[AuFic KHR][10069]punish for you/Part2

 

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(สายC)

Rate: Nc 21

Story by :blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

 

Part 2

 

 

 

ท้องฟ้าสีครามสวยเริ่มเปิดม่าน เมื่ออาทิตย์อัสดงฉายแสงรำไร พร้อมกับการพลุกพล่านของผู้คนที่ค่อยๆทยอยออกจากบ้านราวกับนกออกจากรัง

 

โรงเรียนมัธยมปลายวองโกเล่ที่เงียบเหงา เริ่มมีเสียงจอแจของเหล่านักเรียนและคณะครูอาจารย์ทั้งหลายที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายจนกว่าออดสัญญาณของโรงเรียนจะดังขึ้น

“สวัสดีค่ะ อาจารย์เบียคุรัน!!” นักเรียนสาวกล่าวทักทาย ทันทีที่อาจารย์หนุ่มก้าวขาดินเข้ามาโรงเรียน  ใบหน้าคมคายชักสีหน้าประหลาดใจหน่อยๆก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวตอบ

แน่นอนว่าทั้งนักเรียนสาวนับ 10 และอาจารย์หญิงทั้งหลายต่างพากันเคลิบเคลิ้มกับรอยยิ้มนั้นกันเป็นแถบ ราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งมนต์สะกด

 

 

ร่างสูงในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์เรียบร้อยก้าวเดินข้ามผ่านกลุ่มสตรีเพศที่ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดอย่างไม่ใสใจ  ดวงตาสีอเมทริซ์ใต้แว่นตาไร้กรอบเหลือบมองห้องเรียนบนชั้นสี่ริมสุดฝั่งปีกขวา สบเจ้าของนัยน์ตาต่างสีที่ยืนเท้าคางมองบนราวระเบียง สายลมอ่อนๆยามเช้าบวกกับมุมมองสูงและกระโปรงสุดสั้นของอีกฝ่ายกระเพื่อมพลิ้วไปมาจนเห็นกางเกงในลูกไม้สีครีมอ่อนๆ

เรียกเลือดกำเดาของบรรดานักเรียนหนุ่มๆ ทำให้เด็กนักเรียนชายที่นี้รู้สึกกระชุ่มกระชวย(?)แต่เช้า

 

 

หน้าคมคายเหยียดยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวให้เด็กนักเรียนสาวสุดแสบเบื้องบน ในขณะเดียวกันมุคุโร่เองก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวาน หากแต่แฝงยาพิษอันน่าพรึงพรันไว้มากมาย  ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างจะละสายตาออกจากกันไป

“ดูถ้า อาจารย์คนนี้จะท้าทายท่านน่าดูนะครับ” หนุ่มแว่นสวมหมวกไหมพรมกล่าวขึ้น พลางใช้นิ้วเรียวยาวดันสันแว่นตามนิสัย “คึหึหึ น่าสนุกดีออกจิคุซะ..ฉันเองก็อยากจะรู้นักว่าคนๆนี้จะมีดีอะไร”

ปากเรียวอิ่มเผยออกเล็กน้อย และแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหยียดพร้อมแววตาสองสีสั่นระริกสนุกสนาน  ร่างเพรียวหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องเรียนสุดเถื่อนของตัวเอง ทิ้งไว้เพียงหนุ่มแว่นผมดำ นัยน์ตาสีนิลใต้แว่นกรอบมองแผ่นหลังเล็กบางของผู้ได้ชื่อว่าราชินีแห่งวองโกเล่ ก่อนจะพึมพำคำพูดเบาๆออกมา แต่เจ้าตัวคนฟังกลับไม่ได้ยินเสียแล้ว

“อย่าประมาทก็แล้วกันครับ ท่านมุคุโร่..”

 

.

.

.

 

เสียงออดโรงเรียนในชั่วโมงที่สามดังขึ้น อาจารย์ที่สอนอยู่ในชั่วโมงก่อนหน้านั้นเดินออกจากห้องเรียนต่างๆ เว้นเสียแต่..

 

 

 

โครม!!!

 

 

ตึง!!!!!!

 

 

ชายวัยกลางผมสีเทาแซมคนถูกแตะโด่งออกมาจากห้องเรียนโกคุโย ในสภาพชุดหลุดลุ่ยไม่มีชิ้นดี  อาจารย์หนุ่มเริ่มยันตัวขึ้นมาอย่างเร่งรีบวิ่งหนีแก้วน้ำที่ถูกปาตามมาเป็นชิ้นสุดท้าย  “ไสหัวไปไกลๆเลย!!!ไอ้อาจารย์ชีวะหัวเน่า!!”

 

เสียงหัวเราะแห่งความสะใจดังลั่นไปทั้งชั้นเรียน จนเหล่านักเรียนห้องอื่นและครูอาจารย์อีกหลายคน ต่างรู้สึกรังเกียจและหวาดกลัวพร้อมๆกัน

 

“ห้องนี้สถุนเป็นบ้า ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นห้องเด็กวิทย์”

 

“เด็กนักเรียนห่าเหวอะไรฟร่ะ โหดชิบ!!”ครูสอบชีวะสบถคำหยาบออกมานินทากับเหล่านักเรียนและคุณครูคนอื่นๆทีเดินออกมาเป็นไทยมุ่ง มือหนายกขึ้นปาดเหงื่อพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ และเดินทุลักทุลนไปสอนห้องอื่นต่อให้สมเงินเดือนที่ ผอ. สุดป๊อดให้มา

 

 

เรือนผมขาวเดินทอดน่องถือหนังสือฟิสิกส์ พลางฮัมเพลงสบายๆ สวนทางกับชายวัยกลางคนผมสีเทาแซมในสภาพสะบักสะบอม  ขายาวกำลังจะก้าวตรงไปเข้าสอนห้องเรียนใต้การปรึกษาของตน แต่กลับถูกเหล่านักเรียนสาวๆทั้งหลายเข้ามาขวางทางไว้ “อาจารย์เบียคุรันค่ะ ชั่วโมงนี้สอนห้องโกคุโยใช่ไหมค่ะ”

“ครับ..มีอะไรงั้นหรอ?”

 

นักเรียนสาวจากห้องต่างๆพากันเดินออกจากห้องเรียนโดยมิได้นัดหมายเข้ามารั้งตัวหนุ่มผมขาวไว้

“อย่าไปเลยค่ะ!!เดี๋ยวโดนพวกนั้นซ้อมเหมือนอาจารย์ คุโรซากิที่สอนชีวะคนเมื่อกี้หรอก” นักเรียนหญิง ม.ปลายชักสีหน้าเว้าวอนข้อร้อง  เช่นเดียวกับอาจารย์สาวๆอีกหลายคน “นั้นซิค่ะ ..ดิฉันว่าคุณอย่าเข้าไปดีกว่าค่ะ..เดี๋ยวจะเจ็บตัวเปล่าๆ”

 

เบียคุรันยักไหล่ไม่ใส่ใจ พร้อมฉีกยิ้มกว้างร่าเริงตอบ “ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะผมเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเขา”  ร่างสูงในชุดสีขาวเดินแทรกกลุ่มสาวๆตรงดิ่งไปยังห้องเรียนปีกขวาสุด ผ่านดงลวดหนามเข้าไปยังห้องเรียนสุดโหด  ท่ามกลางสายตาแห่งความศรัทราในความมุ่งมั่น(?)และคุณธรรม(?)ในอาชีพครูของอีกฝ่าย

 

 

 

-อย่าตายนะค่ะ!!อาจารย์เบียคุรัน~ – T 0 T

 

 

 

 

ครืด!!!!!

 

 

ประตูห้องเลื่อนเปิดอีกครั้งพร้อมการปรากฏตัวของหนุ่มเจ้าเสน่ห์  บรรยากาศคุยจ๊อกแจ๊กส่งเสียงกระหึ่มพากันเงียบสงบลง จนอาจารย์หนุ่มประหลาดใจ  -แปลกจังแหะ..-

 

ดวงตาสีม่วงอ่อนๆจนเกือบเป็นสีฟ้าใส มองบรรยากาศรอบๆห้อง เหล่านักเรียนนั่งบนที่นั่งเรียบร้อย หนังสือฟิสิกส์วิชาที่เขาสอนถูกนำมาวางบนโต๊ะในสภาพพร้อมเรียน  เรียกรอยยิ้มพึงพอใจของเบียคุรันออกมา

 

ขายาวก้าวเดินเข้าไปในห้องอย่างไม่ทันได้คิดอะไร ทว่า!!!

 

 

ซ่า!!!!!!!!!

 

 

น้ำจากที่ไหนไม่รู้เทราดใส่หัวชายหนุ่มจังๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะสะใจของนักเรียนในห้อง เว้นเพียงสาวๆที่หน้ามุ่ยเป็นแถบ  “ก๊ากกก ฮ่าๆๆ ลูกหมาตกน้ำโว้ยย ลูกหมาตกน้ำ!!” เคนตะโกนเสียงดังลั่นออกมา พลางชี้นิ้วไปยังอาจารย์ที่ปรึกษาที่เปียกน้ำโคลนเหม็นหึ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

“คึหึหึหึ” มุคุโร่หัวเราะอย่างขำขัน นัยน์ตาอัญมณีต่างสีคู่สวยหรี่มองสภาพทุเรศสุดตีนของเบียคุรัน

-นี้แค่เกริ่นนำเท่านั้นนะค่ะ คึหึหึหึ-

จิคุซะเป็นชายเพียงคนเดียวที่ไม่สนุกสนานไปด้วยกับการกระทำสุดแสบ โดยมีหัวต้นคิดคือสาวสวยผมสีไพลิน

นัยน์ตาสีรัตติกาลใต้กรอบแว่นมองร่างสูงที่ยืนนิ่งสนิท ในสภาพอึ้งกิมกี่

 

เบียคุรันกระพริบตาปริบๆ  ก่อนเริ่มสำรวจมองร่างของตัวเอง สูทสีขาวสะอาดเปรอะโคลนสีคล้ำน้ำตาลแถมเหม็นเน่า ซึ่งคาดว่าน่าจะไปโกยมาจากท่อน้ำทิ้ง ผมสีขาวชี้ไม่เป็นทรงลู่ตกลงมาปรกใบหน้าแถมย้อมแซมๆด้วยโคลนไม่ต่างจากเสื้อผ้าของตน  นัยน์ตาคู่คมเหลือบมองกระป๋องน้ำสีฟ้าที่ห้อยต่องแต่งโดยเชือกบนประตูเลื่อนอยู่นาน

 

“………….” เบียคุรันหลับตาลงไม่สนใจกับเสียงเหยียดหยามและเสียงหัวเราะขำขันที่เห็นเขาเป็นตัวตลก มือหนาถอดแว่นตาออกก่อนจะหยิบเอาผ้าเช็ดแว่นในกระเป๋ากางเกงมาเช็ดโคลนที่เปรอะเลนส์ออกจนสะอาดวับ  แล้วนำมาสวมใส่เช่นเดิม

 

“เอาล่ะ เป็นการต้อนรับอาจารย์ที่ปรึกษาที่น่าประทับใจดีจัง ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นเริ่มเรียนเลยละกัน” ร่างสูงฉีกยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวพร้อมเดินไปยังหน้ากระดานดำ ท่ามกลางสายตาแห่งความงุนงงของบรรดานักเรียนในห้อง

-ไม่รู้สึกอะไรเลยหรอว่ะ…-

 

 

“ท่านมุคุโร่ครับ อัดมันเลยดีไหมครับ” เรือนผมทองกระซิบขอความเห็นหญิงสาวทรงผมทวินเทล พลางหักข้อมือไปมา

มุคุโร่หรี่ตามองชายหนุ่มที่ยืนอธิบายและขีดเขียนทฤษฏีทางฟิสิกส์บางอย่าง ด้วยแววตาไม่พอใจชั่วครู่

ก่อนเปลี่ยนสีหน้ามายิ้มแย้มให้หนุ่มหน้าบาก “อย่าพึ่งเลยค่ะ รอดูกันไปก่อนดีกว่า”  ร่างงามสับขานั่งไขว่ห้าง และใช้มือเรียวเปิดหนังสือเรียนขึ้นเรียน  เคนกัดฟันแยกเขี้ยวหงุดหงิด แต่ในเมื่ออีกฝ่ายห้าม เขาก็ควรทำตามแต่โดยดี

 

 

.

.

 

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง ท่ามกลางบทเรียนที่ร่ายออกมาตามปกติเหมือนกับห้องเรียนอื่นๆ แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ…

 

กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ของน้ำโคลนบัดนี้ได้ลอยคลุ้งออกมาจากตัวของอาจารย์หนุ่มรูปหล่อ จนนักเรียนในห้องชักสีหน้าเหย่เก

 

“หึ่ม…เหม็นอย่างเชี้ยว่ะ โคตรเหม็นแมร่งเลย” ซาโตชิบ่นเสียงกระซิบๆเบาๆกับเพื่อนชายข้างโต๊ะ พลางใช้นิ้วหนีบจมูกตัวเองไว้  “แมร่งเมื่อไรจะหมดชั่วโมงฟร่ะ จะเหม็นจะตายห่าอยู่แล้ววว” นักเรียนคนอื่นเริ่มส่งเสียงโอดครวญเบาๆด้วยความทรมาทรกรรม ราวกับสัตว์ทุรนทุราย กับกลิ่นเหม็นเน่าโสโครกที่สะสมในตัวของเบียคุรัน  แม้แต่กลุ่มสาวๆในห้องผู้เข้าข้างอาจารย์หนุ่มยังอดรนทนไม่ไหวสลบเหมือดกันเป็นแถว

 

ตึง!!!

 

 

โครม!!!!

 

นักเรียนในห้องทยอยล้มลงจากโต๊ะ หลังจากที่ไม่สามารถผจญมรสุมกลิ่นโสโครกของน้ำโคลนเน่าได้

“ท่านมุคุโร่…อั๊กกก” เคนโอดครวญเรียกชื่อหญิงสาวผู้แสนเทิดทูน ก่อนน็อกไปตามคนอื่นๆ “อึก…” นักเรียนสาวผมสีไพลินมัดทรงทวินเทลมุ่นคิ้วมองเรือนผมขาวไม่วางตา มือเรียวยกขึ้นมาปิดปากและจมูกตัวเองแน่น

-คิดจะให้พวกเรา ผจญความซวยที่เกิดจากฝีมือของพวกเราซินะ-

 

“เอาล่ะ โจทย์ข้อนี้..ใครทำเป็นบ้าง?”โจทย์บนกระดาษถูกขีดเขียนจนเสร็จ ตามด้วยน้ำเสียงถามสบายๆ โดยไม่หยี่ระกับกลิ่นเหม็นโสโครกที่ชโลมตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า นัยน์ตาสีอเมทริซ์มองไปรอบๆห้องเรียน ซึ่งบัดนี้เหลือผู้รอดชีวิตในวิกฤตกาลเซอร์ไวเวอร์ไม่กี่คน

 

 

“เธอ..โรคุโด มุคุโร่ ออกมาทำโจทย์นี้ซิ” มุคุโร่สะดุ้งโหยงกับการที่อาจารย์สุดแสบเอ่ยเรียกเธอ

นัยน์ตาสองสีจ้องดวงหน้าร่าเริงด้วยแววตาตกตะลึง  -หมอนี่..-

“อะไรกัน..เห็นว่าได้ที่หนึ่งของระดับไม่ใช่หรอ หรือว่า..แค่โจทย์ฮาร์มอนิกง่ายๆนี่เธอทำไม่ได้..” น้ำเสียงสบายๆเอ่ยท้าทายเด็กสาว และแน่นอนว่าไปกระตุ้นให้เป้าหมายเดินตามกับดักได้อย่างไม่ยาก

 

เพราะโรคุโด มุคุโร่ เกลียดการถูกดูถูกเป็นที่สุด!!!!

 

 

ร่างบางลุกขึ้นจากเก้าอี้ ขาเพรียวสวยก้าวเดินฉับๆขึ้นมาหน้าห้อง นิ้วเรียวบรรจงหยิบชอกส์สีขาวที่เขียนได้ถนัดมือสุดขึ้นมา ขีดเขียนทำโจทย์บนกระดานดำ

 

“อึก….”

“ทำไมไม่ทำต่อไปล่ะ..” เสียงทุ้มกระซิบถามข้างหู จนร่างบางขนลุกซู่ไปทั้งตัว ชอกล์ในมือร่วงหล่นทันที ใบหน้าสวยสะบัดหันไปมองกลับเจอเรือนผมขาวเข้ามาใกล้ในระยะประชิด แถมโน้มหน้าใกล้จนแทบจวนเจียนจูบ

มือเรียวทั้งสองยกขึ้นปิดปากกับจมูกแทบไม่ทันกับการที่ต้นกลิ่นเข้ามาหาถึงที่

ดวงตาสองสีหันมามองเพื่อนๆในห้องหมายขอความช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนว่าทุกคนในห้องพ่ายแพ้เกมส์เซอร์ไวเวอร์แห่งกลิ่นโสโครกกันหมดแล้ว  ซึ่งนั่นหมายความเหลือเพียงโรคุโด มุคุโร่คนเดียวที่เหลือรอดอยู่

 

แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นเท้ากระดานดำล็อกเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินไว้ไม่ให้ไปไหน แถมยังส่งยิ้มละลายใจดี แต่ผิดกับการกระทำ

“อึก.ออกไป!!”น้ำเสียงหวานกลับกลายเป็นเสียงห้วนออกจากริมฝีปาก แต่เนื่องจากใช้มือปิดปากไว้ จึงออกมาเป็นเสียงอู้อี้

“อะไรนะ?ฉันได้ยินไม่ชัดเลย ยังไง…” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนหน้าคมคายเป็นครั้งแรก ก่อนจะโน้มหน้าและเขยิบตัวเข้ามาใกล้จนเกือบจะชิดเป็นเนื้อเดียวกับเด็กสาวตามด้วยเสียงกระซิบทุ้มเข้มจนร่างบางขนคอหลังตั้งชัน “พูดอีกทีได้ไหม..”

 

 

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

 

เสียงออดร้องดังลั่นช่วยชีวิตร่างบางไว้ เบียคุรันชักสีหน้าเซ็งอารมณ์ ก่อนผละตัวออกจากนักเรียนสาวผมสีไพลิน

“เอาล่ะหมดชั่วโมงแล้ว ฝากสวัสดีเพื่อนๆแล้วก็ให้กลับไปทำการบ้านหน้า 169มาส่งพรุ่งนี้ด้วยนะ” ชายหนุ่มผมขาวฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฝันขาวพลางโบกมือรำลาอีกฝ่าย

 

ครืดดดด

 

ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับการจากไปของอาจารย์ที่ปรึกษา ก่อนจะปิดตัวลง

“อึก…” มุคุโร่เข่าอ่อนไม่ขยับตัวไปไหน ก่อนจะทรุดหวบไปนั่งกับพื้น พลางกอดตัวเองและนั่งชันเข้าจนกระโปรงสุดสั้นทกเปิดเห็นกางเกงในสีครีมชัดเจน  “ไอ้บ้า..นั่น…” ริมฝีปากเรียวอิ่มสั่นระริกกับการจู่โจมแบบขาดไม่ถึงของเรือนผมขาว

 

..ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครหน้าไหน กล้าทำกับเขาขนาดนี้..

 

“ฉันไม่ยอมแพ้หรอก เบียคุรัน!!”

 

 

.

.

.

 

ก๊อกๆ

 

“เข้ามาได้ครับ..” เสียงหวานของเจ้าของห้องดังขึ้น ประตูไม้สักชั้นดีแกะสลักสวยหรูเปิดออกอย่างช้า ๆพร้อมการมาของบุคคลที่ทำอาผู้ที่นั่งบนโต๊ะ ผอ.ถึงกับสะดุ้งโหยง!!

“ไง!!สึนะโยชิคุง!!”

“เบียคุรัน!!!!0[]0” สึนะร้องเสียงหลง ผงะตกใจจนเกือบหงายหลังไปกับเก้าอี้นวม “มาทำ..อะไรที่นี้..อะ”สึนะพูดเสียงสั่นกับผู้ชายผมสีพิสุทธิ์ ก่อนจะชักสีหน้าเหย่เกกับกลิ่นไม่พึงประสงค์จากตัวของร่างสูง

 

เบียคุรันก้าวเดินเข้ามาหยุดลงตรงหน้าโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายทั้งรอยยิ้มระรื่น  แต่หากคนอย่าง ผอ.วองโกเล่ ซึ่งรู้จักกับบุรุษคนนี้มานานนับ 10 ปีย่อมรู้ดีว่า อารมณ์ใต้ไอ้รอยยิ้มเสแสร้งนั่นเป็นยังไง

“มีชุดสูทให้ยืมไหมอะ เดี๋ยวต้องไปสอนคาบต่อไปอีก จะเหม็นยังงี้ต่อไปคงไม่ไหว” นัยน์ตาสีน้ำตาลมองร่างสีขาวที่ชโลมเปรอะเปื้อนสีเทาคลำของโคลนตั้งแต่หัวจรดเท้า อย่างเข้าใจว่าไปโดนนักเรียนห้องไหนกระทำมา

 

 

 

 

“ว้า..มีแต่สีดำหรอ ..ไม่ชอบเลย” เบียคุรันในชุดสูทสีดำสนิท ทับเสื้อshirtในสีม่วงอ่อนๆ บ่นพลางถอนหายใจเบื่อหน่าย

“ก็..มีแต่แบบนี้นี่ครับ ขนาดของผม..มันก็เล็กเกินไป..” สึนะเอ่ยงึมงำเสียงสั่นๆ  เพราะกลัวว่าจะถูกคนตรงหน้าแหย่เล่นจนเสียฐานะผู้อำนวยการ  หน้าคมคายหันมาส่งยิ้มตอบทั้งสีหน้าเจ้าเล่ห์ “นั่นซินะ..ฉันมันขนาดตัวพอดีกับฮิบารินี้นา..”

คำพูดเป็นนัยๆของอาจารย์ใหม่ ทำเอาแก้มนวลใสของ ผอ. โรงเรียนขึ้นสี “เบียคุรัน!!เดี๋ยวคนอื่นได้ยินเข้า!!”

 

เรือนผมขาวหัวเราะในลำคอมีเล่ห์นัย ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง  ทว่าประตูห้องผู้อำนวยการยังไม่ทันปิดดี

ประโยคหนึ่งจากปากของเบียคุรันที่ทิ้งท้ายไว้จนเจ้าของห้องได้ยินถึงกับหน้าซีดเผือก

 

ปัง!!!!

 

ภายในห้องทำงานหรูหราที่สุดเหลือเพียงชายหนุ่มหน้าหวานเรือนผมสีน้ำตาลเพียงคนเดียวอีกครั้ง ร่างเล็กเอนตัวพิงพนักเก้าอี้นวมใหญ่สีแดงเข้มอย่างหมดแรง ดวงตาสองสีเบิกโพลงกว้างด้วยความหวาดกลัว

 

“ฉันขอมุคุโร่คุงนะ…”

 

 

“เบียคุรัน..นี้นายคิดจะ…” ปากเล็กอิ่มของสึนะสั่นทันที ขนทุกเส้นในร่างกายตั้งชัน เมื่อคิดถึงแววตาสีม่วงอ่อนจนเกือบเป็นสีฟ้าใสใต้กรอบแว่นเมื่อครู่ที่เหลือบส่งมาให้เขาก่อนจากไป  “จะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว..”

-ต้องทำอะไรซักอย่าง..-

 

 

 

TBC

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s