[Fic Reborn](all69,10069) Lost you //Part12

[Fic Reborn] Lost you

Paring  :  All69

Rate    : Nc-21

Story   : blood_hana

เรื่องนี้เขียนนานแล้วตั้งแต่บลัดอยู่ ม.5 สมัยนั้นหื่นมาก ถถถถถถถถ

ภาคต่อของฟิค The Game (10069)

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

Part 12

 

 

 

“เลิกเสแสร้งซะที!!!เบียคุรัน!!!”

 

มุคุโร่มองร่างสูงเบื้องหน้าไม่วางตา คนหนุ่มผมสีขาวพิสุทธิ์..ดวงตาสีอเมทิสต์คู่คมนั่นเบิกกว้างทั้งตกใจ ทั้งงุนงง เสียจนชายร่างเพรียวโมโห กัดปากแน่น ยิ่งคำพูดที่ดังออกมาจากปากหนาได้รูปนั่น..ยิ่งทำให้ โรคุโด มุคุโร่ รู้สึกโกรธและเกลียดชังผู้ชายคนนี้เข้าไส้ ..รวมถึง..เจ็บปวดตรงกลางใจด้วยเช่นกัน…

 

“บะ..เบียคุรัน? คุณโรคุโด พูดเรื่องอะไร ผมงงไปหมดแล้ว?” ชายผมสีงาช้างกล่าวน้ำเสียงตะกุกตะกัก ดวงตาคมของเขาสั่นไหว

 

ดวงเนตรสองสีหรี่ตามองจับผิดอีกฝ่าย นาน..นาน..สายลมผ่านพัดทำให้เรือนผมสีไพลินพริ้วไหวระลอกราวกับเกลียวคลื่นในท้องทะเล ยามต้องแสงอาทิตย์จนทอประกายระยิบระยับ ส่วนร่างสูงตรงหน้าเจ้าของนามว่าลีโอชักสีหน้าสับสน ไม่เข้าใจ เส้นผมสีพิสุทธิ์เด่นเอกลักษณ์นั่นพลิ้วตามแรงลมไปในทิศทางเดียวกัน เส้นผมสีขาวที่เหมือนเขาคนนั้น ใบหน้าคมคายของเขาคนนั้น…

 

 

 

เหมือนเทวดาเสแสร้ง หลอกลวงโลก..ผู้อหังการต้องการทุกสิ่ง

ต้องการแม้แต่จะเหนี่ยวรั้งสายหมอกของวองโกเล่..

หากแต่ท้ายสุด..เทวดาองค์นั้น..ก็ได้พ่ายแพ้ และสูญสลายไปตลอดกาล…

 

 

 

 

“คุณโรคุโด..” ลีโอเรียกชื่อคนงามทั้งเสียงแผ่วเบา มือของเขาทำท่าจะเอื้อมเข้ามาจับไหล่เล็กอีกฝ่าย

“เฮ้อ…ช่างเถอะครับ ผมคงคิดมากเกินไป…” มุคุโร่ถอนหายใจ ดวงเนตรต่างสีกลับมาทอประกายลึกลับ พร้อมรอยยิ้มหวานล้ำดั่งที่ผ่านๆมา  ร่างบางในชุดคลุมหนังสีดำเดินสวนทางบุรุษผมขาวมาระยะหนึ่ง เท้าสวมรองเท้าบูทหนังสีดำสนิทหยุดลง ดวงหน้าสวยเข้ากับเรือนผมสีน้ำเงินเข้มหันมาสบตาสีน้ำแข็งยามต้องแสงตะวันตกดินกลายเป็นสีม่วงเรืองรอง เหมือนเขาคนนั้นไม่มีผิด

 

“กลับกันเถอะครับ นี่ก็เย็นแล้วด้วย”

 

 

 

 

แต่..ไม่ใช่…ก็เขาตายไปแล้วนี่นา..

คนเราไม่อาจฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้…

แม้แต่คุณด้วยสินะ…เบียคุรัน

 

 

 

 

 

.

.

 

“ท่านมุคุโร่ กลับมาแล้วเหรอคะ?” โคลมเด็กหญิงเปรียบเสมือนน้องสาวของเขาก็ไม่ปาน นั่งรออยู่บนม้าหินใต้ต้นไม้หน้าตึกผู้พิทักษ์สายหมอก ร่างบางผมสีไวโอเลตวิ่งเข้ามายิ้มต้อนรับ พลัน..พอเห็นสีหน้าท่าทางของมุคุโร่ ดวงตากลมโตข้างเดียว ฉายแววงุนงงทันที “ท่านมุคุโร่..เป็นอะไรรึเปล่าคะ? สีหน้าไม่ดีเลย”

 

มุคุโร่สะดุ้งเล็กน้อย ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มหวานเหมือนทุกทีที่ผ่านๆมา

“คึหึหึ เปล่าครับ..ว่าแต่ โคลมมานั่งตากลมแบบนี้เดี๋ยวเป็นหวัดเอานะครับ” ร่างสูงโปร่งถอดเสื้อโค้ทหนังสีดำสวมทับให้เด็กสาวเรือนผมสีไวโอเลต ทำเอาพวงแก้มใสของสาวตาเดียวขึ้นสีแดงระเรื่อ มุคุโร่เห็นสีหน้าของโคลมแล้วก็พอเข้าใจเด็กสาว ว่าเธอรู้สึกเช่นใดกับเขา เพียงแต่..สำหรับเขา..เธอเป็นเพียงน้องสาวคนสำคัญเท่านั้น จึงได้แต่ทำเป็นไม่เห็นท่าทีเขอะเขินของอีกฝ่าย

 

โคลมเองก็รู้อยู่แก่ใจ..ว่าอีกฝ่ายนั้นมองเธอในฐานะอะไร จึงได้แต่เก็บความรู้สึกดีๆอาไว้ แล้วยิ้มร่าเริงเข้าไว้แทน

“ถ้างั้นเข้าไปข้างในเถอะค่ะ นี่ก็ดึกมากแล้วด้วย” โคลมเอ่ยขึ้น มุคุโร่พยักหน้ายิ้มน้อยๆตอบ แล้วเดินเคียงคู่กับสายหมอกสาวเข้าไปในตึกสูงของอาคารผู้พิทักษ์แห่งมายา

 

 

 

.

.

 

สามวันมาแล้วนับตั้งแต่วันนั้น มุคุโร่นั่งถอดอารมณ์เซ็นเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานในห้องส่วนตัวของเขา สามวันมาแล้วที่ร่างบางผมไพลิน ไม่ออกไปร่วมนอนกับผู้ชายที่พร้อมจะสังวาสกับเขา หรือแม้แต่เดินเข้าไปยั่ว

ฮิบาริ เคียวยะถึงห้อง

 

“เฮ้อ…” ร่างเพรียวนอนฝุ่บลงกับโต๊ะไม้สักสีดำราคาแพง อัญมณีสีแซฟไฟร์และรูบี้เหม่อมองเข็มกลัดสีเงินร้าวบิ่นใส่ไว้ในที่ใส่ปากกาดินสอบนหัวโต๊ะ เข็มกลัดนั่น..ที่เคยประดับบนอกซ้ายของบุรุษผู้เคยอันตรายที่สุดในยุค…บุคคลผู้มีรูปลักษณ์เหมือนเทพยดาไม่มีผิด ทั้งน้ำเสียง ทั้งรอยยิ้ม ทั้งคำพูด ยังคงตราตรึงใจสายหมอกแห่งวองโกเล่ไม่มีเสื่อมคลาย แม้ว่าเขาจะพยายามลืมมันเท่าไหร่ ก็ยิ่งฝังแน่นขึ้นทุกครั้ง…

 

-สามวันแล้วสินะ..ที่เราไม่ไปโบสถ์..-

สายหมอกคนงามถอนหายใจไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันนี้ บางทีเขาอาจจะคิดมากเกินไป ว่าลีโอ คือเบียคุรัน ปลอมตัวมาแกล้งเขาเล่นอีก และหลายวันที่ผ่านมา เขาไปมาหาสู่อีกฝ่ายแทบจะทุกวัน เพื่อจับผิด แต่มุคุโร่ก็ไม่ใช่คนโง่พอที่จะรู้ว่าตัวเองอยากจะเข้าไปหาชายผู้มีหน้าตาละม้ายคล้ายกับเบียคุรันราวกับพิมพ์เดียวกันนั่น..เพื่อหาตัวแทนผู้ชายจอมอหังการนั่นต่างหาก

 

“คึหึหึ ผมนี่บ้าจริงๆ ทั้งที่นอนกับผู้ชายไม่เลือกหน้าเพื่อจะลืมคุณแท้ๆ”

มุคุโร่หัวเราะสมเพชตัวเอง ก่อนดวงตาคู่งามของเขาเหม่อมองไปยังวิวนอกกระจกหน้าต่างบานใหญ่ วิวเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยสวนพฤกษางามตา ดอกไม้เบ่งบานสะพรั่งหลากสีสันสวนงามเข้ากับต้นไม่เขียวขจี รวมถึงหนุ่มผมขาวชี้ไม่เป็นทรงที่ยืนเกาะหน้ารั้วเหล็กสีดำ หน้าคมคายชะเง้อมองหาใครซักคน?

 

 

“!!!!!” ร่างบางเด้งตัวลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว วิ่งเข้าไปเกาะหน้าต่างมอง เขาไม่ได้ตาฝาดนั่นมัน!!!!

 

 

หนุ่มผมสีพิสุทธิ์ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์สีขาวขาววิ่นหน่อยๆ นั่งเท้าเข่าพลางชะเง้อมองอยู่หน้ารั้ว แม้การแต่งตัวรวมถึงผมเผ้าที่ยุ่งโดยไม่ได้เซ็ตให้เป็นรูปทรงดูธรรมดา เหมือนพวกคนงานหรือชาวบ้านผ่านไปมาแถวๆนั้น หากแต่ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาสีฟ้าคู่คมนั่น ทำให้ใครหลายๆคนผ่านไปมาต้องชำเลืองมองอย่างเสียไม่ได้

 

เสียงฝีเท้าของใครบางใกล้เข้ามา ทำให้ลีโอเงยหน้าขึ้นมามอง ปากหนาได้รูปกำลังจะคลี่ยิ้ม พอเห็นสีหน้าของคนๆนั้นแล้ว ก็รีบหุบยิ้มทันที

“คุณมาทำอะไรที่นี่ลีโอ!!!” มุคุโร่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยสูทสีดำแว้ดใส่

ลีโอกระปริบตาสองสามที ชายหนุ่มผมขาวลุกขึ้นยืน แล้วตอบคำถามอีกฝ่าย

“ก็..ผมเห็นคุณโรคุโดไม่มาโบสถ์สามวันแล้ว ผมเป็นห่วงก็เลยมาหาน่ะครับ” คำตอบทั้งสีหน้าเศร้าสลดเหมือนเด็กทำอะไรบางอย่างผิด ทำเอาร่างบางผมไพลินโกรธไม่ออกยิ่งอีกฝ่ายพูดด้วยเสียงทุ้มเหมือนเบียคุรันว่า ‘เป็นห่วง’ พวงแก้มใสขึ้นสีอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาต่างสีไม่เข้าคู่เฉหลบใบหน้าจ๋อยของหนุ่มผมขาวตรงหน้า ก่อนจะกล่าวต่อทั้งเสียงที่พยายามปรับให้ราบเรียบที่สุด

 

“คึหึหึ ผมดูแลตัวเองได้ คุณไม่ต้องมาห่วงหรอกนะครับ ช่วงนี้ผมงานยุ่งๆก็แค่นั้น ว่าแต่..คุณรู้ได้ไงว่าผมอยู่ที่นี่”

 

“อ๋อ!!วันที่ไปทะเลกัน ผมแอบสะกดรอยตามคุณโรคุโดตอนขากลับ ก็เลยรู้นะครับ” ลีโอฉีกยิ้มร่าออกมา

มุคุโร่หรี่ตามองเจ้าของรอยยิ้มระรื่นเบื้องหน้าครู่หนึ่ง ก่อนเหยียดยิ้มลึกลับออกมา ร่างเพรียวเดินเข้าไปใกล้บุรุษผมสีขาวชี้ไม่เป็นทรง ใกล้..จวนเจียนจูบ..ทำเอาลีโอหน้าขึ้นสี มองใบหน้างดงามกว่าสตรีใดๆทั้งสีหน้าประหม่า

“คะ..คุณ โรคุโด..มะ..มีอะไร..เหรอครับ..?”

 

มุคุโร่มองใบหน้าเลิ่กลั่กขึ้นสีเข้มของผู้ชายตาสีน้ำแข็ง นานสองนาน ก่อนจะถอยออกมา มือเรียวใต้ถุงมือสีดำจับปอยผมสีไพลินคลอแก้มใสขึ้นมาทัดหู แย้มยิ้มหวานตอบ “คึหึหึ เมื่อกี้มีอะไรติดหน้าคุณน่ะ..แต่ดูเหมือนผมจะตาฝาด”

“แต่ตอนนี้คุณกลับไปก่อน ผมไม่อยากให้ใครมาเห็นคุณ เดี่ยวจะเข้าใจผิดไปใหญ่?” เสียงหวานเอ่ยผลักไสไล่ส่งหนุ่มผมขาว ทำเอาชายร่างสูงหน้าเหวอ ร่างบางมองใบหน้าคมคายของลีโอทิ้งท้ายแล้วหันหลังกำลังเดินกลับเข้าตึกสายหมอก ทว่า..แขนอรชรกลับถูกมือแกร่งคว้าเอาไว้ จนเขาต้องหันหน้ากลับมามองผู้มาเยือน

“แล้ว..คุณโรคุโด จะมาโบสถ์อีกไหมครับ?” ลีโอถามทั้งสีหน้าคาดหวัง

“ไม่รู้ครับ..ผมตอบไม่ได้” ชายร่างเพรียวตอบกลับเสียงเรียบเฉย ดึงแขนตัวเองกลับมาหมุนตัวกลับไปเดินต่อ..

 

“เดี๋ยวครับ!!” เสียงทุ้มนุ่มนั้นตะโกน เขารีบวิ่งมาจับแขนบอบบางอีกฝ่ายอีกครั้ง คราวนี้คงออกแรงดึงมากไปหน่อย จึงทำให้มุคุโร่ตัวเซหงายหลังเข้ามาปะทะแผงอกแกร่งของชายผมสีขาว ลีโอเองก็ตกใจจึงรีบรอบตัวกอดรัดร่างบางไว้ ไม่ให้เขาทั้งสองหงายหลังไปก้นจ้ำเบ้าพื้น

 

“!!!!!!” อัญมณีสองสีเบิกโพลง สั่นระริก ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในเรือนร่างบอบบางจนมุคุโร่สะท้านไปทั้งตัว ความทรงจำในอดีตของเขากับเบียคุรัน ยามกอดรัดเติมเต็มความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยราคะ เกมส์ ตัณหา เอาชนะแล่นเข้ามาในสมอง

 

“คะ..คุณโรคุโด” เสียงทุ้มนั่นกระซิบข้างหูเรียกชื่อเขา น้ำเสียงที่เหมือนกันราวกับแกะ

 

 

มุคุโร่คุง”

 

 

 

เผี้ยะ!!!!!

 

ฝ่ามือเรียวตบเข้าบนหน้าร่างสูงผมสีงาช้าง ลีโอเบิกตากว้างตกตะลึง มือหนายกขึ้นมาจับแก้มขวาเจ็บแปล๊บก่อนหันมามองคนที่ยืนกำหมัดแน่น ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัวราวกับเป็นไข้

“คุณโรคุโด..ผม”

 

“อย่าเข้ามา!!!” มุคุโร่แผดเสียงทั้งน้ำตา ก้มหน้าก้มตากอดตัวเองแน่น สภาพน่าสงสาร น่าอดสูนั้น ทำให้มือหนาที่กำลังยื่นเข้าไปชะงัก ก่อนค่อยๆลดลงมาอยู่ข้างลำตัว

 

 

“ผมขอโทษ..” มุคุโร่เบิกตากว้าง ตกตะลึงกับเสียงทุ้มแผ่วเบาของอีกฝ่าย น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เจ็บปวดนั่น..ทำให้อกซ้ายของร่างบางเต้นแรง…ดวงหน้างามเปรอะเปื้อนหยาดน้ำตาเงยหน้าขึ้น

“ลี..”

 

หายไปแล้ว..เขาไปแล้ว…ไม่เหลืออะไรเลย ราวกับไม่มีคนอยู่ตรงนั้นตั้งนานแล้ว มุคุโร่ทรุดหวบลงไปนั่งกับพื้นสติสัมปชัญญะเลื่อนลอย ก่อนทุกอย่างดับวูบลงพร้อมเสียงตะโกนก้องเรียกชื่อของเขา

 

 

 

 

อีกฝากฝั่งหนึ่งในห้องทำงานส่วนตัวของตึกนภา ศูนย์รวมทุกอย่างของวองโกเล่แฟมิลี่ ยามราตรีมืดมิดเหลือเพียงแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่าง ฉายกระทบลงบนดวงหน้าหวานของผู้พิทักษ์วายุ และใบหน้าน่ารักของบอสคนปัจจุบัน ซาวาดะ สึนะโยชิ

 

“เอสเธอร์แฟมิลี่..เจ้านั่นเป็นไส้ศึกจริงๆครับ แต่..ผมยังหาหลักฐานไม่ได้พวกมันระวังตัวแจมากๆ” โกคุเทระรายงานทั้งสีหน้าเคร่งเครียด สึนะละสายตาจากดวงจันทร์บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ค่อยๆถูกบดบังด้วยม่านหมอกจนในที่สุดแสงสีนวลถูกกลบหายไปจนหมดสิ้น ดวงเนตรสีเขียวพยายามเพ่งมองใบหน้าของนายเหนือหัวตัวเอง ที่ตอนนี้ความมืดในห้องกลบเกลื่อนทุกสิ่ง แม้แต่สีหน้าแววตาของร่างเล็กผมน้ำตาลยาวรากไทร เหลือเพียงเค้าโครงรูปร่างลางๆเท่านั้น

 

“ไม่เป็นไร..นายไปติดต่อโรคุโด มุคุโร่ ให้มารับงานนี้” เสียงหวานล้ำดังขึ้น

 

ร่างเพรียวผมสีเงินตัดบ๊อบชักสีหน้าตกตะลึง

“ตะ..แต่..เจ้านั่น..ไม่ได้ออกสนามมาหลายปีแล้วนะครับ..จะให้ไปสอดแนมแถมพวกเอสเธอร์เป็นแฟมิลี่มีแหวนด้วย ผมเกรงว่า…”

 

 

“สายหมอกมีหน้าที่สอดแนมอยู่แล้ว งานนี้เหมาะกับมุคุโร่ที่สุด..” เสียงใสกังวานของสึนะดังขึ้น

หากแต่โกคุเทระกลับรู้สึกว่า น้ำเสียงของร่างเล็กช่างเฉยเมย และเย็นชาเสียเหลือเกิน ไม่เหมือนดั่งทุกทีที่ผ่านๆมา

 

“และก็..ถ้าเป็นไปได้ ให้มุคุโร่จัดการพวกฆ่าพวกนั้นได้เลย ถ้าเกิดเหตุจำเป็น”

 

สิ้นคำสั่ง ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างสั่นระริกปากอิ่มกำลังขยับโต้เถียง ทว่า..บรรยากาศเย็นยะเยือกในห้อง หนาวประหลาดจนวายุวองโกเล่ขนลุกชันนั่น ทำให้ร่างบางปิดปากเงียบน้อมรับคำสั่งของอีกฝ่าย

 

 

TBC

 

3 thoughts on “[Fic Reborn](all69,10069) Lost you //Part12

  1. ขอแสดงความคิดเห็นรวดเดียวเลยน่ะฮะ อืม~ตอนนี้มาถึงจุดที่ลูกผม(สึนะ)ดาร์คสิน่าาาา ม่ายยยลูกแม่ แค่นกตัวเดียวเอง ไปเอาม้าก็ได้//โดนท่อนฟาเสยคาง
    มุคุ ลูกเปิดใจเถอะแพ้ก็ช่างเถอะ แต่อย่าทำร้ายตัวเองสิลูก แม่เลี้ยงลูกมาผิดวิธีสิน่ะT^T//นั่งร้องไห้กระซิกๆพร้อมกัดผ้าเช็ดหน้าไปพลางๆ +โดนตรบโดยสามง่าม
    ส่วนฮิบะ ข้อหาทำลูกผม(สึนะ)ดาร์ค ย้ากกกก//โดดเตะดับเบิ้ลคิค
    เบลจัง ม่ามอนจัง ข้อหาทำร้ายลูกแม่(มุคุ) พวกเอ็งตายยยย//ไล่ฆ่าทั้งสองคน
    แซนซัส แม่รักหนูที่สุดดดดดด //โดดกอด+ยกฉลามให้แบบถาวร
    เคน จิคุสะ แม่ไม่มีความเห็น แต่ขอตื้บที//ไล่ตื้บทั้งสองคน
    ยามะ โกคุ แม่รอดูอยู่น่ะจ้ะ โห๊ะๆๆๆๆ
    ป.ล.คิดพี่บลัดจังเลยฮะ ขอโทษที่หายไปนานน่ะฮะ//โดดกอด
    ป.ล.จิงๆผมชอบเบลน่ะเพราะฮีโรคจิต แต่ตอนนี้ผมรักซัสแทน555+

    • คิดถึงเหมือนกันค่ะ สึนะจะผันไปดาร์กไหมต้องรอดูกันไปค่ะ ฮิบารินี่ก็สนแต่พืชล้มลุก ไม่ได้ดูจิตใจปลาเลย มุคุก็หลอกตัวเองทั้งที่จริงๆแพ้เบียไปแล้ว ทิฐิแรงกล้า

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s