[Fic Reborn](all69,10069) Lost you //ปฐมบท

 

[Fic Reborn] Lost you

Paring  :  All69

Rate    : Nc-21

Story   : blood_hana

เรื่องนี้เขียนนานแล้วตั้งแต่บลัดอยู่ ม.5 สมัยนั้นหื่นมาก ถถถถถถถถ

ภาคต่อของฟิค The Game (10069)

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ปฐมบท

 

 

ปังๆๆ!!!!!

 

เสียงปืนกราดยิงสนั่นดังลั่นไปทั่ว การปะทะกันระหว่างกลุ่มชายชุดสูทสีดำกับชายในเครื่องแบบสีขาว

2 อิทธิพลแก๊งมาเฟียอันยิ่งใหญ่ ที่บัดนี้ เหลือเพียงแค่แก๊งเดียวที่เป็นผู้ชนะและกำลังไล่กวาดขยะที่ได้ชื่อว่า

ผู้แพ้ให้ราบคาบ

 

ปังๆๆๆ!!!!

 

จำนวนกระสุนพุ่งเข้าใส่คนในเครื่องแบบขาวจนล้มตายน่าอนาถ “บ้าจริง ไม่ไหวแล้ว กั้นไว้ไม่อยู่แล้ว”

ชายหนุ่มในกลุ่มนั้นพูดโพล่งออกมา พร้อมส่งสัญญาถอย แต่ทว่า……

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก” ลมหายใจเฮือกสุดท้ายดับสิ้นลงพร้อมกับเม่นหนามคมแหลมขยายพุ่งเข้าแทงกระหน่ำคนที่จะหนี ร่างสูงผมรัตติกาลในสูทสีเดียวกันกับผม ดวงตาคมเรียวกวาดมองซากศพจากฝีมือเขา

ก่อนจะสบถดูถูกออกมาเช่นทุกครั้ง “เจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำ…”

 

“คุณเคียวครับ” เสียงของลูกน้องใต้สังกัดดังขึ้น นัยน์ตาคมเลื่อนมามองชายร่างสูงกว่าเขาเพียงเล็กน้อย

“ว่าไง คุซาคาบะ” คุซาคาบะรีบวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นนายก่อนจะกล่าวข่าวสารที่ได้มา

“เราพบเส้นทางที่กล้วยไม้ขาวหลบหนีแล้วครับ”

ฮิบาริเหยียดยิ้มเย็นออกมา แววตาของสัตว์ร้ายอยากขย้ำเหยื่ออันโอชาปรากฏขึ้นในตาสีนิล

“งานนี้ คงจะไม่น่าเบื่อเหมือนเจ้าพวกนี้แล้วสินะ”

 

 

 

“ท่านเบียคุรันครับ ท่านรีบรุดหน้าไปก่อนเถอะ ผมจะต้านพวกวองโกเล่ไว้เอง” โชอิจิพูดขึ้นหลังต้นไม้ใหญ่ในป่าใต้อาณาเขตแก๊งมาเฟียที่ตนสังกัด ที่ๆปลอดภัยที่สุด กลับถูกพวกวองโกเล่บุกถล่มราบเป็นหน้ากอง

 

“ขอโทษนะ โชจัง” เสียงแหบพร่าดังจากปากของชายผมขาว ดวงตาสีน้ำแข็งที่มักสนุกสนานกลับอ่อนล้าลงจากพิษแผลสาหัสที่ได้จากการต่อสู้กับหัวหน้าแก๊งมาเฟียฝ่ายตรงข้าม

ซาวาดะ สึนะโยชิ ในอดีต10 ปีก่อนนั้น……….

 

เสียงสับเท้าวิ่งมาแต่ไกล ทำให้หนุ่มแว่นกระชับปืนในกระบอก และหันไปพยักหน้าให้ชายที่เคยมีอำนาจในอดีต..

เรือนผมสีน้ำตาลพุ่งทะยานออกไปจากต้นไม้ ในขณะเดียวกันกับที่เบียคุรันลุกวิ่งหนีไปในป่าลึก

 

เรือนผมขาววิ่งมาอย่างไร้ทิศไร้ทาง กัดฟันทนต่อความเจ็บปวดจากแผลเพื่อให้ตนมีชีวิตรอดให้ได้

แม้ว่าจะมีเสียงปืนดังกราดเสียงการต่อสู้มาเป็นระยะ และเสียงกรีดร้องของคนตาย ไม่ว่าจะฝ่ายเขา หรือฝ่ายศัตรู

 

เขาต้องมีชีวิตต่อไป แม้ว่าจะถูกจับเป็น หรือจะถูกทรมาน หรือจะถูกฆ่าให้ตายไป ก็จะลุกขึ้นมายืนแม้จะเจ็บปวด

 

 

เพื่อคนนั้น…ที่เขาสาบานไว้กับตัวเอง

 

ว่าจะไม่มีวันปล่อยไปอีกเป็นครั้งที่ 2

 

และคราวนี้ เขาจะ……………….

 

 

 

ปังๆๆๆๆ!!!!!!

 

กระสุน 3 นั้นพุ่งเฉียดร่างสูงจนเสื้อขาดเป็นรอยทาง เสื้อสีขาวที่ชโลมเลือดอยู่แล้ว กลับมีแผลขึ้นมามากกว่าเก่า

 

เบียคุรันเซเกือบจะล้ม แต่ได้ใช้มือยันต้นไม้ไว้ ดวงตาสีฟ้าใสเหลือบมองต้นทางกระสุน ซึ่งเป็นเพียงมาเฟียลูกน้องระดับล่างเท่านั้น ใบหน้าคมเหยียดยิ้มในความสมเพชของตนเอง ที่ระดับเขาแค่หลบกระสุนพวกกระจอกยังทำไม่ได้

 

แต่ไม่ว่ายังไง……

 

มาเลริงแห่งนภาบนนิ้วกลางของมือขวาเปล่งประกาย พร้อมอานุภาพร้ายแรงที่กำลังจะตามมา…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฮิบาริกับคนสนิทตามเส้นทางที่อีกฝ่ายบอกมาจนเรื่อย จนกระทั้งพบศพของลูกน้องมาเฟียของเขาที่ตายในสภาพของคนมีฝีมือร้ายกาจ “เบียคุรันสินะ” สภาพศพนั้นทำให้ฮิบารินึกสนุกและอยากต่อสู้กับคนๆนี้มากขึ้น ใบหน้าคมจ้องมองศพนั้นด้วยสายตาวาวโรจน์ ก่อนจะวิ่งตามรอยเลือดเป็นทางข้างหน้าไป

 

-ขนาดเจ็บหนักขนาดนั้น แต่กลับมีฝีมือในระดับร้ายกาจจนน่ากลัว-

“ฉันอยากจะขย้ำแกจริงๆ บอสแห่งมิลฟิโอเล่”

 

 

 

 

หนุ่มผมขาวเริ่มเกิดอาการมึนหัวจึงหยุดพิงต้นไม้พัก พลางหายใจหอบหนัก

-เสียเลือดขนาดนี้เชียวรึ- ชายร่างสูงคิด ดวงตาอ่อนแรงเริ่มจะท้อแท้ หากแต่พอนึกถึงใบหน้าของคนๆนั้น เรี่ยวแรงที่กำลังจะเลือนหายได้กลับมาอีกครั้ง

 

“!!!!!!!!!!” เบียคุรันสะดุ้งเมื่อรับรู้ถึงรังสีอำมหิตของคนมีฝีมือมาใกล้ตัวเรื่อยๆ

ร่างสูงสบถออกมาก่อนจะหอบร่างตัวเองวิ่งไปข้างหน้า เขาตระหนักดีว่าตัวเองในตอนนี้แรงที่ใช้เชือดคนยังแทบจะไม่มี พลังที่ใช้ฆ่าพวกลูกน้องวองโกเล่นั้นเป็นพลังเฮือกสุดท้ายที่เขาจะใช้ได้

 

 

ตอนนี้เขา……..

 

เหมือนลูกหมาจนตรอก………

 

 

ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างอย่างตกใจ ทันทีที่พบว่าพ้นเขตป่านั้นเป็นหน้าผาสูงเบื้องล่างเป็นทะเล กระแสไหลเชียว

“เลิกหนีซะที เจ้าสัตว์กินพืช” เสียงเยียบเย็นดังขึ้น พร้อมกับร่างของผู้พิทักษ์เมฆาที่แข็งแกร่งที่สุดในวองโกเล่ปรากฏต่อสายตาเบียคุรัน ใบหน้าคมแสร้งตีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว พร้อมกับยิ้มขึ้น

 

“คุณคงจะเป็น….ฮิบาริ เคียวยะสินะ แย่จังที่เจอกันครั้งแรกในสภาพแบบนี้” ฮิบาริยิ้มมุมปาก ทอนฟาในมือกระชับแน่นเตรียมต่อสู้ “จะสภาพไหนๆ ผลสุดท้ายฉันกับแกก็ต้องสู้กันอยู่ดี”

เสียงหัวเราะในลำคอดังจากชายผมขาว ดวงตาสีฟ้านั้นแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ลึกลับ สร้างความหงุดหงิดให้ฮิบาริเป็นอย่างมาก

 

เหมือนเจ้าหมอนั้น…………

 

 

“นั้นซิครับ ” ร่างสูงยิ้มให้หนุ่มผมดำตรงหน้า ฮิบาริเบิกตากว้างตกใจ ก่อนจะพุ่งไปหากล้วยไม้ขาวนั้น

 

ร่างของเบียคุรันค่อยลงดิ่งลงจากหน้าผาสูง ใบหน้าคมฉีกยิ้มกว้างให้ชายร่างสูงที่บัดนี้มายืนแทนที่จุดที่เขาเคยยืน

“ลาก่อน ฮิบาริคุง”

 

 

 

 

ลาก่อนสายหมอกของฉัน……

 

“มุคุโร่คุง..”

 

 

 

TBC

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s