[Fic Reborn](all69,10069) Lost you //Part5

[Fic Reborn] Lost you

Paring  :  All69

Rate    : Nc-21

Story   : blood_hana

เรื่องนี้เขียนนานแล้วตั้งแต่บลัดอยู่ ม.5 สมัยนั้นหื่นมาก ถถถถถถถถ

ภาคต่อของฟิค The Game (10069)

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

Part 5

 

 

 

 

ฉัวะ!!!!

 

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” เสียงร้องโหยหวนดังลั่นในป่าเงียบสงัด น้ำสีแดงสดพุ่งกระจายสาดเข้าเปรอะเปื้อนต้นไม้และพื้นดินโดยรอบ เลือดกระเซ็นเป็นฝอยๆก่อนจะรวมเป็นหยดน้ำเล็กๆน้อย แต่งแต้มบนใบไม้สีเขียวแก่ ราวกับหยาดน้ำค้างยามเช้า

 

 

“ชิชิชิชิชิ” เสียงหัวเราะดังชวนขนหัวลุกยิ่งกว่าสัตว์ป่าดุร้าย ร่างสูงชุดคลุมสีดำสนิทชโลมไปด้วยเลือด ผมสีทองปรกหน้าปิดดวงตา ที่ฉายแววความสนุกสนานสุดลึกล้ำจ้องมองศพในชุดเครื่องแบบสีขาว พลางฉีกรอยยิ้มที่แยกจนเห็นฝันขาว “ตามเก็บกวาดพวกเชลยแมลงสาบ ถึงจะน่าเบื่อไปหน่อย แต่ก็แก้เซ็งได้ละนะ”

 

ชายผมทองปรกหน้าควงมีดสั้น เดินทอดน่องอย่างสบายใจไปเรื่อยจนกระทั้งมาหยุดลงตึกร้างแห่งหนึ่ง

ใบหน้าเปื้อนเลือดมีอันต้องชะงัก

 

ดวงตาใต้ผมสีทองมองรอยเท้าใหม่ที่พึ่งเกิดเมื่อไม่ช้าจากตรงหน้าตึกไปถึงในตึกร้างที่แสนมืดสนิท

-มีคนมาที่ตึก มิลฟิโอเล่?-

เจ้าชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้างและหัวเราะอย่างสนุกสนาน ดวงตาใต้ผมสีทองสว่างเป็นประกายวาววับทันที

“ชิชิชิ เจ้าชายขออนุญาตเข้าไปหน่อยนะ” ชายร่างสูงพูดขึ้น พร้อมวิ่งเข้าไปในตัวตึกเมื่อคิดว่ามีของเล่นแสนสนุก รอให้เขาเชือดเฉือนแค่เอื้อม

 

 

ที่ตึกสำนักงานใหญ่ ไม่แน่ว่างานนี้

แมลงสาบที่ให้เชือด อาจเป็นถึงราชาของกองทัพแมลงสาบก็ได้

 

 

หนุ่มผมทองวิ่งตามรอยเท้าจนมาสุดลงที่ห้องแห่งหนึ่ง มือหนายกขึ้นจัดมงกุฎที่ไหลหล่นเล็กน้อยให้เข้าที่ ก่อนจะลงมือเปิดประตูอย่างแผ่วเบา

 

 

แอ๊ดดดดด!!!

 

 

 

 

ร่างสูงในชุดคลุมมองไปรอบห้อง และหยุดลงตรงร่างบนเตียงที่ยังหายใจอยู่

เบลฟากอนยิ้มแสยะ   ก่อนก้าวเดินตรงไปยังเป้าหมายด้วยฝีเท้าแผ่วเบา ตามสัญชาติญาณนักฆ่าที่ฝึกมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย

 

“เจ้าชายขอเชือดเจ้าเลยละกันนะ เบียคุรัน” ร่างสูงพุ่งทะยานเข้าไปด้วยความเร็ว มีดพกหลายเล่มปรากฏในมือเตรียมพุ่งใส่ แต่ทว่า….

 

 

กึก!!

 

 

ร่างสูงโปร่งชะงักตัวลงเอาดื้อๆ ดวงตาใต้ผมสีทองเบิกกว้างเมื่อพบว่า ไม่ใช่เป้าหมายที่เขาคาดหวังไว้

 

หากเป็นเป็นสายหมอกแห่งวองโกเล่ที่หลับใหลราวกับเจ้าหญิงนิทรา

เบลฟากอนพ่นลมหายใจอย่างเซ็งอารมณ์เล็กน้อยที่ไม่ใช่บอสของมิลฟิโอเล่ ถึงแม้อีกฝ่ายน่าประมือไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าเบียคุรัน แต่ว่าเขาก็ไม่กล้าสังหารคนของวองโกเล่สุมสี่สุมห้า

 

มิเช่นนั้นอาจโดนเพลิงพิโรธอัดเข้า ข้อหานอกคำสั่ง

 

“น่าเสียดายที่เจ้าชายเชือดมุคุโร่ไม่ได้” เบลฟากอนพูดอย่างเสียดาย ทว่า….

 

เรือนผมทองกลับแสยะยิ้มอีกครั้ง มือหนาเข้าช้อนร่างบางที่หลับไม่ได้สติ จนไม่รู้สึกตัวอย่างผิดคาด

“แต่เจ้าชายอยากเล่นกับมุคุโร่ ในแบบอื่นมากกว่าแล้วละ”

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

.

 

.

 

“ที่นี้…ที่ไหน” ขนตาแพยาวกระพริบอย่างช้าๆเมื่อมีแสงส่องหน้า อัญมณีสองสีคู่งามค่อยๆปรับมองรอบๆ

ห้องหรูหราแบบราคาแพง โคมไฟกระจกเบื้องบนที่เปิดทิ้งไว้ชวนให้พร่ามัวราวกับเพชรในน้ำส่องระยิบระยับ

เตียงนุ่มสีแดงทั้งผ้าปูและลูกฟูก ประดับด้วยผ้าม่านหัวเตียวสีแดงเลือดหมู ชวนให้ดูสะอิดสะเอียนมากกว่า

 

“ชิชิชิชิ ตื่นแล้วหรอ มุคุโร่” เสียงหัวเราะตามแบบฉบับดังขึ้น จากโซฟาสีแดงสดตรงมุมห้อง ใบหน้าสวยหันไปมองต้นเสียง   “คึหึหึ นึกว่าใครซะอีก ที่แท้ก็ วายุแห่งวาเรียนี้เอง” มุคุโร่ตอบเสียงนิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวพลางฉีกยิ้มยั่วใส่ เจ้าชายหนุ่มยิ้มกว้างตอบพลางมองเรือนร่างของมุคุโร่ใต้ผ้าห่มสีแดงสดที่แนบเนื้อ เห็นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน   มุคุโร่มองใบหน้าของเจ้าชายโรคจิตพลางขมวดคิ้ว เขาพอจะรู้ว่าสายตาที่จับจ้องมามีความหมายว่ายังไง แต่นั้นก็ไม่เท่ากับการที่เขาเผลอตัวปล่อยให้คนเข้าใกล้จนอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมขนาดนี้ได้

 

 

 

เรื่องเซ็กส์เขาไม่แคร์….

 

แต่เกรงว่าเขาอาจจะไม่ได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันอีก

 

 

 

 

เรือนผมทองลุกจากโซฟาพร้อมเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนถึงขอบเตียงของตน มือหนาลูบไล้ก้อนกลมที่นูนผ่านผ้าห่มสีแดงบาง เลื่อนลงมายังเรียวขาเพรียว “คึหึหึ ผมนึกว่าคุณจะชอบแต่การฆ่าอย่างเดียวซะอีก”

 

มุคุโร่กล่าวน้ำเสียงดูถูก พร้อมยิ้มเย้ยยันคนตรงหน้า “ชิชิชิ เจ้าชายเองก็มีอารมณ์สุนทรีย์ด้านอื่นเหมือนกันนา”

ร่างสูงผมทองกระชากผ้าห่มสีแดงออก เผยเพียงร่างเปลือยเปล่าโค้งเว้าราวกับอิสตรี มือหนาบีบขยำก้อนเนื้อเนียนนุ่มที่ต้นขาขาวแรงจนเป็นรอยช้ำ “โอ๊ย!!!” มุคุโร่สะดุ้งร้อง เรียกรอยยิ้มสะใจของเบลฟากอนได้เป็นอย่างดี

“แต่สุนทรีย์ของเจ้าชาย ไม่เหมือนกับของคนอื่นหรอก”

 

 

 

ดวงตาใต้ผมปรกมองร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยจูบ พลางมองสีหน้าที่ยามเจ็บปวด แต่แฝงไปด้วยสายตาต่างสีคู่งามที่มีความลึกลับชวนค้นหา

 

 

 

อยากเข้าไปจริงๆ

 

 

 

วายุแห่งวาเรียกระชากผมสีน้ำเงินเข้มที่ปล่อยสยาย ก่อนจะเหวี่ยงลงไปนอนคว่ำกระแทกกับเตียง

“อึก!!!” มุคุโร่ร้องขึ้นกับความเจ็บแปล๊บระบมที่หัว  เบลฟากอนเข้าคร่อมร่างบางก่อนจะโน้มพรมจูบอย่างแผ่วเบา ก่อนจะขบกัดจนฟันเข้าเนื้อนุ่มหอมละมุนของอีกฝ่าย

“อือ….” เสียงครวญครางทรมานขาดหายไป เมื่อมือหนาปิดปากอีกฝ่ายแน่นจนมุคุโร่หายใจแทบไม่ออก

 

 

-อึดอัด-

 

 

เรือนผมทองละจากการจูบ มองรอยฟันของตนที่สร้างรอยแผล และ เลือดที่เขาแสนชื่นชอบอย่างประทับใจ

มือแกร่งที่ว่าง จับสะโพกยกขึ้น ตามด้วยเสียงซิปกางเกงที่รูดลงมา

 

“!!!!!!!!!!!!!”

 

ร่างบางไหวตัวสะท้าน ใบหน้าสวยเชิดขึ้น ดวงตาสองสีเบิกกว้างกับการรุกล้ำที่ไม่คาดถึง

 

 

ไร้ซึ่งการเล้าโลม

 

รุนแรง เจ็บปวด

 

 

“อะ…อือ!!” เสียงครางหวานร่ำร้องเป็นระยะ ในจังหวะเดียวกับการกระแทกตัวของคนเบื้องบน

เบลมองร่างด้านใต้ยามเคลื่อนไหวตามแรงของตนเอง ทั้งโอนอ่อน ขัดขืน และงดงาม

 

 

“มุคุโร่นี้ยั่วเจ้าชายได้ตลอดเลยนะเนี้ย” เบลฟากอนพูดกล่าวกระซิบข้างหู ทันทีที่ลมหายใจอุ่นๆรดใบหูและต้นคอ   ร่างเพรียวถึงกับไหวสะท้าน แอ่นเกร็งสะโพกขึ้นตามสัญชาติญาณและร่างกายที่ตอบสนองจนช่ำชอง

“ชิชิชิ ขนาดปิดปากเสียงมุคุโร่ยังเพราะขนาดนี้” หนุ่มผมทองปล่อยมือจากปากของเรือนผมน้ำเงิน ใบหน้าสวยหน้าแดงเรื่ออ้าปากกว้างสูดเอาลมหายใจที่ขาดหายไปนาน

 

“อะ!!!” มุคุโร่สะดุ้งไหว เมื่อผิวเนียนนุ่มบนแผ่นหลังของตนรู้สึกถึงโลหะบางเย็นเชียบ ลากไล่อย่างแผ่วเบามาถึงกลางหลัง ตามด้วยความรู้สึกเจ็บเมื่อของเย็นเชียบกดลึกลงไปไล่กรีดเป็นทางยาวลง

“อ๊า!!!!!!!!!!” มือบางกำผ้าปูแน่น ดวงตาสองสีเบิกกว้างตกใจ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามใบหน้า

ใบหน้าขาวอมชมพูดูซีดลงทันที

 

“มีด!?” ตาต่างสีเหลือบมองเจ้าชายหนุ่มด้วยหางตา สิ่งที่เห็นคือรอยยิ้มกว้าง ฟันขาวเด่นละออชวนขนหัวลุก

ในมือถือมีดสีเงินวาววับเปื้อนเลือดสีแดงสดใหม่ ก่อนจะโลมเลียเลือดจากใบมีดพร้อมหัวเราะบ้าคลั่งจน

มุคุโร่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุกปนสะอิดสะเอียน “เลือดมุคุโร่นี้หวานจริงๆ เจ้าชายชอบจังเลย”

 

“คุณนี้มัน…โรคจิต…อา!!” ยังไม่ทันได้เหน็บตามนิสัยของตน ตัวเองกลับถูกอีกฝ่ายกระชากให้หงายหน้ากลับมา

แผ่นหลังที่ถูกกรีดจนเป็นแผลกระแทกกับเตียงนุ่ม น่าหลับใหล แต่สำหรับเวลานี้ มันเป็นการซ้ำเติมบาดแผลให้ฉีกกว่าเก่า และยิ่งอีกฝ่ายสอดใส่เข้ามาอย่างรุนแรงจนตัวร่างบางเคลื่อนตาม ก็ยิ่งทำให้แผลบนหลังฉีกกว้างกว่าเก่า ปริมาณเลือดไหลออกมากกว่าที่ควรจะเป็น จนเตียงลูกฝูกเปียกชื้นกับของเหลวสีแดงเช่นเดียวกับผ้าปูกระจายเป็นวงกว้าง

 

 

“อ๊า!!!!!!!!!!!!” มุคุโร่เชิดหน้ากรีดร้อง ทั้งสุขสมจนน่ารังเกียจและทรมานกับความต้องการสุดแสนวิปริตของเรือนผมทอง

 

 

“อะ!!!อ้าอ้า!!!!!!!” ร่างบางส่งเสียงร้องอย่างไม่อายปาก มือบางกอบกุมขยำผ้าปูแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าเนื้อเพื่อปิดกั้นความรู้สึกเจ็บระบบแผลที่ฉีกกว้าง

 

 

สะกดไม่ให้ร้องไห้

 

เจ็บ…

 

เจ็บเหลือเกิน..

 

 

“อา…..” ของเหลวสีขาวขุ่นไหลทะลักเข้าช่องคับแคบ ไหลผ่านออกมาพร้อมเลือดสีแดงปะปนตามเรียวขา

เพรียวงาม   เรือนผมทองฉีกยิ้มสุขสมผิดกับเรือนผมน้ำเงินยาวสลวยที่ทอดตัวนอนอย่างอ่อนล้า

ทั้งร่างกายทั้งจิตใจ

 

“เบียคุรัน…” ริมฝีปากบางแดงพึมพำเสียงกระซิบแผ่วเบาถึงคนที่มิอาจลืมเลือน ภาพเซ็กส์ระหว่างเขากับร่างสูงผมขาวในอดีตพรูพรั่งเข้ามา

 

 

 

 

เหมือนตอกย้ำ แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยน

 

คอยละลายน้ำแข็งในจิตใจ เหมือนกับแสงสว่างของดวงอาทิตย์

 

 

ทั้งๆที่จริงๆคือนภาสีเลือด กับความหลอกลวง และความคาดหวังที่ยากเกินเอื้อมแท้

 

 

 

เรามันก็แค่…….คนเพ้อเจ้อ….

 

 

 

 

-จบแล้วสินะ- ดวงตาสองสีคลอเบ้าก่อนจะไหลรินออกมา

 

 

 

 

.

.

 

 

 

หมับ!!!!!

 

 

“!!!!” ใบหน้าสวยถูกจับให้เงยหน้าขึ้น สบสายตาใต้ผมสีทองสว่างพร้อมกับรอยยิ้มกว้างจนเห็นฝันขาว

“เจ้าชายไม่ยอมให้มุคุโร่หลับหรอก เพราะของสนุกๆนะมันพึ่งจะเริ่มเอง” ใบหน้าสวยเบิกตากว้างอยากตกใจ

ร่างบอบบางเริ่มตัวสั่น เพราะรับรู้ถึงที่สุดของร่างกายตัวเอง

 

 

 

ถ้ามากกว่านี้ เขาอาจถึงที่ตาย…ก็เป็นได้

 

 

แอ๊ดดดดดดด

 

ประตูห้องเปิดขึ้น พร้อมกับการเข้ามาใหม่ของบุคคลหนึ่ง เบลฟากอนหันไปสบตาผู้มาเยือนก่อนจะส่งยิ้มให้

“มาแล้วหรอ ปล่อยให้เจ้าชายสนุกคนเดียวตั้งนาน”

 

“หึหึ ของสนุกแบบนี้ไม่เรียกฉัน ขืนไม่มาก็เสียผลประโยชน์เปล่าๆนะซิ”

 

 

TBC

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s