[Fic Reborn](all69,10069) Lost you //Part10

[Fic Reborn] Lost you

Paring  :  All69

Rate    : Nc-21

Story   : blood_hana

เรื่องนี้เขียนนานแล้วตั้งแต่บลัดอยู่ ม.5 สมัยนั้นหื่นมาก ถถถถถถถถ

ภาคต่อของฟิค The Game (10069)

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

Part 10

 

 

 

มุคุโร่มองผู้มาใหม่ค้าง ร่างกายของเขาแข็งราวกับหินไม่อาจขยับเคลื่อนได้

ชายร่างสูงผมสีขาวบริสุทธิ์ นัยน์ตาสีน้ำแข็งคูคมเข้ากับใบหน้าคมคาย รอยสักใต้ตาเด่นเป็นเอกลักษณ์ที่เขามิอาจลืมเลือนได้ไปชั่วชีวิต…

 

 

 

แม้ว่าจะพยายามแล้วก็ตาม…

 

 

 

“คุณ….เบียคุรัน” ใบหน้าคมหันมาสบตาร่างบางก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นด้วยสีหน้างงงวย “เออ.เมื่อกี้..เรียกผมหรอ?”

มุคุโร่หน้าถอดสี เมื่ออีกฝ่ายมองหน้าเขาเหมือนกับคนไม่รู้จักกัน –ทำไม??-

 

 

“กลับมาได้เวลาพอดีเลยนะ..” หลวงพ่อเทรสพูดแทรกขึ้น ชายผมขาวฉีกยิ้มตอบกลับโดยหาได้ใส่ใจร่างเพรียวที่ยืนอยู่แข็งเบื้องหน้า “พูดแบบนี้แสดงว่าหลวงพ่อมีอะไรจะใช้ผมแน่ๆเลย”

 

ชายชราพยักหน้า ใบหน้าใหญ่หันไปมองคนด้านข้าง แล้วเอ่ยเรียกชื่อ “ลูกมุคุโร่..”

ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจากอีกฝ่าย มือหนาป้อมจึงเข้าไปสะกิดตัวร่างบางเบาๆ

 

 

“ลูกมุคุโร่…”

มุคุโร่สะดุ้งโหยง ดวงหน้าสวยราวอิสตรีหันกลับมาเสแสร้งยิ้มตอบอีกฝ่าย “ครับ..”

 

“ไม่สบายรึเปล่า ”หลวงพ่อมุ่นคิ้วมอง สีหน้าเต็มไปความเป็นห่วงเป็นใย “เปล่าครับ..ผมสบายดี”

มุคุโร่ตอบกลับอย่างไม่เต็มเสียง ตาสองสีแอบชำเลืองมองร่างสูงที่หาได้ใส่ใจตัวเองอย่างสับสนและปวดร้าวอยู่ในลึกๆของจิตใจ   -อะไรกัน…ทำไม..ยังมีชีวิตอยู่-

 

 

“เออ…นี้โรคุโด มุคุโร่นะ ส่วนนี้ชื่อ ลีโอ ” มือหนาผายไปยังหนุ่มร่างสูงโปร่งกับร่างบางสลับกัน

คนทั้งคู่สบตามองกันและกันอยู่นาน จนหลวงพ่อรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินชอบกล

 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ…คุณโรคุโด..” เรือนผมขาวเปิดการสนทนา มือหนายื่นเข้าหาอีกฝ่าย ตาสองสีมองมือหนานั้นด้วยแววตาสั่นระริก ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือใต้ถุงมือหนังสีดำเข้าจับมือหนาด้วยความรู้สึกสับสนงุนงง

 

“ยินดี..ที่ได้รู้จักครับ” เรือนผมขาวเบิกตากว้างหน่อยๆ “อ้าว..ผู้ชายหรอครับ..” คำพูดนี้ทำเอามุคุโร่หน้าชาทันที

ดวงหน้าหวานสบตามองค้อนอีกฝ่าย “ผู้ชายซิครับ!!เห็นว่าผมเป็นอะไรล่ะ”

 

 

ชายหนุ่มหน้าตาละม้ายคล้ายเบียคุรันฉีกยิ้มแหยๆตอบ มือหนาอีกข้างยกขึ้นมาเกาหัวอย่างเก้อเขิน

“ขอโทษครับ..ผมนึกว่าสาวสวยที่ไหนซะอีก..ฮะๆ” มุคุโร่มองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ

“เออ…ลีโอคุงไหนๆก็มาแล้ว วานไปยกลังอาหารแห้งในโกดังเก็บหลังโบสถ์ขึ้นรถบรรทุกหน่อย เดี๋ยวหลวงพ่อจะเอาไปแจกเด็กกำพร้า” เรือนผมขาวพยักหน้า แล้วเดินออกไปทำตามคำสั่ง

 

เรือนผมสีไพลินยาวสลวยรวบไว้อย่างลวกๆมองตามหลังอีกฝ่ายไป

–เบียคุรัน..รึเปล่านะ..แต่ว่า..เขาตายไปแล้วนี้นา-   มุคุโร่คิดวิเคราะห์ไปมาอย่างสับสน แต่รอยสักใต้ตาแบบนั้นจะมีซักกี่คนมีกันเชียว “ลูกมุคุโร่..” เสียงเรียกของหลวงพ่อดึงสติร่างบางกลับมา “ครับหลวงพ่อ…”

 

“แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร ยังไงคืนนี้จะพักที่นี้ก็ได้นะ” หลวงพ่อเทรสเสนอความคิดด้วยความเป็นห่วง

ชายร่างเพรียวส่ายหน้าเป็นคำตอบ “ไม่ดีกว่าครับ…ผมยังมีเรื่องต้องกลับไปทำอีกเยอะ”

 

 

 

 

 

โครม!!!!!!!!!

 

 

เสียงอึกทึกกึกก้องจากด้านหลัง   ชายชรากับร่างบางจึงรีบวิ่งออกไปยังจุดเกิดเหตุโดยพร้อมกัน

 

“โอยยยยย” เสียงครางของเรือนผมขาวดังจากใต้กองลังอาหารแห้ง ใบหน้าคมคายชักสีหน้าเหย่เกออกมา

“ลีโอคุง…เมื่อไหร่จะเลิกซุ่มซามซะที..หึ” ร่างท้วมเอ็ดใส่   ร่างสูงยิ้มแห้งๆ ก่อนจะพยายามดันตัวลุกขึ้นจากกองลังอาหาร ขายาวก็ดันเกี่ยวเข้ากับกล่องจนสะดุดล้มไปนอนหน้ากระแทกพื้นอีก “หวา!!!?”

 

 

 

โครม!!!!!!!

 

 

มุคุโร่หลับตาปี๋พร้อมหลวงพ่อ และค่อยๆลืมมองอย่างช้า ๆ พบชายพบสีงาช้างนอนสลบตาหมุนติ้วๆสภาพสุดจะระอาใจ ร่างบางทอดมองคนเบื้องล่าง พลางหัวเราะแห้งๆออกมา

 

 

ผมคงคิดมากไปเองละมั้ง…

 

 

 

“เฮ้อ….จริงๆเลย.. ลูกมุคุโร่ ช่วยหลวงพ่อพยุงลีโอคุงหน่อยนะ” เจ้าของตาต่างสีพยักหน้าตอบรับคำร้องขอ

มุคุโร่เดินตรงไปดึงแขนข้างซ้ายของคนสลบขึ้นมาพาดบ่า จังหวะเดียวกับหลวงพ่อชราที่แบกอยู่ด้านขวา

และก้าวเดินพาหนุ่มร่างสูงจอมซุ่มซามกลับเข้าโบสถ์

 

 

TBC

 

 

Part 11

 

 

 

โคลมนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้ในสวนของตึกสายหมอกอย่างสบายใจ เพราะช่วงหลังจากรบชนะมิลฟิโอเล่ ก็ไม่มีมาเฟียหน้าไหนขึ้นมาเหิมเกริมยุ่งยามกับวองโกเล่   ด้วยเหตุนี้เหล่าผู้คนในวองโกเล่จึงเปรียบเสมือนคนว่างงานนั่งๆนอนๆกินเงินเดือนไปวันๆ แล้วยิ่งอยู่แผนกด้านการรบแล้ว ก็ยิ่งสบายไปใหญ่…

 

 

สาวน้อยดวงตาไวโอเลตข้างเดียวเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

 

 

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางเดินเข้าออกตึก ดวงหน้าหวานน่ารักละจากหนังสือในมือไปมอง

“ท่านมุคุโร่…จะออกไปไหนหรอค่ะ” ร่างสูงโปร่งเจ้าของตำแหน่งผู้พิทักษ์สายหมอกสะดุ้งโหยง ก่อนจะหันกลับมาตอบด้วยสีหน้ายิ้มลึกลับ ทว่าหญิงสาวกลับสังเกตได้ถึงแก้มของชายหนุ่มกลับแดงเรื่อออกมาจนเห็นได้ชัด

 

“ออกไปเดินเล่นในเมืองนะครับ…เดี๋ยวผมจะกลับมาตอนเย็นๆ” เจ้าของดวงตาด่างสีตอบอีกฝ่าย โคลมมองชายหนุ่มอยู่นาน ตาข้างเดียวของเธอไวเท่าทันสังเกตเห็นว่าเรือนผมสีน้ำเงินซ่อนกล่องอะไรบางอย่างไว้ด้านหลัง

แต่สาวผมสีม่วงทรงเดียวกับหนุ่มตรงหน้าก็เลิกความสนใจ พร้อมยิ้มไร้เดียงสา “งั้นก็..ขอให้สนุกนะค่ะ”

 

มุคุโร่ยิ้มตอบและเดินจากไป   สายหมอกสาวกลับมาสนใจกับหนังสือตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆ

“ท่านมุคุโร่…ดูมีความสุขจังเลยนะ” เสียงกระโชกของเคนดังขึ้น ร่างสูงของชายผมทองโผล่หัวออกจากพุ่มไม้พร้อมๆกับจิคุซะ “เคน..จิคุซะ..ทำอะไรนะ อย่างกับสายลับเลย..” โคลมถาม

 

หน้าบากของเคนถลึงตามองสาวผมสีไวโอเลตและแยกเขี้ยวใส่ “หุบปากไปเลยยัยอัปลักษณ์!!ใครใช้ให้คุยด้วย!”

โคลมหลับตาปี๋กับเสียงดุด่าของชายขี้โวยวาย จิคุซะมองเพื่อนสนิทของตนอย่างระอาใจ ดวงตาสีดำไร้ความรู้สึกเบนไปมองจุดที่มุคุโร่หยุดเดินคุยกับโคลม “โคลม…บอกพวกเราได้ไหมว่าท่านมุคุโร่คิดอะไรอยู่”

 

 

จิคุซะพูดเป็นการเป็นการเป็นงาน เคนจึงหยุดส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายลง

“ไม่รู้ซิ..แต่…” นิ้วเรียวดันแว่นขึ้นรอฟังด้วยท่าทางสงบนิ่ง ขณะเดียวกันอินุเคนจ้องเขม็งสาวตาเดียวรอคอยคำตอบอย่างตื่นเต้น ถ้ามีหางที่ก้น มันคงกระดิกโชว์ระริกระรี่ออกมาแล้ว

 

“ท่าทางของท่านมุคุโร่ เหมือนกับว่ากำลังมีความรักอย่างงั้นแหละ” ลางสังหรณ์ของหญิงสาวที่เขาว่าแม่นนักแม่นหนาเรื่องความรักนี้ ไม่รู้ว่าคราวนี้จะใช่จริงรึเปล่าน้า…..

 

 

 

.

.

.

 

 

 

ประตูไม้เก่าๆของโบสถ์เปิดกว้างขึ้นอีกครั้งพร้อมการมาเยือนของชายผมสีน้ำเงินรวบไว้อย่างลวกๆ

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าเมื่อตาสองสีของเขาเห็นคนที่ตังใจมาหา..

 

“อ้าว…คุณโรคุโด..มาหาหลวงพ่อหรอ” ชายผมขาวปีนบันไดลิงเช็ดกระจกหน้าต่างร้องทัก

“ไม่รู้ซิ…ประมาณนั้นมั้งครับ..” มุคุโร่ตอบเล่นลิ้นใส่อย่างสนิทสนม ใบหน้าคมคายเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเบ้ปากไม่พอใจออกมา “หวา…ผมนึกว่ามาหาผมซะอีก..” คำตอบราวกับเด็กงอน เรียกรอยยิ้มขำขันจากคนหน้าสวย

 

 

“หลวงพ่อไม่อยู่หรอกครับ…ออกไปทำธุระข้างนอก..” ชายหนุ่มนามว่าลีโอตอบกลับ มือหนาปากเหงื่อที่หน้าผากหลังเสร็จงาน ขายาวค่อยก้าวลงบันไดลิง

 

 

 

แต่แล้วก็….

 

 

พรวด!!!!!!

 

 

“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

 

โครม!!!!!!!!!

 

 

 

ทั้งบันไดลิงและตัวคนไต่ร่วงตกพื้นเสียงดัง จนฝุ่นใต้พื้นไม้โบสถ์ลอยคลุ้งไปทั่ว มือเรียวสะบัดควันให้ออกห่างจากระยะจมูกสูดดม และค่อยๆเดินไปหาคนเจ็บช้าๆ

 

“โอเคอยู่รึเปล่าครับ…” มุคุโร่ถาม  ลีโอเงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มกว้างจนเห็นฝันขาว

“ไม่เป็นไรหรอกครับ..ผมเจอเรื่องแบบนี้จนชินแล้วละ” เรือนผมสีขาวชี้ไม่เป็นทรงยืนขึ้นกะโพลกกะเพลก มือหนาปัดฝุ่นออกตามตัว จนละอองเล็กชวนคันจมูกลอยคลุ้งออกมา

 

 

ตาสองสีมองอีกฝ่ายอย่างระอาใจปนจำผิด ถึงใจหนึ่งยังติดใจสงสัยว่าอีกฝ่ายคือเบียคุรันปลอมตัวมารึเปล่า

แต่อีกใจหนึ่งก็คิดไม่ตกอยู่เหมือนกัน…

 

ว่าไอ้คนตรงหน้านี้…มันแค่บังเอิญหน้าเหมือนซะละมั้ง…

 

 

-นิสัยซุ่มซ่ามและท่าทางไร้มาดผู้ดีแบบนี้….-

 

 

 

 

….โคตรตรงข้ามกับเบียคุรันสิ้นเชิง…

 

 

 

 

“อะ….” กล่องห่อผ้าสีเหลืองลายสับปะรดถูกยื่นมาให้ชายหนุ่มผมขาว ใบหน้าคมคายมองกล่องนั้นอย่างงงๆ

“เออ…อะไรหรอครับ..”

“ข้าวกล่อง..ผมเห็นว่าเที่ยงแล้วเลยทำมาให้…” ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้น หน้าคมคายขึ้นสีแดงอย่าง ก่อนจะเกาหัวอย่างแก้เขิน “ขอบคุณครับ คุณโรคุโดนี้ใจดีจัง”

 

 

.

.

 

 

ม้านั่งหินในสวนหลังโบสถ์ ต้นไม้ใหญ่มากมายสร้างความร่มเย็นและให้อากาศสดชื่นชุ่มช่ำหัวใจ

 

เป็นสถานที่เหมาะแก่การพักผ่อนจริงๆ…

 

 

มุคุโร่นั่งมองร่างสูงคีบไข่ม้วนเข้าปาอย่างเอร็ดอร่อย ริมฝีปากเรียวบางยิ้มขำๆพลางนึกถึง

อาหารฝีมือของเขาที่อุตส่าห์ตื่นมากลางดึกนั่งลองผิดลองถูกเสียนานเป็น 10 -20 รอบ กว่าจะออกมาเป็นรูปร่างน่าตา และรสชาติใช้ได้…

 

 

“อร่อยจังเลยนะครับ..ใครได้คุณโรคุโดไปเป็นเจ้าสาวนี้ต้องโชคดีแน่ๆเลย” ดวงหน้าหวานแดงเรื่อทันที ชายผมสีน้ำเงินยาวสลวยรีบปรับสีหน้าให้ปกติก่อนดวงตาสีน้ำแข็งคู่คมจะสังเกตเห็น

ตามด้วยรอยยิ้มเหยียดตามแบบฉบับตน “คึหึหึ ทำไมถึงคิดว่า.ผมจะไปเป็นเจ้าสาวละครับ”

 

 

หน้าคมคายหล่อเหลาเงยหน้าจากข้าวกล่อง และส่งยิ้มร่าเริงให้ “คุณโรคุโดสวยจะตาย..แล้วก็มีเสน่ห์มากกว่าผู้หญิงหลายๆคนที่เคยเห็นเสียอีก” คำพูดหวานที่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายแค่จงใจพูดตามความรู้สึก ทำเอามุคุโร่ต้องรีบเบือนหน้าหนีรอยยิ้มกว้างนั้น และความรู้สึกหน้าร้อนผ่าวที่ตนไม่อยากให้เกิดปรากฏขึ้นต่อหน้าชายคนนี้หรือใครก็ตาม

 

“ว่าแต่…คุณลีโอมาจากไหนหรอครับ…เมื่อสองเดือนก่อนผมเคยอยู่ที่นี้ ไม่ยักเคยเจอคุณเลย” มุคุโร่เอ่ยถาม

 

 

 

ใช่แล้ว…หลายวันมานี้นับตั้งแต่เขาเจอหน้ากับชายหนุ่มนามว่า ลีโอ บุรุษผู้มีใบหน้าคล้ายเบียคุรันบอสแห่งมาเฟียมิลฟิโอเล่ เขาก็คอยมาที่โบสถ์นี้ทุกวัน จนเข้ามาสนิทสนมกับคนตรงหน้า โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบและคอยจับผิดว่าอีกฝ่ายจะใช่เบียคุรันหรือไม่

 

แม้ว่ากล้วยไม้ขาวจะถูกยืนยันโดยหน่วยตรวจสอบผู้เชี่ยวชาญทั้งหลายในวองโกเล่ว่าเสียชีวิตไปแล้ว..

 

หากเขาไม่เห็นกับตา..ไม่เห็นศพของชายคนนั้น…

เขาย่อมไม่มีทางเชื่อคำพูดเหล่านั้น 100%แน่นอน

 

 

 

 

 

 

ตะเกียบชะงักหยุดลงก่อนจะได้คีบไข่ม้วนอีกชิ้นขึ้นมา หน้าคมคายก้มต่ำลง สีหน้าและรอยยิ้มสดใสหายไปกับตาจนมุคุโร่รู้สึกแปลกใจ “จริงๆแล้วผมมาตามหาคนๆนึงนะครับ..”

 

 

“ตามหา..คน?” ปากเรียวเล็กสีแดงขยับพูดทวนคำอีกฝ่าย

 

“ครับ” ลีโอพยักหน้าอย่างเศร้าๆ จากภาพการณ์แสดงว่าคนๆนั้นต้องสำคัญต่อบุรุษคนนี้มากแน่นอน

“ใครหรอครับ…บางทีผมอาจจะ…” พูดไม่จบประโยค จู่ๆชายผมขาวก็ลุกพรวดพราดยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว

จนมุคุโร่สะดุ้งตกใจ

 

“วันนี้คุณโรคุโดว่างไหมครับ?” เรือนผมสีไพลินมองอีกฝ่ายงงๆ เจ้าของตาสองสีพยักหน้าตอบแทนคำพูด

มือหนาถือวิสาสะเข้าจับมือเรียวบางใต้ถุงมือสีดำและออกแรงดึงให้ร่างบางยืนขึ้น

“อะ..อะไรครับ..จู่ๆก็..” นัยน์ตาสองสีเบิกโพลงขึ้น แก้มใสเนียนขึ้นสีแดงเรื่อ เมื่อคนตรงหน้าจับมือเขาแถมยังส่งยิ้มอบอุ่นแบบนั้นมาอีก

 

 

 

เหมือน….เหลือเกิน….

 

.

.

 

 

 

“ไปเที่ยวกันเถอะครับ!!ผมได้ข่าวว่าสวนสนุกนามิโมริลดราคาตั๋วเข้าชมตั้ง 50%!!”

“ไปด้วยกันนะ..คุณโรคุโด” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยขอเดทกับเขา มือหนาจูงเขาเดินออกไปนอกโบสถ์โดยไม่รอฟังคำตอบของเขาแม้แต่นิดเดียว

 

 

ราวกับเด็ก..อารมณ์แปรปรวนเหลือเกิน…

 

 

 

 

นิสัยแบบนี้…เหมือนเขาเคยเจอมาก่อนรึเปล่านะ?

 

นัยน์ตาสีไม่คู่มองแผ่นหลังกว้างของบุรุษเบื้องหน้า ก่อนจะซ้อนมาเป็นคนๆหนึ่งในชุดเครื่องแบบสีขาว

 

 

 

 

พอรู้สึกตัวอีกที เบื้องหน้าของเขาก็เป็นสวนสนุกนามิโมริเสียแล้ว…

 

 

 

TBC

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s