[Fic KnB][Akakuro]ดวงใจเจ้านาง(side storyนางไททัน)//บทก่อนกาล2

[Fic Kuroko no Basket ft. attack on titan] ดวงใจเจ้านาง

Paring  : Akashi x Kuroko

Rate    : PG-13

Story   : blood_hana

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

บทก่อนกาล 2

 

 

 

ว่ากันว่าอันยอดบุรุษ..คือชายหนุ่มรูปงาม ฐานันดรศักดิ์สูงส่ง ชาญฉลาด สุภาพบุรุษและฝีมือการรบเก่งกล้า

อาจเป็นเพียงอุดมคติฝันเฟื่องของหญิงสาว..ทว่า..ในโลกใบนี้ก็มีคนเช่นนั้นอยู่จริง

 

 

“เจ้านางน้อยท่านพระยาอาคาชิรูปงาม วาจางาม สมเป๋นเถิงลูกหลานเจ้าแผ่นดิน บ่าวคิดว่าบ่มีป้อจายใดเหมาะกับเจ้านางน้อยเป็นที่สุดแล้วเจ้า”  ยามราตรีในเรือนพำนักชั่วคราวของธิดาจากนครเชียงตุง ดินแดนไกลโพ้นทางฝั่งเหนือ เหล่าบ่าวไพร่ทั้งสามที่ติดตามมาในชุดนอนแขนยาวกับผ้าถุงแบบชาวล้านนานั่งพับเพียบอยู่บนพื้นกล่าวสนทนากับนายเหนือหัวผู้สูงศักดิ์ที่จำยอมต้องเดินทางจากบ้านเกิดเมืองนอนตามคำเชิญขององค์พระเจ้าอยู่หัว ณ เมืองหลวงแห่งสยามเพื่อพันธมิตรที่แน่นแฟ้น

 

จักเรียกสนทนาก็คงมิได้..ต้องใช้คำว่า ‘เกลี่ยกล่อม’ มากกว่า

 

“เปิ้นบ่เชื่อดอกปี้อิซึกิ..ป้อจายนั่นบ่ได้ดีอย่างคิดไว้ดอก”  เสียงหวานเรียบนิ่งแต่เจือขุ่นเอาไว้เล็กน้อย สตรีผู้สูงศักดิ์จากแดนเหนือมองเงาสะท้อนตัวเองจากกระจกบนโต๊ะเครื่องแป้ง ดวงหน้าหวานเรียบๆจนเข้าขั้นจืดชืด ดวงตาสีฟ้าอ่อนดั่งท้องนภายามเช้าในฤดูเหมันต์เช่นเดียวกับเส้นผมยาวคลอสะโพกที่กำลังถูกหวี่แปรง..กระนั้น..เส้นผมก็หาได้เงางาม กลับชี้แข็งกระดกไปมาไม่ว่านางในนามอิซึกิต้องหวีซ้ำๆไปมาเช่นนั้นหลายต่อหลายเพลา

 

“ต..แต่..ขะเจ้ากี๊ดว่า การให้ขะเจ้าปลอมตั้วเป๋นเจ้านางน้อย…”

“ปี้อิซึกิบ่หันดอกหรือ..หมู่เขาหลงใหลความงามของปี้อิซึกิ รวมถึงป้อจายนั่น”

 

เจ้านางน้อยคุโรโกะมองเงาสะท้อนตัวเอง..เทียบกับสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติติดตามมาจากเชียงตุง ความงามของอิซึกินั้นโดดเด่นจับตายิ่งนัก พอได้ตบแต่งปลอมเป็นตนไปเข้าเฝ้าองค์พระเจ้าอยู่หัวตามแผนการลองใจ ในขณะที่บุตรสาวแห่งนครเชียงตุงตัวจริงนั้นไซร้ซ่อนรูปลักษณ์ในฐานะบ่าวไพร่ผู้ติดตาม

 

 

ทุกสายตาของบุรุษหลงใหลเพียงรูปลักษณ์ภายนอกทุกคน

แม้แต่พระยาอาคาชิ..

ดวงเนตรสีแดงเรียวคม ช่างสุขุมนุ่มลึกยามพิศมองสาวใช้ในคราบเจ้านางน้อยแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดยามพิศมองข้า

 

 

“โธ่!!เจ้านางน้อยก่งดงามบ่แพ้ไผนะเจ้า”  สาวใช้แปรงผมนายเหนือหัวเสร็จเดินเอี่ยวมาอยู่ข้างกาย เช่นเดียวกันคุโรโกะสาวเรือนผมสีฟ้า..หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของฐานันดรสูงศักดิ์แท้จริง มือกร้านหยาบจากการทำงานในรั้ววังจับมือขาวซีดบอบบางนุ่มนวลของอีกฝ่ายมากอบกุมให้กำลังใจ  หากแต่เจ้านางคุโรโกะถอนใจออกมาทำเอาสาวใช้อิซึกิกังวลใจกว่าเก่า

 

 

ความจริงก็คือความจริง รูปลักษณ์ของข้าช่างจืดจางและเรือนรางหาได้มีความโดดเด่นสมค่าแก่สายเลือดสูงศักดิ์

 

 

“แต่ขะเจ้ากี๊ดว่าท่านพระยาอาคาชิสมกับเจ้านางน้อยนัก”

“เปิ่นบ่ชอบป้อจายนั่น”   เจ้านางน้อยสวนทันควันไม่คิดลังเลใจ อิซึกิสะดุ้งเล็กน้อยดวงตาสีดำหยีเล็กฉายแววฉงนงุนงงกับคำปฏิเสธไร้เยื่อใยเช่นนี้

“ต..แต่..ท่านพระยาอาคาชิเป๋นคู่หมั้นคู่หมาย..”

“เปิ้นฮู้..แต่ก่บ่ชอบใจป้อจายนั่นอยู่ดี”

 

ชื่อเสียงของพระยาอาคาชิโด่งดังไปถึงนครเชียงตุง ผู้ได้สมญานามว่า ‘บุรุษไร้พ่าย’

ยิ่งพระธิดาถูกขอให้มาร่วมเป็นคู่หมั้นคู่หมายกับอีกฝ่าย ชาวเมืองต่างยินดีปรีดาที่เจ้านางน้อยของทุกคนได้คู่ชีวิตเป็นยอดบุรุษ

 

 

ทว่า..นางมิเคยเชื่อว่าคนเช่นนั้นมีอยู่จริง..ยอดบุรุษเป็นเพียงแค่เรื่องราวเพ้อฝัน

 

ฉะนั้นจึงอยากจะลองให้แน่ใจถึงตัวตนแท้จริงของชายที่จะมาเป็นคู่ชีวิต ก่อนออกเดินทางจึงแอบวางแผนกันอย่างลับๆกับบ่าวไพร่ อันที่จริงต้องบอกว่า..เจ้านางน้อยบังคับเสียมากกว่า

 

 

“เปิ้นอยากจักแน่ใจ๋ว่าพระยาอาคาชิดีอย่างที่ไผต่อไผอู้กัน  ปี่อิซึกิ..เปิ้นอยากให้ปี่อิซึกิปลอมตัวเป็นเปิ้น”

 

 

และในวันนี้ก็ได้เห็นความจริงส่วนหนึ่งจากสายตาของพระยาอาคาชิ..สายตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทระนง..

 

 

.

.

.

 

 

รถเกวียนขับเคลื่อนมาจอดรออยู่หน้าพระราชวังโออ่าตั้งแต่เช้าตรู่ ร่างสูงเรือนผมสีแดงในชุดแขนยาวสีขาวกับโจงกระเบนสีน้ำตาลก้าวเดินลงจากเกวียนกระชับถือดาบคู่ใจอาวุธประจำกายเอาไว้  ไม่นานนักที่ประตูทางออกเปิดอย่างช้าๆโดยทหารเฝ้ายามหน้าพระราชวังพร้อมกับร่างสูงโปร่งบอบบางของสตรีเรือนผมสีดำสั้นเท่าติ่งหูขับผิวหน้าให้ขาวผ่องผู้มาจากแดนไกลในชุดเสื้อพื้นเมืองประจำถิ่นของชาวเหนือหากแต่เนื้อผ้ากลับมีราคาค่างวดสูงสมกับฐานะธิดาของผู้ครองนครเชียงตุงตามด้วยเหล่าบ่าวไพร่ที่ติดตามมาในชุดชาวเหนือสีดำสนิทกับผ้าโพกหัวสีน้ำเงินเข้ม

 

“สวัสดียามเช้าขอรับเจ้านางคุโรโกะ”  พระยาอาคาชิเป็นฝ่ายกล่าวทักทายก่อน

“สวัสดียามเช้าเจ้า ท่านพระยาอาคาชิ”  อิซึกิกลั้นหายใจพยายามทำตัวเองให้สงบนิ่งกล่าวทักทายคนหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มสดใส ทั้งที่ในใจอยากจะร้องไห้กลัวถูกจับได้จนตัวสั่นจะแย่  ไหนต้องมาพูดภาษากลางเช่นนี้ยิ่งทำให้ประหม่าเข้าไปใหญ่

“ถ้าเช่นนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ข้าจักพาเจ้านางไปเดินเที่ยวในตลาดริมแม่น้ำเจ้าพระยานะขอรับ”

“ร..รบกวนท่านพระยาด้วยน่ะเจ้า” อิซึกิติดอ่างทันควันเมื่ออีกฝ่ายโค้งสุภาพให้ โดยยศฐานางควรเป็นฝ่ายกราบไหว้เสียมากกว่า ยิ่งทำให้สาวใช้รู้สึกผิดกระดากตัวเองในความไม่เหมาะสมอย่างมาก ดวงเนตรสีนิลเรียวจ้องมองแผ่นหลังของชายผู้เป็นพระยาหนุ่มเดินนำขึ้นเกวียนที่ออกมารอรับก่อนเหลือบมองเจ้านางน้อยตัวจริงที่อยู่ในชุดสาวใช้ของตัวนางเอง

 

 

ดูท่า..ความลับจะยังไม่แตก

 

 

จังหวะที่พี่เลี้ยงบ่าวคนสนิทในคราบพระธิดาจากนครเชียงตุงก้าวขึ้นเกวียนไปนั่งข้างพระยาอาคาชิ ตามด้วยเจ้านางน้อยตัวจริง หากแต่เสียงกระแอมลำคอเจ้าของเกวียนทำให้ปลายเท้าบอบบางเปลือยเปล่าชะงัก

“เกวียนนี่ข้ารับเพียงเจ้านางน้อยเท่านั้น “  พระยาอาคาชิปรายมองเหยียดไปยังสตรีเจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนรวบใต้ผ้าโพกสีดำ อิซึกิอ้าปากเหวอหันควับไปมองพระยาหนุ่มสลับเจ้านางตัวจริง ในขณะที่บ่าวไพร่อีก 2 คนที่ติดตามมาถึงกับชักสีหน้าโมโหโกรธา

“เจ้ากล้าดีเยี่ยงไรถึงได้พูดจาเช่นนี้!!!!”

“เหตุใดข้าจักพูดไม่ได้ ในเมื่อฐานะของพวกเจ้าเป็นเพียงชนชั้นไพร่ที่ก้าวขึ้นมาเป็นนางในแห่งเชียวตุงเท่านั้น..หรือว่า..หญิงผู้นี้หาใช่ชนชั้นไพร่?”  คนหนุ่มผมแดงยอกย้อนกลับด้วยรอยยิ้มหยัน  คุโรโกะชะงักลมหายใจวูบหนึ่งครั้นได้สบตาสีแดงคมตวัดมองมาสบตา..นางสัมผัสได้ถึงไอเย็นแผ่กระจายจากบุรุษไร้พ่าย

 

 

เนตรสีทับทิมคู่นั้น..เต็มไปด้วยความท้าทาย..

บุรุษผู้นี้กำลังสงสัยในตัวข้า

 

 

“พอเถิดพี่โคกาเนะ คางามิ บ่าวขออภัยท่านพระยาที่มิรู้ที่ต่ำที่สูงเจ้า”  คุโรโกะโค้งค่อมตัวขออภัย ทำเอาคนติดตามทั้งสองในชุดผ้าไหมสีดำแขนยาวกับผ้าถึงคร่อมตาตุ่มร้องตกใจ อิซึกิแทบพุ่งตัวลงเข้าไปจะห้ามปรามอีกฝ่าย หากแต่เนตรสีอ่อนฉายแววดุดันห้ามปรามไว้ เหล่าบ่าวไพร่จากล้านนาจึงได้แต่ปิดปากเงียบก้มหน้าก้มตาตัวเกร็งลีบเดินตามหลังคนจืดจางที่ก้าวถอยออกจากรถเกวียน

“ค..คุโรโกะ”  พี่เลี้ยงอิซึกิ..ชนชั้นไพร่ที่ได้ดิบได้ดีขึ้นมารับใช้คอยดูแลนายเหนือหัวในวังแห่งเชียงตุง  เกือบหลุดปากเรียกฐานันดรของอีกฝ่ายดีที่ยั้งปากไว้  ที่สำคัญการเอ่ยเรียกนามของเจ้านางน้อยผู้เป็นถึงพระธิดาด้วยชื่อห้วนๆ อิซึกิผู้นี้อยากจะเฉือนปากตัวเองเสียตรงนี้เหลือเกิน

“เจ้านางน้อยนั่งเกวียนกับท่านพระยาเถิด ไม่ต้องห่วงพวกบ่าว บุรุษผู้นี้เป็นถึงชายผู้ได้สมญานามไร้พ่าย ไม่มีอะไรต้องหวั่นเกรงดอกเจ้า หากจักมีก็คงเป็นปากคมเยี่ยงคมดาบนั่นแล”  กล่าวเชือดนิ่มๆด้วยท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน เสียงคำพูดของชาวล้านนาที่ฟังดูเนิบนาบหากแต่จิกกัดได้เจ็บแสบไปถึงทรวง อิซึกิกรีดร้องในใจหน้าซีดเผือดมือไม้สั่นไปหมดก่อนจะค่อยๆเหลียวมามองคนหนุ่มผมแดงสั้นชี้ยุ่งข้างตัวที่นั่งสงบนิ่งกระชับดาบเอาไว้

 

 

กลัวท่านพระยาผู้นี้จะกริ้วโกรธชักดาบมาฟาดฟัน!!

 

 

“ท..ท่านพระยา..ย..อย่าถือโทษโกรธนางเลยนะเจ้า”  พี่เลี้ยงอิซึกิในคราบพระธิดาเชียงตุงขอโทษขอโพยยกใหญ่แก่ชายหนุ่มเรือนผมสีแดง  พอเงยหน้ามาเห็นคนหนุ่มยังไม่ยอมละสายตาจากร่างบอบบางจืดจางเดินออกไปขึ้นเกวียนขนฟางที่เต็มไปด้วยทาสในเรือนของเขาที่ได้มาใหม่จากการขายตัวแลกหนี้หรือที่เรียกว่าทาสสินไถ่ มือแกร่งกำแน่นสลับคลายสองสามที ก่อนละสายตามาสบเนตรสีนิลเรียวเล็ก

“หากเจ้านางขอ ข้าก็จักมิสนใจคำพูดของนาง เพื่อมิให้เป็นการเสียเวลาเราควรออกเดินทางเสียก่อนตลาดจะวายเสียก่อนขอรับ” อาคาชิกลับมาแย้มยิ้มอบอุ่นอีกครา ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายหาได้ใส่ใจกับวาจาจิกกัดของเจ้านางตัวจริงที่ปลอมตัวเป็นบ่าวรับใช้แล้ว รถเกวียนขยับเคลื่อนโดยทาสหนุ่มกำยำที่เข็นลากตรงหน้า

 

 

แต่ใครเล่าจะรู้ว่าภายใต้ท่าทางสงบนิ่ง  โมโหจนลุกเป็นไฟ!!!

 

 

.

.

.

 

 

 

 

ในที่สุดรถเกวียนของพระยาอาคาชิมาถึงตลาดริมแม่น้ำเจ้าพระยา..แม่น้ำสายสำคัญกว้างใหญ่ทอดสายสุดลูกหูลูกตา และเป็นศูนย์รวมการเดินทางติดต่อทุกสารทิศในแดนสยามหรือแม้แต่ชาวต่างแดนที่ล่องเรือสำเภาเข้ามาค้าขายในดินแดนเมืองหลวงรัตนโกสินทร์แห่งนี้

 

 

..ต้นกำเนิดของสายธารานี่ มาจากแม่น้ำในแดนเหนือ ปิง วัง ยม น่าน..

 

 

“ไม่คาดคิดมาก่อนว่าแม่น้ำทั้งสี่ของบ้านเรา จักหลอมรวมจนกลายมาเป็นแม่น้ำสายใหญ่เพียงนี้”  สตรีเรือนผมสีดำสั้นทัดหูเบิกตากว้างตื่นเต้นยามชมวิวแม่น้ำแห่งกรุงรัตนโกสินทร์

“แม่น้ำก็เปรียบเสมือนความผูกพันของผู้คนในดินแดน  หากเปรียบกับร่างกายแล้วไซร้ แม่น้ำทั้งหลายก็เป็นเหมือนโลหิตของแดนสยามขอรับ” อาคาชิเปรียบเปรยให้ฟังทั้งน้ำเสียงเรียบนิ่ง  ให้แก่เหล่าสตรีในชุดชาวล้านนาที่พากันตะลึงมองซ้ายทีขวาทีรอบกายา  ร้านค้าก่อตั้งแน่นขนัดขนาบถนนทางเดินลูกรัง พื้นถนนเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาเดินขวักไขว่จับจ่ายใช้สอยสินค้ามากมาย ทั้งผักผลไม้ ของคาวหวาน เนื้อสัตว์ต่างๆ ไหนจะเสื้อผ้าเครื่องประดับแปลกๆนี่ยังไม่รวมสินค้าพิลึกพิลันจากชาวต่างชาติอีก

 

 

“หลีกๆ!!!!”

“นี่มันพวกล้านนาบ้านนอกคอกนานี่ เกะกะทางเดินจริง!!!”

“โอ๊ยยย หลบไปๆ ขวางทางข้าอยู่ได้!!!”

 

รถเกวียนของพ่อค้าลากหอบเครื่องชามกระเบื้องเต็มหลังโวยวายกรรโชก ต่อมาเป็นแม่ค้าเข็นปลาทู จากนั้นตามด้วยผัวเมียขายผักและไหนจะผู้คนที่เดินตลาดอีก  เหล่าสาวเหนือที่ยืนกลางทางเดินถึงกับลนลานไปรู้จักหลบไปทางไหน อิซึกิยังดีที่มีพระยาอาคาชิดึงให้เข้ามาชิดซ้าย ทว่า..พวกบ่าวไพร่กลับถูกปล่อยให้เคว้งคว้าง สตรีผมดำหน้าซีดใจร่วงไปตาตุ่มเมื่อเห็นคุโรโกะกำลังผจญความวุ่นวายกลางทางเช่นนั้น ไอ้ครั้นจะเข้าไปช่วยก็คงจักเป็นที่น่าสงสัยแน่ พอแอบชำเลืองก็ต้องสะดุ้ง

 

 

พระยาอาคาชิจ้องอยู่!!!

 

 

ความรู้สึกขนลุกนี่คือสิ่งใดกัน!! หัวสมองของพี่เลี้ยงสาวอยากจะปกป้องช่วยเหลือเจ้านางน้อยตัวจริงที่เริ่มมอมแมมคลุกฝุ่นดินแดงจนเกาะเสื้อไหมสีดำ..แต่ถ้าออกตัวไปบุรุษผมแดงสั้นก็จะสงสัย  ปากอิ่มเม้มแน่นน้ำตาคลอวาววับทำอะไรไม่ถูก  หน้าที่ของบ่าวคือปรนนิบัติรับใช้เจ้านายให้ถึงที่สุด!!! สิ่งที่เห็นคือพระธิดาแห่งเชียงตุงกำลังถูกคนมองเหยียด โดนตะคอกต่อว่าโดยพวกสามัญชนแห่งรัตนโกสินทร์ที่หารู้ไม่ว่าสตรีนางนั้นเป็นใคร

 

 

ตัวเองช่างบกพร่องในหน้าที่นัก

ไม่ไหวแล้ว!!พอที!!!!

 

 

เจ้านางคุโรโกะถูกคนติดตามที่อีกสองคอยประคับประคองพาหลบซ้ายทีขวาทีกลางถนน  ใบหน้าหวานไร้อารมณ์เต็มไปด้วยสีหน้าตื่นตระหนกทั้งแปลกที่และไม่เคยถูกพูดจาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อน

“เจ้านางน้อย!!!!”  คางามิสาวล้านนาผู้ติดตามร้องเสียงหลง มือเรียวบางของหญิงนายเหนือหัวหลุดจากจับกุม คุโรโกะล้มลงไปกลางทางเดิน สาวเรือนผมสีอ่อนนิ่วหน้าเจ็บสะโพกที่กระแทกพื้น เสียงล้อเกวียนเคลื่อนมาด้วยความเร็วใบหน้าขาวซีดเขรอะฝุ่นเงยหน้าขึ้น ตาสีจืดเบิกโพล่ง!!! รถเกวียนสินค้าเคลื่อนมาด้วยความเร็วสูง!!!

 

หมับ!!!!

 

แต่แล้ว..กลับมีแรงกระชากดึงเหล่าหญิงสาวจากเชียงตุงสามคนไปหลบชิดขวาแทน พ้นมรสุมความวุ่นวายไปได้

 

 

เอี๊ยดดดดดด

 

 

“เจ้าพวกล้านนาบ้านี่!!!”  ขนาบทางเดินซ้ายขวาตื่นตกใจหันมามองเป็นตาเดียว  เจ้าของรถเกวียนสินค้าถอนใจโล่งอกที่หยุดรถไว้ทัน  พอร่างของสาวเชียงตุงทั้งสามพ้นทางเดินแล้วรถเกวียนจึงเคลื่อนเดินต่อเพราะต้องรีบไปส่งสินค้า

“ตลาดที่รัตนโกสินทร์ไม่เหมือนที่เชียงตุงดอกนะจ้ะ แม่นางล้านนาทั้งหลาย” เสียงทุ้มหวานโทนนุ่มนวลดังขึ้น คุโรโกะเงยหน้าเขรอะฝุ่นขึ้นมามองบุคคลที่ช่วยชีวิตเธอกับบ่าวไพร่ทั้งสองเอาไว้

“ท่านพระยาเรโอะ  บ่าวขอขอบพระคุณท่านนักที่ช่วยพวกบ่าวเอาไว้เจ้า” คุโรโกะกล่าวขอบคุณเมื่ออีกฝ่ายปล่อยมือจากแขนอรชร ส่วนอีกสองถูกช่วยไว้โดยทหารยศขุนไม่คุ้นหน้าค่าตา คาดว่าคงเป็นทหารใต้สังกัดของอีกฝ่ายเป็นแน่แท้  พระยาเรโอะล้วงหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อตรงอกมาให้  คุโรโกะ คางามิและโคงาเนะมองผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก..สีชมพูอ่อน..ก่อนเงยหน้าไปมองเค้าหน้างดงามล้อมเส้นผมสีดำขลับยาวคลอเคลียคอ

 

 

บุรุษพกผ้าเช็ดหน้า…ชายผู้นี้..เป็นอย่างว่าจริงๆ

 

 

คิดแล้วก็อดเวทนาเสียไม่ได้..กระนั้นคนๆนี้ก็ช่วยพวกตนไว้ ครั้นจะไปวิจารณ์รสนิยมผิดเพศก็กระไรอยู่ เลยเลือกที่จะเงียบปากแล้วรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดฝุ่นดำปื้นบนพวงแก้มใส ฝีเท้าวิ่งกระหืดหอบเข้ามาตามด้วยอ้อมแขนกอดรัดดึงร่างเล็กเข้าไปไว้ในอ้อมอกแน่นจนหายใจแทบไม่ออก

 

“ปี้อิซึกิๆ เปิ้นหายใจบ่ออก”  คุโรโกะกระซิบเสียงแผ่วเบาเป็นภาษาล้านนา อิซึกิรีบผละจากร่างบางบองมองด้วยสายตาเป็นห่วงแสดงออกมาเด่นชัด ปากอิ่มสั่นระริกพอๆกับขาทั้งสองใต้ผ้าถุงสีน้ำเงินแพรไหมหรูหรา

“เจ้านางคุโรโกะนี่จ้ะ!!สวัสดียามเช้าจ้ะ มาเดินตลาดเล่นหรือจ้ะ”  พระยาเรโอะทักทาย คำกล่าวถึงสถานะทำให้สองสาวล้านนานึกได้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะสลับตัวกัน จึงรีบกลับมาแสดงละครตบตา  อิซึกิรีบปล่อยตัวเจ้านางจากเชียงตุงตัวจริง ขณะเดียวกันทางคุโรโกะก็เดินเลี่ยงไปสมทบกับคางามิและโคกาเนะ  ยังไม่ทันตอบคำถามใดๆ พระยาอาคาชิเดินข้ามฝากถนนมาสมทบ เรโอะมองปราดเดียวก็คาดเดาได้ว่าเจ้านางคุโรโกะกับผู้ติดตามทั้งสามเดินทางมากับน้องชายข้างบ้าน

 

“เจ้านางคุโรโกะช่างใจดีมีเมตตาต่อพวกบ่าวไพร่นัก ข้านับถือจริงๆขอรับ”  อาคาชิชื่นชม..แต่สายตาสีแดงไม่ได้ตรงมาที่สตรีผมดำกลับปรายมองมายังร่างเล็กที่เกือบทิ้งชีวิตไว้กลางทางเดิน  คุโรโกะจ้องมองตอบไม่วางตา

 

 

บุรุษผู้นี้มีโอกาสเข้ามาช่วยแต่ก็ไม่มา จงใจลอยแพพากข้ากลางทางเดินเห็นๆ

ไอ้บุรุษสองหน้า!!!ไอ้งูหัวแดงลิ้นสองแฉก!!!

 

 

“อ..เอ่อ…เพราะ..นางเป็นเพื่อนสนิทข้าก็เลยห่วงนะเจ้า”  อิซึกิโกหกตอบกลับไปทั้งที่หน้าซีดเหงื่อแตกพลั่ก ตาสีแดงเลื่อนกลับมาสบมองนัยเนตรสีนิล ปากหนาได้รูปขยับยิ้มอ่อนโยน

“กระนั้นท่านก็น้ำใจงามนัก ข้าชื่นชมจากใจจริงขอรับ”

“ว้าว!!ไม่บ่อยนักนะจ้ะที่เซย์จะชมใคร เจ้านางคุโรโกะต้องภูมิใจไว้มากๆนะจ้ะ”  เรโอะยกมือทาบแก้มบิดตัวขวยเขินไปมาตุ้งติ้งจนคนเดินผ่านไปมาอี๋ใส่

“ไหนๆพระยาเรโอะก็มาแล้ว พวกเราไปเดินตลาดด้วยกันเถิด ไปกันเยอะๆจะได้ครื้นเครง”  แน่นอนว่าเรโอะไม่ปฏิเสธคำชวนของอีกฝ่าย เขายิ้มกว้างตอบรับจีบปากจีบคอสาธยายพาเที่ยวสถานที่แห่งนี้เสียงเจื้อยแจ้วไปตลอดเส้นทาง ในขณะที่พระยาอาคาชิทำเพียงเดินนำนิ่งๆ เหล่าสตรีจากเชียงตุงแวะหยุดริมร้านค้าเป็นระยะ และทุกครั้งที่หยุดเท้า..เรโอะก็จะอธิบายว่าร้านนี้เป็นร้านอะไร ขายสินค้าอะไร

 

“นี่ผ้าแพรจากแม่จันทร์ หากหมายตัดเสื้อล่ะก็ร้านนี่งามสุดเลยจ้ะ”

“นี่เป็นชามสังคโลกจากแดนสุโขทัย สมัยนี้หายากมากนะจ้ะ”

“ส่วนนี่คือ…”

 

พูดชักเยอะเป็นต่อยหอยจนพระธิดาแห่งเชียงตุงตัวปลอมชักไม่แน่ใจว่า มาเที่ยวตลาดกับพระยาอาคาชิหรือพระยาเรโอะกันแน่ คล้ายๆว่านางกำลังถูกอีกฝ่ายลากดึงไปในทุกๆที่  ซึ่งทุกร้านค้าพระยาเรโอะเสียเบี้ยไปกับการจับจ่ายใช้สอยเองด้วย  คุโรโกะรู้สึกง่วงนัก..ยิ่งต้องมายืนทำสงบเงียบติดตามก็ยิ่งง่วงจนตาปรอย

“นั่น..” ปลายหางตาเหลือบไปเห็นร้านค้าก่อจากเพิงไม้ไผ่ไม่ไกลจากแถวร้านค้าผ้านัก..จากที่ง่วงนอนกลายเป็นตื่นเต็มตา นางเหลียวมองอิซึกิ คางามิ และโคกาเนะที่ยังเกาะกลุ่มฟังพระยาเรโอะเล่าเรื่องยืดยาวอยู่

 

 

คงอยู่ตรงนี้อีกนาน ปลีกตัวไปซักครู่คงไม่เป็นไร

 

 

คิดเห็นเช่นนั้นร่างเล็กในชุดผ้าไหมสีดำแขนยาวของชาวล้านนาเดินเลี่ยงออกจากลุ่ม ด้วยความจืดจางของนางที่มีอยู่เป็นทุนจึงไม่เป็นที่เอะใจของบ่าวไพร่ว่าหายตัวไปตั้งแต่ไหน ขาเพรียวใต้ผ้าถุงสีดำแทบน้ำเงินแดงถึงข้อเดินเท้าเปล่าไปจนถึงหน้าร้านที่ตนตั้งใจจะเข้ามา เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในร้านก็พบกับชั้นวางเรียงแถวจำนวนมากสิ่งที่เก็บบรรจุในนั้นคือ..หนังสือปกแข็งหาได้ยากยิ่งมากมาย พ่อค้าเป็นชาวฝรั่งเศสสวมวิกยาวม้วนเป็นหลอดกับชุดฟูฟ่องลูกไม้ยิ้มต้อนรับทักทายเป็นภาษาฝรั่ง ซึ่งแปลได้ว่า ‘ยินดีต้อนรับ’  คุโรโกะยิ้มบางๆผงกหัวตอบรับสุภาพแล้วสนทนาตอบเป็นภาษาฝรั่งสั้นๆก่อนจะแยกไปดูหนังสือ ปลายนิ้วเรียวไล่สันทีละเล่ม..จนหยุดอยู่ที่…

 

 

‘Pride & Prejudice’

 

 

ชื่อเรื่องอันดึงดูด..เธอดึงเอาหนังสือเล่มนั้นออกมา นัยน์ตาสีอ่อนมองตัวอักษรอังกฤษเขียนตวัดเป็นสีทองงดงาม มือลูบไล้ตัวอักษรเบาๆ

 

“ดอกไม้ทระนงกับชายชาติผยอง”

 

เสียงทุ้มเข้มกระซิบข้างใบหูจากด้านหลัง คุโรโกะสะดุ้งตกใจหันไปมองก็พบกับดวงหน้าหล่อเหลากับเส้นผมสีแดงสั้นชี้ยุ่งเล็กน้อย นัยน์ตาคู่เรียวคมละจากชื่อหนังสือภาษาฝรั่งมายังดวงหน้าขาวซีด

“ข้าพึ่งจะเคยเห็นพวกบ่าวไพร่สนใจอ่านหนังสือฝรั่ง โดยปรกติพวกหากมิใช่ขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์ภาษาอ่านเขียนของสยามก็มิอาจเรียนรู้ได้ด้วยซ้ำ..ยิ่งเป็นสตรีแล้วยิ่งน่าฉงนนัก”  อาคาชิเว้นเงียบแล้วพูดต่อด้วยเสียงทุ้มที่เย็นชวนหนาวเหน็บ

 

 

“แม่นางมิคิดว่ามันแปลกบ้างหรือ?”

 

 

คำถามนำนัยยะจับผิด คนๆนี้ฉลาดเกินกว่าจะไว้วางใจอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด  พระธิดาแห่งเชียงตุงคุมตัวเองไม่ให้ตื่นกลัว สงบสติอารมณ์ให้นิ่งที่สุด สูดลมหายใจลึกแล้วตอบโต้ด้วยท่าทีสงบนิ่งกับสีหน้าไร้อารมณ์

“เป็นสตรีแล้วต้องนั่งชมดอกไม้รอคอยบุรุษแค่นั้นหรือ เป็นบ่าวเป็นไพร่ต้องใช้แรงงานไปจนวันตายเช่นนั้นหรือ บ่าวมิเห็นจักเกี่ยวข้องอันใด ในเมื่อ..ไม่ว่าจะเจ้าขุนมูลนาย ข้าทาสบริวาร ก็เกิดมาในฐานะปุถุชน มีชีวิตและเลือดเนื้อเท่ากันทั้งนั้น”

“หึ!!!วาจาสวยหรูงดงามนัก..แต่ข้าก็เห็นพวกสตรีเช่นเจ้าวันๆทำเพียงปรนนิบัติเจ้านายในวัง ปักผ้า ถักทอเสื้อ อยู่ในความฝันอันสวยงามเช่นดอกไม้ไปวันๆ และก็เหนียมอายทุกครั้งที่ชายชาติทหารเดินผ่าน”  อาคาชิกล่าวทั้งเสียงเจือขุ่น เขาไม่พอใจที่มีคนมาเถียงโต้เขา..ไม่ชอบใจยิ่งเมื่อเห็นดวงตาสีฟ้ากลมโตนั่นจ้องมองมาด้วยสายตาเย็นนิ่งไม่ไหวติ่ง

 

 

แววตาเต็มไปด้วยความยึดมั่นในความคิดตัวเอง!!

 

 

“ท่านรู้ตัวไหมท่านพระยาอาคาชิ สิ่งที่ท่านพูดทำให้บ่าวได้ตระหนักว่าตัวตนแท้จริงของท่านช่าง ‘น่ารังเกียจ’ ‘หยิ่งผยอง’ และ ‘จองหอง’ นัก“  สิ้นคำพูดของสตรีเรือนผมสีฟ้ารวบไว้ใต้ผ้าโพกสีดำ บุรุษไร้พ่ายถึงกับยืนตัวแข็งตาโตเท่าไข่ห่าน

 

คุโรโกะหรี่ตามอง พ่นลมหายใจหมิ่นเหม่เหยียดหยามทิ้งท้าย ก่อนจะแทรกตัวออกไปจากแถวชั้นวางหนังสือแล้วยื่นเบี้ยเงินให้พ่อค้า ทิ้งให้เจ้าของผมสีแดงสั้นอยู่เพียงลำพังในร้านเพิงขายหนังสือฝรั่ง  พ่อค้าจากแดนตะวันตกโบกมือล่ำลาลูกค้าหันกลับมาจัดเรียงวางหนังสือ แต่กลับต้องสะดุ้งโหยงขนลุกชันเมื่อเห็นใบหน้าเกรี้ยวกราดของคนหนุ่มอีกคน มือแกร่งกำดาบที่เก็บในฟักแน่นจนเส้นเลือดปูด น่ากลัว..จนพ่อค้าจรลีหนีไปหลบใต้โต๊ะไม้เก่าๆในสุดของร้าน

 

“หยิ่งผยอง..จองหอง..น่ารังเกียจ..”  สามคำนิยามที่อีกฝ่ายมีให้เขา..เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาถึงเพียงนี้

“ข้าคือพระยาอาคาชิ บุรุษไร้พ่าย..กล้าดีเยี่ยงไรมากล่าวหาข้าเช่นนี้ เจ้านางน้อยจอมปลิ้นปล้อน”

 

 

ใครกันแน่ ‘น่ารังเกียจ’

ใครกันแน่ ‘จองหอง’

 ใครกันแน่ ‘หยิ่งผยอง’ 

เจ้าต่างหาก!!เจ้านางคุโรโกะ!!!

 

 

“อย่าให้จับได้คาหนังคาเขาก็แล้วกัน เจ้านางน้อย ข้าจะเล่นให้น่าดูชม”

 

 

.

.

.

 

อีกด้านหนึ่งพระธิดาตัวจริงเดินกลับไปตามทางเดินลูกรังจน  เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้..พระยาเรโอะยังคงสาธยายที่มาของร้านค้าชามสังคโลกไม่ไปไหน  น่าสงสารสาวใช้นางในอิซึกินักที่ต้องทนฟังหนุ่มผมดำกระเดียดนิ้วชี้ชามกระเบื้องสีแดงเหล่านั้นทั้งน้ำตา เพียงแค่คิดว่าหากมิสลับตัวกันล่ะก็คนที่ต้องยืนทนรับฟังไม่คงไม่แคล้วเป็นตัวเอง คุโรโกะถอนใจโล่งอกแล้วเดินมาสมทบบ่าวอีกสองคนที่ยืนสัปหงกเป็นที่เรียบร้อย

“หาวว อ..อ้าว!!เจ้านางน้อ..แอ๊ก!!!ค..คุโรโกะ..ตั๊วแอ่วซื้อหนังสือเมื่อใดกันเจ้า?”  สตรีรูปร่างอวบอิ่มโค้งเว้าชวนดึงดูดใจสายตาบุรุษสุดในกลุ่มผู้มีเส้นผมสีแดงไหม้สั้นฟูใต้ผ้าโพกสีดำสะดุ้งตื่นเมื่อพระธิดาในคราบบ่าวไพร่ติดตามสะกิดไหล่ ก่อนจะโดนหยิกเข้าให้ที่แก้มก้นจึงนึกได้ว่า ตอนนี้นายเหนือหัวปลอมตัวเป็นคนชนชั้นต่ำอยู่  ตาสีเพลิงเห็นหนังสือปกแข็งสีเขียวในมือขาวซีดก็ประหลาดใจแล้วถามทั้งเสียงแผ่วเบาเป็นภาษาล้านนา

“เมื่อครู่นั่นแล” เจ้านางน้อยผู้มีรูปลักษณ์จืดชืดตอบทั้งเสียงเย็นเจือขุ่น สร้างความฉงนสนเท่ห์ให้แก่สาวแดนล้านนาบ้ากำลังเป็นอย่างมาก โคกาเนะกับคางามิมองตากันปริบๆแล้วกลับมายังดวงหน้าไร้อารมณ์บัดนี้หงิกงอเห็นได้ชัด

 

 

คุณพระ!!!เจ้านางน้อยกำลังไม่พอใจอย่างมากด้วย!!!?

ใครหนอ…ที่ทำให้สตรีที่ใจเย็นจนถูกพูดลับหลังกันว่า ‘เจ้านางไร้วิญญาณ’ ฉุนเฉียวกัน

 

 

“คางามิ ปี้โคงาเนะ”  เจ้านางน้อยเรียกนามทั้งสองทั้งเสียงแผ่วเบา สตรีเรือนผมสีอ่อนหลับตาครู่หนึ่งก่อนจะลืมช้าๆพร้อมกับการตัดสินใจที่ทำเอาบ่าวทั้งสองถึงกับหน้าซีด

 

“เปิ้นกี๊ดแล้ว เปื้นจะบ่แต่งกับพระยาอาคาชิ”

 

 

TBC

 

+++++++++++++++++++++++++++

 

นี่เป็นฟิคที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่เคยแต่งมา อ๊ากกก อู้คำเหนือยากโคตร ไม่ค่อยจะแอ่วเหนือด้วย ไม่ใช่คนเหนือด้วย

ผิดถูกหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่คิดว่าต้องผิดแน่ๆกา  ผิดก็บอกด้วยนะคะ คือ เสียเวลากับการเปิดคำเหนือเทียบมาก ฮืออ

 

เว็บคำเหนือที่เราใช้เปิดอ่าน แต่แบบ..เหนือของชาวล้านนาสมัยก่อนนู้นเป็นไงก็ไม่รู้เหมือนกัน แบบนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้

http://info.muslimthaipost.com/main/index.php?page=sub&category=26&id=17771

 

ลงแฟนอาร์ตเจ้านางน้อยโดย MM.Mixxa จ้า ขอบคุณมากค่าา งามมากเลยยย

 

10541810_353211341500090_8155904729293508500_n

 

ไปก่อนนะคะ บายจ้า

18 thoughts on “[Fic KnB][Akakuro]ดวงใจเจ้านาง(side storyนางไททัน)//บทก่อนกาล2

  1. เย้รอตั้งนานมาสักที ^O^
    ไปทำท่านพระยาอาคาชิโกรธไม่ดีน้าเจ้านางน้อยยย
    จะเล่นให้น่าดูชมนี่ยังไงๆละ(คิดติดเรทแปป555)
    “จะไม่แต่งกับอคช” เงิบบบบเลย ฟิคนี้จะจบแบบรักกันดีมั้ยคงต้องติดตามกันต่อไป 555
    เรื่องภาษาเหนืออ่านยากไปนิดแต่ก็สู้ๆนะจ๊ะ รอติดตามต่อไปเจ้าาา😀

    • แต่งแหละ 555 ไม่งั้นไม่มีคุณหลวงกับฮันซี่นะ อีเอเลนจะไม่ได้ชอกช้ำระกำใจ ฮาาา แต่แต่งกันด้วยรักหรือฝืนใจหรือมีอะไรให้ต้องแต่งนี่แหละ ให้ลุ้นกัน เพราะเจ้านางน้อยยืนกรานจะไม่ยอมแต่งแล้ว ซึ่งเป็นถึงเรื่องของการเมืองด้วย เล่นยังไงนั้น รอลุ้นค่ะ หุหุ ภาษาเหนือพูดยากมาก นี่ก็มั่วๆ และก็แก้อีกรอบตามที่พี่หมีบอกแล้ว น่าจะถูกแล้วล่ะ

  2. อิฉันรอเรื่องนี้มาเสียนาน ทั้งเจ้านางน้องทั้งท่านพระยาอาคาชิ ปากของพวกท่านช่างคมดังมีดถึงเพียงนี้//โดนกรรไกรปัก อินกับภาษาเหนือมากจนมึนเลย 555555 เป็นเพียงไม่กี่เรื่องที่จะเห็นท่านอชคไม่ถูกกับน้อง ปกติจะเจอแต่แบบชอบใจ ถูกใจ//สู้ๆนะคะ ถึงภาษาเหนือจะผิด อิฉันก็มิว่า เพราะอิฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ><;;;

    • 5555 นานเพราะคำเหนือนี่แหละ ยากมาก เรื่องนี้มาแบบไฝว์กัน อีกเรื่องนึง bloody complex ก็ไม่ชอบนะ เราแต่งใกล้จบแล้ว อคช ยังไม่รักน้องเลย ฮาาา ถ้างงภาษาเหนือลองเปิดเทียบกับเว็บที่ลงไว้ด้านล่างนะ

  3. น่ารักมากกกกกกก

    น้องน่ารักสุดๆเลยค่ะ ตอนอู้คำเมืองกับพี่ชุน เเถมยังมีพี่โคงาเนะกัยคางามินมาเป็นนางสนองฯใกล้ชิดอีก เป็นกลุ่มสาวๆที่น่ารักมากกกก♥

    ชอบที่ท่านพระยาเหมือนลองใจเจ้านางน้อยทั้งทิ้งไว้บนถนนเอย ส่งสายตาสงสัยมาเอย แถมน้องยังไม่กลัว จิกกัดได้เนิบเเละสวยมากค่ะ555

    เปลี่ยนอารมณ์จากพี่น้องเลือดสาดในบลัดดี้ มาเป็นเรื่องนี้ก็เบาดีนะคะ^^

    • สาวๆเชียงตุงงามแต้ๆ เทียบความงามพี่ชุนสวยสุด รองลงมาคือคางามิรายนี่สวยเนื้อนมไข่จัดเต็มแต่ดันห้าวเกินสมัยนั้นถือว่าแหวกชาวบ้านชาวเมืองนิยามหญิงมาก 555 ท่านพระยาทั้งแกล้งเอาคืนเรื่องหาว่าตัวเองปากจัดและลองใจด้วยอย่างที่เม้นเลย น้องเห็นนิ่งๆแต่ดื้อเพียบเลยนะ เรื่องนี้สะบัดบ๊อบได้อย่างไม่แคร์สื่อ ยศเจ้าสูงศักดิ์มีเชื้อพระวงศ์ ถ้าพระยาไม่ใช่หลานห่างๆของกษัตริย์องค์ก่อน ไม่มีสิทธิ์แตะต้องยอกย้อนได้เลยนะ ตามลำดับ น้องสูงกว่าด้วยซ้ำแต่ต่างแค่เป็นเมืองขึ้น
      อันนี่เบาๆใสๆ คู่กัดไปมา ไม่หนักเท่าบลัดดี้ คู่ขนานกันเลย

  4. คำเมือง บ่ มีผลกะคนอ่านเน้อจ้าว 55555 บอกเลยฉากกลางตลาด พระยาเรโอะแย่งซีนพระเอกอย่างพระยา อคช มาก แถมท่าน อคช ยังทำเมินอีก แบดบอยมากค่ะบอกเลย ก็เข้าใจว่าแม่นางชุนสวยและน่ารักมาก แต่พระยาเรโอะก็ออกหน้าออกตาเยอะไปจริงๆแหละ 5555

    เจ้านางน้อย ตั้วทำให้ท่านพระยา อคช โกรธมากเลยนะนั่นอ่ะ ท่านก็ใจเย็นๆหน่อยเจ้านางเป๋นแม่หญิงเน่อ แต่ดื้อรั้นไปนิด แต่ชอบฉากนี้ที่สุดตอนฉากหนังสืออ่ะ อ่านแล้วสยิวเลยค่ะพี่ ที่พระยา อคช มากระซิบ้านหลังนิ อึ๋ย แม้ฉากจะไม่ฟินแต่คนอ่านฟินนนนนน

    สุดท้ายแล้ว ท่านทั้งสองมาฮักกั๋นได้จะใดพ้องง?

    • พระยาเรโอะถ้าไม่ตุ้งติ้งหล่อกว่าเดิมอีก 555 เข้าหาแม่นางชุนเพราะสวย ม่ออย่างชัดเจน ฮาาา ออกหน้าออกตาเกิน อีกอย่างเป็นพวกชอบพูดมากด้วย รมณ์เม้าท์มอย ฉากหนังสือพระยาแอบคุกคาม ก๊ากกก กระซิบหูนี่จึกกะดึ๋ยจริงๆนะ แอบตามรอยจะจับผิด แต่ก็จับไม่ได้จังๆ เจ้านางน้อยเป็นพวกนิ่งหน้าตายเก็บท่าพอๆกัน

  5. ในที่สุดก็มาแล้วว
    ภาษาเหนือกับน้องนี่ดูลงตัวดีจริงๆ
    แต่แบบว่า นายน้อยดูใจร้ายกับน้องจัง
    น้องก็ใช่ย่อย จิกกัดได้เจ็บจริงๆ
    ปากกรรไกรกันทั้งคู่เลย
    ดูท่าว่า นายน้อยกับน้องนี่เกิดมาเป็นคู่ (กัด) จริงๆ

    • ต่างคนต่างแรงทั้งคู่ ยศฐาเทียบเท่า ตามจริงถ้า อคช ไม่มีเชื้อพระวงศ์เป็นหลานห่างๆของกษัตริย์คนก่อน ไม่มีสิทธิ์มาเถียง มาเป็นคู่หมั้นน้องได้นะ ส่วนน้องเป็นถึงราชวงศ์แต่เป็นทางเมืองขึ้น เทียบกับเมืองหลวงก็เลยลดระดับลงมาหน่อย คู่นี้ออกแนวกัดกัน ตรงข้ามกับรุ่นลูก รุ่นลูกนี่ตบจูบรังแกสาวลูกเดียว

  6. บลัดดดดดดดดดดดดดดด
    สุดยอดอ่ะ
    นับถือในความพยายามจริงๆ
    ทั้งกำเมือง ไหนจะต้องมานั่งพิมพ์อีก
    เหนืื่อยแทนอ่ะ

    แสบพอกันเลย
    ทั้งพระยาทั้งเจ้านางน้อย
    แผนเยอะ
    แถมยังชอบจิกกัดกันอยู่เป็นนิจ
    บอกเลยว่าถ้าเราเป็นตัวประกอบในเรื่องจะไม่เฉียดเข้าไปใกล้สองคนนี้เด็ดขาด
    คืือรู้สึกสยองเบาๆ
    ชอบหนังสือที่เอามาอ้างอิงในเรื่องอ่ะ
    เราเคยดูหนัง
    คือมันใช่ตัวละครในฟิคนี้มากๆ

    • หนังนางเอกเป็นคนไม่สวยด้วยแต่ฉลาด ตอนต่อปากต่อคำพระเอกนี่แบบ โอ้ยย สะใจไปข้าง อย่างนางไททันเราเปรียบเป็น โฉมงามเจ้าชายอสูร อันนี้
      ก็เป็นเรื่ิงนี้ คำเหนือนี่ทำเอาจมปลักนานหลายชั่วโมงทั้งที่บทสนทนาน้อยแท้ๆ เรื่องนี้เป็นคู่กัดเฉือนกันทางวาจาความคิด ไม่มีใครยอมใครจริงๆ

  7. ชอบน้องพูดภาษาเหนือจังน่ารักอ่ะ 555
    เรื่องภาษาเหนือนี่เราไม่รู้ สงสัยต้องศึกษาหาข้อมูลกับละครรอยไหม =w=
    นึกภาพน้องแต่งชุดสาวเหนือแบบนางเอกมณีรินทร์ งามแต้ๆ
    มโนภาพน้องแข่งทอผ้าแบบในเรื่องรอยไหมไปแล้วเรียบร้อย 55

    คางามิสาวสะบึม..พี่ฮิมุโระจะโผล่มาหามั้ยคะ ( -.- )

    ..

    คู่นี้ต่างดื้อด้วยกันทั้งคู่ แหมๆ ลูกออกมาก็โคตรดื้อเลยไม่แปลกใจ
    ท่านบอกจับได้..จะเล่นให้น่าดูชม เล่นอัลไลค่ะท่านนนน 5555

    • เล่นอัลไลน้าาา หุหุหุ ภาพลักษณ์น้อยดูเป็นสาวเหนือมากอ่ะ นิ่งๆเย็นๆขาวๆ น่าฮักแต้ๆ พี่ฮิมุโระจะโผล่ไหม อันนี่ยังไม่ได้คิดเลย ขอดูทิศเรื่องก่อน55 พ่อแม่ว่าดื้อ เชื้อดื้อรวมไปลงที่คุณหลวงหมด ส่วนนิสัยหนอนหนังสือจากแม่ฮันซี่ได้ไปครอง

  8. อ่านแล้วสนุกจริงๆ คุโรโกจิน่ารักมากๆๆ ส่วนอาคาชิจิเนี่ย. ฉลาดจริงๆรู้ได้ไงว่า คุโรโกจิปลอมตัวเป็นสาวใช้ ว่าแต่เจ๊บลัดผมจะได้ออกมาแจมบ้างมั้ยครับ. แต่แบบBloody complex ไม่เอาน่ะครับ ชุดนอนเป็ด(ชอบกระต่ายมากกว่า) แถมโดนมุราซากิบารจิเอาขนมยัดปาก อีกเจอคนโดนแทงด้วย. แง้แง้ๆๆๆๆ กลัวอ่ะครับ T^T

    • คิเสะจะมีบทไหม คิดว่าไม่น่ามีนะ แหะๆ อาคาชิรู้เพราะเป็นคนฉลาดสังเกตค่ะ คือ จับพฤติกรรมได้ตั้งแต่ที่พี่ชุนอึกๆอักๆตอนออกจากท้องพระโรง กับตอนที่น้องครกมาดคนติดตาม เลยเดาๆออกว่า ชุนไม่ใช่เจ้านางแน่ ตัวจริงน่าจะเป็นคนผมฟ้า และมาตอนนี้ ทั้งเกวียนทั้งปล่อยให้หลงกลางถนน ทำเพื่อลองใจ+แกล้งน้องหมด

  9. อ๊าาาาา คิดถึงเรื่องนี้จริงๆเลยค่ะ ฮุๆๆๆๆๆๆ ชอบคู่นี้จริงๆเลยอาคากับหนูครกนี่เฉียบคมจริงๆ (ฝีปากอ่ะนะ55555)แต่ก็นะนึกภาพออกเลยที่รีไวล์โหดแบบนี้แถมสกิลดื้อนี่ได้มาจากใคร หุๆๆๆๆๆๆ แต่หนูครกก็ให้อิมเมจสาวเหนือจริงๆเน้อเจ้า คูลเดเระสุดขั้วจริงๆสมฉายาเจ้านางไร้วิญญาณ55555(ขำตรงประโยคนี้จริงๆ55555)
    ยอมรับเลยค่ะว่าเป็นเรื่องที่กลับมาอ่านบ่อยคิดถึงจัง อยากให้มาอัพต่อจังน้าาาา

    • ดีใจที่ชอบนะคะ พระนางเรื่องนี้เฉือนปากกันจริงๆ คุณหลวงโหดได้พ่อมาเต็มๆ55 ส่วนน้องเหมาะบทสาวเหนือมากๆ อ่ะ คูลๆเย็นๆฉลาด เรากะว่าจะอัพknl จบแล้วจะมาปั่นเรื่องนี้ค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s