว้..เขายืนนิ่งไม่ขยับเท้าไปไหนแล้วจ้องตรงมายังร้านคัพเค้กแห่งนี้

“อะไรของเขานะ?”  เสียงหวานพึมพำเบาๆอย่างฉงนสงสัย..เธอทำเมินไม่สนใจเช็ดกระจกต่อไป แต่ก็อดเหลียวมองไปยังบุรุษผู้นั้นอีกครั้งไม่ได้ เขายังยืนอยู่ตรงนั้นเอาแต่จ้องเขม็งจนคุโรโกะแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายมองมาที่ตัวเองแน่นอน

 

อกซ้ายเต้นส่ำแรงร่วงหล่นไปตาตุ่ม ความรู้สึกวูบลงท้องน้อย คุโรโกะเสตาหลบสายตาใต้หมวกฮูทสีดำ เธอกลั้นหายใจรวบรวมความกล้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองกระจกอีกครั้ง

 

“กรี๊ด!!!!!!!!!!”

 

 

เพล้ง!!!!!!!

 

 

คนในร้านสะดุ้งโหยงชักสีหน้าตื่นตระหนกหันไปมองหญิงสาวจืดจางในชุดซาฟารีสีเทาหงายหลังล้มลงกับพื้นปัดเอาแก้วชามะลิของลูกค้าโต๊ะข้างๆตกลงมาแตกกระจาย เสียงจอแจในร้านเงียบสงัดไม่มีใครกล้าเอ่ยพูดอะไรกระทั่งฝีเท้าเร่งรีบของเจ้าของร้านวิ่งรุดเดินเข้ามาที่เกิดเหตุ

“ทำบ้าอะไรของเธอ!!คุโรโกะ!!!!”

“ม..เมื่อกี้..มีคน..คนจ้องฉัน”  คุโรโกะชี้นิ้วที่สั่นระริกไปยังกระจกบานใสสะอาดที่เธอเช็ดถูอย่างดี..พอเงยหน้าขึ้นไปมองดูอีกครั้งกลับไร้ร่องรอยของชายหนุ่มปริศนาใต้ฮูทสีดำที่จู่ๆก็เดินข้ามถนนพุ่งเข้ามาเกาะหน้าต่างมองเธอ!!!!

 

“ไร้สาระ!!ไม่เห็นมีเลย!!ครั้งที่แล้วก็ขาดงาน ครั้งนี้ก็สร้างปัญหาอีก!!ไม่ต้องทำงานแล้ววันนี้ไปเปลี่ยนเสื้อแล้วกลับไปซะ!!”

อยากจะแย้งสิ่งทีเกิดขึ้นแต่เจ้าของร้านที่ตอนนี้ทำหน้าเป็นยักษ์ถลึงตาใส่ ทำเอาสาวผมฟ้ากลัวตัวสั่น ก้มหน้ายอมรับความผิดพลาดซึ่งก็เป็นความผิดของเธอจริงๆที่ทำให้เสียบรรยากาศในร้าน ที่สำคัญ…

 

“ให้ตายสิ..ถ้าไม่ใช่เพราะมิโดริมะขอไว้ ฉันไม่รับพวกมีปัญหามาทำงานแน่”

“เด็กคนนั้นท่าทางพิลึกจริงๆ ดูเหมือนคนเก็บกดยังไงไม่รู้”

“เป็นพวกจิตไม่ปกติหรือเปล่า”

 

คำครหานินทาว่าร้ายทั้งจากปากลูกค้ารวมถึงหัวหน้างานในร้านคัพเค้กแห่งนี้ ทุกคนจ้องมองเด็กสาวตัวเล็กบางด้วยสายตาแฝงความหวาดระแวง เหยียดชนชั้นของคนจิตปกติกับคนจิตไม่ปกติเห็นได้ชัด คุโรโกะก้มหน้าลงต่ำจนผมปรกหน้าเก็บซ่อนน้ำตาและความอับอายเอาไว้เดินหลบไปหลังร้านแทน

 

หลังจากเปลี่ยนเสื้อกลับมาเป็นชุดเดรสสีขาวยาวคลุมเข่าแขนยาวเย็บจั๊มเป็นลูกไม้ระบายตรงข้อมือ ขาเพรียวก้าวออกจากประตูหลังร้านไปเลาะจนมาถึงถนนใหญ่เพียงไม่กี่ก้าว กลับถูกใครบางคนพุ่งเข้ามาคว้าแขนดึงเข้ามาในซอยแคบๆ สิ่งแรกที่คุโรโกะรู้คือความตกใจก่อนที่จะกลายเป็นความประหลาดใจระคนอุ่นล้นเมื่อบุคคลดั่งกล่าวคือชายหนุ่มเรือนผมสีทองสว่างไสวๆสวมเสื้อแขนยาวเข้ารูปสีดำกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินฟอกสีมีรอยถากแฟชั่นนิดๆ ใบหน้าคมคายผินมาสบตาเธอ..แม้ว่าดวงตาของเขาจะถูกซ่อนใต้แว่นกันแดดอันใหญ่โต

 

“ไง!!คุโรโกจจิ!!!”

“ไงค่ะ..คิเสะคุง”

 

ทั้งสองทักทายกันโดยที่ฝ่ายชายหนุ่มนายแบบพูดด้วยเสียงทุ้มหอบจากความเหนื่อยล้า คุโรโกะปล่อยให้อีกฝ่ายจูงลากไปด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น พอเหลียวหลังไปมองถนนใหญ่เธอก็ถึงบางอ้อทันทีกลับเหล่าฝูงชนแฟนคลับที่วิ่งวุ่นตามหานายแบบชื่อดังแทบพลิกแผ่นดิน

 

“ฟู่!!ไปแล้วสินะ..พวกแฟนคลับนี่ก็เหลือเกินจริงๆให้ฉันมีเวลาส่วนตัวไม่ได้เลย”  คิเสะ เรียวตะเดินตัวโงนเงนไปยังม้านั่งใต้ต้นเมเปิ้ลในสวนสาธารณะ นายแบบหนุ่มทรุดนั่งลงกับเก้าอี้ทันทีเอนหลังพิงพนักหายใจเหนื่อยหอบหลังจากที่วิ่งหนีหน้าตาตื่นแล้วดันลากเด็กสาวคนรู้จักมาร่วมหัวจมท้ายหนีมาด้วยกัน  ไม่มีเสียงตอบกลับจากอีกฝ่าย..คนหนุ่มผมทองเลิกคิ้วสูงเงยหน้ามองหญิงสาวเรือนผมสีฟ้าชี้ยุ่งที่เอาแต่ยืนเงียบไม่พูดไม่จาจนน่าสงสัย ถึงปกติคุโรโกะ เท็ตสึยะ เป็นสาวเงียบพูดน้อยแต่ก็ไม่ใช่ถึงกับเงียบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเช่นนี้

“คุโรโกจจิ ทำไมวันนี้ดูเงียบๆจัง ไม่สบายรึเปล่า” คิเสะลุกขึ้นยืนวิสาสะเอามืออังหน้าผากอีกฝ่าย คุโรโกะสะดุ้งโหยง สัมผัสอุ่นล้นชโลมจิตใจเรียกหน้าขาวซีดให้แดงก่ำไปถึงใบหู

“เอ๊ะ? คุโรโกจจิหน้าแดงๆนะ?มีไข้รึเปล่าตัวก็ดูเริ่มร้อนๆ?”

“ฉ..ฉันไม่เป็นไรค่ะ..แค่มีเรื่องกังวลใจ” คุโรโกะตอบทั้งเสียงตะกุกตะกัก เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองดวงหน้าหล่อเหลาเบื้องหน้า

 

 

ชายผู้นี้ช่างสว่างเจิดจ้า สดใส และเป็นที่หมายปองของใครต่อใคร

 

“ฉันแค่คิดว่า..คิเสะคุงโชคดีจริงๆที่ได้เป็นที่รักของใครต่อใคร ในขณะที่ฉัน..” ปากอิ่มเม้มแน่น เงียบไปอึดใจหนึ่งกับความน้อยเนื้อต่ำใจ “ก็แค่คนธรรมดาที่..มีปัญหาทางจิต”

 

 

เราเป็นเพียงเงาเลือนราง มืดหม่น ไร้ตัวตน ไร้เหล่าผู้คนอันเป็นที่รัก

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกคุโรโกจจิ..”  เป็นครั้งแรกที่คิเสะพูดด้วยเสียงโทนต่ำ หาใช่เสียงสดใสร่าเริงชวนสดับฟัง หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีฟ้ายาวคลอสะโพกชี้ยุ่งแถมแข็งกระด้างอดประหลาดใจกับท่าทีเหล่านั้น นายแบบหนุ่มถอดแว่นกันแดดออกมาพับเก็บเหน็บบนข้อเสื้อ ดวงตาสีอำพันคู่คมแวววาวชวนหลงใหลจ้องตรงมาที่เธอ

 

“ฉันน่ะ..อาจจะมีแฟนมาหลายคน มีคนชื่นชมมากมาย..แต่นั่นก็เพราะชื่อเสียงในแวดวงมายาก็เท่านั้น ในโลกวงการบันเทิงมีแต่ต้องใส่หน้ากากเข้าหากันทุกวันเวลา ไม่เคยมีใครจริงใจกับฉันซักคน”

“แต่คุโรโกจจิคือคนแรกที่คบหาฉันที่เป็นฉัน ไม่ใช่นายแบบคิเสะ เรียวตะ..ดังนั้นตัวฉันเองก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคุโรโกจจิ” คิเสะ เรียวตะเงียบไปอยู่นาน นัยน์ตาสีอำพันสั่นไหวโลเลไม่มั่นใจผิดวิสัย ปากหนาได้รูปเม้มแน่นหลุบตาลงกับพื้นคล้ายกับกำลังชั่งใจจะกล่าวถึงสิ่งต่อไปนี้ มือยกขึ้นมาเกาแก้มแก้เก้อ เขาหลับตาลงสูดลมหายใจลึกก่อนจะลืมตาช้าๆ

 

“ฉันชอบคุโรโกจจิ”

 

สายลมพัดผ่าน..ความหนาวเย็นในฤดูเหมันต์ต้องผิวให้สะท้านไปถึงกระดูก คุโรโกะ เท็ตสึยะตัวแข็งทื่อตาโตเท่าไข่ห่านอึ้งกับคำสารภาพรักจากชายหนุ่มผู้เป็นที่สุดแห่งวงการบันเทิง คนที่อยู่สูงเกินจนไม่น่าเชื่อว่าจะหันมาสนใจคนบ้านนอกคอกนา

“ถึงแม้ว่าคุโรโกจจิจะไม่ชอบฉัน..แต่ฉันก็ยืนยันที่จะชอบคุโรโกจจิ!!” แก้มสากขึ้นสีเข้มเขินอายพูดตะกุกตะกักไปหมด ยิ่งชัดเจนไปใหญ่ว่าเขาหลงใหลและหลงรักเด็กสาวคนนี้มากมายเพียงใด

“แม้ว่าฉันจะมีอดีตที่เลวร้ายมากมายเหรอคะ?” คุโรโกะถามทั้งเสียงสะอื้น

“ไม่ว่าคุโรโกจจิจะมีอดีตอะไร มันก็แค่เรื่องเก่าเราสองคนจะผ่านปัจจุบันและอนาคตไปด้วยกัน…นะ..คุโรโกจจิ”  คิเสะตอบกลับทั้งเสียงหนักแน่น อ้อมแขนโอบรัดร่างบอบบางของหญิงสาวเข้ามาแนบแน่นมากขึ้นเพื่อยืนยันสิ่งที่เขาได้ลั่นวาจาเอาไว้ บอกให้รู้ว่ารัก..รักมากมายแค่ไหน  เช่นเดียวกับแขนอรชรกอดตอบแน่นคุโรโกะซบหน้าลงกับแผงอกแกร่ง..แผงอกแสนอบอุ่นที่เฝ้าคิดถึงในฝันดีเสมอๆ เพื่อแสดงให้อีกฝ่ายรู้ว่า..

 

“ฉันเอง..ก็ชอบคิเสะคุงมาก..มากที่สุดเหมือนกันค่ะ”

 

เจ้าของเส้นผมสีทองระยิบระยับยิ้มกว้างดีใจจนแก้มปริ ต่างฝ่ายต่างสบตากันและกัน..ดวงตาที่สะท้อนความรู้สึก ส่งผ่านความรักความห่วงใยที่มีให้กันและกันไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าใคร

“ฉันสัญญาว่าเราจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่จนเฒ่า ฉันจะไม่มีวันทำให้คุโรโกจจิเสียใจ” มือแกร่งยื่นนิ้วก้อยมา คุโรโกะหลุบตามองนิ้วเรียวยาวของนายแบบหนุ่ม เธอคลี่ยิ้มน้อยๆ..รอยยิ้มเต็มไปด้วยความปิติยินดีพร้อมกับเกี่ยวก้อยตอบรับคำสัญญา

 

 

เธอคือความรักที่ฉันตามหามานานแสนนาน

เธอผู้แสนบริสุทธิ์ยิ่งกว่าสิ่งใด

 

 

“ให้ฉันได้ดูแลปกป้องคุโรโกจจิจากนี้และตลอดไปนะ”

 

 

สัญญาระหว่างเราสองคน

 

 

พวกเขาค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหากัน..ใต้ต้นเมเปิ้ลที่โรยราเหลือเพียงกิ่งก้านให้เกล็ดหิมะที่เริ่มโปรยปรายเกาะติดเป็นปุยนุ่มสีขาว ความเย็นรอบกายอาจพาให้หนาวสั่นแต่ไม่อาจเทียบดวงใจสองดวงที่อุ่นล้นเกินกว่าอะไรเทียบเทียบ

 

ปึง!!!!!!!!!!!!

 

 

บางสิ่งพุ่งผ่านระหว่างหน้าของคนทั้งสอง ริมฝีปากของชายหนุ่มหญิงสาวเกือบจะแนบชิดสัมผัสต้องรับถอยผละออกจากกัน พวกเขาหันไปมองลำต้นเมเปิ้ลก็ต้องชักสีหน้าตกตะลึง สิ่งที่บินตัดหน้าเมื่อครู่คือ ‘อีกา’ สีดำขลับบินพุ่งชนต้นไม้จนคอหัก ไถลลงนอนตายจมกองหิมะบนพื้น!!!

 

 

“กา!!!กา!!!!กา!!!!”

 

อีกานับร้อยร้องเสียงดังระงมไปทั่ว  ลมพายุกรรโชกแรงจนคนแถวนั้นร้องตกใจวิ่งหนีหลบเข้าที่กำบังจ้าละหวั่น เกรงกลัวจะเจอพายุหิมะจนต้นไม้ไหวลู่ไปตามแรงลม

 

“อะไรน่ะ!!ทำไมอีกาถึงมาเยอะขนาดนี้”

 

ผู้คนที่ผ่านไปมาพร้อมใจหันแหงนหน้ามองฝูงอีกาบินวนเป็นวงกลมบนน่านฟ้า ท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาดำขมุกขมัว ไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า บรรยากาศวิปโยคผิดปกติสร้างความตื่นตระหนกหวาดกลัวแก่ผู้คนที่พบเห็น คิเสะกระชับโอบกอดเด็กสาวคนรักเอาไว้ในอ้อมแขนเมื่อพบว่าคุโรโกะตัวสั่นเทิ้มหน้าซีดเผือดจนน่าใจหาย

 

“เป็นอะไรคุโรโกจจิ?”

 

ฝูงอีกาจำนวนมหาศาล..ท้องฟ้าสีดำทมิฬ..ลมพายุกรรโชกวิปริต

 

 

“กา!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!”

 

อีกาบินพุ่งชนกระจกรถ เสาไฟฟ้า ชนร้านค้าสะเปะสะปะกระจัดกระจายจนเกิดความโกลาหลยกใหญ่ นกสีดำร่วงตายกันระนาวตัวแล้วตัวเล่าเกลื่อนพื้นที่ปกคลุมด้วยหิมะขาว ดวงตาสีฟ้าเบิกโพล่งค่อยๆเลื่อนลงมองปลายเท้าของตัวเอง จ้องมองซากอีกาที่พึ่งบินลงกระแทกพื้นตายคาพื้นคอหักเลือดทะลักตาสีแดงก่ำของมันจ้องเขม็งมองมาที่เธอไม่วางตา

 

 

 

เหมือนเหตุการณ์ในคืนนั้น..คืนที่เต็มไปด้วยกลิ่นกำยานธูปเทียนชวนอ้วก กลิ่นคาวโลหิตคลุ้งชวนสำรอกอาเจียน

เสียงของอีกานับร้อยนับพันหรืออาจจะมากกว่านั้น ล้อมรอบบ้านสองชั้นทำจากไม้สนของหมู่บ้านลึกในป่า

 

 “อย่าทำอะไรลูกฉัน!!เอาลูกฉันคืนมาไอ้ปิศาจสารเลว!!!!”

“ในนามของพระบุตร พระบิดา พระจิต ของจงขับไล่ปิศาจออกจากกายของเด็กสาวผู้นี้..เจ้าปิศาจร้ายอาคาชิ..จงออก..อ๊ากกกกกก!!!!!”

 

 

“เท็ตสึยะเป็นของข้า!!!!!!!!!!”

 

 

.

.

.

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

 

.

.

.

 

 

พายุที่กรรโชกแรงทำให้อาโอมิเนะ ไดกิ ไม่สามารถออกรถไปส่งพิซซ่าได้ สาวผิวสีแทนในชุดหมีสีแดงสลับเขียวกับตราร้านพิซซ่าชื่อดังที่ร่นซิปลงมาให้เห็นเสื้อกล้ามทีดำรัดรูปดันหน้าอกใหญ่อูมอิ่มนูนเด้งออกมานั่งกระดิกเท้าเซ็งอารมณ์ในห้องพักพนักงานหลังร้าน

 

 

“ให้ตายเถอะ..แบบนี้ก็โดนตัดเงินของวันนี้น่ะสิ เฮ้อ”

 

คางามิ ไทกะเดินกลับเข้ามาในห้องพักพนักงานวางเป้ใส่ถาดพิซซ่าลงกับโต๊ะอะลุมิเนียม หญิงสาวถอดหมวกกันน็อตออกมาแขวนไว้บนฝาผนังแล้วตรงไปยังล็อกเกอร์ตู้เสื้อผ้าของตนไขเปิดออกแล้วหยิบเอาเสื้อผ้าในนั้นมาเปลี่ยนคืน

“อาโอมิเนะแกดูเงียบๆผิดปกตินะ กินอะไรผิดสำแดงรึเปล่า?”  สาวผมสีเพลิงชี้ฟูเหลียวหลังมามองสาวผิวสีเข้มนั่งเท้าคางเป็นผู้หญิงว่างงานไปวันๆ ดวงตาสีน้ำเงินตวัดมองดุกร้าวจนสาวหนองโพผู้มีคิ้วสองแฉกสะดุ้งตกใจ แต่ตัวสาวผมสั้นเกรียนไม่โวยวายหรือตะคอกด่าอย่างที่คาด กลับทำท่าทีอ้ำอึ้งคล้ายจะพูดอะไรบางอย่างแล้วก็สบถคำรามเบาๆก่อนสะบัดหน้าเสมองไปทางอื่นซะงั้น

“อะไรวะ?”  คางามิเกาหัวงุนงง เจ้าตัวยักไหล่ไม่สนใจหันมารูดซิปถอดเสื้อผ้าเปลี่ยนทีละชิ้น  อาโอมิเนะ ไดกิกำหมัดแน่นจนมือสั่น ดวงตาสีน้ำเงินเรียวคมสวยโฉบสั่นไหวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอขบฟันแน่นจนได้ยินเสียงสั่นกึกๆชัดในหัว ลำคอตีบตันอยากจะเล่าเรื่องให้คางามิฟังอยู่หรอก แต่ถ้าพูดไปคงไม่แคล้วหาว่าบ้าแน่ๆ

 

 

เมื่อคืนเธอกะลงมาเล่นบาสแก้เครียด..ดันเผลอไปแอบเห็นพี่อิซึกิหนีลงมาพลอดรักกับโมริยามะโดยไม่ได้ตั้งใจ

ประเด็นนั้นน่าตกใจอยู่ไม่น้อยที่คนมุกตลกฝืดท่าทางบ้าๆบอๆจะมีลีลาเร้าร้อนเพียงนี้

 

แต่ที่น่าตกใจกว่า…คือหลังต้นไม้ใหญ่มุมหนึ่งของศาลาที่อิซึกิกำลังพลอดรักอยู่นั้น..คุโรโกะ เท็ตสึยะกำลังช่วยตัวเอง

โดยมีเงาร่างดำตะคุมๆรูปร่างคล้ายคนแต่กลับไม่ได้ให้ความรู้สึกแบบนั้น เป็นอะไรที่ชวนขนหัวลุกอย่างไม่อาจหาคำอธิบายความรู้สึกเหล่านี้ได้ เข้าคืบคลานคร่อมร่างคุโรโกะ แล้ว…แล้ว..ร่วมรักกันจนถึงฝั่ง!!!!

 

 

 

“ไอ้เงานั่น..คืออะไรกันแน่?”  อาโอมิเนะพึมพำทั้งเสียงสั่น

 

 

ติ๊ด!!!!!!

 

เสียงข้อความเข้าในมือถือสมาร์ทโฟนดึงสติของสาวผิวแทนกลับมา เธอล้วงมือถือให้กระเป๋ากางเกงยูนิฟอร์มชุดส่งพิซซ่ามาสไลด์หน้าจอปลดล็อก

 

 

1 ข้อความเข้า ผู้ส่ง ?????

 

 

ไม่มีชื่อคนส่ง..ไม่มีเบอร์ใดๆติดต่อมา…อาโอมิเนะเลิกคิ้วสูงงุนงง ชั่งใจพักใหญ่ว่าจะเป็นไวรัสหรือพวกโรคจิตหรือเปล่า..แต่สุดท้ายเธอก็แพ้ความอยากรู้อยากเห็นตัดสินใจกดเปิดข้อความเหล่านั้นขึ้นมา

 

“นี่มัน!!!!!!!!!”

 

 

TBC

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ตอนนี้สั้นไปนิดนะ หลักๆคือ คีจังเป็นพระเอกของตอนนี้แท้ๆเลย ฮาาา

ตั้งแต่ตอนหน้าเป็นต้นไป อาคาชิบทจะเริ่มออกเต็มแล้วนะ จะได้คุ้มค่าตัว ค่าพระเอก(?) ซักที ฮาาาา

 

ลงแฟนอาร์ตค่ะ ขอบคุณสำหรับรูปงามๆมากจ้า

 

 

Kohaku_blank

 

10485337_252978241492680_2608098745547110789_n

10600438_254178918039279_2533409124278898806_n

 

 

MM.Mixxa

 

15211_339421672879057_6026693743875447358_n

16 thoughts on “[Fic KnB][Akakuro]The Satan//Part4

  1. หึหึหึ
    ตอนต้นมาสว่งจ้าสดใสสมเป็นทุ่งดอกทานตะวันของคีคุง…เเต่พออีกามาเท่านั้น ตู้ม กลายเป็นโกโก้ครั้นช์! ไม่ใช่สิพออีกามาบรรยากาศก็มืดมนทันทีเลยเชียว TT^TT
    นายน้อยจะมีบทให้สมค่าตัวเเล้วสินะๆๆๆ

    • เรื่องจริงมันโหดร้ายนัก ยุ่งกับสาวของราชาปิศาจ ตอนถ้วยหมุนนี่ก็เตือนๆแล้ว คราวนี้เล่นจะจูบ ท่านก็เลย…ต้องปรากฏบ้างแล้ว ฮา แต่ฉากออกมาแต่ละทียังคงไม่ธรรมดาเหมือนเดิม

  2. เง้ออ อาโฮ่เห็นนี่เอง แล้วจะเกิดเรื่องอะไรกับเจ้าตัวมั้ยเนี่ยหวาดเสียวแทน ท่านก็โหดจริง .. กำลังจะจูบแล้วอีกาบินผ่าน แหงล่ะก็ยอดดวงใจของท่านนี่เนอะ รอลุ้นว่าจะออกมาแบบไหนยังไง เอาหน้าหล่อๆมาให้ชื่นชมบ้างนะคะอย่าทำแต่ให้น้องกลัว 5555 ว่าแต่พี่อิซึกิลีลาเด็ด ตอนอ่านตอนนั้นนี่แอบคิดว่าคนๆนั้นทำไมใช่เรโอะเน่ที่ทำกับพี่อิซึกิ เปลี่ยนทันมั้ย #ผิดมหันต์ 555555555

    • อาโฮ่แค่อยากมาเล่นบาสดันเจอะของดีเข้าเต็มๆ ฟฟฟ ถ้วยหมุนท่านยังไม่ยอมเลยแล้วจูบนี่อย่าได้หวัง ฮาาา ราชาปิศาจระดับความหวงนี่ไม่ใช่แบบมนุษย์ธรรมดา อภินิหารอลังการสร้างความเดือดร้อนเพียบ เดี๋ยวตอนหน้าได้เห็นหน้าหล่อๆกับบทพูดเป็นเรื่องเป็นราวบ้างแล้ว แถมปรากฏร่างแต่ละทีหาความธรรมดาไม่ได้ เรื่องเรโอะนี่เราก็ยังไม่ได้คิดนะ ฮาา ยังไม่เจอน้องชุน แต่ตามท้องเรื่องไม่น่าจะได้เจอกันอ่ะน่อ ถ้าเจอสงสัยไม่น่ารอด

  3. ขนาดยังไม่เปิดตัว ยังอลังขนาดนี้
    ถ้าปรากฏตัวจะอลังขนาดไหน
    นายน้อยของบ่าว
    แอบเทใจให้คิเสะเล็กน้อย
    รอตอนต่อไปค่ะ พี่บลัด

    • กว่าจะเปิดตัวแบบเต็มสตรีมนี่ก็เกือบไคลแมกซ์เรื่องเลย อาคาชิคุกคามทางเพศแบบหลอนๆมากๆ ในฟิคนี้ ออกแนวอภินิหารสุดๆ คิเสะบทพระเอกหนังผีเลยล่ะ

  4. คิเสะออร่าพระเอกมากกกกกกกกกกกกกก
    เสียอย่างเดียว
    เรื่องนี้อาคชิเป็นพระเอก
    เฮ้ออออออออออออออออออออออ

    นี่ท่านยังไม่ออกมาเป็นรูปเป็นร่างเป็นตัวเป็นๆอีกหรอคะนั่น
    ปัญหาคงไม่ได้อยู่ที่ค่าตัวแล้วล่ะ
    อยู่ที่คอสตูมมากกว่า
    คือเยอะเลยออกช้าว่างั้น//กรรไกรเสีบคอ
    อยากจะบอกว่าพลังท่านแข็งแกร่งมากนะ
    แค่ท่านกริ้วก็ส่งอีกาไปบินร่อนจนทำคนแตกตื่นทั้งเมือง
    (แล้วถ้าท่านอารมณ์ดีจะเป็นไงน้า?)

    อาโฮ่เห็นเหตุการณืด้วยเรอะนั่น!!!!!
    เป็นใครก็หลอนทั้งนั้นอ่ะถ้าเห็นภาพเหตุการณ์นั้น
    แล้วเสียงข้อความเข้าอีก
    สะดุ้งหลายเฮือกแน่

    • คีจังตามบทหนังแนวนี้ คือพระเอกชัดๆ แบบเป็นด้านสว่างให้นางเอกเปิดโลกใหม่เลย แต่…อาคาชิคือพระเอกนะสิ ฮาาา 5555 คอสตูมหนัก เขางี้ ผ้าคลุม เอฟเฟค เล็บดำแหลมๆ เขี้ยวอีก สารพัด กว่าจะออกที 555 //กรรไกรทิ่ม

      พลังท่านที่เห็นยังไม่ใช่เต็มที่เลยนะนั้น ส่งสัญญาณเตือนระดับ2 ม้าหมุนส่งอิกา1ตัว ทำคิเสะแผลถลอกกับส่งพี่เรโอะมาทักทาย ตอนนี้คือคิดจะจูบผู้หญิงของตัวเอง ท่านเริ่มกริ้วนิดๆแล้ว

      อีกอย่างท่านดีกรีราชาปิศาจเลยนะ ไม่ธรรมดาครัช

      อารมณ์ดีเป็นไง..อันนี้เรามโนไม่ออกเหมือนกัน 55 แต่ถ้าให้เรานึก คงเฉยๆไม่แสดงอะไรมากมาย แต่ก็ขึ้นกับตัวน้อง ครก ด้วยว่าจะทำให้ท่าน ถูกใจ แค่ไหน สรุป เอาแต่ใจตัวเองตามประสาปิศาจเจ้าอำนาจ

      อาโฮ่เห็นขนหัวลุก อารมณ์เหมือนเจอคลิปคนอวดผีเลยอ่ะ อึ้ยยย

  5. สรุปฟิคนี้ไอเทมประจำกายของท่านแดงมิใช่กรรไกรอีกต่อไปแต่เป็นอีกานะคะ แหม่ 5555
    ฉากที่กำลังจะจูบกันแล้วอีกาพุ่งใส่นี่เป็นอะไรที่ตกใจมากค่ะ
    คีจังยังไม่เข็ดจากที่เล่นถ้วยหมุนใช่ไหมคะ ะะะ ะ ะ ะ ?!

    ตอนที่น้องนึกความหลังที่ท่านพูด “เท็ตสึยะเป็นของข้า”
    ภาพและเสียงเข้ามาในโสตประสาทเต็มที่เลยค่ะ เท็ตสึยะของข้า ของของข้า หมาโกลเด้นอย่าแตะ 5555

    สงสารโกลเด้นจับใจค่ะ ต้องมาเป็นที่รองรับอารมณ์ของท่านแดง แต่ถ้าไม่มีโกลเด้นท่านแดงคงไม่เผยตัวขนาดนี้ ความรักที่น้องให้โกลเด้นนี่มันมุ้งมิ้งมาก แต่ท่านแดงนี่บับ ยังไงเธอก็ต้องเป็นของฉัน /////////////

    แล้วข้อความที่อาโฮ่ได้รับนั้นมันคืออะร้ายยยยยย ย ยย ย //ชะงักลงไปอ่าน #ไม่ใช่

    โฮ่เห็นท่านกำลังทำน้องสินะคะ รู้สึกเหมือนเป็นคนเห็นผีทันใด ขนลุกกราวเลยค่ะบ้าจริง เป็นอิฉันอิฉันเผ่นไปนานแล้วค่ะโฮ่ ไม่อยู่ให้ท่านแดงแดร๊กหัวเพราะเห็นอะไรๆ หรอกนะะะะ

    • อิกาเป็นสัตว์ประจำตัวของท่าน ท่านหวงขนาดถ้วยหมุนยังไม่ยอม จูบนี่อย่าหวัง ขัดโดยการส่งอืกาบินพุ่งตัดหน้าชนต้นไม้คอหักตาย หึงทีนี่สังเวยชีวิตอิกาเพียบ โกลเด้นน่ารักมาก รักแบบมุ้งมิ้ง แบบ ผช ดีๆคนนึงอยากรักดูแล. แต่ส่วนระดับความรักของปิศาจนี่คือ การแสดงในเชิงของๆเขา ไร้สิทธิ์ปฏิเสธ ยัดเยียดให้ลูกเดียว มิเนะได้อะไรนั้นตอนหน้าได้รู้กันค่ะ

      มิเนะก็รมณ์กลัวจนขาแข็ง จะวิ่งหนีตอนนั้นก็ไม่กล้า เหมือนเจอคนอวดผีคาตาเลยอ่ะ 5555

  6. โอ้ย โกลเด้นช่างส่องแสงประกายแสบตามาก ตอนนี้หลงรักคู่ เหลืองฟ้า ชั่วคราว
    แต่ท่านราชานิก็โหดซะเหลือกเกิน หึงขนาดนี้ปรากฏตัวเลยเถิด ให้เห็นจะๆไปเลย
    อ่อ ส่วนคนที่เห็นนิ ก็คืออาโฮ่นี่เอง แถมเห็นไปถึง ราชาอคช ซะด้วย จะเกิดอะไรขึ้นต่อนะเนี่ย
    หวังว่าคนที่เป็นพ่อเลี้ยงนิคงไม่ใช่ลูกสมุนของราชา อคช หรอกนะค่ะ 55555คิดเองเออเอง
    รอติดตามน้าคร้าา

    • เหลืองดำจ้า น้องชื่อแทนว่า ดำจากคำว่า kuro ส่วนฟ้าคือ อาโอมิเนะน่อ จากคำว่า ao
      ตอนหน้าท่านจะปรากฏตัวมีบทพูดเป็นเรื่องเป็นราวแล้วล่ะ แต่ก็มาในแบบไม่ปกติเช่นเคย อาโฮ่นี่ขนลึกประหนึ่งคนอวดผีเลย พ่อเลี้ยงหมายถึง อิมาโยชิสินะ เดาว่าจะตามมาหลอนอาโฮ่รึ ฮาาา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s