[Fic Reborn](all69,10069) Lost you //Part4

 

[Fic Reborn] Lost you

Paring  :  All69

Rate    : Nc-21

Story   : blood_hana

เรื่องนี้เขียนนานแล้วตั้งแต่บลัดอยู่ ม.5 สมัยนั้นหื่นมาก ถถถถถถถถ

ภาคต่อของฟิค The Game (10069)

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

Part 4

 

 

 

โลกนี้มีแต่หน้ากาก….

 

ความหลอกลวง ที่หลอกตาคนที่พบปะกันร่ำไป

 

 

แต่ถึงอย่างไร….

 

 

 

ก็ไม่อาจหลอกใจตัวเองได้..

.

 

.

 

.

 

.

 

 

สายลมพัดแรงตามกระแสลมซัดเข้าชายฝั่งทะเล ผืนนภาที่เคยสุกสว่างสีฟ้าใสกลับเป็นสีดำเหมือนปีกอีกา

 

 

มืดมิดและหม่นหมอง

 

 

 

ร่างบางในชุดคลุมสีดำสาวเท้าเดินอย่างเชื่องช้าแบบไม่เสียดายเวลา ดวงตาสีแดงสะท้อนวาววับราวกับทับทิมผิดแปลกกับสีตาอีกข้างที่เป็นสีน้ำเงินเข้มราวสีแซฟไฟน์ ตาสีอัญมณีคู่งามทั้งสองจ้องมองสถานที่รอบๆอย่างเหม่อลอย

 

ผืนป่าที่เขาเคยเดินผ่านครั้นตอนสิ้นสุดวันเวลาของเกมส์

ผืนป่าที่เขากรีดร้องร่ำไห้อย่างทรมานเพื่อที่จะหนีบุรุษผู้นั้น

 

 

มุคุโร่เดินมาจนออกนอกชายป่า เป็นเพียงหน้าผาสูงชันเบื้องล่างที่ดูมืดราวกับเหวนรกมีน้ำทะเลไหลเชี่ยวรุนแรง

สายลมพัดผ่านร่างเพรียวบางจนผมสีน้ำเงินยาวสลวยที่มัดรวบไว้พลิ้วไสว มือบางเอื้อมแกะหนังยางรวบผมเลื่อนออกอย่างช้าๆ จนเส้นผมนุ่มดุจไหมปลิวกระจาย

 

ตาสองสีปรือปิดลงอย่างช้าๆ รับสัมผัสเย็นชืดของไอน้ำทะเลที่ลอยตามลมแรง

 

หนาวเย็นเหลือเกิน….

 

 

ส่วนบอสของอีกฝ่ายก็ตกหน้าผาไปตอนที่คุณเคียวไล่ตาม คาดว่าคงจะเสียชีวิตแล้ว

 

 

คำบอกเล่าของคนสนิทเมฆายังคงก้องดังในหัวอย่างไม่ลืมเลือน ดวงตาต่างสีลืมขึ้นอย่างช้าๆ

ใบหน้างามจ้องมองเหวลึกนั้น ด้วยแววตาไร้ความรู้สึก

 

เหมือนกันตุ๊กตา….

 

 

“………” ริมฝีปากเรียวงามหาได้เปิดปากเอ่ยเอื้อนสิ่งใด มีเพียงความเงียบสนิทจนแทบเป็นส่วนหนึ่งของพื้นป่าที่ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอื่นๆ นอกจากต้นไม้ใบหญ้าที่ยังคงยืนยงไม่คลาย

 

 

 

 

 

ป๊อกๆๆๆๆ

 

เสียงตอกไม้ดังเป็นระยะเวลาหนึ่งจนในที่สุดมันก็หยุดลง ร่างบางที่ก้มนั่งอยู่หน้าผานั้นเป็นเวลานานเริ่มลุกขึ้น

หน้าผาที่ไร้ซึ่งสิ่งอื่น กลับมีเสาไม้ที่ถูกตั้งปักไว้เป็นรูปไม้กางเขนแบบง่าย

สิ่งก่อสร้างที่เกิดจากฝีมือผู้มาเยือนไม่นานนี้ มือบางใต้ถุงมือสีดำกำค้อนแน่น ดวงตาสองสีฉายแววอ่อนล้ายามจ้องมองหลุมศพที่เขาทำเอง

 

“หลับให้สบายนะครับ คุณ….”

ชื่อของบุคคลที่จะกล่าวต่อนั้นกลับชะงักลง

 

เพราะรู้…

 

หากเอ่ยชื่อนั้นออก มันจะเป็นการยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของตน

ตอกย้ำกรงเหล็กที่กักขังจิตใจ….

 

 

อย่างน้อยๆนี้คงเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาควรจะทำให้กับนภาสีเลือดที่เขาชิงชังและรัก

 

และอีกไม่นานเขาสัญญาว่ามัน จะต้องถูกลืมเลือนให้ได้…

 

เป็นเพียงอดีตเท่านั้น….

 

เรือนผมน้ำเงินหมุนตัวออกจากป้ายหลุมศพ โดยไม่มีการหันหลังมาเหลียวแลอีก

-ลาก่อน…ตลอดกาล เบียคุรัน-

 

ร่างบอบบางค่อยๆเคลื่อนหายไปในความมืดของป่ารกชัด เหลือเพียงหลุมศพไม้กางเขนตั้งเด่น อย่างเดียวดาย

หลุมศพที่ไร้ศพของผู้ตาย…

 

บางที คงเป็นบาปที่กระทำ แม้ศพของตัวเองก็ยังไม่อาจโผล่มาให้ใครได้ร้องไห้เสียใจ

ไร้ญาติ และ คนรัก

 

 

 

หนุ่มผมสีน้ำเงินเดินทอดน่องตามเรื่องตามราว โดยที่ตนก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนกันแน่?

 

 

กึก…

 

เท้าทั้งคู่หยุดลงเอาดื้อๆ จนร่างบางประหลาดใจ ใบหน้างดงามราวอิสตรีเงยขึ้นมองสถานที่เบื้องหน้า

“นี้มัน…” ปากเรียวงามสั่นระริก ดวงตาที่ลึกลับยากหยั่งถึงกลับสั่นคลอ

 

ตึกศูนย์บัญชาการใหญ่ของแก๊งมาเฟียที่เคยทรงอิทธิพลเทียบเท่าวองโกเล่ ที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีและความอลังการงานสร้าง แต่ตอนนี้ก็เป็นแค่ ตึกซากปรักหักพังจากสงครามที่เกิดเมื่อสองสามวันที่แล้ว

“ตึกมิลฟิโอเล่…งั้นรึ” มุคุโร่ขมวดคิ้วลงพลางเบือนหน้าหนี มือบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

ในหัวพยายามสั่งให้เดินออกไป แต่ขาทั้งคู่กลับเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนั้น

 

ทรมาน…

 

และเมื่อความพยายามไม่อาจส่งผลออกมา สิ่งที่ทำได้ก็คือก้าวเดินตามใจของตนเท่านั้น

เรือนผมสีน้ำเงินยาวสลวย ก้าวเดินเข้าไปในตึกจะพังแลไม่พังแลอย่างช้า ดวงตาสองสีกวาดมองรอบๆ

ที่เปลี่ยนสภาพไปจากเดิมมากมายนัก

 

ห้องโถง….ที่เคยหรูหรา กลับไหม้ดำจากเปลวไฟระเบิด รวมถึงซากขี้เถ้าและกลิ่นเลือดจางๆจากผู้ตายมากมาย

กระจกใสที่ประกอบเป็นสไตล์โมเดิลแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยปะปนกับคราบเลือดแห้งๆ

 

เบียคุรันยืนชมนกชมไม้ในสวนจากด้านในกระจกห้องโถง เสียงฝีเท้าจากบันไดดังขึ้นเรียกให้หนุ่มผมขาวหันไปมอง พร้อมรอยยิ้มชวนละลายใจตามปกติ

 

ภาพกล้วยไม้ขาวปรากฏในความทรงจำ ใบหน้าสวยซีดเซียวขาทั้งคู่สั่นระริกจนเกือบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นถ้าไม่ได้เสาที่หัดโค่นมาครึ่งต้นเป็นที่พักพิง

-เห็น…รอยยิ้มนั้นอีกแล้ว…-

วันนี้ผมจะพา มุคุโร่ไปเปิดหูเปิดตานะ

 

“อึก….” มือบางยกขึ้นมาปิดหูทังสองข้าง ดวงตาต่างสีทอประกายความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน

ก่อนจะตั้งสติได้และวิ่งเตลิดเข้าไปในตัวตึกลึกขึ้น –ไม่ๆๆๆๆๆๆไม่เอาแล้ว ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น-

 

 

ถ้างั้นผมจะเป็นมนุษย์คนแรก ที่มุคุโร่ไม่รังเกียจ

 

 

“ออกไปนะ!! ผมเกลียดคุณ!!!” ร่างบางกรีดร้องดังลั่น มือทั้งคู่ขึ้นมาขยำจิกผมยาวสลวยแน่นจนรู้สึกเจ็บแปล๊บราวกับถูกแรงกระชาก ขาเรียวยังคงวิ่งต่อไปอย่างไม่คิดชีวิต แม้ว่าขาทั้งคู่ขาอ่อนแรงจนปวกเปียกแล้วก็ตามที

 

 

ผม รักมุคุโร่คุงนะ….”

 

“ฮึก….” มุคุโร่วิ่งถลเข้ามายังห้องๆหนึ่ง ก่อนจะทรุดลงกับพื้น และ….

 

หยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มหยดลงบนพรมแดงสีหม่น หยดแล้ว หยดเล่า “คน…โกหก..”

ใบหน้าสวยที่ปิดบังซึ่งอารมณ์ทุกอย่าง ตอนนี้เป็นเพียงใบหน้าแห่งความเศร้า ร่างเล็กบางสั่นเทิ้มจนไหล่เล็กบางนั้นดูเล็กลงกว่าเก่า

 

สุดท้ายก็มิอาจหยุดร้องไห้ให้กับคุณอีกจนได้….

 

 

ใบหน้าสวยที่เปรอะเปื้อนน้ำตาเงยหน้ามองอย่างช้า ห้องที่เขาเข้ามาทำเอาตาสองสีเบิกกว้าง

ห้องสวีทฮันนีมูนและเตียงสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูหม่นหมอง แต่ยังใช้การได้อยู่

 

ห้องที่เป็นจุดเริ่มเรื่องราวทั้งหมด…

 

มุคุโร่ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ดวงตาสองสีมองเตียงนั้นค้างราวกับวิญญาณล่องลอยออกไป

ขาเพรียวงามก้าวเดินไปหาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยุดลงหน้าเตียงนุ่มนั้น ดวงตาต่างสีฉายแววอ่อนแรง

 

เหนื่อย…เหนื่อยเหลือเกิน…

 

 

   ต่อให้คุณหนีไป คุณก็ต้องถูกผมตามเจออยู่ดี

 

เพราะมุคุโร่เป็นของผม

 

 

“คึ…หึหึหึ” เสียงหัวเราะเยาะดังแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงัน “โกหกชัดๆ…”

เรือนผมน้ำเงินยิ้มมุมุปากเหมือนดูถูก แต่สีหน้าและน้ำตาที่แสดงออกมานั้น

 

มันเป็นเพียงความเศร้า…

 

“คุณไม่เคยตามหาผมเลยซักครั้ง คนโกหก…” คำพูดสุดท้ายก่อนที่สติของร่างบางจะดับวูบลง

ร่างบอบบางล้มลงนอนบนเตียงนุ่มนั้นพร้อมสายน้ำจากตาต่างสีที่ยังคงไหลหลากทั้งค่ำคืน

 

 

 

TBC

2 thoughts on “[Fic Reborn](all69,10069) Lost you //Part4

  1. สึคุงน่ารักจังจะอกหักมั้ยเพราะที่ท่านฮิพูดว่าจะไม่ให้สัปป้ามองใครนี่คือเหมือนรักเลยอ่ะ
    อึ้งกะมุคุนิดๆแต่ก็สงสารมากเบียชั้นรู้ว่าแกยังไม่ตายโผล่ออกมานะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s