[Fic Kuroko no Basket][Akashi x Kuroko]Kuroko no love//Part25

 

[Fic  Kuroko no Basket] Kuroko no love

Paring : Akashi x Kuroko

Rate    : PG-13

Story   : blood_hana

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

Kuroko no love 25

 

 

 

“รุ่นพี่ เร็วเข้าๆ เดี๋ยวก็ไม่มีที่นั่งหรอก”

“จะรีบอะไรนักหนาห่ะคิเสะ ให้ตายสิ” คาซามัตสึบ่นรำคาญใจ   ทั้งๆที่วันนี้ไม่มีตารางทีมไคโจแข่งแถมยังไม่มีซ้อม แทนที่จะได้นอนพักดีดกีต้าร์สบายๆอยู่บ้าน ผู้จัดการสาวคนสวยคนนี้กลับโทรมาตามตื้อทุกๆสิบนาทีวอนขอให้เขาช่วยไปเป็นเพื่อนเพื่อมาดูแมตท์แข่งในวันนี้  บุรุษผมสีเข้มถอนใจเบื่อหน่ายมองสตรีร่างเพรียวเรือนผมสีทองดัดลอนยาวสลวยในชุดไปรเวทเป็นเสื้อแขนเชิ้ตกุดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลเข้ารูปรัดเข็มขัดสีดำกับรองเท้าคัทชูหัวแหลมสีครีมกระดับแถบโลหะระยิบระยับแบบแฟชั่นหญิงสาว แถมยังใส่หมวกปีกกว้างสีดำทรงกลมๆนี่อีก

 

 

…เอาเข้าจริง..ก็ไม่เลวร้ายเท่าไหร่หรอกนะ…

 

 

“รุ่นพี่!!!เจอที่นั่งแล้ว!!!ไปนั่งกันๆ” คิเสะ เรียวตะวิ่งเข้ามาหาประหนึ่งลูกหมาตัวน้อยวิ่งหาผู้คน วิสาสะคว้าจับข้อมือชายหนุ่มกัปตันทีมไคโจลากไปยังเก้าอี้บนแสตนที่ว่างอยู่ 2 ตัวพอดิบพอดี

“ย..ยัยบ้า!!ใจเย็นๆไม่ต้องรีบขนาดนั้น!!!ฉันเดินเองได้โว้ย!!!”   ผู้จัดการสาวสมญานามหนึ่งในรุ่นปาฏิหาร์ยที่ต่างขนานนามกันว่า ‘จิ้งจอกพันหน้า’ กับความสามารถลอกเลียนแบบได้ดั่งใจเพียงแค่มองเห็นในเสี้ยววินาที มัวแต่สนใจการแข่งที่กำลังจะเริ่มจึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าชายหนุ่มที่เธอลากมาเป็นเพื่อนหน้าแดงขนาดไหน

 

และแล้วสมาชิกไคโจ 2 คนก็เข้ามานั่งเป็นที่เรียบร้อย มุมสูงในระดับที่พอให้เห็นสนามกีฬาทั้งสนามผ่านการซ่อมบำรุงตระเตรียมการทุกอย่างไว้พร้อมรับมือการแข่งขันที่จัดขึ้นในรอบต่อไปนี้  หลังจากการปิดปรับปรุงอยู่นานร่วมอาทิตย์

เสียงเชียร์กู่ร้องก้องสนามแข่งส่งมาจากแสตนเชียร์แน่นขนัด  การแข่งในวันนี้คงไม่มีคู่ไหนน่าจับตาเท่ากับการแข่งขันระหว่างม้ามืดที่เอาชนะรุ่นปาฏิหาร์ยมาได้ถึง 2 คนอย่างโรงเรียนเซย์รินเข้าปะทะกับ…

 

 

เอี๊ยด!!!

 

พื้นยางร้องเท้าบาสเสียดสีพื้นไม้ยามย่างเดินออกจากจากช่องทางเข้าสู่สนามอีกฝากฝั่ง เหล่าบุรุษในชุดสีดำทึบกับตัวอักษรคันจิสีแดงพิมพ์ลายลงกลางเสื้อให้เห็นชื่อแซ่โรงเรียนเด่นชัด นำหน้าโดยหนุ่มร่างสูงโปร่งผมสีเข้มสวมแว่นตาทรงเหลี่ยมประดับรอยยิ้มกว้างจนตาหยีดูอารมณ์ดีไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่ด้วยเบอร์หมายเลข 4 ซึ่งเป็นเลขที่กัปตันทีมจะได้สวมใส่สร้างแรงกดดันให้ฝ่ายเซย์รินจนต้องยอมมองคนๆนี้เสียใหม่

 

“มาแล้ว..อาโอมิเนจจิ..”  ตาสีอำพันจับจ้องไปยังคนหนุ่มผิวสีแทนร่างสูงกำยำ ผิวสีที่โดดเด่นนั่นยังไม่เท่ากับย่างก้าวแสดงความกดดันจนผู้คนในโรงยิมการแข่งขันอินเตอร์ไฮน์ถึงกับขนลุกซู่ด้วยความตื่นเต้นเสียไม่ได้..ทั้งๆที่ทุกสายตากำลังมอง ร่างสูงกำยำผิวสีแทนกร้านแดดกลับเดินแคะขี้หูกลอกตาเบื่อหน่ายไม่สนภาพลักษณ์ตัวเองแม้แต่นิด

 

 

คิเสะยกมือทาบอกซ้าย..หัวใจยังคงเต้นแรง..จังหวะเดียวกับครั้งแรกที่พบเจออีกฝ่าย

 

 

ความรักที่มีให้ผืนฟ้า…มีให้แสงสว่าง..รักที่เชื่อมั่นและไขว่คว้า

ไม่เคยลืมเลือนไปจากใจ

 

 

 

 

 

“นี่น่ะเหรอ..อาโอมิเนะ ไดกิ”   การปรากฏตัวของอาโอมิเนะทำให้พวกเซย์รินสะดุ้งโหยงไปตามๆกัน   ริโกะจ้องมองเอซโทโอสำรวจหัวจรดเท้าดูสมรรถภาพร่างกาย..ก่อนที่จะได้คำนวณค่าร่างกายในหัว ผู้จัดการสาวทีมโทโอ โมโมอิ ซัทสึกิกลับเดินเข้ามาขวางทางกันสายตาโค้ชเซย์รินเอาไว้ นัยน์ตาสีชมพูทอประกายหยอกเย้าปรือลงยั่วโทสะกันเห็นๆให้กับสาวผมสีน้ำตาลสั้นติดกิ๊ฟ

 

 

อะไรของยัยพวงชมพูนั่น!!ทำหน้าเหมือนรู้ทันว่าฉันคิดอะไรงั้นแหละ!!!

 

 

“คางามิคุงโอเคนะคะ?”  นักกีฬาเบอร์ 11ที่แท้จริงคือเด็กสาวปลอมตัวเป็นชายลงสู่สนามเดินเข้ามาหาคนหนุ่มผมแดงอมน้ำตาลไหม้ชี้ฟู หน้าคมเข้มดุกร้าวก้มลงมาสบตาสีฟ้าอ่อนฉายแววกังวลใจตรงหน้า

“อาการเจ็บที่น่องดีขึ้นแล้วไม่ต้องห่วงหรอก..”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นค่ะ ฉันหมายถึงอาโอมิเนะคุง”

คุโรโกะเจาะประเด็นตรงกลางใจ เธอรู้ว่าคู่หูแสงสว่างของตนเงียบผิดปกติก็เพราะผลการดวล 1:1 เมื่อสองวันที่แล้ว ฝีมืออันน่าสะพรึงของอดีตแสงสว่าง อาจเรียกได้ว่าเป็นคนที่เก่งกาจที่สุดในรุ่นปาฏิหาร์ย..ไม่สิ..ถ้าพูดให้ถูกคือ พรสวรรค์ของอีกฝ่ายเป็นสิ่งที่ไหลไปตามสัญชาติญาณ

 

“เรื่องนั้นน่ะ…”

“ไงเท็ตสึ”

“!!!!!!!!!”   วงแขนแกร่งพาดโอบกอดรอบคอทิ้งน้ำหนักลงบนบ่า คางามิตาโตตกใจยิ่งได้ยินเสียงทุ้มดังข้างหู ความวิตกกังวลในอกซ้ายยิ่งเพิ่มมากทวีคูณ

 

“อาโอมิเนะ!!!กลับมานี่นะ!!!” วากามัตสึโวยวายเดินข้ามฝากสนามชี้นิ้วต่อว่าคนหนุ่มผิวสีเอซแห่งโทโอที่วิสาสะเดินเข้าไปกอดคอเอซเซย์รินเฉยชิบ ดวงเนตรสีไพลินปรายมองรองกัปตันที่ทำหน้าเป็นยักษ์มาร เขาพ่นลมหายใจแรงและหันหน้าเมินไม่สนใจหันมามองทีมเซย์รินที่พากันลุกจากเก้าอี้ ยืนระแวงเขาที่กล้าเดินมาถึงถ้ำเสือเล็กๆแห่งนี้

“ปล่อยอาโอมิเนะคุงไปเถอะ”

“ต..แต่ว่าคุณอิมาโยชิ!!”

“ถึงเจ้านั่นจะชอบทำตาขวางโลก แต่ไม่ใช่คนเลือดร้อนท้าตีท้าต่อยหรอก คงอยากทักทายเพื่อนเก่าตามประสานั่นแหละ”

กัปตันโทโอยิ้มระรื่นไม่รู้ร้อนรู้หนาวแล้วหันมาวอร์มอัพต่อ เมื่อผู้นำทีมบอกเช่นนั้นในฐานะรองกัปตันคงได้แต่สบถคำรามไม่พอใจภาวนาหวังว่าสถานการณ์คงไม่เลวร้ายและเป็นไปตามสิ่งที่คนสวมแว่นทรงเหลี่ยมกล่าวไว้

 

 

“เพื่อนร่วมทีมอาโอมิเนะคุงมาตามแล้ว ก็ควรจะกลับไปวอร์มอัพนะคะ” คุโรโกะออกปากไล่อีกฝ่าย

“เย็นชาจังนะเท็ตสึ จะว่าไปวันนั้นเธอไม่ยอมคุยกับฉันเลย..ทั้งๆที่เราเคยคบกันแท้ๆ”  ตาสีไพลินวาววับประหนึ่งนักล่าพงไพรจ้องตอบเนตรสีฟ้าอ่อนนิ่งไม่ไหวติ่งจนน่าหงุดหงิด!!!

 

 

ครั้งหนึ่งสายตาของเธอผู้นี้เปี่ยมรักยามได้สบตา

วันนี้เหลือเพียงความเย็นชา

 

 

“ชิ!!ใช่สิ..ฉันมันไม่ใช่ ‘เจ้าชาย’ ของเธอนี่”   เสียงทุ้มสบถคำรามต่ำเบาๆให้ได้ยินกันแค่เธอกับเขา จนลืมไปว่าคางามิยืนอยู่ในวงสนทนาด้วย คิ้วเรียวสองแฉกเลิกสูงมองเหลือบตามองอดีตคนรักกลับไป

 

 

เดี๋ยวนะ!!? เจ้าชายอะไร?

 

 

วงแขนแกร่งยอมปล่อยออกจากคอคางามิ ไทกะ ร่างสูงผมสีแดงอมน้ำตาลหันกลับไปถลึงตาชักสีหน้าใส่ แทนที่จะทำให้อาโอมิเนะหวาดกลัว เขากลับแสยะยิ้มเย็นเห็นฟันขาว เนตรคู่คมปราดมองสองแสงเงาคู่ใหม่สลับไปมา

 

“ฉันจะแสดงให้เห็นว่าเงาอย่างเธอต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ไม่มีวันเอาชนะแสงสว่างอย่างฉันได้!!”

 

 

หมดเวลาสำหรับการวอร์มอัพร่างกายให้พร้อมก่อนการแข่งขัน ทุกคนเข้าประจำที่ในตำแหน่งที่ตระเตรียมตามแผนการเล่นเอาไว้ คางามิ ไทกะ ยืนประจันหน้าตำแหน่งกลางสนาม สิ่งที่ทำให้เขาถึงกับคิ้วสองแฉกกระตุกก็คงไม่พ้นที่ว่า..ไม่ว่าจะกวาดไปรอบฝั่งฝ่ายตรงข้าม ก็ไม่เห็นเงาหัวอาโอมิเนะ

“เจ้านั่น..” เนตรสีเพลิงตวัดมองข้างสนามฝั่งโทโอ คนหนุ่มผิวสีนั่งไขว้ขาเอนหลังเอามือเท้าม้านั่ง กระดิกปลายเท้าสบายๆอ้าปากหาวหวอดๆ ขนาดเสื้อผ้ายังคงสวมชุดวอร์มแขนขายาวอยู่เลยด้วยซ้ำ!!!

“อย่าถือสาอาโอมิเนะคุงเลยนะ..หมอนั่นเก่งเกินไปก็เลยไม่ค่อยกระตือรือร้นเท่าไหร่” อิมาโยชิ โชอิจิ ยิ้มแฉ่งกล่าวขอโทษแทนเอซโทโอที่ไม่ยอมลงเปิดสนามตั้งแต่ควอเตอร์แรก ท่าทีระรื่นชวนหงุดหงิดลูกตาชอบกลนักก็ยังไม่เท่าบุรุษผิวสีที่แสดงเจตนาให้เห็นกันชัดๆว่าไม่คิดชายตาแลทีมคู่ต่อสู้ นี่มัน!!หยามกันเห็นๆ!!!

 

“อาโอมิเนะคุงทำแบบนี้จะดีเหรอ” โมโมอิถามเพื่อนสมัยเด็ก

“ถ้าเจ้าพวกนั้นทำคะแนนนำในควอเตอร์แรกไม่ได้ ก็ไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรให้ฉันลงไป” คนผิวสีแทนอ้าปากหาวหวอดๆจนน้ำตาเล็ด ก่อนจะเอกเขนกเอนกายลงนอนยึดม้านั่งตัวยาวไปเป็นของตัวเองเฉยชิบ ยกแขนขึ้นกระสานไว้หลังหัวหลับตาเข้าสู่นิทราไป สตรีเรือนผมสีชมพูยาวส่ายหน้าระอาใจกับท่าทีไม่หยี่ระเหล่านั้น ก่อนหันหน้ามามองสนามบาสเก็ตบอลหลังสิ้นสัญญาณนกหวีด ลูกบอลลอยขึ้นฟ้าตบเข้าไปอยู่ในมือของ…

 

“คุณอิมาโยชิ!!!”  วากามัตสึ โคสึเกะ ร้องดีใจ กัปตันชมรมเป็นฝ่ายคว้าลูกได้ก่อน ร่างสูงเรือนผมสีดำระต้นคอเลี้ยงลูกหลบการ์ดของเซย์รินไปมาก่อนจะผลักส่งไปให้ มือชู้ตสามแต้มแห่งโทโอ

“ขอโทษนะครับ!!!”   หนุ่มน้อยหน้ามนเรือนผมสีอ่อนตั้งท่าชู้ตบาสตะโกนทั้งเสียงสั่น

 

 

ฝุ่บ!!!!!

 

“เยี่ยมเลยซากุไร” ได้ไปแล้ว 3 แต้มสำหรับโทโอ..เสียงร้องเชียร์ดีอกดีใจดังสนั่นออกมาจากแสตนโรงเรียนในชุดฟอร์มสีดำทึบอักษรแดงเลือดหมู  ทีมโทโอวิ่งกลับมาประจำที่ไล่ตบหลังให้ชื่นชมผู้ที่ทำแต้มเปิดเกมส์ได้ก่อน  ฮิวงะมองสภาพโดยรวมของทีมคู่แข่งถึงตอนนี้จะยังไม่มีรุ่นปาฏิหาร์ยอย่างอาโอมิเนะลงเล่น ทว่า..สไตล์ของพวกเขานับว่าผ่านการฝึกซ้อมมาอย่างหนักและเชี่ยวชาญไม่ธรรมดา

 

 

สมเป็น 1 ใน 3 ราชาแห่งโตเกียว ‘โทโอ’

 

 

“ไม่เป็นไร ครั้งต่อไปเราต้องทำแต้มได้แน่” ในฐานะกัปตันทีมเบอร์ 4 แห่งเซย์รินตะโกนบอกให้กำลังใจลูกทีม ทั้งที่ความจริงเขาก็หวั่นใจอยู่ไม่น้อย ทุกคนพยักหน้าขานรับตั้งสมาธิแน่วแน่กับการเอาแต้มคืนในครั้งถัดไป  วากามัตสึเป็นฝ่ายได้บอลไปครองก่อนหนุ่มผมสีอ่อนแสยะยิ้มเร้าร้อนลำเลียงลูกไปด้วยความเร็วโดยมีเป้าหมายคือแป้นบาสฝั่งเซย์รินเบื้องหน้า

 

ผัวะ!!!!

 

“ห่ะ!!!!!!” บอลถูกตัดจากมือไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ดวงเนตรคู่คมเบิกกว้างตกใจเหลียวมองข้างกาย นักกีฬาเบอร์ 11 ตัวเล็กกว่าใครค่อนข้างไปทางผอมบางเรือนผมสีฟ้าวิ่งเข้ามาตัดบอลพาสส่งไปยังหนุ่มหน้าตี๋ผมสีดำตำแหน่ง point guard เข้ามือพอดิบพอดี

 

 

หมอนั่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่!!!

 

 

“ไปเลยอิซึกิ!!!”  โคกาเนะตะโกนเชียร์ข้างสนามสุดเสียง หนุ่มตี๋เดาะบอลเข้าไปถึงใจกลางฝั่งตรงข้าม เนตรสีดำเรียวเล็กตวัดมองด้วยสายตาอีเกิ้ลอายส์  หาตำแหน่งเพื่อนที่ใกล้ตัวมากที่สุดแล้วส่งบอลเข้าสู่มือคางามิพอดิบพอดี ร่างสูงสวมแว่นตาทรงรีพอดิบพอดีมือ

 

ฝุ่บ!!!!!

 

“ถูกตีเสมอซะแล้ว..ดูสิๆ เท็ตสึคุงออกโรงแล้ว!!อาโอมิเนะคุงตื่นมาดูหน่อยสิ!!” โมโมอิยกมือทาบแก้มบิดตัวไปมา ตาสีชมพูสอดส่ายมองหาคนที่เธอแอบหลงรัก ถึงแม้ว่าตัวตนของเด็กสาวผู้จำแลงเป็นชายจะจืดจางจนหาไม่เจอก็เถิด  เรียกปลุกเพื่อนสมัยเด็กที่ยังคงนอนหลับตานิ่งไม่มีท่าทีว่าจะตื่น..

“อาโอมิเนะคุงนี่ล่ะก็..” เธอแห้วใส่เบ้ปาก ก่อนจะหันกลับมาจดจ้องทีมชุดขาวตัวอีกษรแดงดำ

“แต่ว่านะ..ถึงฉันจะชอบเท็ตสึคุงมากแค่ไหน การแข่งก็คือการแข่ง” ตาสีชมพูปรือลงมองการต่อสู้เบื้องหน้า ปากอิ่มขยับยิ้มก่อนก้มหน้าลงไปมองแผ่นรองพลาสติกที่เหน็บแฟ้มเอกสารเอาไว้

 

 

 

“เข้าใจล่ะ..เป็นอย่างที่โมโมอิบอกจริงๆ” อิมาโยชิ โชอิจิ มองเหล่าเซย์รินที่ดีอกดีใจหลังจากที่การแข่งผ่านไป 10 นาทีก็สามารถไล่นำมาอยู่ที่  15 : 12 เสมอได้เพียงช่วงสั้นๆ ก่อนเหลียวหน้าไปมองลูกทีมด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาหยีกว่าเดิม  บรรยากาศรอบตัวกัปตันดูเย็นลงทันตาเห็น ต่างคนต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“กัปตันคิดจะทำนิสัยเสียแล้วแน่ๆ” พวกเขากระซิบกระซาบกันเบาๆ ไม่ให้อีกฝ่ายได้ยินก่อนวิ่งกลับไปประจำตำแหน่ง

 

 

ทั้งหมดอยู่สายตาดวงเนตรสีฟ้ากลมโต คุโรโกะหันกลับมามองเพื่อนร่วมทีมก่อนจะวิ่งเข้าไปอยู่ข้างๆชายร่างสูงกำยำเบอร์ 10 กระซิบบอกทั้งเสียงเรียบเย็น “คางามิคุง..ฉันว่าพวกเขากำลังจะเริ่มเอาจริงแล้วค่ะ”

“หมายความว่าไงคุโรโกะ?”  คางามิถาม  เขามองเสี้ยวหน้าหวานไร้อารมณ์..ดวงตาสีฟ้ากลมโตของเด็กสาวปรายมองไปยังม้านั่งริมสนาม สะท้อนรุ่นปาฏิหาร์ยที่นอนหลับไม่ทำอะไร..แต่ไม่ใช่..เธอไม่ได้มองคนๆนั้น กลับเลื่อนไปยังผู้จัดการสาวผมชมพูยาวสลวยที่ยืนอยู่ข้างๆถัดไป

 

“คนน่ากลัวไม่ใช่แค่ทีมโทโอกับอาโอมิเนะคุงหรอกนะคะ คุณโมโมอิก็ด้วย…และก็..รับลูกด้วยค่ะกัปตัน”

“เฮ้ย!!!ไม่ให้สัญญาณแบบนี้ตกใจหมด!!!”  หนุ่มแว่นร้องเสียงดังลั่น ไม่คิดว่าสาวจืดจางจำแลงกายเป็นชายหนุ่มเรือนผมสีฟ้าจะโผล่มาใกล้ ทว่า..สิ่งที่เขาต้องตั้งสติกลับมาสู่ปัจจุบันคือลูกพาสที่ส่งตรงมาจากมือเธอ เข้าสู่มือเขาพอดิบพอดี   กัปตันเซย์รินวิ่งบุกเดาะบอลเข้าไปฝั่งโทโอ

“เบอร์4 นายเป็นกัปตันของทีมสินะ” อิมาโยชิ โชอิจิ..กัปตันโทโอแสยะยิ้มกว้างทั้งตาหยี คนแว่นสองคน..กับตำแหน่งกัปตันด้วยกันทั้งคู่กำลังปะทะกัน 1:1  คนหนึ่งพยายามหลบเลี่ยง อีกคนพยายามสกัดกั้นเอาไว้

“แล้วมันยังไงล่ะ?” ฮิวงะมองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง ไม่ว่าจะหลบไปทางขวาอิมาโยชิก็เข้ามาสกัด ทางซ้ายก็เช่นกัน ไม่ว่าจะยังไงก็ยากที่จะสลัด  ครั้นจะมองไปทางคนอื่นก็โดนประกบหมดแล้ว!!!

 

 

อะไรกัน!!!ทำไมทุกคนถึงได้โดนประกบหมด!!!!

 

 

.

.

 

 

“เริ่มแล้วสินะ โมโมจจิ”  คิเสะกล่าวทั้งเสียงเรียบ ดวงตาสีทองกลมโตใต้ขนตาแพยาวจ้องสถานการณ์บนสนามบาสจากโพเดี่ยม คาซามัตสึหันมามองผู้จัดการสาวข้างตัวด้วยสีหน้าฉงนแล้วถามกลับ

“หมายความว่าไง?”

“รุ่นพี่รู้รึเปล่าว่ารุ่นปาฏิหาร์ยมีผู้จัดการด้วยกัน 2 คน..ตามความจริงแล้วควรจะมีอยู่คนเดียว และคนแรกที่อาคาชิจจิเลือกก็คือโมโมจจิ..”  คิเสะ เรียวตะเว้นวรรคเงียบไปครู่หนึ่ง..นึกถึงการเลือกตัวหมากของแฟนหนุ่มที่คบกันเพียงแค่เลียแผลใจกันเท่านั้นแล้วกล่าวทั้งเสียงเรียบเย็น

 

 

“เซย์รินในตอนนี้คงไม่เหลือความลับใดๆ ให้ซ่อนจากโทโอแล้วล่ะ”

 

.

.

 

 

“ฮิวงะ จุนเปย์ ตำแหน่ง shooting guard ของทีม เกิด 16 พฤษภา เลือดกรุ๊ป A  ส่วนสูง 178 เซน หนัก 68 กิโลกรัม เท่าที่ดูก็มีคุณสมบัติเหมาะกับการเล่นบาสแต่ไม่โดดเด่นมากมายอะไร งานอดิเรกของโมเดล 3 มิติ ฟิกเกอร์นักรบในตำนาน ”

“ฮ..เฮ้ย!!!ทำไมนายถึงรู้เรื่องนี้!!?”  ใบหน้าคมสวมแว่นทรงรีซีดเผือก สีหน้าเหลอหลากับข้อมูลส่วนตัวกระทั้งวันเกิดพ่นออกมาจากปากกัปตันทีมโทโอ..ข้อมูลเหล่านี้ไม่น่าจะไปอยู่ในหัวสมองกระทั่งงานอดิเรกด้วย ยิ่งเห็นรอยยิ้มกระตุกกว้างจนตาหยีไปกว่าเดิมของคนตรงหน้า เขายิ่งขนลุกซู่รู้สึกเหมือนถูกหนุ่มตี๋สวมแว่นทรงเหลี่ยมมองทะลุทะลวงไปถึงอวัยวะภายใน

 

 

“และก็…ตาขวาสั้นกว่าตาซ้ายอยู่ 50 ฉะนั้น การมองทางขวาของนายเลยไม่ถนัด”

 

 

ผัวะ!!!!!

 

 

ลูกบอลถูกตบแย่งไปจากมือในระยะเวลาอันรวดเร็ว อิมาโยชิลืมตาช้าๆจนเห็นดวงเนตรสีนิลคมวาววับมากเล่ห์..มากจนน่าใจหาย  “จุดบอดของนายที่ไม่สามารถเลี่ยงได้ น่าสงสารจริงๆนะ”

“เริ่มแล้วสินะ..กัปตัน..” วากิมัตสึวิ่งมาอย่างรู้งานรอใต้แป้นเซย์ริน อิมาโยชิครองบอลเดาะเลี้ยงตรงไปยังทีมฝั่งตรงข้าม เงาดำทมืฬเข้ามาขวางกั้น…ใบหน้าขาวล้อมเส้นผมสีดำเข้มซอยระต้นคอครางในลำคอมองบุคคลที่เข้ามาบล็อกตัวเขาซึ่งกำลังเดาะลูกตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เบอร์ 10 คางามิ ไทกะ ที่เอาชนะมิโดริมะ ชินทาโร่กับคิเสะ เรียวตะได้ เห็นว่าแพ้อาโอมิเนะคุงของเรานี่”

“เงียบซะ!!ฉันไม่ยอมให้ผ่านไปหรอก!!!!!”  คำพูดแทงใจดำทำเอาคนที่เดือดพล่านไม่สบอารมณ์กับการกระทำไม่เห็นหัวคู่ต่อสู้ของอาโอมิเนะ ไดกิ อยู่แล้ว ยิ่งเดือดดาลไปใหญ่

“หือม์…กรรโชกโฮกฮากเหมือนเห็นอาโอมิเนะคุงฉบับผิวขาวเลยแหะ ส่วนสูงลักษณะท่าทางก็เหมือน พละกำลังก็ด้วย เหมือนอย่างที่โมโมอิบอกไม่มีผิด แต่ว่า…”  อิมาโยชิหยุดเดาะลูกจับและตั้งท่าจะส่งไปทางซ้าย คางามิปรายตาเห็นว่ามีทีมโทโอประจำตำแหน่งรอรับอยู่ เขาจึงรีบเขยิบตัวเอี้ยวไปทางซ้ายเพื่อปัดลูก

 

 

ทว่า!!!อิมาโยชิกลับชักมือกลับและ…ตั้งท่าชู้ต!!!

 

 

“เฟคน่ะ..คางามิคุง” กัปตันโทโอแสยะยิ้มระรื่นแล้วชู้ตออกไป ลูก 3 แต้มลอยกระแทกเข้าห่วงไปพร้อมกับสัญญาณหมดเวลาสำหรับควอเตอร์แรก  กลายมาเป็น 15 : 15 เท่านั้นยังไม่พอ…กรรมการผู้ตัดสินมองเห็นว่าการพุ่งเข้ามาสกัดของคางามิอยู่ในมุมผลักดันด้วยมือจึงกลายเป็นการ ฟาวล์..ด้วยเหตุนี้กัปตันโทโอจึงได้ลูกโทษอีก 1 แต้ม กลายเป็นว่า โทโอนำอยู่ 15 : 16

 

 

 

จบสำหรับควอเตอร์แรก..อาโอมิเนะ ไดกิ คาดการณ์ไว้ไม่มีผิดเพี้ยน เซย์รินไม่สามารถทำคะแนนนำทีมโทโอได้

 

 

 

ต่างฝ่ายต่างกลับมาพักนอกสนามในม้านั่งฝั่งของตน ถึงคะแนนจะถูกนำไปอยู่เพียง 1 แต้ม แต่สถานการณ์เกมส์ตอนนี้เห็นชัดว่าโทโอถือไพ่อยู่เหนือกว่ามาก ยิ่งเอซเซย์รินโดนนับฟาล์วไปแล้ว ย่อมทำให้ทุกการละเล่นของคางามิต้องระแวดระวังมากขึ้น ป้องกันไม่ให้เกิดการตัดออกจากสนาม

 

“เจ้าแว่นนั้นปิศาจชัดๆ นอกจากจะเล่นเฟคแล้วยังจงใจหลอกให้คางามิโดนฟาลว์ด้วย..ที่สำคัญ..ทั้งที่จะชู้ตก่อนหน้านี้ก็ได้ แต่กลับเลือกเอา 3 วินาทีสุดท้าย..ความสนุกส่วนตัวในการทับถมคนอื่น นิสัยเสียสุดๆ”  ไอดะ ริโกะ ยืนกอดอกอธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้เหล่านักกีฬานั่งพักประคบผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นบนหลังคอ ชายผมสีแดงเพลิงอมน้ำตาลไหม้กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด ขบฟันจนกรามขึ้นสันไม่คิดว่าจะโดนอีกฝ่ายปั่นหัวเข้าให้แบบนี้

“ขอโทษ…ครับ ” คางามิก้มหน้าสำนึกผิด

“ช่างเถอะ ฉันรู้ว่าคนอย่างนายมันบ้า สมเป็นเจ้าบ้ากามิ กัปตันโทโอน่ะไม่ใช่แค่ฝีมือดีแต่ยังฉลาดสุดๆด้วย ไม่แปลกที่นายจะหลงกลไปง่ายๆ ” ริโกะถอนใจ

“พวกเราทุกคนโดนสกัดหมด…พูดยังไงดีความรู้สึกเหมือนกับตอนแข่งซ้อมกับไคโจไม่มีผิด เพียงแต่คราวนี้เหมือนหนักกว่านั้น” อิซึกิอธิบายความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้..ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ไม่ว่าจะขยับไปยังไง เหมือนถูกอ่านเกมส์ขาดหมดไม่เหลือพื้นที่ใดๆให้หลบเลี่ยงซักนิด

 

“ไม่แปลกหรอกค่ะที่จะเป็นแบบนั้น..ทั้งหมดเกิดจากคุณโมโมอิ” คุโรโกะ เท็ตสึยะกล่าวขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบอยู่นานระหว่างดื่มน้ำเปล่าเย็นในขวด ทุกสายตาหันไปมองเงาลวงตาหนึ่งในรุ่นปาฏิหาร์ย ใบหน้าไร้อารมณ์ละสายตาจากขวดน้ำในมือหันไปสบตาเพื่อนรวมทีมแล้วอธิบายต่อทั้งเสียงเรียบนิ่ง   “คุณโมโมอิคือคนแรกที่ได้รับเลือกให้เป็นผู้จัดการทีมเทย์โควก่อนหน้าคิเสะคุง ด้วยสามารถสืบหาข้อมูลได้ระดับ CIA ยังต้องอาย และเป็นข้อมูลที่จริงแน่นอน 100%   วิธีลอกเลียนแบบของคิเสะคุงเพื่อหาจุดอ่อนของคู่แข่งก็ยังมีโอกาสผิดพลาดได้อยู่ 60% – 75% แต่สำหรับคุณโมโมอินั้นไม่ใช่..”

 

 

‘นกพิราบส่งสานส์‘ นั่นคือผู้จัดการสาว ‘โมโมอิ ซัทสึกิ’ หนึ่งในรุ่นปาฏิหาร์ย

 

 

“แบบนี้นี่เอง..มิน่าล่ะยัยพวงชมพูนั่นถึงเอาตัวมาบังอาโอมิเนะคงจะรู้ว่าฉันสามารถวิเคราะห์สมรรถภาพร่างกายคนด้วยสายตาได้สินะ”  ริโกะจ้องผู้จัดการสาวฝ่ายคู่แข่ง สตรีเรือนผมสีชมพูหน้าตาน่ารักทรงโต รอยยิ้มสดใสกับแววตากลมโต ในเวลานี้ราวกับเป็นคนละคนกับตอนเจอหน้ากันในร้านกาแฟ..บรรยากาศหนาวเย็นแผ่กระจายมาจนถึงอีกฝากฝั่งของสนาม กรีดลึกลงไปถึงหัวใจโค้ชสาวฝั่งเซย์ริน

 

 

นอกจากจะหนองโพแล้ว ยังร้ายกาจอีกนะ โมโมอิ ซัทซึกิ

 

 

เหล่าตัวสำรองปี 1 ทั้งสามคนสะดุ้งโหยง พร้อมใจหันไปมองออร่าทะมึนประหลาดหนาวเย็นไปถึงกระดูกสันหลัง โค้ชสาวผมน้ำตาลซอยสั้นต่อยหมัดลงกับฝ่ามือ กระตุกยิ้มเย็น …เขม็งมองไปยังโมโมอิ เช่นเดียวกันกับผู้จัดการสาวโทโอ หันมายิ้มหวานแต่แววตาหาได้ยิ้มตอบแม้แต่น้อย   ทีมเซย์รินและทีมโทโอถึงกับขนลุกซู่พวกเขาละสายตาจากลูกบาสที่ตอนนี้อยู่ไหนไม่รู้ไปยังสตรีผู้อยู่นอกสนาม เหมือนมีกระแสไฟฟ้าเปรี๊ยะๆเหนือหัวพวกเขาทั้งหมดส่งตรงมาจากพวกเธอ

 

 

..นี่มัน..สงครามผู้หญิง!!!!

 

 

 

“บรรยากาศแบบเดียวกับตอนคุโรโกะจ้องหน้าคิเสะเลยแหะ”  ฮิวงะเขยิบไปป้องปากกระซิบนินทากับรองกัปตันผู้เป็น point guard ของทีม อิซึกิพยักหน้าเห็นด้วยแล้วป้องปากกระซิบนินทาต่อ

“แบบนี้เขาเรียกว่า อันสงครามสตรีจงเรียกประชันหนองโพ ”

“มุกเข้าท่าแหะวันนี้”  กัปตันทีมเซย์รินหัวเราะขำขันกับมุกตลกฝืดของอีกฝ่ายที่ผ่านเกณฑ์เป็นครั้งแรก จนอิซึกิตาวาววับถึงกับคว้าสมุดมาทำท่าจะจด ยังไม่ทันได้เขียนสมุดในมือ..กลับหายไปเฉยชิบ!!?

 

“ได้ยินนะคะกัปตัน..รุ่นพี่อิซึกิ..”

“มุกผ่านใช้ได้เลยนะยะ..พวกนาย!!!!!!!!”

 

และสมุดนั่นก็ไปตกอยู่ในมือนักกีฬาเบอร์ 11 ที่เข้ามายืนประจันหน้าข้างๆโค้ชสาว ต่างคนต่างถลึงตามองส่งสายตาเย็นยะเยือกเชือดเฉือนไปถึงดวงใจ

 

“จ๊ากกกกกกกกกกกก”

 

ระหว่างที่สองหนุ่มกำลังโดนริโกะยำเละจนเกิดฝุ่นควันคุโรโกะเดินปลีกตัวออกมาพร้อมกับสมุดมุขแป๊กของอิซึกิมาหาคู่หูแสงนั่งซึมอยู่บนม้านั่ง..ยืนอยู่นาน..จนกระทั่งคางามิถอนใจเฮือกใหญ่แล้วเงยหน้าขึ้นมา เขาก็พบว่า..เด็กสาวเรือนผมสีฟ้าตัดสั้นปลอมเป็นชายยืนตรงหน้า

“ตกใจหมดเลย!!มาตั้งแต่เมื่อไหร่!!!” ร่างสูงผิวกร้านแดดนิดๆถึงกับผวาเกือบตกเก้าอี้ ดีที่เอามือเท้าประคองไว้ทัน

“ยืนอยู่นานซักพักนึงแล้วค่ะ”  คุโรโกะตอบทั้งหน้าตาย เนตรสีอ่อนจ้องมองคนบ้าบาสเข้าเส้นเลือดแสดงสีหน้าท่าทางกังวลใจออกมาเห็นได้ชัด ก่อนจะยกมือขึ้นและ…ชูกำปั้นตรงเข้ามาห่างจากปลายจมูกร่างสูงไม่กี่เซน

“ควอเตอร์ที่สองนี้ฉันกับคางามิคุง เราสองคนจะทำคะแนนนำแล้วลากอาโอมิเนะคุงมาลงสนามให้ได้ค่ะ” คนผมฟ้าอ่านใจเขาออก..เนตรสีเพลิงเบิกกว้างตกตะลึง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าตัวเขากำลังโมโหที่คนผิวสีนั้นละเลยการแข่ง แถมไม่เห็นทีมเซย์รินอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย  เนตรคู่คมสบตาไร้อารมณ์ของสตรีตัวเล็กผอมบาง..ความนิ่งเฉยเย็นชาในนั้นที่ไม่สามารถอ่านความคิดใดๆออก มาวันนี้..เขากลับเห็นเสี้ยวอารมณ์ขุ่นเคืองไม่พอใจในนั้นเช่นกัน

 

“หึ..นั่นสินะ” คางามิกระตุกยิ้ม…เนตรสีแดงเพลิงเปล่งประกายเร้าร้อนพร้อมแผดเผาทุกสิ่ง คมดาบของอัศวินกับดาบแห่งแสงถูกตีจนร้อนด้วยเปลวเพลิงพร้อมออกรบอย่างเต็มกำลังอีกครั้ง  มือแกร่งกำหมัดแน่นแล้วชกตอบคู่หูเงาลวงตา..เด็กผู้หญิงตัวน้อยที่คิดหาญต่อกรกับเหล่ารุ่นปาฏิหาร์ย

 

 

อัศวินแห่งแสงสว่างกับดาบเปลวเพลิงและเด็กหญิงตัวน้อยเรือนลางมากับเงาที่เด่นชัดยามยืนเคียงข้างกัน

 

 

 

ดวงตาสีชมพูกลมโตมองข้อมูลสรุปที่สืบหาของสมาชิกทุกคนในทีมเซย์ริน..ทั้งหมดอยู่บนกระดาษ A4 สองแผ่นเย็บติดกันมีตั้งแต่ชื่อนามสกุล กรุ๊ปเลือด ส่วนสูงน้ำหนัก งานอดิเรก ลักษณะท่าทางที่ผู้เล่นเหล่านั้นมักทำจนเป็นนิสัยเป็นประจำ มีกระทั่งโรคประจำตัวและข้อมูลการเข้าพบแพทย์ที่ยากจะเอาออกมาได้  ทั้งหมดนี้..ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับ โมโมอิ ซัทสึกิ ผู้จัดการสาวทีมเทย์โควแห่งรุ่นปาฏิหาร์ย

 

“อิซึกิ ชุน เป็น point guard ของทีม และมีการเชื่อมต่อส่งรับลูกในสถานการณ์ฉุกเฉินไปหาเบอร์ 4 หรือก็คือ ฮิวงะ จุนเปย์ บ่อย ดวงตาอีเกิ้ลอายส์ขอบเขตอยู่แค่ครึ่งสนาม สองคนนี้จะไม่เคยอยู่ตำแหน่งห่างกันเกินครึ่งสนามเพราะคอยพะวงช่วยเหลือกันนี่เป็นจุดบอดของพวกเขา 2 คน  ตามข้อมูลของโมโมอิเราจะเล่นแผนนี้ต่อไป”

โค้ชหนุ่มร่างสูงผมหยักศกหน้าตาหล่อเหลาจนละลายใจสาวอยู่ไม่น้อย ยืนอธิบายแผนการที่จะดำเนินต่อในควอเตอร์ต่อไปอิงจากข้อมูลที่เชื่อถือได้ 100% จากโมโมอิ เนตรคู่คมสบตาหยีหลังแว่นทรงเหลี่ยมของเด็กหนุ่มกัปตันทีมยืนกอดอกยิ้มระรื่น เพียงแค่มองตากันอิมาโยชิก็เข้าใจสิ่งที่โค้ชต้องการสื่อ เลยให้คำตอบได้ตรงจุดทันทีโดยไม่ต้องรอคำถามจากอีกฝ่าย

 

“เรื่องสายตาของฮิวงะ จุนเปย์ ผมยืนยันเรียบร้อยแล้ว..การมองทางขวาของเขามีปัญหาอยู่จริง สำหรับเบอร์ 10 คางามิ ไทกะ ถึงจะมีร่างกายที่ยอดเยี่ยมเทียบเท่าอาโอมิเนะคุง สมองช้าเหมือนกัน แต่ทักษะนั้นต่างกันเยอะ หลอกให้ฟาวล์จนจบเกมส์ก็ตัดกำลังได้แล้ว” คำเหน็บแนบนั่นพ่นออกมาอย่างไม่กลัวว่าพ่อหนุ่มผิวสีที่วิสาสะยึดม้านั่งไปนอนกลางวันคนเดียวจะตื่นมาได้ยิน

“มิโตเบะคนนั้นก็เงียบๆแต่ความเป็นการ์ดค่อนข้างเหนียวพอตัว วากามัตสึน่าจะเอาอยู่สบายๆ ที่เหลือให้ซากุไรทำ 3 แต้มลูกเดียวก็พอจนจบเกมส์ เท่านี้เราก็ชนะสบายๆ” อิมาโยชิ โชอิจิ ปิศาจแห่งโทโออธิบายแผนการทั้งหมดที่เขากับโค้ชคิดขึ้นมา  ยิ่งเจ้าตัวพูดการรุกเกมส์มากเท่าใด รอยยิ้มแสยะประหนึ่งหมาป่าเจ้าเล่ห์ก็ยิ่งเด่นชัดมากขึ้น..มากจนลูกทีมโทโอเหงื่อแตกพลั่กร้อนๆหนาวๆกับความคิดอันชั่วร้ายของอีกฝ่าย นี่ยังไม่รวมนิสัยยอดแย่ทำร้ายจิตใจอีก…ถ้าให้เลือกอย่าทะเลาะกับคนๆนี้เป็นอันดีที่สุด  ภาระหนักอึ้งในการทำคะแนนโยนมาที่มือ 3 แต้มหน้าละอ่อน ซากุไรถึงกับหน้าหวอน้ำตาคลอไม่ตัวสั่นไม่มั่นใจว่าจะทำหน้าที่ของตนได้ดีพอหรือไม่

“ผ..ผม…”

“ซากุไร..แผนของฉันไม่มีการปฏิเสธ เพราะถ้านายชู้ตไม่ลง..คงรู้นะว่าจะเจออะไร”  อิมาโยชิจับไหล่หนุ่มรุ่นน้องแล้วบีบแรง ยื่นหน้ามาใกล้ยิ้มกว้างจนตาหยี..แต่ดวงเนตรสีนิลคมที่ลืมมองไม่ได้ยิ้มตามแม้แต่น้อย หนุ่มน้อยหน้ามนหน้าซีดเหงื่อแตกพลั่กรีบโค้งขอโทษซ้ำไปมารัวๆ แม้ว่ากัปตันทีมจะเลิกใส่ใจหันไปสนทนากับคนอื่นแทนแล้วก็ตาม

 

 

ปิศาจ..ปิศาจเห็นๆ ซากุไรเราขอสวดมนต์ให้นายโชคดี…  สมาชิกทีมโทโอรวมถึงตัวสำรองคิดอยู่ในใจ

 

 

“สำหรับเบอร์ 11 ล่ะ โมโมอิจะให้ทำยังไง?”  อิมาโยชิ โชอิจิ ถามหาสมาชิกอีกคนในแฟ้มข้อมูลผู้จัดการสาว สตรีเรือนผมสีชมพูก้มหน้ามองรูปถ่ายของคุโรโกะ เท็ตสึยะ มีข้อมูลทุกอย่างครบเพียงแต่สิ่งที่ลำบากมากที่สุดคือ..การตามหาตัวตนที่ซ่อนเร้นในสนาม..ความจืดจางอันเป็นอุปสรรคในการตามหา

“การสกัดกั้นเท็ตสึคุงเป็นได้ยากตรงที่เขาจืดจางมาก แต่ฉันคิดว่าถ้าทำให้เซย์รินทำแต้มไม่ได้ การมีเท็ตสึคุงในสนามไม่ได้ช่วยอะไร นั่นก็เพราะ…เท็ตสึคุงชู้ตลูกแทบไม่เคยลงด้วยซ้ำ”

 

 

นี่คือจุดอ่อนของ ‘เงาลวงตา’

 

 

สัญญาณออดดังขึ้น บอกให้รู้ว่าหมดเวลาสำหรับการพัดเบรก 15 นาทีแล้ว จากนี้ไปคือควอเตอร์ที่ 2 ที่จะเริ่มต่อจากนี้อันเป็นการจบครึ่งแรกการแข่งขัน บรรยากาศกดดันกลับมาอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างสะบัดข้อมือบิดคลายกล้ามเนื้อพร้อมก้าวเข้าสู่สนาม

“ไปกำจัดเซย์รินกันต่อเถอะ”  ปลายนิ้วดันสันแว่นขึ้นจมูก ตามด้วยรอยยิ้มแสยะจนเห็นฟันขาวบนดวงหน้าคนเจ้าเล่ห์..กัปตันโทโอผู้นำสมาชิกอีก 4 คนลงแข่งในสนามต่อ

 

 

.

.

 

“บางที..กระแสเกมส์ตอนนี้อาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้ ฉันรู้สึกได้แบบนั้น”  คิเสะ เรียวตะ นั่งไขว่ห้างเท้าคางมองด้วยรอยยิ้ม เนตรสีอำพันเปล่างประกายตื่นเต้น มือล้วงไปหยิบเอามือถือสมาร์ทโฟนสีดำตั้งกล้องซูมไปยังภาพของแสงแห่งทีมเซย์รินเข้าประจำตำแหน่งบนสนามบาส กดถ่ายรูปเอาไว้แล้วกลับมาเปิดดูในอัลบั้มภาพถ่ายบนจอ

 

“ไม่แน่ว่า..ฉันอาจจะได้เห็นนายออกมาวิ่งบนสนามเร็วๆนี้ อาโอมิเนจจิ”

 

 

ควอเตอร์ที่ 2  เริ่มต้นขึ้นบอลลอยตัวขึ้นฟ้าและคนที่ตบแย่งได้ก่อนคือ..คางามิ ไทกะ ร่างสูงเดาะลำเลียงบอลไปบนสนาม เจอทีมโทโอสกัดกั้นสองคน เขาจึงกระแทกบอลลอดระหว่างขาส่งให้ point guard ของทีม อิซึกิวิ่งเข้ามารับบอล อีเกิ้ลอายส์เริ่มทำงานมองหาจุดส่งลูกให้เจอ..เขามองไปยังมิโตเบะก็พบว่าโดนบล็อกเอาไว้ พอมาทางคางามิตอนนี้ก็โดนสกัดกั้นไว้เช่นกัน จะเหลือก็แค่ฮิวงะ จุนเปย์ ซึ่งก็โดนสกัดกั้นไม่ต่างกัน

 

 

 

ไม่ว่าจะทางไหนๆก็โดนหมด..สถานการณ์แบบนี้เหมือนถูกบีบให้เลือก

คนที่ไว้ใจที่สุด..และคุ้นชินสุด..

 

 

“เป็นไปตามแผนจริงๆ”  เสียงทุ้มคำรามเหนือชัย วากามัตสึแสยะยิ้มมองเห็นทิศทางบอลผลักตรงไปยังเบอร์ 4 ตามข้อมูลที่กล่าวเอาไว้..แค่พุ่งเข้าไปตัดบอลแล้วส่งให้ซากุไรทำ 3 แต้มเท่านั้น..ทุกอย่างก็จบสิ้น!!!!

 

 

ผัวะ!!!!!

 

 

บอลหายไปกับตา ถูกใครบางคนตัดไปก่อนวากามัตสึมาถึง ดวงเนตรสีอ่อนเบิกโพล่งสุดขีด บอลที่ควรจะอยู่ตรงหน้าเขากลับหายไป!!! ทีมโทโอเบิกตาโพล่งตกตะลึงกับสิ่งที่เกิด และตอนนี้บอลกลับลอยเข้าไปอยู่ในมือมิโตเบะ หนุ่มเงียบผมสีดำคิ้วหนาจับบอลแล้วกระโดดเลย์อัพทำคะแนนทันที!!

 

“เกิดอะไรขึ้น!!!” โมโมอิร้องตกใจ แผนการที่น่าจะสมบูรณ์แบบกลับไม่เป็นเช่นนั้น เธอมองสิ่งที่เกิดขึ้นในสนามและทุกคนในโทโอก็สัมผัสได้แบบเดียวกัน เซย์รินมีบางอย่างเปลี่ยนไป..บางอย่างที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม  วากามัตสึพยายามสกัดมิโตเบะที่มักเข้าเป็นการ์ดบล็อกคนเสมอ..เวลานี้กลับไม่ใช่การทำงานของเขาเปลี่ยนไปราวกับว่า..ชายเงียบขรึมเอาแต่ชู้ต 3 แต้มอยู่ตลอดเวลา  ส่วนคนที่ทำบล็อกกลายเป็นคางามิ ไทกะแทนพร้อมๆกับทำแต้มไปในตัว

 

“แย่ล่ะสิ พวกเราโดนตลบหลังเข้าให้แล้ว “ อิมาโยชิเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากโดนอีกฝ่ายบุกโจมตีนำไป 35 : 20 คะแนน ดวงหน้าขาวตี๋โชกเหงื่อยิ้มมุมปากส่ายหัวกับความประมาทเลิ่นเล่อของตัวเขาเองที่กลายเป็นจุดบอดไปเสียได้

 

 

.

.

 

“ขอโทษนะ..ทีมเซย์รินไม่ได้ทำเรื่องเดิมๆซ้ำซากไปมาเหมือนพวกทีมใหญ่ๆหรอก อาจจะเป็นโชคดีที่ชมรมเราคนน้อย ก็เลยทำให้ต้องมีเปลี่ยนตำแหน่งเล่นกันบ้าง”  ไอดะ ริโกะแสยะยิ้มเหนือชัย ยืนกอดอกมองสนามบาสที่ตอนนี้โทโอกลายเป็นรองตั้งแต่เริ่มเกมส์ในควอเตอร์ 2 สาวผมซอยสีน้ำตาลสั้นติดกิ๊ฟเชิดหน้าสบตาสีชมพูหรี่มองกลับมาอย่างเย็นชาจากผู้จัดการสาวทรงโตแห่งโทโอ ตาประชันตาสงครามระหว่างหญิงสาวของพวกเธอที่เดิมพันด้วยชัยชนะ

 

“เจอ point guard เงาเข้าไปเป็นยังไงบ้างล่ะ ยัยพวงชมพูหนองโพ”  ริโกะเยาะเย้ย

“ผู้หญิงขนาดจุ๋มจิ๋มติดกิ๊ฟนั่น..แสบจริงๆ”  โมโมอิกัดฟันกรอด กำปากกาแน่นจนเกิดรอยร้าว

 

 

 

คุโรโกะ เท็ตสึยะ เข้ารับการเล่นเป็น point guard แทนอิซึกิ แล้วเลือกให้อิซึกิทำหน้าที่บุกแทนคางามิ ไทกะ เด็กสาวเรือนผมสีฟ้าอาจไม่ได้มีสายตาที่มองกว้างได้เหมือนฮอคอายส์อย่างทาคาโอะหรืออีเกิ้ลอายส์อย่างอิซึกิ แต่ความจืดจางของเธอคือจุดเด่นที่กลบปัญหาตรงนั้นหมดสิ้น ใช้ประโยชน์ด้านนี้ในการมิสไดเร็กชั่นส่งลูกให้ทุกคน วางแผนให้เล่นไปอย่างเหมาะสมเพื่อทำแต้ม

 

 

 

ตำแหน่ง Point guard เหมือนกับเขา..เหมือนกับ ‘เจ้าชาย’  

 

 

“การทำงานอดิเรกตามอาคาชิคุงมีประโยชน์มากกว่าที่คิด”  เธอพึมพำยิ้มให้กับตัวเอง..ประสงค์ของการเล่นโชงินอกจากต้องการเข้าใจตัวตนที่ไม่เคยคิดสืบเสาะมาตลอดระยะเวลา 3 ปีที่ควรจะใช้เวลานั้นอันแสนมีค่าในการเข้าหาเขา การปรับมาเล่นตำแหน่ง Point guard กะทันหันแบบนี้ถึงจะกังวลใจอยู่บ้าง แต่ก็ทำให้เข้าถึงตำแหน่งนี้ได้เร็วขึ้นและใช้มุมมองของการเล่นโชงิเข้ามาช่วย

 

 

นี่หรือ..คือสิ่งที่ อาคาชิ เซย์จูโร่ มองเห็นตลอด คิดเห็นตลอดเวลาอยู่ในสนาม

คอยชี้แนะลูกทีม..ร้อยเรียงกำหนดเส้นทางเพื่อบุกรุกฝ่ายตรงข้ามนำมาซึ่ง ‘ชัยชนะ’

 

 

บอลถูกพาสส่งไปยังมิโตเบะที่หลุดสกัดทางปีกซ้าย บุรุษผมสีเข้มรับบอลไว้และตั้งชู้ตไป 3 แต้มสบายๆลงห่วงทันที เป็นเช่นนี้จนจบควอเตอร์ที่ 2 ไปด้วยคะแนน 58 : 24  เซย์รินเป็นฝ่ายนำขาดลอยจนทุกคนในสนามฮือฮา

 

 

“พวกนั้นใช้เบอร์ 11 เป็น point guard แบบนี้ ต่อให้เราอ่านแผนส่งออกก็ไม่มีทางตามหาตัวเจอหรอก!!”  วากามัตสึกระทืบเท้าหัวเสีย

“ขอโทษครับ ขอโทษครับ ขอโทษครับ “ ซากุไรที่ควรจะชู้ต 3 แต้มได้ตลอดเกมส์กลับทำได้เพียงแค่ 3 ครั้งเท่านั้น หลังจากนั้นก็โดนคางามิสกัดไว้ตลอด เอาแต่โค้งตัวขอโทษขอโพยทุกคนทั้งตัวสั่นน้ำตาคลอเบ้าร่วงพล่อยๆปะปนกับหยดเหงื่อ  ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตาสมาชิกในทีมด้วยซ้ำ..กระทั่ง..มีฝ่ามือคนบางคนแกร่งวางลงบนบ่ามือชู้ต 3 แต้ม

 

แรงกดดันหนักอึ้ง..หนักจนทุกคนในทีมรวมถึงโค้ชและโมโมอิถึงกับตาโต เว้นเพียงกัปตันทีมโทโอ..ที่มีสีหน้ายิ้มพออกพอใจ

 

 

“พักผ่อนพอแล้วสินะ อาโอมิเนะคุง”

 

ดวงเนตรหยีเล็กหลังแว่นทรงเหลี่ยมสะท้อนร่างสูงกำยำผิวสีแทนเข้มถอดเสื้อวอร์มแขนขายาวออกไปโยนตระกองระเกะระกะกับพื้น เผยให้เห็นยูนิฟอร์มแข่งขันสีดำเลขเบอร์นักกีฬาหมายเลข 5 สีแดงเลือดหมูเด่นชัดกลางอก หน้าคมคายแสยะยิ้มฉีกกว้างจนเห็นฟันขาว ตาสีไพลินเบิกโพลงวิปลาศมองตอบ

 

 

อดีตอัศวินแห่งแสงผู้ถือครองดาบทมิฬซึ่งเข้าสู่การหลับใหลมายาวนาน..ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว

 

 

“มาแล้วสินะ..”  ควอเตอร์ที่ 3 ที่กำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่นาทีอัดแน่นไปด้วยความกดดันมากเท่าตัวจนหายใจไม่ทั่วท้อง ทีมเซย์รินไม่สามารถยินดีกับคะแนนที่นำสูงในครึ่งแรกได้ลง เมื่อเห็นนักกีฬารุ่นปาฏิหาร์ย..เอซแห่งเทย์โคที่ตอนนี้กลายเป็นเอซแห่งโทโออยู่ในยูนิฟอร์มแข่งขัน คางามิ ไทกะสบตาสีไพลินเรียวคมกริบดั่งสัตว์ป่าตวัดมองมา..ต่างคนต่างมองกันเนิ่นนานจนคนรอบข้างคิดหวั่นใจกลัวเกิดการวิวาทระหว่างนักกีฬากันขึ้น

 

 

ประหนึ่งผู้กล้าแกร่ง 2 คนกำลังลงสนามโคลอสเซียมเพื่อประชันดาบ

ใคร ‘ควรค่า’ ตำแหน่งผู้เป็น ‘อัศวินแห่งแสง’ เคียงคู่ ‘เงา’

 

 

 

“คางามิคุง”

“เออ..ฉันรู้แล้วคุโรโกะ”  คางามิตอบโดยที่ยังไม่ยอมละสายตาจากคู่แข่งตัวฉกาจ ปากหนาแสยะยิ้มจนเห็นฟันขาว ตาสีเพลิงหรี่มองคู่ต่อสู้ตรงหน้า ครึ่งหลังต่อจากนี้คือของจริงที่ต้องเผชิญกับอดีตแสงอดีตคู่หู..และแฟนเก่าของคุโรโกะ เท็ตสึยะ

“ฉันจะจัดการหมอนั่นเอาให้หมอบแต้เลย คอยดูสิ!!”  เสียงทุ้มเข้มคำรามในลำคอ เนตรสีฟ้ากลมโตเหลือบมองแสงคนใหม่ของเธอที่เลือกให้มาต่อสู้กับรุ่นปาฏิหาร์ย คนที่เธอตั้งใจจะเป็นเงาผลักดันเขาไปสู่ชัยชนะด้วยบาสเก็ตบอลอย่างแท้จริง ปากอิ่มยิ้มน้อยแล้วหันไปสบตาสีไพลินเข้มตรงหน้า..

 

ชายหนุ่มที่เธอเคยสนิทชิดเชื้อ เคยไว้ใจยิ่งกว่าใคร เคยเข้ากันเรื่องบาสได้มากกว่าใคร หลอกลวงเธอได้มากกว่าใคร

 

 

“นี่เป็นบาปของฉันที่ต้องแก้ไขเช่นกัน”

 

 

บาปของ ‘เงา’ ที่ทอดทิ้ง ‘แสง’  

บาปของ ‘เด็กหญิง’ ทอดทิ้ง ‘อัศวินผู้รักตนยิ่งจนต้องหันไปถือครองดาบทมิฬ’

 

 

 

 

“อาโอมิเนะคุงเรื่องข้อมูล…”

“ของพวกนั้นไม่จำเป็นสำหรับฉัน”  เอซแห่งโทโอขยับผูกเชือกรองเท้าจนมั่นใจว่าไม่หลุดออกมาระหว่างแข่งแน่นอน ออกปากปฏิเสธการรับข้อมูลฝ่ายตรงข้าม ผู้จัดการสาวพองแก้มไม่พอใจหันมายืนเท้าสะเอวขวางทางชายหนุ่มผิวสีตรงหน้าแล้วกำลังจะอ้าปากต่อว่าก็ถูกอิมาโยชิจับบ่าปรามเอาไว้

“ไม่เป็นไร ปล่อยอาโอมิเนะคุงไปเถอะ”  เสียงทุ้มระรื่นทั้งรอยยิ้มกล่าวไม่ยี่หระว่าลูกทีมเบอร์ 5 ของตนกำลังปฏิเสธผลประโยชน์ที่ทำให้รู้ทิศทางทีมคู่แข่ง  จังหวะที่อาโอมิเนะลุกขึ้นยืน เขาเดินสวนผ่านคนทั้งสองไปอย่างไม่เห็นหัว ทิ้งไว้เพียงถ้อยคำเฉพาะตัวที่ฟังแล้วช่างโอหัง แต่นี่..คือความจริงของบุรุษผู้ว่องไวดั่งเสือดำในพงไพร

 

“เพราะคนที่จะชนะฉันได้ มีแต่ตัวฉันเท่านั้น”

 

 

 

ทุกคนเข้าประจำตำแหน่ง..มีการเปลี่ยนตัวสมาชิกในทีมโทโอ นั่นสร้างความตื่นเต้นให้กับโรงยิมสนามทั้งโรง ผู้เข้าร่วมเชียร์กระทั่งผู้สื่อข่าววงการกีฬาถึงกับรีบจับกล้องซูมเข้าไปถ่ายกระหนำชัตเตอร์รัวๆไปยังบุรุษร่างสูงเรือนผมสีไพลินตัดผิวสีเข้มกร้านแดดกำยำ ยืนตำแหน่งหน้าเส้นคั้นสนามประจันหน้ากับเอซแห่งเซย์ริน

 

“มาแล้ว!! Fromless Shooting อาโอมิเนะ ไดกิ”

“อดีตเอซแห่งเทย์โคว..รุ่นปาฏิหาร์ยที่อาจเรียกได้ว่าแข็งแกร่งที่สุดพอๆกับกัปตันของรุ่นปาฏิหาร์ยที่ไปอยู่ราคุซันสินะ”

 

คนบนแสตนเชียร์ฮือฮากระซิบกระซาบกันยกใหญ่ แซ่ซ้องไปทั่วรอบตัวคิเสะกับคาซามัตสึ เนตรสีอำพันสวยใต้ขนตาแพยาวหรี่มองบรรยากาศบนสนาม ปากอิ่มเม้มแน่นจนเป็นแนวเส้น ลุ้นระทึกกับผลการแข่งต่อจากนี้ไม่ต่างอะไรจากคนอื่นๆที่เข้ามาชมการแข่งขันอินเตอร์ไฮน์

“จากนี้ไปคือการแข่งขันอย่างแท้จริงระหว่างโทโอกับเซย์ริน ใครจะชนะใครจะแพ้ตัดสินที่ครึ่งหลังนี่ล่ะ” กัปตันไคโจกล่าวทั้งเสียงเย็น..กอดอกดูสิ่งทีเกิดขึ้นต่อจากนี้

 

 

กระแสเกมส์จะเปลี่ยนไปทางใด..เทพเจ้าแห่งชัยชนะจะเลือกเคียงข้างทีมไหน

อัศวินของเด็กหญิง หรือ อัศวินของจักรพรรดิ์

 

 

 

 

“ในที่สุดก็มาซักที อาโอมิเนะ ไดกิ”

“หวังว่าคงไม่ทำตัวน่าเบื่อเหมือนวันนั้นหรอกนะ คางามิ ไทกะ”

สองหนุ่มผู้เป็นสองแสงของเงาลวงตาเพียงหนึ่ง  คุโรโกะ เท็ตสึยะ มองคนทั้งสองที่ประจันหน้ากันและกัน ศึกครานี้ใครจะอยู่ใครจะไป ใครจะชนะใครจะแพ้เป็นสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้แม้แต่น้อย  กรรมการมองทั้งสองทีมที่เข้าประจำตำแหน่งพร้อมเป็นที่เรียบร้อยก่อนเป่าสัญญาณนกหวีด

 

“ปี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

บอลลอยขึ้นฟ้า..เอซสองคนจับตามองลูกบาสเก็ตบอลสีส้มด้านบนเป็นตาเดียวกัน สิ่งที่จะเกิดต่อจากนี้คือการเปลี่ยนกระแสเกมส์ที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจของทั้งสองทีม ไอดะ ริโกะนั่งกัดเล็บลุ้นนอกสนามเช่นเดียวกับตัวสำรองอีก 3 คนนั่งลุ้นจนตัวโก่ง ไม่ต่างอะไรจากฝั่งโทโอ

 

 

ผัวะ!!!!!!!!!

 

 

“ไปเลยคางามิ!!!!!”  ทุกคนในทีมตะโกนเชียร์หนุ่มเรือนผมสีแดงเพลิงอมน้ำตาลไหม้เป็นฝ่ายตบลูกได้ไปก่อน เขาไม่รอช้าใช้พละกำลังที่มีวิ่งเลี้ยงลูกไปให้เร็วที่สุด ไม่ต้องคิดออมแรงออมฝีมืออีกแล้ว!!!!

 

“ห่ะ!!นี่แก…”

“โย่ว..คางามิ”

 

อาโอมิเนะ ไดกิ วิ่งไล่ตามมาสกัดหน้าคนผมสีแดงอย่างรวดเร็ว..เร็วจนไม่น่าเชื่อ ..เร็วกว่าที่ 1:1 ที่สตรีทบาสเสียด้วยซ้ำ คางามิกัดฟันกรอดไม่กล้าปล่อยบอลจากมือ ไม่กล้าแม้แต่เดาะลงกับพื้นด้วยซ้ำ  ทีมเซย์รินทุกคนถึงกับอ้าปากค้างกับความเร็วว่องไวเกินกว่าคนทั่วไปจะทำได้ คุโรโกะมองสถานการณ์เช่นนั้นก็เผลอกลืนน้ำลายลงคอเสียววาบ

 

 

“อะไรกัน..ทำไมโทโอคนอื่นๆถึงไม่คิดเข้ามาบล็อกพวกเราเหมือนทุกที?” อิซึกิสังเกตเห็นว่าทีมโทโอเปิดสบายๆ ไม่คิดสนใจสร้างเกราะป้องกันหนาแน่นอีกแล้ว ดวงเนตรสีนิลเรียวเล็กมองไปรอบๆ เช่นเดียวกับคนอื่นๆ และก็ได้ข้อสรุปที่เหมือนกัน นั่นทำให้พวกเขารู้สึกเจ็บใจจี๊ดราวกับถูกมีดแทงทะลุอก

 

“พวกเราไม่ได้จะดูถูกพวกนายหรอกนะ พอดีว่าอาโอมิเนะคุงเป็นประเภทไม่ค่อยคิดอะไรซับซ้อนแบบนั้น”  กัปตันอิมาโยชิยืนสบายๆอธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยรอยยิ้มไม่ยี่หระใดๆ   “บาสสำหรับอาโอมิเนะคุงถ้าให้นิยามชัดๆเป็นสัญชาติญาณดิบของสัตว์ป่า..เราไม่มีสิทธิ์ไปควบคุมและเมื่อปล่อยออกมาลงสนามแล้ว  ที่ทำได้คือให้มันได้อาละวาดตามใจชอบเท่านั้น”

 

“เสียใจด้วยนะที่พวกเราต้องบอกว่า จากนี้ไปพวกนายจะถูกเสือดำขย้ำเรียงตัว..โดยเฉพาะ..เบอร์ 10”

 

 

คางามิ ไทกะ กัดฟันแน่นเหลือบตามองนาฬิกานับถอยหลังเวลาการถือครองบอล อีก 10 วินาที หากเขาไม่ทำอะไรซักอย่างจะถือว่าเป็นการฟาวล์ ขยับไปซ้ายอาโอมิเนะก็ขยับทันจะขวาก็ยังขยับไปทันอีก ในเมื่อเป็นแบบนี้ที่ทำได้คงต้อง ..

 

 

 

ตึง!!!ตึง!!!ตึง!!!!!

 

บอลเดาะกับพื้นซ้ำๆไปมา ไม่คิดจะส่งให้ใคร คิ้วสองแฉกขมวดมุ่นเป็นปมสบตาสีไพลินเรียวคมกริบตรงหน้า

 

 

“จะตัวต่อตัว? ไม่เข็ดหลาบจริงๆ” อาโอมิเนะแสยะยิ้มฉีกกว้าง ตาเบิกโพล่งวาววับดั่งสัตว์ป่า

“รู้อะไรไหม ไม่มีใครชนะตัวต่อตัวกับฉันแม้แต่คนเดียว..นี่เป็นความคิดที่บ้ามากคางามิ”

“เหอะ!!!!ฉันนี่แหละจะชนะนายให้ดูอาโอมิเนะ!!!”   คางามิ ไทกะคำรามเสียงดัง แล้ววิ่งเข้าไปเลี้ยงลูกเดาะลอดระหว่างขาหลอกล่ออีกฝ่าย..มองหาจุดบอดคนหนุ่มผิวสีอาศัยจังหวะนั้นผ่านทะลุเข้าไปทำแต้ม ตรงไปยังแป้นบาสตรงหน้า!!!

 

 

ผัวะ!!!!!

 

 

บอลถูกตัดออกอย่างรวดเร็ว!!! คางามิเบิกตาโพล่ง อ้าปากค้างช็อกกับความรวดเร็ว เคลื่อนไหวเข้ามาสั้นๆแย่งบอลออกไปหลังจากเขาออกตัวเพียงแค่ไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ บุรุษผู้เป็นเอซโทโอได้บอลไปครองแล้วเขาวิ่งเดาะตรงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดส่งให้ใครในทีม

“สกัดไว้!!!”  ฮิวงะ จุนเปย์ ร้องเสียงตื่นตระหนก ในฐานะกัปตันที่คิดออก ณ เวลานี้คือต้องหยุดการอาละวาดของชายผู้เป็นหนึ่งในรุ่นปาฏิหาร์ย  อาโอมิเนะมองสมาชิกเซย์รินอย่างเบื่อหน่ายเขายืนนิ่งมองเบอร์ 4 และเบอร์ 5 ที่ขวางทาง มือแกร่งปล่อยบอลลงช้าๆ ขยับมือเคลื่อนออกไปเพียงสั้นและ…ขยับตัววิ่งหมุนหลบพร้อมลำเลียงบอลผ่านการ์ด 2 คนไปอย่างง่ายดาย

 

“เร็ว!!!!”

“บ้าจริง!!!หมอนั้นตัวอะไรกัน!!!!”

 

บุรุษร่างสูงวิ่งมาจนถึงแป้นบาสการ์ดที่เหนียวที่สุด มิโตเบะที่ยืนตำแหน่งเซนเตอร์อยู่หน้าแป้น ตั้งท่าเข้ามาเตรียมสกัดกั้น

“ขี้เกียจวิ่งเข้าไปแล้ว ชู้ตไปเลยแล้วกัน” มือแกร่งจับบอลโยนปาไปสั่วๆ ปาโดยไม่ตั้งท่าใดๆ

“บ้าน่า!!!แบบนั้นจะไปลงได้ยังไง!!!!”  ไอดะ ริโกะ อุทานเสียงดังลั่นจากนอกสนามกับสิ่งที่เห็น…ตาสีน้ำตาลกลมโตค่อยเบิกกว้างเรื่อยๆจ้องมองลูกบอลลอยเคว้งในอากาศจนในที่สุด..ก็ลงห่วงไปอย่างง่ายดาย

 

“58 : 27  โทโอได้ 3 แต้ม!!“  เลขคะแนนบนจอดิจิตอลเปลี่ยนแปลง..แม้ว่าตอนนี้โทโอจะตามหลังอยู่ หากแต่ทุกคนในโรงยิมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่เซย์รินจะวางใจได้ลงอีกต่อไป  สายตาของพวกเขามองอาโอมิเนะไม่วางตา มองอย่างหวาดผวา..สิ่งที่คนหนุ่มผิวสีทำนั้นช่างเหนือธรรมชาติเกินกว่าคนทั่วไปจะทำได้

 

 

สายตาแบบนี้อีกแล้ว..ตัวคนเดียวไม่มีใครบนสนาม..น่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก

 

 

เนตรสีไพลินไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นที่ยืนบทสนาม..ตรงหน้าเขามีเพียงแป้นบาส..ทั้งที่ควรจะเป็นแบบนั้นกลับเห็นร่างสูงเรือนผมสีแดงอมน้ำตาลไหม้ชี้แหลมเคียงข้างกับเด็กสาวจำแลงกายเรือนผมสีฟ้าตัวเล็กๆ ตัวตนอันเรือนลางจนยากจับเค้าที่เคยอยู่เคียงข้างกันและกัน..บัดนี้กำลังยืนประจันหน้า

 

“ไม่ถอดใจอีกเหรอ เท็ตสึ”

“แค่ครั้งเดียวอย่าได้ใจดีกว่าค่ะ อาโอมิเนะคุง”

“เธอนี่ดื้อด้านจริงๆ ดื้อไม่เคยเปลี่ยนเลย”

 

 

ไม่ว่าจะเมื่อไหร่..ไม่ว่าจะครั้งไหนๆ สายตาไร้อารมณ์นั้นเปี่ยมความมุ่งมั่นเสมอ  

ทั้งที่ตัวเล็ก..ทั้งที่อ่อนแอ..ทั้งที่บอบบางกว่าใครก็ยังเข้มแข็งยืนอยู่ได้  

และไม่ว่าจะพยายามสั่นคลอนหัวใจให้หันมามองแค่ไหน..ดวงใจดวงน้อยของเธอผู้นี้ก็มีเพียง ‘อาคาชิ เซย์จูโร่’ เสมอมา

 

 

“อยากชนะฉันเพื่อที่จะไปหาหมอนั่นมากสินะ”  เสียงทุ้มเข้มคำรามกดต่ำ..การสนทนาระหว่างอดีตสองแสงเงา ดังเข้าหูแสงคนใหม่ คางามิมองคนทั้งสองไปมาอย่างงวยงง คุโรโกะเม้มปากเป็นแนวเส้นจ้องตอบตาสีไพลินไม่วางตา ไม่ยอมปริปากใดๆ ยิ่งทำให้อาโอมิเนะรู้สึกโมโหเข้าไปมากกว่าเก่า มือแกร่งกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเนื้อ..กำจนเจ็บก็ยังไม่เท่าหัวใจที่ปวดร้าว

 

 

เป็นเพียงทางผ่านเพื่อให้ ‘เด็กหญิง’ ได้วิ่งเข้าไปหา ‘จักรพรรดิผู้เหี้ยมโหด’

 

 

“อยากเจอหมอนั่นมากสินะ อยากแข่งกับมันจนตัวสั่นสินะ..ดีล่ะ”  หน้าคมคายหลับตาพักหนึ่งก่อนจะลืมขึ้น..ประกายแสงสายฟ้าแล่นปราดออกจากดวงเนตรคู่คมสีไพลิน บรรยากาศกดดันถาโถมเข้ามาจนคางามิขยับเท้าไม่ออก บางอย่างที่อันตรายมากกว่าปกติแผ่กระจายจากคนหนุ่มผิวสี ในฐานะที่ยังมีสติอยู่เขารีบวิ่งเข้ามาบังเงาลวงตาเอาไว้

“ฉันจะทำลายความหวังของเธอซะ!!!ผู้หญิงเลือดเย็นอย่างเธอจะต้องจำใส่หัวไปกับแสงริบหรี่ที่เลือกมาคนนี้!!!!” อาโอมิเนะวิ่งพุ่งทะลุผ่านคนทั้งสองไปอย่างรวดเร็ว ตบรีบาวน์ลูกบาสที่ร่วงหล่นจากพื้นเพียงแค่ช่วงสั้นและกระโดดดังก์กระแทกแรงทำเอาแป้นบาสโอนเอน ว่องไวเสียจนมองแทบไม่ทันเห็นการเคลื่อนไหวอันไหลลื่นเป็นธรรมชาติได้อย่างน่ากลัว

 

 

“คนที่จะชนะฉันได้!!!มีแต่ฉันคนนี้เท่านั้น!!!ต่อให้เป็นเจ้าชายหรือจักรพรรดิ์!!ฉันก็จะชนะให้ดู!!!”

 

 

“คุโรโกะ!!!!”   คางามิร้องเสียงหลง เงาลวงตาหายไปจากด้านหลังเขาแล้ว เนตรสีเพลิงพยายามสอดส่ายหาเด็กสาวผมสีฟ้าสั้นชี้ยุ่ง ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไม่เจอ  อาโอมิเนะ ไดกิ วิ่งไปด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ แถมไวจนเขาไม่สามารถทำอะไรได้ ยังไม่ทันขยับตัวสกัดกั้นด้วยซ้ำ!!!คนผิวสีก็เลี้ยงลูกหมุนผ่านเขาอย่างรวดเร็วจนรู้สึกเหมือนว่าอีกฝ่ายเป็นกระแสลมแรงพัดผ่านวูบข้างแก้มเท่านั้น

 

 

เร็ว!!!เร็วอะไรขนาดนี้!!!นี่มันเร็วเกินมนุษย์แล้ว!!!!!

 

 

“โอ๊ะโอ..เปิดโซนแต่แรกแบบนี้ทำเอานึกถึงตอนเจอกันครั้งแรกที่เทย์โควช่วงท้ายๆเลย ถึงจะไม่เข้าใจว่าโกรธเคืองอะไรกับเด็กหนุ่มเบอร์ 11 นั่น เอาเถอะ..แบบนี้ก็ดี..” อิมาโยชิ โชอิจิ ลืมตาสีนิลขึ้นช้าๆ สบมองเอซของทีมสวมเสื้อเบอร์ 7 ออกอาละวาดบ้าคลั่งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ พุ่งเข้าไปทำแต้มครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยท่าชู้ตไร้รูปแบบที่ไม่เคยมีคำว่าพลาดซักครั้ง ในขณะที่เซย์รินได้แต่ยืนนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ได้

 

“อาละวาดให้เต็มที่ซะ อาโอมิเนะคุง สนามกีฬานี้เป็นของนายคนเดียว”

 

 

ปึง!!!!ปึง!!!!!ปึง!!!!!

 

 

บาสกระแทกลงห่วงเซย์รินซ้ำแล้วซ้ำเล่า คะแนนไล่ตามตีตื้นมาจนตอนนี้เสมอกันแล้วทั้งที่เวลาผ่านไปเพียงแค่ 15 นาทีเท่านั้น  คางามิสบถคำหยาบคายวิ่งไล่ตามเป็นบ้าเป็นหลัง พยายามจะไขว่คว้าเข้าประชิดอาโอมิเนะ แต่เพียงแค่เกือบเอื้อมถึง คนหนุ่มผิวสีถอยหลังเดาะบอลเลี้ยงไปด้านหลังแล้วเดาะมาข้างหน้าวิ่งหลบบุรุษร่างสูงกำยำเด็กนอกจากอเมริกาไปอย่างรวดเร็ว โดยที่ครองลูกไปในตัว

 

ประหนึ่งว่าตอนนี้..ลูกบาสเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของ อาโอมิเนะ ไดกิ เป็นที่เรียบร้อย

 

 

ผัวะ!!!!!

 

 

บอลถูกตัดออกจากมือในช่วงเวลาสั้นๆ ทีมโทโอตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น พวกเขาประจักษ์เห็นแจ้งแล้วว่า..นักกีฬาเบอร์ 11 ที่หายไปพยายามล่องหนไล่ตามอาโอมิเนะอย่างไม่ลดละจนเหงื่อโทรมกาย คุโรโกะพาสบอลส่งไปยังคางามิ ไทกะที่ยืนอึ้งอยู่

“คางามิคุง!!!”  เธอร้องสุดเสียงดึงสติคนหนุ่มผมสีเพลิงอมน้ำตาลไหม้ให้กลับมา คางามิตั้งสติไม่ให้เผลอไปหวาดกลัวสัญชาติญาณดิบบางอย่างที่เขาไม่อาจหาคำอธิบายได้จากอาโอมิเนะ รีบลำเลียงลูกตรงไปยังแป้นบาสฝั่งโทโอ กระโดดหมายดังก์ลูก

 

 

“ไม่มีวัน!!!”

 

 

 

ผัวะ!!!!!!

 

 

ชายเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินสั้นกระโดดขึ้นมาอย่างรวดเร็วฟาดตบลูกแรงจนกระแทกพื้นเป็นรอยไหม้กระเด้งกระดอน ทันทีที่เท้าเหยียบลงพื้นทั้งคู่ ฝ่ายเอซโทโอพุ่งเข้ามาหมายรวบเอาบอลไปครองไว้ แต่คุโรโกะมาทันคว้าบอลไว้ได้ก่อน สาวผมสีฟ้าจืดจางเหลือบมองหาจุดที่จะส่งลูกที่ปลอดภัยจากรัศมีการเข้ามาของอาโอมิเนะ คนที่ใกล้แป้นบาสสุดตอนนี้คือคางามิ ที่ต้องทำคือ..

 

“คิดจะทำหลอกพาสให้คางามิ แต่จริงๆ เธอส่งให้เบอร์ 5 สินะ เท็ตสึ!!”

“!!!!!!!!!!”

 

ร่างสูงผิวสีพุ่งเข้ามาประชิดเด็กสาวตัวเล็กแล้วตบแย่งบอลไป ก่อนที่จะส่งไปถึงมืออิซึกิ  จังหวะที่เร็วเกินทำให้คุโรโกะพลาดล้มลงไปนั่งก้นกระแทกพื้น ใบหน้าขาวล้อมเส้นผมสีฟ้าซีดเผือดได้แค่แหงนมองร่างสูงผู้เคยเป็นแสงสว่างสนิทสนมกลมเกลียวเป็นคู่หูที่รักบาสมากกว่าใครเพื่อน ยืนถือบอลหลุบตาเหยียดมองด้วยความคับแค้นอันน่าเศร้ามาที่เธอ..

 

“ลืมแล้วเหรอว่าฉันคือแสงของเธอ คือคนที่เข้าใจเรื่องบาสของเธอมากที่สุด มิสไดเร็กชั่นใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก!!”

 

 

ฝุ่บ!!!!!!!

 

 

ลูกบาสเก็ตบอลปาออกไปด้วยมือเพียงข้างเดียวลอยเข้าไปในห่วง ทีมโทโอทำแต้มไปได้อีกครั้งติดๆกัน อาโอมิเนะยังอยู่ในโหมดโซนวิ่งผ่านร่างเล็กผู้เป็นอดีตเงาไปอย่างไม่แยแส ไม่คิดจะสนใจว่าเด็กสาวนั่งเคว้งอยู่เช่นนั้นเป็นเช่นไร  ไม่แม้แต่ชายตาแลเสียด้วยซ้ำ ทิ้งไว้เพียงคำกระซิบผ่านแทงเข้าไปถึงหัวใจผู้ล้มสิโยราบพ่ายแพ้

 

“ลาก่อนเงาลวงตา”

 

 

อัศวินผู้ถือครองดาบทมิฬหันคมดาบเข้าไปเด็กหญิงผู้เป็นที่รักที่สุด..เสียบดาบนั้นทะลุเข้ากลางอก..ไม่มีอีกแล้วแสงสว่างคนนั้น

 

 

 

“ม..ไม่ใช่…ฉัน..ฉันไม่เคยคิดทำร้ายอาโอมิเนะคุง”  พยายามจะพร่ำบอกให้รู้..พยายามจะบอกให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าแท้จริงเธอคิดเห็นเช่นไร ท่ามกลางเสียงรองเท้าบาสเสียดสีไปมา ผู้คนบนสนามวิ่งพล่านผ่านตัวเธอทั้งโทโอ ทั้งเซย์ริน เพื่อลูกบาสเพียงหนึ่งที่เป็นตัวชี้วัดตัดสินผลของการแข่งขัน

 

“ฉันไม่เคย..คิดว่าอาโอมิเนะคุงเป็นแค่ทางผ่าน..”

 

ปึง!!!!ปึง!!!!!!!

 

“สกัดไว้!!!สกัดเบอร์ 7 ไว้!!!!!”  ฮิวงะตะโกนจนเสียงแหบแห้ง เหงื่อโทรมกายจนชุ่มเสื้อนักกีฬา ทุกคนในทีมพยายามทั้งที่ไม่มีหวัง..ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่อาจหยุดการอาละวาดของเสือดำพงไพรป่าเลือดตัวนี้ได้ ลูกบาสยังคงกระแทกลงห่วงแป้นฝั่งเซย์ริน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตลอดเวลาไม่มีหยุด

 

ปึง!!!!ปึง!!!!!!!ปึง!!!!ปึง!!!!!!!

 

 

“ไม่เคยเลย..ฉัน..อยากจะช่วยอาโอมิเนะคุง..เหมือนทุกคน..”  น้ำตาไหลรินออกจากเนตรสีฟ้าร่วงหล่นหยดแล้วหยดเล่ากระทบพื้นสนาม มือกำแน่นชายกางเกงนักกีฬาจนยับยู่ ก้มหน้าร้องไห้เสียใจ   น่าเศร้าที่อดีตคู่หูหาได้ยินความปรารถนาแท้จริงของเงาลวงตาแม้แต่นิด

 

 

มีเพียงความเจ็บช้ำจนแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นบดบังดวงตาสีไพลินวิปลาสคู่นั้น

 

 

.

.

 

“อ้าว? ไม่ดูต่อแล้วเหรอคิเสะ” คาซามัตสึ ยูกิโอะลุกจากเก้าอี้มองนางแบบสาวผมทองดัดลอนที่จู่ๆลุกขึ้นเดินออกจากแสตนไปเฉย ขาเพรียวยาวสวยชะงักนิ่งเงียบแล้วเหลียวใบหน้างดงามมามองกัปตันทีมไคโจที่เธอสังกัดอยู่

“ผลแพ้ชนะออกมาแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องลุ้นต่อหรอกค่ะ รุ่นพี่”  คิเสะยิ้มบางๆ เนตรสีอำพันฉายแววเวทนาตรงไปยังทีมนักกีฬาในชุดสีขาวดำแถบแดง..ทีมที่กำลังถูกเหล่าเสื้อสีดำฉีกขย้ำไม่มีชิ้นดี

 

“อาโอมิเนจจิชนะแล้ว..แสงสว่างของคางามิจจิริบหรี่เกินไปจริงๆ ”

 

 

.

.

 

“บ้าเอ๊ย!!!!บ้าจริง..ขาเรา..”  ขากำยำอ่อนพับล้มนอนลงกับพื้น คางามิพยายามจะหยัดตัวลุกก็ไม่อาจทำได้ เนตรสีเพลิงได้แต่มองร่างสูงผิวสีแทนกระโดดทำแต้ม จากทุกทิศทุกทาง ล้มเพื่อนร่วมทีมไปทีละคน..รุ่นพี่มิโตเบะล้มไปแล้ว..อิซึกิล้มไปแล้ว ฮิวงะก็ไม่อาจทนไหวทรุดหวบไปด้วยอีกคน

 

“บ้าจริง!!!บ้าที่สุด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

 

ปี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

 

“โทโอเป็นฝ่ายชนะ!!!!!”

 

 

 

 

.

.

.

 

น้ำตาของเด็กสาวผมสีฟ้าผู้จำแลงกายเป็นชายหนุ่มฉายผ่านทีวีจอแบนติดตั้งบนผนังมุมบนชิดเพดาน…น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้อันน่าเศร้าหลั่งริน โอบกอดกันและกันกับเพื่อนร่วมทีมโรงเรียนโนเนมไร้ชื่อเสียงที่ถูกทำลายโดยอานุภาพคมดาบอัศวินแห่งแสงที่ถูกย้อมจนกลายเป็นสีดำทมิฬน่าสะพรึง  ภาพเหล่านั้นสะท้อนอยู่ในดวงเนตรคู่คมต่างสี

“เพื่อนของเซย์จังเก่งจริงๆนะ ไม่แปลกที่จะเอาชนะทีมโนเนมขาดลอยแบบนี้?” มิบุจิ เรโอะ ชื่นชมเอซแห่งโทโออดีตรุ่นปาฏิหาร์ยร่วมทีมกับกัปตันคนปัจจุบัน  คนผมแดงยังคงยืนนิ่งมองดูทีวีนาน ทำเอาเขาเลิกคิ้วสูงทำหน้างุนงง

“เซย์จัง?”

“ไม่มีอะไรซ้อมต่อเถอะ” อาคาชิ เซย์จูโร่ ปิดล็อกเกอร์หลังจากผลัดเปลี่ยนเสื้อมาอยู่ในยูนิฟอร์มสำหรับฝึกซ้อมเป็นเสื้อยืดสีดำกับกางเกงสามส่วนสีเทามือคว้าเอาเสื้อเบอร์ซ้อมสีเหลืองมาสวมใส่เดินออกไปพร้อมกับเหล่าตัวจริงแห่ง ‘โรงเรียนราคุซัน’ ก้าวเท้าเข้าสู่สนามบาสขนาดกว้างใหญ่สมกับเป็นโรงเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับ ม.ปลาย

 

 

 

ศึกอัศวินปะทะอัศวิน…ผลตัดสินอันน่าปวดร้าว

อัศวินแห่งจักรพรรดิผู้ถือครองดาบทมิฬเป็นฝ่ายกำชัย

 

 

 

TBC

++++++++++++++++++++++++++++

 

และแล้วผลของการแข่งก็จบไป แมตท์โทโอที่เราผลัดวันประกันพรุ่งมานาน

สารภาพแมตท์โทโอคือเขียนยากมาก เพราะมิเนะมันเทพมากนี่แหละ

อาคาชิออกบทเต็มๆตอน 27 ค่ะ ชัวร์แน่นอนแระ

 

ฟิคนี้เรามีการนำเสนอ 3 ทางซึ่งอยู่ในทามไลน์เดียวกันคือ

-ฟิคหลักจะเป็นมุมน้อง

-secret ฟิค knl จะเป็นการแฉเรื่องต่างๆลับๆของทุกคนในฟิคหลัก

-ทวิตเตอร์ของอาคาชิถ้าใครตาม secret จะรู้ว่าท่านแอบเล่นทวิตไว้บ่น(เราจะโรลเองค่ะ)นำเสนอชีวิตวันหนึ่งๆของอาคาชิพระเอกบทน้อยค่ะ

 

2 มุมมองหลังเราจะลงในทวิตเตอร์เราค่ะ  https://twitter.com/blood_hana

 

11051740_278244158966088_3407028379425439497_n

 

 

ลงแฟนอาร์ตจากคนอ่านค่ะ

 

@kunyadairin

10450751_278635185593652_3202224854223747093_n

 

Chayanuch Pooncharoen

1901813_278923895564781_1538214027600962982_n

 

Supapich Klaocheed

 

11010571_1569421306675626_8877051402279081246_n

11044589_1569422216675535_7955370878024043188_n

 

ไปก่อนนะคะ บายจ้า

 

8 thoughts on “[Fic Kuroko no Basket][Akashi x Kuroko]Kuroko no love//Part25

  1. อ่า……แบบว่าตอนรอบทนี้ของบลัดซังเรากะแอบไปดูแมทที่แข่งกะโทโอ
    เหมือนกันอ่านะ แบบว่าอาโฮ่มันเทพเกิน น้องจะไหวได้ไง กลับมาในฟิคดี
    กว่า สงสารงิ รักมากกะแค้นมาก แมทนี้ร้าวร้านสุดใจ ใจจริงน้องกะอยากแข่ง
    ท่านจริงๆนั้นแหละมั้ง แต่ก็นะแพ้อาโฮ่ ฮืฮๆๆ (ก็เป็นไปตามบทนั้นแหละ) ที่จริง
    แล้วน้องคงไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งอาโฮ่หรอกแต่ใจน้องเขามีท่านตั้งแต่แรกแล้วนิ
    จะหาว่าน้องเย็นชาได้ไง เทียบความเย็นชาของนายน้องชิดซ้าย (แก้ต่างให้น้อง
    อ่านะ ฮ่า) ว่าแต่ท่านแอบดูการแข่งของคู่ด้วย ถึงจะโผล่มานิสนึงกะยังดี รอว่า
    ท่านจะโผล่เต็มๆๆอยุ่นะค่ะบลัดซัง

    Ps 1.ว่าแต่ที่น้องเล่นโชงิตามท่าน ที่จริงน้องจากจะเพื่อทำการศึกษาท่านแล้ว
    ผลที่ได้ตามมากะคือสิ่งนี้ด้วยนะ ความสามารถด้านนี้ของน้องเริ่มพัฒนาบ้างแล้ว
    กะน่าลุ้นกันต่อไป

    Ps 2.ทวิตท่านนั้นก็ตามอ่านเป็นระยะๆนะ แบบว่ามุมมองท่านกะพอเข้าใจแหละว่า
    ทำไมบลัดซังถึงใช้คำว่า secret แบบว่ามันลับจริงๆ หึหึ

    • อาโฮ่มันเมพเกินไปจริงๆ เกินจนแบบต้องไปเข้าดันปั่นเวลก่อนแล้วค่อยกลับมาไฝว์ ในฟิคนี้ถือเป็นอีกแมตท์ที่ร้าวราน ตอนหน้าก็ร้าวรานอีกล่ะมั้ง น้องครกก็อยากแข่งกับอคชจริง แต่น้องก็อยากช่วยมิเนะเหมือนช่วยทุกคน คนดำคิดถูกครึ่งนึงผิดครึ่งนึง ถึงโฮ่จะโง่แต่โฮ่ก็ไม่บื้อเรื่องความรักทีเดียวนะ ส่วนน้องก็ไม่ผิดนะ ก็น้องไม่ได้ชอบโฮ่ โดนโฮ่หลอก ณ จุดๆนั้นเป็นใครก็โกรธ พอดีมันไปโดนตรงที่โฮ่เคว้งเรื่องบาสอยุ่ก่อนหน้านั้นแล้ว เลยยิ่งแย่กว่าเดิม

      ท่านก็โผล่มา เห็นนิ่งๆท่านก็ดูการแข่งอยู่ และ..ท่านในฟิคหลักก็ดูลึกลับจนอ่านยาก ไปดูที่secretกะที่โรลนี้คือ..ตัวตนลับท่านอีกมุมเลย 55

  2. นี่มันหยามกันเห็นๆ ไอ้ดำกิ ทำนอนกระดิกส้นตรีนงั้นเรอะ
    เอ้อ การเขียนบทแข่งมันไม่เหมือนในเมะซะหมด เขียนบทริโกะกับโมโมะแผ่รังสีได้ดาร์กโดนใจ 5555 ตื่นเต้นตอนที่คางามิเอะใจตรง เดี๋ยวนะเจ้าชายอะไร แสดงว่าอีกไม่านคางามิต้องรู้เรื่องครกแน่ๆ น่าจะเล่านะครก คู่หูจะรับฟังแล้วจะรู้สึกดีขึ้นนะ
    แต่แมตนี้กระแทกใจมาก ร้าวรานใจสุดๆ อารมณ์โกรธแค้นหึงหวงของผู้ชายน่ากลัวจริงๆ ตอน ปึง!! ปึง!! ปึง!!! เสียงบาสลงห่วงคนอ่านนี่ยังสะท้านเลยนะ จะโกรธไดกิแต่ก้สงสารเขาด้วย เข้าใจน่ะ อารมณ์ว่าพอรู้ว่าฉันไม่ใช่เจ้าชายก็ทิ้งฉันเลยนะ แบบนี้ไม่รักกันจริงนี่ / แต่ก็เข้าใจน้องเหมือนกัน เพราะตอนนั้นยังเด็ก+สนิทกับโฮ่มากกว่าใคร+อายที่ถูกสารภารัก คงแยกไม่ออกระหว่างรักกับรู้สึกดี แต่ขณะเดียวกันก็รักอาคาชิแต่เจ้าตัวบอกตัวเองว่าอย่าหวั่นไหว ร้องไห้จริงๆด้วย ไม่เป็นไรคราวหน้าเธอชนะแน่ครก // พี่บรรยายเหมือนหนังต่อสู้โบราณเลย เจ้าชาย-นางจิ้งจอก-อัศวิน-เงาลวงตา-เด็กหญิง-เสือดำ-พิราบ จริงๆ เอาไปแต่งหนังได้นะตามเนื้อ ไม่ได้ว่าเวอร์นะ แต่ชอบมันดูอลังดี
    ตอนหน้าฟ้าปะทะเหลือง จิ้นวายคู่นี้ฟินที่สุดเลยอยากให้สองคนนี้รักกันในนี้ด้วย เคยดูคลิปแฟนเมด AoKiseอยากให้เธอได้ยินหัวใจ ปะคะ มันซึ้งมาก ในเมะพี่เชื่อมั้ยว่าหนูเกือบร้องไห้ตอนคิเสะแพ้แล้วลุกไม่ขึ้น ตอนหน้าคิเสะอาจเสียน้ำตาแน่ๆ… (ชอบคิเสะมากที่สุดในเมะแล้ว น่ารัก)

    หึ โผล่หัวมานิดเดียวนะไอ้พระเอก ดีแค่ไหนแล้วที่น้องไม่ชอบคงมก่อน อีก2ตอนฮีก็จะโผล่แล้ว เย้ อยากให้ถึงภาค2เร็วๆ เพราะเนื้อเรื่องมันเข้มข้นสะใจขึ้นแน่นอน ถ้าฮิมุโระเป็นผู้หญิงคงจะคู่กับไทกะ ตอนแข่งกับราคซัน พวกเรโอะรู้แน่เลยว่าน้องเป็นหญิง(เพราะเห็นในทวิต+เห็นตอนที่อคชเมาเพ้อ)

    • เจตนาหยามมากกก ชิลๆเห็นๆ เราไม่เอาเหมือนอนิเมทีเดียวนะสำหรับการแข่ง คงม ตอนนี้เหมือนตัวเอกที่ไม่รู้อะไรและค่อยๆสืบปมไป(แบบอึนๆ)

      แมตนี้มีมากกว่าแข่งบาสอารมณ์โฮ่คือตามที่เม้นมาทั้งหมดเลยค่ะ เสียงบาสกระแทกตอกย้ำว่า แพ้แน่ๆ คำบรรยายออกแนวRPG อยู่ เราชอบเขียนคำเปรียบสัญลักษณ์ เราคิดไว้นานแล้ว อคช เป็นเจ้าชาย น้องครกคือเด็กหญิงชาวบ้านๆ คนอื่นก็ต้องมียศไรบ้าง ฟ้าเหลืองมาตอนหน้าค่ะ ช่วงนี้ยิงดราม่าแล้วล่ะ สลับๆฮาบ้างไรบ้าง

      ส่วนท่านรออีก2ตอนก็จะมาแล้วค่ะ ฮิมุโระ ผช จ้า
      ราคุซันไม่รู้ว่าน้องคือใครด้วยซ้ำนะ แค่รู้ว่าคนชื่อ เท็ตสึยะ คือคนที่ อคช เพ้อหา และก็เดาไปว่า ช หรือ ญ กันแน่น่อ?

  3. ตอนที่อคชหายไปหลายตอนนี้คือคางามิเป็นพระเอกชัดๆ ถ้าพี่ไม่บอกว่าเรื่องนี้แดงดำเกดคิดว่าคางามิเป็นพระเอกแล้วนะ (อัศวินฟ้าแทงดาบกลางอกเด็กหญิง/ถ้าเป็นหนังจริงนางเอกตาย 55) เป็นกำลังใจปั่นฟิคนะ อีกแมตเดียวแล้วสู้ๆ อีักเดียวก็จะเป็นตอนชิลๆ และตอนนายน้อยออกโรง!! (ตื่นเต้นแต่หมั่นไส้มากกว่า) คุโรโกะถ้าเห็นอคชมาเมื่อไหร่ ร้องเพลงมาทำไมให้อายบ้านนาเลยนะ 55

    • ถ้าเทียบตามสตอรี่ ภาค2บท คงม คือพระเอกจริงๆนะ แล้วพระเอกภาค1เข้าสายมืดราวๆนั้น อัศวินแทงดาบ เราเปรียบให้เห็นว่า มิเนะดาร์กจนกล้าทำร้ายคนที่ตัวเองรักได้ลงคอแล้ว อีกไม่กี่ตอนเราจะได้ชิลๆบ้างล่ะ แข่งบาสนี่เขียนยากจริงจัง เหนื่อยอ่ะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s