[Fic KnB][Akakuro]The Satan//Part5

 

[Fic  Kuroko no Basket] The Satan

Paring : Akashi x Kuroko ( Akakuro)

Rate    :  Nc-17 , Horror , thriller 

Story   : blood_hana

 

จากฟิคสดเมื่อคืนเอามาเป็นฟิคยาวแล้วค่ะ แรงบันดาลใจจากหนังเรื่อง The last exocism มี 2 ภาคจบน่อ

แล้วจะรู้ว่า ปิศาจนี่คุกคามโคตรรรรรรรรรรร

1911884_263890093734828_6517069279438488878_n

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

Chapter 5

 

 

 

“แง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”    

 

เด็กน้อยร้องไห้แหกปากลั่นกลางค่ำคืนเงียบสงัดของหมู่บ้านกลางป่าในเขตอิสึโมะ ความเงียบ..ทำให้เสียงของเด็กน้อยดังกึกก้องมากขึ้นไปกว่าเก่า จากนั้นไม่นาน..ฝีเท้าย่ำวิ่งจนพื้นไม้กระดานชั้นสองสั่นไหวตามด้วยประตูห้องนอนเปิดผัวะ!!! หญิงสาวผมสีฟ้ายาวสลวยร่างกับสามีผู้แสนอ่อนโยนวิ่งเข้ามาหาเจ้าของเสียงร้องที่นอนตัวสั่นเทิ้ม เมื่อเห็นร่างของบิดามารดาเด็กน้อยรีบเด้งตัวโผเข้ากอดมารดาแน่น

“เป็นอะไรไปเท็ตสึยะ?” นายคุโรโกะผู้เป็นบิดาทรุดลงนั่งบนขอบเตียงลูบหลังลูกสาวตัวน้อยเบาๆ คุโรโกะ เท็ตสึยะวัย 6 ขวบสะอื้นฮักๆ ใบหน้าซีดเผือดเหงื่อโชกไปทั่วร่างจนเปียกเสื้อนอนกระโปรงสีขาวพร้อยลูกไม้ ตาสีฟ้ากลมโตเบิกโพล่งสั่นไหวกวาดมองรอบกายล่อกแล่ก

 

 

“ม..มี..มีผู้ชายมีเขาเข้ามาใน..น..ในห้องนอนหนู..เขา..ยืน..ย..อยู่ตรงนั้น..”

 

 

สามีภรรยาคุโรโกะเลิกคิ้วสูงหลังจากได้สดับฟังคำบอกเล่าของลูกสาว พวกเขาหันหน้าไปตามทิศทางที่นิ้วเล็กป้อมชี้..ที่กำแพงในเงามืดมุมหนึ่งของห้อง

 

“ไม่เห็นมีอะไรเลยลูก..แค่ฝันร้ายน่ะ”  คุโรโกะ เทนชิ ผู้เป็นแม่ปลอบโยนกอดตอบลูกสาวตัวน้อย ต่างฝ่ายต่างคิดว่าลูกของตนแค่รู้สึกนึกคิดไปเอง..เป็นเพียงจินตนาการของเด็กๆที่มีต่อความมืดและความเงียบเท่านั้น ทว่า..คุโรโกะ เท็ตสึยะยังไม่ยอมหยุดร้องเอาง่ายๆ  ท่าทางคืนนี้พวกเขาคงไม่ได้กลับไปนอนที่ห้อง เลยตัดสินใจร่วมเตียงกับลูกสาวเพื่อคลายความหวาดกลัวดังกล่าวให้หมดไป

 

โดยที่ไม่รู้เลย..ว่าฝันร้ายที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้น

 

 

.

.

.

 

 

 

“อื้อ…”  เปลือกตาบางลืมเปิดช้าๆสิ่งแรกที่เห็นคือโคมไฟบนเพดานอันคุ้นตา..สถานที่แห่งนี้คือห้องนอนในสถานบำบัดจิตเวชเยาวชนหญิง ซึ่งเป็นที่พักอาศัยในปัจจุบัน  คุโรโกะปริบตาปรับการมองเห็นอยู่ราวๆสองสามครั้งก่อนจะพาร่างกายอันหนักอึ้งบังคับฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง มือกุมขมับนึกคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

 

 

ฝัน…ถึงเรื่องราวสมัยเด็กๆ 

ฝัน..ถึงพ่อแม่ที่ตายจากไปในกองเพลิง

 

 

แค่คิด..เธอก็ขนลุกซู่จนต้องเอามือลูบต้นแขนไปมา นั่นคือครั้งแรกที่เห็นปิศาจอาคาชิ..ปิศาจที่สร้างความหวาดผวาเป็นเพียงมโนภาพที่เกิดขึ้นแล้วตามหลอกหลอนจนทำให้ตัวเองกลายเป็นหญิงมีภาวะปัญหาทางจิตใจ ซึ่งทางหมอมิโดริมะได้วินิจฉัยไว้ว่าปิศาจตัวนั้นก็แค่กลไกป้องกันทางจิตใต้สำนึกเพื่อปิดกั้นความเจ็บปวดทางใจหรือเรียกว่า ‘หลอกตัวเอง’ ที่ว่าพ่อแท้ๆกระทำชำเราร่างกายจนตั้งครรภ์

 

 

จินตนาการในวันนั้นช่างสมจริง..จนสับสนไปหมด

พ่อที่แสนอบอุ่นอ่อนโยนกระทำการต่ำช้ากับเธอจริงหรือ?

 

 

นัยน์ตาสีอ่อนเหลือบมองนาฬิกาปลุกบนหัวเตียง..ขณะนี้เวลา 4 ทุ่ม 50 นาที ก่อนจะสังเกตเห็นโน้ตกระดาษใต้นาฬิกาปลุก เธอหยิบมาอ่านข้อความสั้นๆด้วยลายมือหวัดๆ อ่านค่อนข้างยากแต่ลายเซนทิ้งท้ายเอาไว้ทำให้หญิงสาวตั้งอกตั้งใจอ่านด้วยหัวใจที่พองโต

 

 

‘คุโรโกจจิสลบไปฉันเลยอุ้มพามาส่งที่นี่ หมอมิโดริมะบอกว่าร่างกายของคุโรโกจจิอ่อนแรงคงเพราะทำงานหนัก อย่าเครียดให้มากนะและก็พักผ่อนเยอะๆ ฉันเป็นห่วงมากเลย ไว้คราวหน้าเราค่อยมานัดเจอกันใหม่เนอะ

 

อย่าลืมนะ..ห้ามเครียดเข้าใจไหมคุโรโกจจิ เพราะเธอคือคนสำคัญของฉันนะ

 

รักและห่วงใยที่สุด

คิเสะ เรียวตะ

 

“คิเสะคุง..”  คุโรโกะคลี่ยิ้มน้อยๆ..นิ้วแตะริมฝีปากอิ่มเบาๆ นึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น..ถ้าไม่มีอีกาตัวนั้นบินผ่านเข้ามา จูบแรกนี้คงได้มอบให้กับชายที่รักที่สุด พอคิดถึงใบหน้าหล่อเหลาล้อมเส้นผมสีทองตะวันกับดวงเนตรคู่คมแสนอ่อนโยนค่อยๆโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ พวงแก้มใสริ้วแล่นไปด้วยสีแดงจนถึงใบหู หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดจากอก

“รักนะคะ”  บอกรักชายหนุ่มด้วยการกระซิบเบาๆ แล้วยกกระดาษขึ้นมาจุมพิต หลับตาพริ้มนึกถึงใบหน้ากับน้ำเสียงที่ชวนฝันดี มอบความอบอุ่นให้ดวงใจหนาวเหน็บดวงนี้ ปลอบโยนจนความสิ้นหวังมลายหายไปสิ้น

 

 

โครกกกกกก

 

 

ท้องร้องดังสนั่นท่ามกลางห้องนอนมืดมิด คุโรโกะรู้สึกหิวจนท้องไส้ปั่นป่วนกระเพาะบิดเกลียวด้านใน ถ้านับจากระยะเวลาตั้งแต่เกิดเหตุเครียดกังวลกับอีกานับร้อยที่บินว่อนบนฟ้าผิดปกติจนสลบไปกระทั่งตอนนี้ก็ราวๆครึ่งค่อนวันแล้ว อาหารยังไม่เข้ากระเพาะตั้งแต่เที่ยงยันเย็นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่จะหิวจนไส้กิ่ว เธอเลิกผ้าห่มลงไปกองปลายเตียงแล้วหย่อนเท้าลงเหยียบพื้น เดินออกไปจากห้องนอน ลงบันไดหมายตรงไปยังห้องอาหารของสถานบำบัดจิตเวชใต้การดูแลของหมอมิโดริมะ

 

เท้าน้อยๆเหยียบลงมายังชั้นหนึ่ง แสงไฟเล็ดรอดออกมาจากห้องรับแขกรวมตามด้วยเสียงฮือฮาชวนฉงนสงสัย อดใจไม่ไหวจึงเบนเส้นทางเลี้ยวไปยังห้องรับแขกเปิดประตูเข้าไปในนั้น เหล่าผู้หญิงในสถานบำบัดจิตทั้งหมดรวมตัวอยู่ ณ ที่นี่ นั่งสาวผิวสีแทนทรวดทรงองค์เอวอวบอิ่มเนื้อแน่นที่สวมเพียงกางเกงขาสั้นสีขาวกับเสื้อกล้ามสีดำรัดรูป..ก้มหน้าก้มตาจดจ่อบางสิ่งที่อยู่ในมืออาโอมิเนะ ไดกิ รูมเมทร่วมห้องของเธอ

 

“ทุกคนดูอะไรกันอยู่เหรอคะ?”  คุโรโกะทักทายด้วยเสียงเรียบนิ่ง สาวๆทุกคนสะดุ้งสุดตัวหันมามองจ้องเขม็งด้วยแววตาบางอย่างที่ทำเอาสาวจืดจางรู้สึกประหม่าระคนสับสน

“ม..มีอะไรติดหน้าฉันเหรอคะ?” คำถามไร้ซึ่งคำตอบ..เอาแต่เงียบแล้วจ้องมองเธอจนรู้สึกแปลกแยกชอบกล ทุกคนมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ บ้างก็หยีหน้า บ้างก็หน้าหนีหลบสายตาเสียอย่างงั้น กระทั่งในที่สุดคนที่อยู่กลางวงสนทนาของสาวๆคนไข้สถานบำบัดจิตอย่าง อาโอมิเนะ ไดกิ ทนรำคาญไม่ไหวจึงโพล่งเสียงดังขึ้นมา

“ยังมีหน้ามาทำใสซื่ออีกนะ!!พวกเรารู้ความจริงหมดแล้ว!!”

“ความจริงอะไร?”  ดวงหน้าเรียบจืดสนิทงุนงงหนักกว่าเก่า สาวผิวแทนจิ๊ปากแล้วชูสิ่งที่อยู่ในมือ..สิ่งที่ทุกคนรุมดูกันอยู่ตั้งนานสองนาน

 

 

 

คลิปวีดีโอในมือถือสมาร์ทโฟนของอีกฝ่ายกำลังฉายไปที่บ้านสองชั้นทำจากไม้หลังหนึ่ง..บ้านที่คุโรโกะรู้จักดียิ่งกว่าใคร นั่นคือ..บ้านสองชั้นของครอบครัวคุโรโกะที่ถูกไฟไหม้วอดวายลุกลามเผาผลาญหมู่บ้านในป่าอิสึโมะจนหมดสิ้น

 

มุมมองของกล้องที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนถ่ายเก็บเอาไว้เริ่มตั้งแต่ทางเข้าบ้านในคืนเดือนมืด พายุแรงกรรโชกจนต้นไม้ในป่าลู่ไหวตามแรงลมจนได้ยินเสียงใบไม้เสียดสีสลับกับอีกาฝูงใหญ่ร้องระงมทุกหนทุกแห่งชวนขนหัวลุก แต่ก็ไม่เท่ากับเสียงกรีดร้องดังลั่นจากตัวบ้านหลังนี้ ภาพตัดไปที่ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ พอมีไฟสลัวจากเทียนทั้ง 5 เล่มที่จุดตั้งวางไว้รอบเตียงนอน กล้องวีดีโอเดินถ่ายทุกซอกทุกมุมที่เกิดขึ้นในห้องนั้น..สิ่งที่เห็นคือสิ่งเดียวกันกับความทรงจำอันแสนเลวร้ายที่คุโรโกะพยายามลบออกไปจากหัว เธอตัวสั่นเท้า ตึงเครียดจนมือไม้สั่นไปหมด ลำคอแห้งผาก ตาเบิกกว้างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น

 

 

“จ..เจ็บ!!!เจ็บ!!!!!!” 

 

เด็กสาวในคลิปวิดีโอนั่น..คือ…คุโรโกะ เท็ตสึยะในชุดนอนสีขาวกระโปรงยาวพร้อยลูกไม้ เสื้อตัวเดียวที่ติดตัวมาตั้งแต่ไฟไหม้บ้านจนไม่เหลือสิ่งอื่นใดและยังคงสวมใส่อยู่แม้ว่าจะย้ายมาอยู่สถานบำบัดจิตแห่งนี้

เธอถูกนอนจับขึงพรืดกับเตียง มือทั้งสองผูกตรึงด้วยเชือกมัดกันหัวเตียงแน่นจนเกิดรอยห้อเลือด ส่วนขาทั้งสองถูกบาทหลวงหนุ่มร่างสูงใหญ่เรือนผมสีน้ำตาลเข้มเค้าหน้าอ่อนโยน ทว่า..สีหน้าของสาวกพระผู้เป็นเจ้ากลับโชกเหงื่อเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด บังคับจับตั้งชันให้แยกกว้างออกแล้วถลกกางเกงในไปโยนทิ้งกับพื้น กระโปรงนอนถูกเลิกสูงเปิดเผยช่วงล่างที่เต็มไปด้วยไรขนอ่อนๆและหน้าท้องที่ควรจะแบนราบกลับนูนป่องขึ้นมาราวกับกลืนลูกแตงโมไปทั้งลูก

 

 

“ปิศาจร้ายตัวนี้ สมสู่กับลูกสาวของคุณจนตั้งครรภ์จะปล่อยให้ทายาทปิศาจออกมาไม่ได้เป็นอันขาด มีทางเดียวเท่านั้น..พ่อต้องนำร่างทารกปิศาจนี่ออกมาก่อน”    บาทหลวงคิโยชิอธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้แก่นายและนางคุโรโกะที่ยืนมองลูกสาวของตัวเองทั้งน้ำตา  คนเป็นพ่อกอดรั้งคนเป็นแม่ที่ทำท่าจะเสียสติทุกขณะเอาไว้ไม่ให้ถลาเข้าไปหาลูกสาวที่ดิ้นพล่านหวีดร้องราวกับคนเสียสติเมื่อบาทหลวงหนุ่มเริ่มทำการนำน้ำมนต์หยดลงบนท้องนูนป่องตามด้วยน้ำตาลเทียนวาดเป็นไม้กางเขน

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!”

“อย่าทำอะไรลูกฉัน!!ปล่อยฉันสิ!!!ปล่อยฉัน!!!”

“อย่าเข้าไปเทนชิ!!ขอร้องล่ะ!!นี่เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยเท็ตสึยะได้!!!” 

 

ท้องนูนบิดเบี้ยวขยับเขยื้อนจนน่าขนหัวลุก สิ่งที่อยู่ในนั้นปูนโปนเป็นรูปใบหน้าเด็กทารกแหกปากเสียงดังลั่น สายลมแรงพัดกระแทกจนบานหน้าต่างเปิดปิดกระแทกแรงจนน่ากลัวว่าจะพัง

 

“เจ็บ!!!เจ็บบบบบบ!!!ช่วยด้วย!!!!แม่คะ!!!พ่อคะ!!!”

 

คุโรโกะปากสั่น รู้สึกเจ็บคอเหมือนกับวันนั้นที่คลิปวิดิโออัดเอาไว้ วันที่เธอแผดเสียงทุรนทุรายร้องแทบตายขอให้บิดามารดาช่วยเหลือ จากนั้น..สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อชายหนุ่มผู้เป็นข้ารับใช้พระผู้เป็นเจ้าหยิบเอามีดผ่าตัดแช่ลงบนน้ำจุ่มศีลแล้วกรีดแทงเข้าไปในช่องคลอดของเธอ

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” 

 

โลหิตสีแดงทะลักออกมาจากช่องคลอดชโลมมือของบาทหลวงคิโยชิ เปรอะเตียงนอนสีขาวยับยู่กระจายเป็นวงกว้างชวนคลื่นไส้..แค่เห็นภาพกลิ่นคาวคลุ้งคลั่กชวนสำรอกในความทรงจำก็ลอยแตะจมูกคุโรโกะจนเธอต้องยกมือปิดปากแน่น แล้วฝืนใจดูภาพในคลิป..ภาพบาทหลวงคิโยชิใช้มีดแทงเข้าไปในช่องคลอดของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า หน้าท้องที่นูนโผล่เป็นหน้าเด็กทารกยิ่งขยับเคลื่อนบิดเบี้ยวน่าสยดสยองแผดเสียงหวีดร้องแสบแก้วหูพอๆกับคนอุ้มท้องพยายามดิ้นหุบขาหนีความเจ็บ แต่ก็ถูกบาทหลวงจับถ่างออกให้กว้างตามด้วยมัดเชือกแน่นจนห้อเลือด

 

“ในนามของพระบุตร พระบิดา พระจิต และคุณงามความดีอันศักดิ์สิทธิ์ได้โปรดช่วยเหลือดวงวิญญาณบริสุทธิ์ดวงนี้จากปิศาจร้ายจากอเวจี แล้วส่งมันกลับคืนไปยังนรกภูมิที่จากมา!!!!”

 

บทสวดดังกึกก้องซ้ำไปซ้ำมา แสงไฟบนเปลวเทียนไหววูบติดๆดับๆ  จนในที่สุด..สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในท้องเริ่มเคลื่อนตัวออกมาจากช่องทางของหญิงสาว..แผลปริขยายเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ เลือดไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย คิโยชิเม้มปากแน่นแล้วใช้มือจับเอา..หัว..หัวของเด็กทารกแล้วกระชากออกมา!!!!

 

“อุแว้!!!อุแว้!!!!!!!!!!”

 

เด็กทารกตัวแดงก่ำแผดเสียงร้องจ้า ยังไม่ทันได้ลืมตามีดผ่าตัดจุ่มน้ำศีลปักแทงทะลุอกเด็กทารกผู้นั้น ร่างเล็กๆกระตุกสองสามทีแล้วก็แน่นิ่งไป

 

 

ทุกอย่างเหมือนจะจบลงแล้ว..จู่ๆ หญิงสาวผู้ที่คลอดเด็กที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นลูกปิศาจกลับเด้งตัวกระชากเอาเชือกที่มัดตรึงแขนขาขาดแล้วลอยขึ้นไปเกาะมุมผนัง!!!

ภาพวีดิโอต่อจากนี้…ไม่ได้อยู่ในความทรงจำของเด็กสาวแม้แต่นิด  คุโรโกะเองตะลึงในสิ่งเห็นที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่คนจะตัวลอยแล้วยืนหักแขนขาเบี้ยวไปคนละทิศละทางผิดธรรมชาติเช่นนั้นได้!!!

 

“ปล่อยเด็กคนนั้นซะ!!!แล้วกลับไปสู่ที่ๆแกจากมา!!!” บาทหลวงคิโยชิชี้นิ้วมือที่เปื้อนเลือดซึ่งถือไม้กางเขนเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างถือสมุดบทสวดไบเบิ้ลเอาไว้ ตวาดใส่เด็กสาวเรือนผมสีฟ้ายาวกระเซิงยุ่งเหยิงจนปรกใบหน้า กระโปรงนอนสีขาวเปื้อนเลือดไปหมด เลือดยังไหลออกจากช่องคลอด

 

 

“เท็ตสึยะคือของๆผม!!!” 

 

เสียงแหบทุ้มตะคอกกลับมาอย่างดุดันแฝงไปด้วยความหวงแหนจนน่ากลัว  เสียงของบุรุษที่ไม่น่าจะออกมาจากปากเด็กสาวได้ รอยน้ำตาลเทียนบนหน้าท้องกลับขึ้นรอยไหม้เป็นรูปไม้กางเขน!!ใบหน้าจืดสนิทดุร้ายเช่นสัตว์ป่า อีกานับร้อยบินเข้ามาชนหน้าต่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนคอหักตายทิ้งรอยเลือดไว้เป็นทาง ดวงตาสีอ่อนแดงก่ำจนน่าสะพรึงถลึงตาใส่บาทหลวงกัดปากแน่นจนเลือดซิบไหลออกมาจากมุมปาก  บาทหลวงคิโยชิยังไม่ยอมแพ้ยืนหยัดเอาชนะความกลัวเริ่มท้องบทสวดต่อ โดยที่ชูไม้กางเขนใส่ร่างที่ถูกปิศาจร้ายเข้าสิง

 

“บอกชื่อของแกมา!!!แกมีนามว่าอะไร!!!”

“ไอ้มนุษย์ชั้นต่ำ!!!เด็กคนนี้คือของๆผม!!!!”

“บอกชื่อ!!!ของแก!!!มา!!!!!!”  

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”   คุโรโกะ เท็ตสึยะในคลิปวีดีโอนั้นไม่เหมือนหญิงสาวจืดจางสงบนิ่งคนเดิมแม้แต่นิด แหกปากกว้างจนเบิกตาโพลงจนเห็นเส้นเลือดในตาขาว ยิ่งบทสวดยิงมาเท่าไหร่ก็ยิ่งดิ้นพล่านเสียสติเหมือนคนบ้าเอาหัวกระแทกเพดานแรงจนเลือดออกอาบหน้าขาวซีด

 

“ไอ้ปิศาจนรก!!แกมายุ่งกับลูกฉันทำไม!!!”  คุโรโกะ เทนชิร้องแทบขาดใจ น้ำตาไหลพรากยิ่งเห็นลูกทรมานเธอก็ยิ่งบ้าคลั่งแทบเสียสติ ส่วนสามีนั่นจ้องมองลูกสาวทั้งน้ำตาไม่ต่างกันกอดรั้งร่างภรรยาเอาไว้ โดยส่งสายตาคั่งแค้นไปยังสิ่งที่สิงอยู่ในร่างลูกสาว

 

 

ขั้นตอนของการปราบปิศาจร้าย..จะสำเร็จเมื่อได้รู้ ‘ชื่อ’

 

“บอกชื่อ!!ของแกมา!!!!”

 

 

‘ชื่อ’  ที่คุโรโกะ เท็ตสึยะ จำได้ดีขึ้นใจ

เพียงสามพยางค์ตามหลอกหลอนในฝันร้ายทุกค่ำคืน!!!   

 

 

“อา..คา..ชิ..”

 

 

“ในนามของพระบุตร..พระบิดา..พระจิต.. ขอส่งปิศาจร้ายอาคาชิ!!อันเกิดจากบาป 7 ประการอันน่าสังเวช กลับไปสู่นรกภูมิที่แกจากมา!!!อาเมน!!!!!!!”

 

ขั้นตอนสุดท้าย..จบลง  เด็กสาวร่วงหล่นไปนอนกองกับพื้น…ความเงียบเข้าครอบงำ พายุด้านนอกสงบลงเช่นเดียวกับเสียงร้องของอีกาหายไปเสียแล้ว

 

 

 

“หึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึ”

 

 

กลับไม่เป็นเช่นนั้น!!สิ่งที่สิงในร่างคุโรโกะกลับหัวเราะในลำคอ..หัวเราะพร้อมกับหักคอตัวเองไปมา  สร้างความตื่นตระหนกแก่บุคคลทั้งสามที่อยู่ร่วมในพิธีการไล่ผี

 

 

“ทำไมกัน..เป็นไปได้ยังไง..หรือว่า!!!”  บาทหลวงคิโยชิอุทานประหลาดใจ นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างราวกับนึกอะไรออก แล้วรีบหยิบมีดจุ่มไม้กางเขนศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาเดินตรงเข้าไปยังร่างของเด็กสาว นายและนางคุโรโกะตาโพลงตกใจกับสิ่งที่เกิดรีบวิ่งรุดเข้าไปหมายปกป้องลูก แต่ไม่ทันเสียแล้วคิโยชิเข้าถึงตัวลูกสาวของพวกเขาและง้างมือขึ้นกำลังปักมีดลงที่หัวใจ ลมแรงพัดวูบเข้ามาในห้องอีกครั้งจน..เทียนในห้องนอนดับวูบมองไม่เห็นอะไรอีก เหลือเพียงเสียงแหบพร่าน่าสยดสยอง

 

“ชื่อของผม..คือ..อาคาชิ..ราชาแห่งโลกปิศาจ!!”

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

.

.

.

 

คลิปวีดิโอจบลงแค่นั้น…ไม่มีต่อตัดดับไปเฉยๆ คุโรโกะ เท็ตสึยะยืนตัวสั่นละสายตาจากจอมือถือมองเหล่าเพื่อนๆร่วมสถานบำบัดจิตคนแล้วคนเล่า..ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าสายตาที่เพ่งตรงมานั้นคือ ความหวาดกลัว..ระแวง..และสับสนในตัวตนของเธอ  หญิงสาวจืดจางปากสั่นระริกทั้งอายทั้งกลัวตัวเองบอกไม่ถูกก่อนจะหันมาสบตาสีไพลินของรูมเมทเพื่อนคนแรกที่เข้ามาทักทายและเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้รู้สึกว่าโลกนี้น่าอยู่มากขึ้น

 

“อ..อาโอมิเนะ..คุง..”

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!!!!ยัยผีตายซาก!!!”  มือน้อยๆที่เอื้อมเกือบแตะแขนกลับถูกสะบัดทิ้ง สาวผิวแทนร่างสูงโปร่งอวบอึ๋มถอยห่าง แยกเขี้ยวใส่ขู่คำรามขับไล่รูมเมทร่วมห้องตัวเอง ถึงจะไม่รู้ว่าใครจงใจส่งคลิปนี้ให้เธอ แต่ก็ทำให้อาโอมิเนะเชื่อสนิทใจว่าเงาดำปริศนาที่ร่วมรักกับคุโรโกะในสวนเมื่อคืนวาน เป็นสิ่งมีชีวิตลี้ลับที่ไล่ติดตามสาวจืดจางหน้าซื่อแน่ๆ

 

 

ยัยจืดตัวซวย!!!ลากเอาตัวประหลาดเข้ามาด้วย!!!

 

 

“น..นั่นไม่ใช่ฉันนะ..ไม่ใช่ฉัน..ม..ไม่ใช่” พยายามปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้นในคลิปที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีได้ยังไงและใครเป็นคนอัดเอาไว้ ดูเหมือนไม่มีใครเชื่อเธอเลย ทุกคนเอาแต่ถอยหนีท่าเดียว พอหันไปมองขอความหวังจากคางามิ ไทกะ และอิซึกิ ชุน ที่สนิทพอๆกับอาโอมิเนะ ทั้งสองสาวกลับหันหน้าหนีหลบสายตาเธอเสียอย่างงั้น

 

 

“ยังมีหน้าปฏิเสธอีกเหรอ!!ชื่อที่ตะโกนในคลิปนั่นก็ชัดเจนอยู่แล้ว!!!”

“ม..ไม่นะ!!ฉ..ฉันไม่ได้..”

“เท็ตสึ!!เธอมันบ้า!!นี่ฉันนอนกับตัวประหลาดแบบนี้เหรอ!!บ้าบอสิ้นดี!!!!”

 

 

“เอะอะอะไรกัน!!!!”  ประตูห้องรับแขกเปิดโพล่งพร้อมกับการก้าวเข้ามาของหมอหนุ่มเรือนผมสีเขียว มิโดริมะ ชินทาโร่ กวาดตามองความวุ่นวายที่เกิดขึ้นจนเกิดเสียงลั่นสถานบำบัดจิตเวช ไม่มีใครตอบอะไรแต่จากภาพการณ์ก็พอเดาได้ว่าคนที่กำลังถูกต้อนคือ คุโรโกะ เท็ตสึยะ ซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับคนไข้คนอื่นๆของเขาอยู่เพียงลำพัง มิโดริมะเดินอาดๆเข้าไปตวัดสายตาเค้นถามไปยังอิซึกิและคางามิที่ยืนอ้ำอึ้งอยู่

 

“ค..คือว่า..อาโอมิเนะเอาคลิปของคุโรโกะให้พวกเราดู..” คางามิตอบเสียงอ่อย

 

หมอหนุ่มตวัดสายตาไปยังมือถือของสาวผิวแทนแล้วกระชากมาเปิดดูตั้งแต่ต้นจนจบ เขายืนนิ่งไม่พูดไม่จาเงียบไปอยู่พักใหญ่ก่อนจะเงยหน้าจากจอมือถือหันไปมองเด็กสาวเรือนผมสีฟ้ายาวยุ่งยืนตัวเกร็งสั่นเท้ากัดเล็บกึกๆ หายใจถี่แรงบ่งบอกอาการวิตกจริตเครียดจัด

 

“นี่หมอ!!!ฉันไม่ขอนอนกับยัยบ้าผีเข้านี่เป็นอันขาด!!!ให้ฉันกลับไปโดนไอ้แว่นปิศาจข่มขืนยังจะดีซะกว่า!!!!”  อาโอมิเนะปฏิเสธการเป็นรูมเมทกับคนจืดจางเสียงเขียว

 

“นั่นสิๆ!! เห็นว่าที่หมู่บ้านนั่นโดนไฟไหม้ไม่เหลือซาก แต่ดันรอดมาคนเดียวอีก”

“ปิศาจสินะ!!!”

“ออกไปยัยปิศาจ!!ไสหัวออกไป!!!!”

 

ทุกคนในสถานบำบัดจิตเริ่มประท้วงขับไล่คนไข้รายใหม่ที่มีประวัติอันน่าสะพรึงในเรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติ เสียงแซ่ซ้องรอบทิศทาง สาวจืดจางมองรอบกายทั้งน้ำตา..มิตรภาพที่เธอได้รับจากสถานที่แห่งนี้กำลังพังทลายไล่เธอเหมือนหมูเหมือนหมาก็ไม่ปาน

 

“ออกไป!!!ออกไป!!!ออกไป!!!ออกไป!!!ออกไป!!!ออกไป!!!ออกไป!!!ออกไป!!!ออกไป!!!”

 

 

“เงียบนะ!!!!!!!ที่นี่คือสถานที่เยียวยา!!!ทุกคนมีปมปัญหาในใจด้วยกันทั้งนั้น ที่ฉันให้พวกเธอมาอยู่ด้วยกันก็เพื่อดูแลกันและกันไม่ใช่ให้มาเหยียดชนชั้นแบบนี้!!!” มิโดริมะตวาดเสียงดุดัน ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นจึงสงบลงได้

“จะไม่มีการไล่ใครออกทั้งนั้น!!!คุโรโกะ เท็ตสึยะจะอยู่ที่นี่และได้รับการรักษาเหมือนที่ทุกๆคนได้รับ ถ้าฉันรู้ว่ามีเหตุการณ์แบบนี้อีก..ก็อย่าหวังว่าฉันจะเซนใบอนุญาตผ่านการรักษา” คำขู่ได้ผลชะงัก ปฏิกิริยาต่อต้านของเหล่าคนไข้หายลงไปกับตาแม้ว่าเขาจะรู้ดีว่าทุกคนยังมีความตะขิดตะขวงใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตของเด็กสาวเรือนผมสีฟ้า

ตอนนี้ห้องรับแขกเหลือเพียงจิตแพทย์หนุ่มกับคนไข้สาวเรือนผมสีฟ้ายาวยุ่ง นัยน์ตาสีเขียวหลังเลนส์แว่นจ้องมองร่างเล็กๆยืนโก่งตัวกัดเล็บจนปลายนิ้วเปื่อยขึ้นรอยแดงช้ำ เสียงเรียบเย็นสั่นเครือท่องแต่คำเดิมๆซ้ำไปมาด้วยเสียงแผ่วเบา ทว่า..เขาได้ยินชัดเจนดีว่าอีกฝ่ายกำลังพูดว่า ‘ไม่ใช่ฉัน’

 

“คุโรโกะ..”

“ไม่ใช่ฉัน..ไม่ใช่ฉัน..ไม่ใช่ฉัน..ไม่ใช่ฉัน..ไม่ใช่ฉัน..ไม่ใช่ฉัน..ไม่ใช่ฉัน..”

“คุโรโกะ!!!”  เสียงตะโกนเรียกทุ้มดุดันดึงสติเด็กสาวกลับมา เธอสะดุ้งเฮือกค่อยๆเลื่อนนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนเจิ่งนองน้ำตาจนบวมเป่งช้อนมองคุณหมอจิตแพทย์ที่ก้าวเดินตรงมาหา พร้อมกับวางมือลงบนไหล่เล็กๆที่สั่นเท้า ทันที่ท่าฝ่ามือหนาสัมผัสร่างคุโรโกะคว้าจับข้อมือแกร่งของชายหนุ่มเอาไว้ บีบแน่นจนมิโดริมะนิ่วหน้าเล็กน้อย

“ไม่ใช่ฉันนะคะคุณหมอ..ฉ..ฉันไม่รู้..ฮึก..ว่าคลิปนี้มาได้ยังไง..ฉ..ฉันไม่รู้เลยวันนั้นมีแค่ฉัน หลวงพ่อคิโยชิ และก็คุณพ่อกับคุณแม่..และ..และ..”   อีกบุคคลที่กำลังจะเอ่ยออกจากริมฝีปากซีด เธอรีบตะครุบปิดปากตัวเองเอาไว้ ส่ายหน้าปฏิเสธความคิดที่ย้อนนึกถึงโศกนาฏกรรมอันเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับหมู่บ้าน ถ้าพูดออกไปการรักษาที่ทำมาทั้งหมดอาจจะยิ่งห่างไกลใบอนุญาตการเป็นบุคคลปกติ

 

 

ราชาปิศาจที่สิงในร่างกายเธอ..ถ้าคืนนั้นเป็นจริงอย่างในคลิป

ฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่และบาทหลวงคิโยชิ เผาหมู่บ้านในป่าอิสึโมะจนวอดวาย..คือ…

 

 

“ค..คุณหมอ..คุณหมอบอกฉันทีสิคะ..ฮึก..ฉันถูกคุณพ่อข่มขืนจนท้อง ล..แล้วหลวงพ่อคิโยชิก็..ทำแท้งฉัน..ทุกอย่างเป็นแบบนั้น” คุโรโกะซุกหน้าลงกับแผงอกที่สวมสแวตเตอร์สีเขียวเข้ม ปลดปล่อยน้ำตาเต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์สับสน โศกเศร้า หวาดผวา หวังว่าจะมีใครซักคนในที่แห่งนี้เข้าใจเธอ..และบอกว่าปิศาจร้ายตัวนั้นไม่มีอยู่จริง

 

“ใช่..ทุกอย่างเป็นแบบนั้น ตำรวจเองก็สรุปคดีแล้วว่าเป็นแบบนั้น” หมอหนุ่มเรือนผมสีเขียวลูบหัวคนไข้ปลอบโยนแล้วกล่าวต่อ

“เลิกร้องไห้ได้แล้ว นี่ก็ดึกมากแล้วรีบขึ้นไปนอนพักผ่อนเถอะ  พรุ่งนี้เธอมีงานแต่เช้าไม่ใช่เหรอ”

 

หญิงสาวตัวเล็กผอมบางพยักหน้าพลางสูดน้ำมูกฟุดฟิด ยกมือเช็ดน้ำตาลวกแล้วโค้งขอบคุณอีกฝ่ายตามมารยาทอันดีงามก่อนจะเดินไหล่ห่อกลับขึ้นไปข้างบนตามคำแนะนำของจิตแพทย์หนุ่ม  คล้อยหลังคุโรโกะห่างไปจนแน่ใจว่าขึ้นบันไดไปอยู่ชั้นสองไม่ก็เกือบชั้นสามแล้ว มิโดริมะ ชินทาโร่ล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมาเปิดหาลิงค์คลิปวีดีโอดังกล่าวนั่นในอินเตอร์เนตจนเจอแล้วเซฟเก็บไว้ในโฟลเดอร์เสร็จ จึงกดเบอร์ 191 แล้วโทรออก

 

“ผมจิตแพทย์มิโดริมะ ชินทาโร่ จากสถานบำบัดจิตเยาวชนหญิง ผมได้คลิปวิดีโอเพิ่มเติมเกี่ยวกับคดีไฟไหม้หมู่บ้านอิสึโมะ  ถ้าอย่างงั้นผมจะเอาไปให้กองพิสูจน์หลักฐานที่สถานีตอนนี้ได้ใช่ไหมครับ ครับ..แล้วเจอกันครับ”

 

 

.

.

.

 

 

ติ๊ก…ติ๊ก…ติ๊ก…

 

เข็มนาฬิกาบนฝาผนังดังตลอดทุกวินาที..ก้องชัดในความเงียบงัน ความมืดบดบังทุกสรรพสิ่งจนมองอะไรได้ไม่ชัดเจน ร่างบอบบางพลิกตัวจากนอนตะแคงมาเป็นนอนหงาย คุโรโกะลืมตาขึ้นจ้องมองเพดานเบื้องบนที่โล่งเตียนไม่มีอะไรบนนั้นก่อนเหลือบตาไปยังรูมเมทของเธอที่นอนตะแคงหันหลังให้ แต่คราวนี้เอาหมอนข้างมาบังร่างของเธอเอาไว้ ถึงจะออกตัวว่าไม่อยากร่วมห้องหับก็ยังต้องจำทนในเมื่อหมอมิโดริมะออกคำสั่งชัดเจนแบบนั้น

 

 

นอนไม่หลับ

 

จากเหตุที่เกิดขึ้นทำให้เด็กสาวผมสีอ่อนได้แต่นอนตาแข็งมาหลายชั่วโมง จนตอนนี้ก็ปาไปตีสามแล้ว  ทุกอย่างแลดูสับสนไปหมดทั้งที่ตอนแรกเธอเชื่อสนิทใจแล้วว่า..ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนั้นคือสิ่งที่ตำรวจสรุปความเอาไว้ในชั้นศาล

 

 

ร่างกายของเราที่ลอยขึ้นไปเกาะบนมุมเพดานตามในคลิป  พร้อมแผดเสียงทุ้มดุดันที่ไม่ใช่น้ำเสียงของเราแม้แต่นิดเดียว

เหมือนไม่ใช่ตัวเรา

 

 

มือลูบไล้ไปยังหน้าท้องที่เคยผ่านการตั้งครรภ์มาครั้งนึง..ทั้งที่ใครต่อใครบอกว่าเด็กในท้องที่ถูกทำแท้งเกิดจากบิดาร่วมสายเลือด  แม้ว่า..เสี้ยวความทรงจำนั้นหาได้มีเหตุการณ์ที่บิดาเข้ามากระทำชำเราร่างกาย  เธอควรจะเชื่อความทรงจำที่อยากจะลบเลือนหรือควรจะเชื่อว่าความทรงจำเหล่านั้นก็แค่ปรุงแต่งเพื่อปิดกั้นความเจ็บปวด

 

 

เรื่องไหนคือเรื่องจริง..เรื่องไหนคือเรื่องเท็จกันแน่

 

 

 

ก๊อก!!!ก๊อก!!!!

 

 

บางสิ่งบางอย่างกำลังเคาะกระจกหน้าต่าง คุโรโกะเลิกคิ้วสงสัยจึงยันกายขึ้นมานั่งหันไปมองหน้าต่างห้องนอน เงาวัตถุก้อนเล็กๆปาใส่กระจกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอเดาได้ทันทีว่าคือก้อนหินธรรมดาทั่วๆไป ก่อนจะได้คิดสงสัยต่อว่าใครเป็นคนปาหินขึ้นมา เสียงเรียกแผ่วเบาเล็ดลอดมาตามรูช่องหน้าต่างทำให้เธอเด้งตัวลงจากเตียงกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปดึงผ้าม่านออก

 

“คิเสะคุง”

 

หัวใจที่หนักอึ้งเบาหวิวเฉกเช่นขนนก ความอุ่นล้นตื้นตันใจเข้ามาหล่อเลี้ยงดวงใจดวงนี้ที่หนาวเหน็บให้ชุ่มช่ำ ริมฝีปากอิ่มยิ้มออกมาอย่างดีอกดีใจ   ยิ่งได้สบตาสีทองเรียวคมที่เงยหน้าขึ้นมา..สายตาอ่อนโยนกับใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกำลังส่งยิ้มตอบรับเช่นกัน  เธอจึงไม่คิดรีรอ คว้าเอาเสื้อคลุมแขนยาวไหมพรมคลุมร่างกายบอบบางแล้ววิ่งออกจากห้องนอนลงบันไดหมายจะไปพบเจอชายหนุ่มที่รักยิ่ง

 

.

.

.

 

“คิเสะคุง ฉันมาแล้วคะ”  เสียงหวานเรียบเรียกหาชายหนุ่มร่างสูงโปร่งอาชีพนายแบบ เท้าทั้งคู่สวมรองเท้าแตะหนีบย่ำเดินเข้ามาใจกลางสวนที่อยู่ติดหน้าต่างห้องนอนของคุโรโกะกับอาโอมิเนะ เด็กสาวผมฟ้ายาวยุ่งหันซ้ายหันขวาสอดสายตามองเงาร่างของบุรุษเรือนผมสีทองสว่างดั่งแสงตะวันในความมืดมิดของราตรีอันแสนยาวนานนี้

 

หวิว…หวิว…

 

เสียงลมพัดผ่านพาเอาใบไม้ในสวนเสียดสีกันไปมา ทำเอาสาวร่างเล็กสะดุ้งตกใจเป็นระยะ ก่อนจะถอนหายใจโล่งอกเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เกิดเป็นเพียงปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ  แต่บรรยากาศที่วังเวงก็ไม่ได้ทำให้คุโรโกะใจชึ้นนัก หญิงสาวข่มความกลัวเอาไว้และเพิ่มความกล้าให้กันตัวเองโดยท่องขึ้นใจว่า ‘ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ที่แห่งนี้ดูเปลี่ยวเท่านั้น’

 

“คิเสะคุง อยู่ไหนคะ?”   ถามหาอีกครั้ง..ก็ยังไม่มีวี่แววเสียงตอบกลับของนายแบบคนรัก ทั้งๆที่มั่นใจว่าเห็นคิเสะ เรียวตะมาโยนก้อนหินใส่กระจกหน้าต่างเพื่อเรียกเธอให้ลงไปหาข้างล่างแน่ๆ

 

 

แซ่ก!!!แซ่ก!!!!แซ่ก!!!!

 

พุ่มไม้สั่นไหวขยับไปมา คุโรโกะสะดุ้งโหยงหน้าซีดหันไปมอง..พุ่มไม้นั่นก็หยุดขยับ..พอกำลังจะโล่งใจ  ต้นสนสูงใหญ่กลับขยับสั่นไหวตามด้วยบางสิ่งบางอยางกระพือปีกบินออกมานับสิบกว่าตัว!!!

 

 

กา!!!!กา!!!!!กา!!!!!กา!!!!!

 

 

“คิเสะคุง!!!อยู่ไหนคะคิเสะคุง!!!คิเสะคุง!!!!”   ตอนนี้ความกล้าที่มีหดหาย คุโรโกะเริ่มตะโกนเรียกหาแฟนหนุ่มเอาเป็นเอาตายหมุนซ้ายทีขวาตี พยายามมองหาเงาร่างชายหนุ่มผมทองเป็นบ้าเป็นหลัง  ขาทั้งคู่เริ่มสั่นระริกจนแทบคุมให้ยืนหยัดไม่อยู่

 

 

อีกา!!!เหมือนคืนวันนั้น..อีกา!!!ที่ร่วงตายเป็นระนาวในเมืองก่อนสลบไปในวันนี้

อีกาสีดำ!!!กับนัยน์ตาสีแดงคั่งเลือด!!!อีกาที่คอยคุกคามเธอให้หลอกหลอนอยู่เสมอ!!!!

 

 

กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!กา!!!!

 

 

“อย่ามายุ่งกับฉัน!!ออกไปจากชีวิตฉันซักที ‘อาคาชิ’”

 

สิ้นเสียงตวาดขับไล่ไสส่ง อีกานับสิบที่เกาะตามกิ่งไม้หยุดร้องแล้วกระพือปีกบินหนีไปจากสถานบำบัดจิตแห่งนี้ คุโรโกะหายใจหอบหนักยกมือกุมหน้าอกแน่นจนเล็บจิกเนื้อ ปากน้อยๆสั่นระริกจนได้ยินเสียงฟันขบ

 

ทุกอย่างดูเหมือนจะสงบลงแล้ว…

 

 

“ฟืดดดดด  ฟืดดดดดดด”

 

ลมพุ่งเข้ารดต้นคอระหง..ไม่ใช่ลมจากสภาพอากาศในต้นฤดูหนาวแน่..เป็นลมหายใจผ่อนเข้าและออกช้าๆเป็นจังหวะ ในระยะประชิดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้..คุโรโกะคอแข็งรู้สึกเหมือนมีท่อนเหล็กขนาดใหญ่กดทับด้านหลังจนหนักอึ้งไปหมด เธอขนลุกชันทั่งทั้งร่างยิ่งลมหายใจนั่นเข้ามาใกล้เรื่อยๆและเรื่อยๆ

 

 

ไม่กล้าหันไปมองว่าคือสิ่งใด..

 

 

“ค..คิเสะ..คุง”   ได้โปรดใครก็ได้..ช่วยฉันด้วย!!!!!!!!!!

 

 

.

.

.

 

 

“ผมไม่ใช่ ‘คิเสะ’  เท็ต..สึ..ยะ..”

 

 

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

 

ปัง!!!!!!ปัง!!!!!!ปัง!!!!!!

 

 

กระสุนปืนยิ่งเข้าเฉียดแก้มใสจนเลือดออกซิบ คุโรโกะกรีดร้องสติแตกทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเธอจับต้นสายปลายเหตุไม่ถูกแล้ว มีบางสิ่งพุ่งเข้ามากระชากข้อมือเธอแล้วลากพาวิ่งหนีออกไปเข้าไปในสวนลึกของสถานบำบัดจิตเวชที่รกยังไม่ได้ไล่ทำความสะอาดมาถึงจุดนี้ ก่อนจะถูกผลักเข้าไปในโกดังเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดต่างๆตามด้วยประตูไม้เก่าครึก ปิดกระแทกเสียงดัง

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

“ใจเย็นลูกคุโรโกะ!!!นี่พ่อเอง!!!”   เสียงที่คุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ดึงสติเด็กสาวที่ใกล้บ้าให้กลับมา ร่างเล็กนั่งกองกับพื้นคุดคู้มือสะเปะสะปายปัดป้องไปมาทั้งตัวสั่นเท้า ค่อยๆเงยหน้าที่นองน้ำตาอย่างกล้าๆกลัวๆ แสงไฟสีส้มสลัวของหลอดไส้บนห้องที่จับฝุ่นเขรอะติดๆดับๆเป็นระยะทำให้เห็นเสี้ยวหน้าคมคายอ่อนโยนโชกเหงื่อในชุดคลุมสีดำสนิททั้งร่าง โลหะเล็กๆสะท้อนแสงแวววาวบนคอหนา..คือสร้อยไม้กางเขนที่สื่อไปถึงพระผู้เป็นเจ้า

 

 

“ห…หลวงพ่อ..คิโยชิ..”   เด็กสาวผมสีอ่อนพุ่งเข้ากอดชายหนุ่มผู้รับใช้พระเจ้า กอดแน่นจนบาทหลวงคิโยชิเจ็บจนนิ่วหน้า แต่เขาไม่คิดต่อว่าเด็กสาวเพราะเข้าใจดีว่าผ่านพบเจอเรื่องราวร้ายแรงมาขนาดไหน แล้วลูบหัวปลอบโยนคนในอ้อมแขนเบาๆ

“หนู..ฮึก..หนูคิดว่าหลวงพ่อ..หลวงพ่อตายไปแล้ว..”

“ตอนแรกพ่อก็คิดว่าคงไม่รอดแล้ว..ที่โดนเจ้าปิศาจร้ายที่เข้าสิงร่างลูก จับโยนออกมาจากหน้าต่าง มันคงชะล่าใจคิดว่าพ่อตกไปตายแล้ว ดีที่แค่แขนหักเท่านั้น”   แขนซ้ายของบาทหลวงถูกจับเข้าเฝือกเอาไว้ คุโรโกะหลุบตามองสภาพของบาทหลวงหนุ่มที่มีส่วนเกี่ยวข้องในคืนไฟไหม้หมู่บ้านด้วยแววตาสำนึกผิดและสงสารอีกฝ่ายจับใจ

“หลวงพ่อคะ..อาคาชิตามติดหนูจริงๆสินะคะ เรื่องที่เกิดขึ้น..เป็นฝีมือของราชาปิศาจจริงๆสินะคะ”  คำถามนั้นได้รับคำตอบเป็นสีหน้าที่เคร่งเครียดของบาทหลวงหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาล หญิงสาวร่างบางยกมือปิดปากแน่นตัวสั่นเท้าน้ำตาไหลพราก เธอกอดตัวเองแน่นซุกหน้าลงกับแผงอกอีกฝ่าย

 

 

“ไม่เอาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่เอานะ!!!ทำไมมันต้องตามหนู!!!ทำไมต้องเป็นหนูด้วย!!!”

 

คำวอนขอเพื่อขับไสสิ่งชั่วร้ายที่คอยตามคุกคามเธอ ปิศาจร้ายที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวน่าเศร้าที่เกิดขึ้นและทำให้ชีวิตพังทลายไม่มีชิ้นดี พอกำลังจะได้เริ่มต้นใหม่ ‘มันยังตามมาหลอกหลอน’

 

“มันต้อง..ฮึก…ต้องการอะไรกันแน่..ฮึกๆๆ”

 

 

คิโยชิเงียบไปนาน ปล่อยให้เด็กสาวฟูมฟายในอ้อมแขนพร่ำถามซ้ำไปมา เหตุใดต้องเป็นเธอ..ต้องเป็นเด็กสาวที่แสนอ่อนโยนและมีดวงจิตแสนบริสุทธิ์ผู้นี้ด้วย..ช่างเป็นความโชคร้ายที่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

 

 

“เพราะ…ปิศาจตนนี้…หลงรักดวงวิญญาณที่แสนบริสุทธิ์ของลูก..”

 

มือแกร่งแตะลงบนไหล่ของเด็กสาวแล้วออกแรงดันออกเบาๆ ดวงตาสีฟ้ากลมโตเบิกกว้าง ใบหน้าจืดจางนองน้ำตาเงยหน้าช้าๆขึ้นมาสบตาเรียวคมสีน้ำตาลนิ่งเรียบ..แววตาไร้ซึ่งความอ่อนโยน กลับแฝงไปด้วยความนึกคิดบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ

 

“หลวงพ่อคะ?”

 

 

โครม!!!!!!!!!!

 

 

ร่างบางถูกชายตัวใหญ่จับกดลงกับพื้น ผมสีฟ้ายาวสยายกระจายทั่วพื้นไม้เก่าและมีกลิ่นอับชื้น เงาร่างของบาทหลวงคิโยชิคร่อมตัวเธอเอาไว้ แสงไฟสลัวสีส้มเบื้องบนฉายให้เห็นเสี้ยวหน้านิ่งเรียบจนน่าขนลุกพิกล  แววตานั่น..แววตาที่คุโรโกะอ่านไม่ออกยิ่งฉายชัดในดวงเนตรสีน้ำตาล

“ปิศาจตัวนั้นมีพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่และมากมายกว่าที่คิด มันคือราชาปิศาจ..มันคือจุดสูงสุดที่สืบทอดพลังเพื่อต่อกรกับพระเจ้า..และตอนนี้..มันหลงรักลูก มันพยายามจะเอาลูกไปเพื่อเป็นคู่ชีวิตของมัน เพื่อผลิตทายาทปิศาจร้ายอีกมากมาย”

“ล..หลวงพ่อ..หลวงพ่อหมายความว่าไงคะ?” คุโรโกะเขย่าแขนอีกฝ่ายพยายามดันให้บาทหลวงหนุ่มลุกออกมาจากร่างของเธอ ทว่า..มือข้างขวาที่อีกฝ่ายใช้การได้อยู่กลับลูกหยิบบางสิ่งบางอย่างใต้ผ้าคลุมสีดำออกมา..นั่นคือ ปืนสั้นที่เจ้าตัวใช้ยิงบางสิ่งที่เกือบเข้ามาใกล้เธอจากด้านหลังตอนอยู่ในสวน

 

“หลวงพ่อจะทำอะไรคะ!!!!”  ดวงหน้าหวานตื่นตระหนก บาทหลวงคิโยชิตรงหน้าดูไม่เหมือนเดิม ไม่ใช่สาวกพระเจ้าที่แสนอ่อนโยนคนนั้นที่เธอรู้จักอีกแล้ว  ร่างบางดีดดิ้นสุดแรงเท่าที่มีแต่ก็ไม่อาจสู้แรงของบุรุษได้ คิโยชิเอาแขนเข้าเฝือกกดคอระหงให้นิ่งจนคุโรโกะสำลักน้ำลายทันทีที่อ้าปากกระบอกปืนถูกจับยัดเข้าปากอิ่ม

 

“อื้อ!!!!อื้อ!!!!”

“สิ่งที่ลูกจะกระทำต่อไปนี้เป็นบาปมหันต์ พระองค์คงไม่อาจให้อภัยแก่ดวงวิญญาณของลูกแต่หากนี้เป็นการเสียสละเพื่อช่วยเหลือโลกใบนี้ ลูกก็ยินดี ในนามของพระบุตร พระบิดา พระจิต ลูกขออภัยที่ไม่อาจรักษาคุณงามความดีไว้ได้ และต้องกำจัดดวงวิญญาณของเด็กสาวผู้นี้ เพื่อที่ราชาปิศาจอาคาชิจะไม่มีวันได้เด็กผู้นี้ไป ไม่มีวัน!!!!”

 

ดวงหน้าคมคายร้องไห้ทั้งน้ำตาแววตาคู่คมฉายแววสำนึกผิดแต่ก็ผสมปนเปกับความเด็ดเดี่ยว  แววตานั่น..คุโรโกะจึงได้เข้าใจว่าคนๆนี้ตามหาเธอไม่ได้เพื่อช่วยเหลือ แต่มาเพื่อฆ่า!!!

 

กริ๊ก!!!!!

 

สลักปืนขยับเคลื่อนเพื่อหมุนขยับให้ลูกกระสุนเตรียมพร้อม นิ้วชี้ที่สั่นระริกของชายหนุ่มผู้รับใช้พระผู้เป็นเจ้าค่อยๆเคลื่อนไปยันไกปืน

 

“อาเมน”

 

 

กร๊อบ!!!!!!!!!!

 

 

สัมผัสเปียกชื้นหยดกระทบแก้มใสขาวซีด..โลหิตสีแดงทะลักออกจากปากคิโยชิมือแกร่งสั่นระริกปล่อยมือออกจากปืนสั้นขึ้นไปกุมต้นคอช้าๆที่ถูกงูเหลือมขนาดใหญ่ยักษ์พุ่งเข้ามาฉกกัดคอ คมเขี้ยวปล่อยพิษร้ายเข้าสู่กระแสเลือดจนบุรุษในชุดดำหน้าเขียวคล้ำน้ำลายฟูมปาก  คุโรโกะอาศัยจังหวะนี้ผลักบาทหลวงหนุ่มแล้วกระเถิบถอยหนีออกมาพร้อมกับปืนของอีกฝ่าย

 

“ก็บอกแล้วไง..ว่าเธอไม่ควรหนีเซย์จังมา”

 

เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น เมื่อหันไปมองต้นเสียงก็พบกับร่างสูงโปร่งในชุดตัวตลกร่างอ้วนสวนสนุกที่เธอไปเดทครั้งแรกกับ  คิเสะ เรียวตะ ชายหนุ่มใบหน้าหวานคมติดขนตางอนแต่งหน้าหน้ากับทาลิปสติกเป็นรอยยิ้มกว้างดูขบขันและน่าสงสารไปในคราเดียวกันนั่งไขว่ห้างบนขอบหน้าต่าง   ตัวตลกปริศนาดีดนิ้วงูพิษนับร้อยนับพัน หลากหลายชนิดเลื่อยเข้ามารุมรัดกัดและฉีกทึ้งร่างของบาทหลวงคิโยชิ  เลือดเจิ่งนองออกจากร่างผู้รับใช้พระเจ้ากระจายเป็นวงกว้างจนมาถึงปลายเท้าเปลือยเปล่า  กลิ่นคาวคลุ้งคลั่กกับร่างที่ถูกรัดจนบิดเบี้ยวกระดูกหักโผล่ทะลุเนื้อตาเหลือกปูดโปน ชวนคลื่นไส้จนคุโรโกะหันหน้าหนีไปอาเจียนสำรอกออกมา

 

“รัดแขน รัดขาหักแล้วคงยังไม่พอ เข้าไปกระชากเครื่องในของพวกสาวกน่ารังเกียจด้วยสิลูกๆที่น่ารัก” รอยยิ้มแสยะวิปลาศชวนสะพรึงกลัวมากกว่าเรียกรอยยิ้มสนุกสนานให้แก่ผู้คน   ปิศาจตนนั้นเลียริมฝีปากกลืนน้ำลายนัยน์ตาสีดำหยาดเยิ้มเย้ายวนเต็มไปด้วยความสุขสันต์..ที่ได้ทรมานมนุษย์

 

 

ปัง!!!!!!!!!!

 

กระสุนปืนเจาะเข้ากลางหน้าผากจนตัวตลกตนนั้นเชิดหน้าขึ้น เขม่าควันลอยคลุ้งจากปากกระบอกปืน..ในมือของเด็กสาวจืดจางผมสีฟ้า

“ฉันไม่ไปไหนกับพวกแก..ไปให้พ้น!!!”  คุโรโกะระดมยิงกระสุนใส่ตัวตลกปริศนาจนหมดแม็ก เจ้าตัวตลกยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหนจากบานหน้าต่าง

 

 

“คิกๆๆๆๆๆๆ”

 

ทั้งที่ควรจะตาย..กลับหาได้เป็นเช่นนั้น!!!ชายหนุ่มในชุดตัวตลกค่อยๆโน้มใบหน้าลงมา ดวงหน้าหล่อคมเพ้นท์หน้าขาวแต่งแต้มถูกย้อมด้วยสีแดงของโลหิตไหลอาบจากแผลรูกระสุนกลางหน้าผาก เสื้อผ้าที่โชกเลือดเป็นรูพรุนกระสุนไม่ได้กระทบกระเทือนทำร้ายร่างกายได้ คุโรโกะหน้าซีดอ้าปากค้างตัวสั่นยิ่งเจ้าตัวตลกแผดเสียงหัวเราะมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งกลัวจนไม่อาจทำตัวกล้าหาญสู้ได้อีก รีบโยนปืนหมดกระสุนทิ้งแล้ววิ่งหนีออกไปจากโกดังเก็บของ

 

“เฮ้อ…เป็นเด็กสาวที่น่ารักจริงๆด้วยเนอะ..เซย์จัง”

 

ตัวตลกดีดนิ้วเรียกงูทั้งหลายที่รุมทึ่งร่างของบาทหลวงจนไม่มีเค้าดีกลับมารวมที่ตัวเองก่อนจะละลายหลอมกลายเป็นชุดคลุมทำจากหนังงูเป็นลายเกล็ดสีดำสนิทคอปกประดับแผงขนมิงค์สีดำฟูฟ่องคลุมชุดหนังงูสีดำด้านในกับบูธสนเข็มแหลม ดวงหน้าที่เคยแต่งเป็นตัวตลกถูกชะล้างจนเหลือเป็นเค้าหน้าหวานหล่อคมกับเส้นผมสีดำเข้มยาวประบ่า เขาโง้งสีน้ำตาล ดวงเนตรเรียวคมใต้ขนตาแพงอนปรายมองร่างบิดเบี้ยวจมกองเลือดบนพื้น

 

“หึ…”

 

ร่างแน่นิ่งของคิโยชิกลอกตาโปนทะลุเป้ามาสบตาปิศาจร่างสูงโปร่ง ปากเบี้ยวบิดอ้ากว้างยานจนถึงอก บางสิ่งบางอย่างขยับเคลื่อนออกมาจากในท้องมายังลำคอหักเบี้ยว อีกาเนื้อตัวเปียกโชกเลือดจนขนสีดำขลับชื้นแฉะบินออกจากปากศพตัวแล้วตัวเล่าจำนวนเกือบร้อยกว่าตัวบินว่อนบนเพดานโกดังเป็นวงกลมร่อนไปมา  และสิ่งสุดท้ายคือมือหนาประดับเล็บสีดำยาวแหลมคมทั้งสองข้างโผล่ออกมาแล้วฉีกปากของศพคิโยชิแยกออกเป็นสองซีก เลือดพุ่งกระจัดกระจายรอบทิศทางกระเด็นไปโดนข้างแก้มของปิศาจหน้าสวยที่ยืนรอด้วยรอยยิ้มหวานมากเล่ห์กล

 

“นิสัยแกล้งคนที่ชอบแบบนี้  เหมือนเด็กมนุษย์ผู้ชายเลยนะเซย์จัง”

 

 

“ผมก็แค่ชอบเห็นสีหน้าท่าทางแบบนั้นของเท็ตสึยะต่างหาก เรโอะ”  ปิศาจหนุ่มร่างสูงแต่น้อยกว่าปิศาจนามเรโอะก้าวข้ามศพบาทหลวงคิโยชิ เท้าสวมรองเท้าบูทหนังสีดำสนิทย่ำเหยียบกองเลือดตรงมาหาลูกน้องคนสนิท  เรโอะหัวเราะในลำคอส่ายหัวขำขันกับคำตอบของราชาโลกปิศาจที่ทรงพลังอำนาจหมายมั่นอยากจะครอบครองเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งที่มีดวงวิญญาณแสนบริสุทธิ์น่าหลงใหล..น่าหลงใหลจนเขาเองยังเผลอไผลอยากจะลิ้มรสขึ้นมาเช่นกัน

 

 

เพียงแต่เด็กสาวผู้มีนามว่า ‘ คุโรโกะ เท็ตสึยะ’    เป็นของๆราชา

ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดเสียด้วยซ้ำ มิเช่นนั้นชีวิตจะหาไม่

 

 

“แต่แผนดึงตัวเท็ตจังขั้น 1 ก็ไม่สำเร็จ ขนาดฉันทำตัวเป็นฮีโร่แสนดีมาช่วยเท็ตจัง ตามที่เตี้ยมกันไว้ยังยิงกระสุนใส่ฉันซะพรุนเลย” เรโอะเบ้ปากชี้นิ้วไปยังแผลรูกระสุนกลางหน้าผาก อาคาชิหัวเราะในลำคอมือแกร่งไว้เล็บสีดำแหลมเสยผมสีแดงสั้นประดับเขาสีดำยาวโง้งซึ่งที่กลืนไปกับใบหน้าหล่อคมโชกเลือดเช่นเดียวกับเนื้อตัวและเสื้อผ้าคลุมสีดำตัวยาว

 

“เท็ตสึยะกำลังตื่นกลัวและสับสน  วิญญาณของเธอกำลังกรีดร้องเรียกต้องการที่พึงทางใจ..แต่ว่า..”

 

นัยน์ตาเรียวคมต่างสีวาววับเรืองรองมากเล่ห์กลเบิกกว้างแสยะยิ้มเย็นจนเห็นคมเขี้ยวแหลม ในช่วงที่ราชาปิศาจเว้นเงียบอึดใจ เรโอะสบตาอย่างรู้ทัน มือเรียวประดับเล็บสีดำแหลมจับปอยผมสีดำขึ้นทัดหลังหู กระตุกยิ้มเย็นมากเล่ห์เช่นกันก่อนที่งูเหลือมตัวใหญ่ยักษ์เลื่อยเข้ามาพันตามขาขึ้นมาถึงลำคอ สวนทางกับอีการ่อนลงมาเกาะไหล่ราชาผู้ยิ่งใหญ่จากแดนนรก

 

“สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘ มนุษย์’ ช่างแสนสั้นและแปรปรวน ไม่มีใครรักเท็ตสึยะ รู้จักเท็ตสึยะ และรอเท็ตสึยะได้เท่าผมอีกแล้ว”

 

 

 

TBC

 

 

++++++++++++++++++++++++++++

 

 

เปิดตัวอาคาชิ อย่างเป็นทางการแล้วค่าาาา พระเอกเปิดตัวมีบทพูดเป็นเรื่องเป็นราวแล้ว ฮาาา

ช่วงนี้งาน + สอบเยอะมาก ได้แต่ทยอยแต่งที่ละนิดๆ กว่าจะเสร็จก็วันนี้

หลังจากนี้เนื้อหาเริ่มคุกคามน้อง ครก อย่างเป็นทางการแล้วค่ะ คาดว่าน่าจะ 10 ตอนจบหรืออาจเร็วกว่านั้น

 

ไปก่อนนะคะ บายจ้า

 

 

24 thoughts on “[Fic KnB][Akakuro]The Satan//Part5

  1. แบบว่า เปิดได้ลังสมกับค่าตัวมาค่านายน้อย
    เรโอะจังนี่แกล้งได้น่ารักจริง
    อ่านไปขนลุกไปเลย คุ้มค่ากับที่รอเลยค่ะ
    เป็นกำลังใจให้พี่บลัดเสมอค่ะ
    พี่บลัดสู้ๆ

  2. เปิดตัวได้อลังการงานสร้างจริงๆค่ะ ราชาปิศาจเเละคนสนิท. คอสตูมเว่อร์วังมากกกกก.โดยเฉพาะเรโอเน่ ลายงูมาเปรี้ยวเชียว555
    ตอนนี้น้องครกถ้าไปร้องโอเปร่าคงชนะเลิศค่ะ.กรี๊ดต้อนรับราชาปิศาจทั้งตอนเชียว555 เเต่ในที่สุดน้องครกก็ใกล้รู้ความจริงเเล้วสินะๆๆ หนูไม่ได้หลอนไปเองค่ะ เเต่คนอ่านหลอนตอนทำเเท้งอ่ะค่ะ สงสารน้อง
    รอเคาท์ดาวน์นายเเบบ…เเม้ตอนนี้จะโผล่มาเเค่กระดาษก็อบอุ๊นอบอุ่น 555
    รอตอนต่อไปนะคะ ≧﹏≦

    • นายแบบตอนนี้คืออาคาชิจำแลงกายลงมาล่อน้องให้ออกไป 555 ตัวจริงนอนหลับไม่รู้เรื่อง ปิศาจค่าตัวแพงคอสตูมจัดเต็มทุกคนค่ะ อาคาชินี่ออกมาทั้งปลอมเป็นคิเสะไม่พอสิงในศพคิโยชิมาหลอกน้องให้กลัวอีก รักแล้วชอบแกล้ง กดดันให้ไร้สิ้นหนทาง สไตล์ปิศาจ น้องกรี๊ดแล้วกรี๊ดอีก บทพูดมีแต่กรี๊ดกับ อย่ามายุ่ง ไม่ใช่ฉัน และก็เรียกคิเสะ ฮาา

  3. หวายย นายน้อยค่าตัวแพงมีบทและออกมาแบบเป็นรูปร่างแล้ว ต่อจากนี้ท่านคงจะเริ่มชิงตัวน้องอย่างจริงจังแล้วสินะ ฉากที่น้องทำแท้งนี่แบบ .. เห็นภาพเลย น้องคงเจ็บพิลึก … แต่ว่าเคยทำท้องแล้วครั้งนึงภาษามนุษย์นี่คือเป็นสามีภรรยากันแล้วล่ะค่ะ อีกอย่างน้องก็เป็นของท่านอยู่ละ

    “ไม่มีใครรักเท็ตสึยะ รู้จักเท็ตสึยะ และรอเท็ตสึยะได้เท่าผมอีกแล้ว”

    นี่รอน้องมากี่ปีแล้วคะท่าน … อย่าบอกนะว่ารอตั้งแต่น้องยังอยู่ในท้องแม่ #โดนอีกาโฉบ

    • ท่านรอตั้งแต่เห็นน้องครั้งแรกที่ยังเป็นเด็กน้อยแล้วก็รอ ต่อให้หนีไปไกลจน ครก แก่ ท่านก็จะรอ จะคุกคามแล้วเอามาเป็นของตัวเองให้ได้ หลังจากนี้เริ่มทำการคุกคามแย่งชิงคอมโบแล้วค่ะ ทำแท้งคือเจ็บไม่พอ แถมมีอาคมไม้กางเขนนูนนั่นนี่ บวกกับสภาพจิตใจอีก จริงๆก็เป็นสามีภรรยาแล้วนะ เป็นเพราะท่านไปลักหลับน้องลูกเดียว 555 ท่านต้องการตัวและจิตวิญญาณน้องทั้งหมด เอามาเป็นราชินีเคียงข้างตนเองเลยล่ะ

  4. ท่านอาคาชิออกมาแล้ววววววววววววววววววววววววว //สครีมลั่น

    โอ๊ย อ่านได้แล้วนี่ขนลุกกับน้องตั้งแต่ต้นยันจบเลยค่ะ แบบว่าในความฝันท่านมาหาตั้งแต่ 6 ขวบ นี่ท่านกิน(?)น้องตั้งแต่เด็กเลยสินะคะ !!

    ตอนท่านปรากฏตัวออกมานี่สมกับปีศาจจีๆ เลยค่ะ… แหวกศพออกมา ตอนอ่านนี่เผลออุทานเลยค่ะ “ทำไมท่านไม่มาเยี่ยงคนปกติบ้างคะ ?!” ก่อนจะนึกขึ้นได้ …. ค่ะ ท่านไม่ใช่คน เบลอไปเถอะ 5555555

    ปอลอลิง . ท่านคือคนที่ส่งวีดีโอนั้นไปให้อาโฮ่ใช่ไหมคะ ส่วนคนถ่ายคือเรโอะซังเปล่า เพราะท่านสิงร่างน้องอยู่ 5555555555555

    • ท่านปักธงไว้แต่เล็กๆแล้ว 555 เรื่องนี้ อคช อย่าได้ความปกติจากตัวท่าน ออกมาแต่ละทีคือไม่ธรรมดาและหลอนลูกเดียว ตอนนี้กะให้คนอ่านขนลุกเกรียวกับ อคช จะได้เข้าใจฟิลน้อง ครก ว่าเจออะไรคุกคาม 555 คลิปนั่นท่านเป็นคนส่งเองจ้า คนถ่ายก็ตามนั้นเลย เป็นมุมมองสายตาของปิศาจเรโอะน่อ

  5. มาแบบมาดร้ายซ่อนเปรี้ยวจริงๆเรโอะ น้องครกเรานี่บริสุทธิ์มากสินะ อย่างที่บอกรึเปล่าว่ายิ่งบริสุทธิ์ก็จะยิ่งดึงดูด แต่ไม่ใช่แค่ความสว่างแต่กลับดึงดูดความมืดมาด้วย ย๊ากกกก สงสารน้องครกนะ โดนเพื่อนๆมองเป็นตัวประหลาดเนี่ย รู้สึกแปลกแยกและโดดเดี่ยว

    ส่วนราชาของเราก็ปรากฏตัวด้วยยค่าตัวที่แพงหูฉี่ อคช นี่หลงน้องมากเลยแต่ก็ยังไม่เคยเห็นทั้งสองได้เข้าฉากพูดคุยตอบโต้กันจริงๆสักที มาแต่ในรูปเงาและมา…..น้องเงียบๆ ฟิิิิิิิิิิิินนนนนนน

    คลิปนั่นท่านก็ส่งให้อาโฮ่เนอะ หวังจะทำอะไรนิถึงส่งไปให้นางดู 55555 จะรอตอนต่อไปนะคะ สนุกมากๆเลย

    • วิญญาณน้องบริสุทธิ์มากค่ะ ประมาณคนคิดดี ทำดี ไม่เคยคิดเรื่องชั่วเลย และน้องก็ใสซื่ออ่อนต่อโลกมาก สำหรับปิศาจที่ชอบล่อลวงคน ยิ่งเป็นสิ่งท้าทาย ดังนั้น อคช เป็นถึงราชาพอเห็นแบบนี้ก็อยากได้ เหมือนได้ชนะพระเจ้ากลายๆเลยถ้าล่อลวงสำเร็จ และก็ทั้งรักทั้งหลงน้องมากด้วย
      ถ้าถามว่าอาคาชิส่งคลิปทำไม เพราะต้องการให้น้องโดดเดี่ยงหมดความเชื่อในตัวคนค่ะ ให้ไร้ที่พึ่งที่สุด

  6. เรโอะเริ่ดอ่ะ
    ชุดหนังงูเชียวนะคะนั่น
    คอสตูมยังกะจะไปมิลานแฟชั่นวีคอะไรงี้
    และแล้ว…..
    ท่านก็ได้ออกโรงแบบเป็นตัวเป็นตนซะทีหลังจากที่เล่นตัวไม่ยอมออกสื่อซะนาน
    เสื้อผ้าหน้าผมสมกับเป็นราชาปีศาจจริงๆ
    แต่จะว่าไปนิสัยท่านคือเด็กประถมมาก
    ชอบแกล้งผู้หญิงที่ชอบไรงี้
    แต่อย่างที่ท่านบอกก็ถือว่าถูกนะที่ว่าไม่มีใครรอและรักน้องได้นานเท่าท่าน
    หรือนี่จะเป็นความโรแมนซ์ในแบบของท่านกัน
    คือตำแหน่งก็ระดับราชาปีศาจไงจะหาผู้หญิงที่ไหนมานอนด้วยก็ได้
    แต่นี่คือเล็งน้องคนเดียวเลยอ่ะ
    อุต๊ะ!
    รักเดียวใจเดียวสินะคะท่าน//ระดับความหล่อเพิ่มขึ้นอีกหลายจุดทันที

    ปล บลัดที่รัก เราจะบอกว่างูเหลือมันไม่มีพิษนะ

    • อ้าววว ตายล่ะ!!พลาดเรื่องงู 5555
      เรโอะหรูหรามากกกก เหมือนไปเดินแฟชั่นจริงๆชุดที่มโนคือเริ่ดมากอ่ะ หล่อสวยในเวลาเดียวกัน ส่วนอาคาชิบทน้อยนานค่าตัวแพงนานพอออกมาที เปืดตัวคุ้มค่าพิสดารสมตำแหน่งราชาปิศาจ นิสัยท่านคล้ายเด็กแต่ปากบอกไม่ใช่ พวกไม่รู้ตัวเอง ฮาา จะมองเป็นความโรแมนซ์ก็ได้นะ รักคนเดียว หวงคนเดียว รอและต้องการทั้งตัวทั้งวิญญาณทั้งจิตใจ อะไรที่เป็นน้องคือท่านจะครอบครองหมด เล็งน้องเพราะหมายมั่นจะเอามาเป็นราชินีคู่กัน 555

  7. ในที่สุดท่านก็เปิดตัวอย่างเป็นทางการหลังจากที่ปล่อยให้คิเสะนำคะแนนไปค่อนข้างไกลเลยทีเดียว แต่เชื่อว่าคนอย่างท่านคงใช้เล่ห์กลอุบายมาหลอกล่อน้องแน่ๆ

    สารภาพว่าอ่านตอนนี้แล้วขนลุกมากๆ ต้องบอกว่านอนอ่านปิดไฟ อากาศเย็นๆ ฉากเปิดตัวที่ของท่าน อืม.. เป็นอะไรที่ทำให้รู้สึกดิ่งลงไปสู่ความมืดเลย เหมือนพยายามตะเกียกตะกายเท่าไหร่ก็ไม่สามรถขึ้นมาจากหลุมได้ ถึงแม้จะมีเชือกที่หย่อนลงมาช่วยแต่ก็เป็นแค่การกลั่นแกล้งโดยยื่นความหวังให้ สุดท้ายก็ตัดเชือกนั้นที่เรากำลังปีนขาด ทำให้ตกอยู่นหลุมอีกครั้ง

    สมกับเป็นปีศาจจริงๆ แต่ก็แอบสงสัยท่าน ระหว่างพันปีตามอายุ ท่านไม่มีผู้หญิงบ้างเลยเหรอ แบบว่าเป็นปีศาจ ราคะ กาม น่าจะเป็นเรื่องปกติ ยิ่งพวกลัทธิบูชาซาตานด้วยแล้ว แทบจะถวายกายให้/บ่งบอกว่าอินมากกกกกก

    ส่วนบาทหลวงมีข้อสงสัยว่า ความจริงแล้วที่เห็นในตอนนี้คือตายไปแล้ว แต่ท่านนำมาใช้แกล้ง(เป็นเราคงช๊อคตายละ)คนที่รัก(ข้างเดียว) หรือรอดออกมาจริงๆคะ?

    ชอบเรื่องนี้มากเลย อ่านรวดแลรวบยอดตอนนี้ >ww<~

    • ท่านเคยนอนกับ ผญ มากมายนับไม่ถ้วน ส่วนมากเป็นพวกถวายตัวให้ตามพิธีบูชาซาตานมากกว่า แล้วก็ให้สิ่งตอบแทนไปแต่ก็แลกด้วยชีวิต ตอนหลังท่านก็กินวิญญาณพวกนี้ไปค่ะ แต่น้องคือเป็นเคสแรกที่เข้าหาก่อน หลงรักหลงใหลเลย เพราะน้องมีวิญญาณที่บริสุทธิ์มากแบบไม่เคยเจอมาก่อน ก็เลยสนใจอยากได้มาครอบครอง ตามประสาปิศาจอยากล่อลวงมนุษย์มาแล้วกิน แต่น้องคือจะเอามาเป็นราชินีแห่งนรก. ส่วนบาทหลวงตายตั้งแต่แรกแล้วค่ะ ที่โผล่มาคืออาคาชิสิงร่างศพบาทหลวงมาให้น้องรู้สึกสิ้นหวัง และให้เรโอะออกมาช่วย เพื่อให้น้องคิดบ่ายเบี่ยงไปหาปิศาจ แต่น้องก็ยังดื้ออยู่ดี 555. ดีใจที่ชอบเรื่องนี้มากค่ะ

  8. ขออถามอีกข้อนะ

    ท่านก็ต้องมีลูกเยอะเลยสินะคะ?? เพราะ น่าจะผ่านมาเยอะ มันก็ต้องมีท้องบ้ง อาจจะกับปีศาจด้วยกันไรงี้ /////

    ปล.ท่านมีอะไรกับน้องครั้งแรก ตอนน้องอายุเท่าไหร่คะ /////

    • มีค่ะก็เป็นสมุนปิศาจต่างๆมากมาย พลังก็เก่งอ่อนตามสภาพวิญญาณบริสุทธิ์ของผู้หญิง ท่านเริ่มลักหลับน้องครั้งแรกตอน 6 ขวบค่ะ

  9. ห่ะ!!! 6 ขวบ O[]= บร๊ะ!!!

    หกขวบเนี่ยเร้าโรม หรือ เข้าไปเลยค่ะ คือแบบ ขนาดมันไม่น่าจะเข้าได้เอ้ยย

    ปล.ท่าน้องได้เป็นราชินีจริงๆ ลูกเยอะแน่ๆ ๕๕๕

    ขอโทษที่ถามเยอะนะคะ แต่มันฟิน ///

  10. ง่ะ น่ากลัวง่ะ. โอม ! อาคาชิจิจงออกไป
    สมค่าตัวจุง. หลวงพ่อคิโยชิ จริงๆตายตั้งแต่ก่อนคุโรโกจิไปรักษากับ มิโดริมะจิใช่มั้ยครับเจ๊บลัด ?

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s