[AuFic KHR][10069]punish for you/Part3

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(สายC)

Rate: Nc 21

Story by :blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

Part 3

 

 

“ว่าไงนะ!!จะให้ฉันเปลี่ยนตารางสอนเพิ่มเวลาเรียนวิชาฟิสิกส์ของห้อง 3-C !!”โกคุเทระหวีดร้องเสียงดังกับคำขอของนักเรียนสาวผมสีไพลินมัดทวินเทล  ดวงหน้างามฉีกยิ้มหวานตอบผิดกับสีหน้าตื่นตระหนกของ อ.หัวหน้าฝ่ายวิชาการ

“ดิฉันเห็นว่า อีกไม่นานก็ใกล้เวลาเอ็นทรานซ์ทุกที แล้วเพื่อนๆในห้องก็ค่อนข้างอ่อนวิชานี้เลยอยากขอรบกวนเรื่อง..เพิ่มชั่วโมงเรียนค่ะ” คำพูดคำจาเหมือนเด็กเอาใจใส่การเรียนของโรคุโด มุคุโร่ หากไม่มีใครรู้จักเธอดีคงคิดว่านี้เป็นเรื่องธรรมดา

 

 

แต่มันไม่ใช่สำหรับโกคุเทระแน่ๆ

 

“ไม่ได้!!ตารางสอนถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ต้นเทอมแล้ว ขืนมาเปลี่ยนอะไรเอาเองตามใจชอบแบบนี้ มันจะไปกระทบคาบสอนของอาจารย์ท่านอื่นๆด้วย” เรือนผมสีเงินอธิบายเสียงเขียวใส่

มุคุโร่กระพริบตาปริบๆสบมองนัยน์ตาสีมรกตคู่งาม “เฮ้อ..แย่จังเลยนะค่ะ..ถ้างั้น..”

 

มือเรียวหยิบมือถือชนิดถ่ายรูปได้ของเธอขึ้นมา ก่อนจะกดเปิดภาพๆหนึ่งขึ้นมาโชว์ให้ร่างเพรียวผมสีเงินยาวระต้นคอ

“!!!!!!!!” โกคุเทระเบิกตากว้าง และรีบเด้งตัวจากเก้าอี้นวมจะแย่งโทรศัพท์มือถืออีกฝ่าย

แต่สาวผมสีน้ำเงินไวกว่า แขนเรียวหดถอยลงพร้อมแนบมือถือไว้กับหน้าอกนุ่มนิ่มของหล่อน

 

โกคุเทระมองมือถือทั้งแววตาโกรธ แต่ก็ไม่กล้าแตะต้องหรือใช้กำลังแย่ง  เพราะวัตถุอิเล็กทรอนิกส์อยู่ใกล้สรีระต้องห้ามของสตรีเพศ  “รูปถ่ายของ อาจารย์คนสวยโกคุเทระกำลังจูบกับนักกีฬาเบสบอลของโรงเรียนวองโกเล่ เห็นทีต้องแปะประกาศแล้วล่ะมั้ง..”  มุคุโร่ปรายตามองเย้าคนที่ตกระกำลำบากเป็นรอง นัยน์ตาสองสีสั่นระริกพึงพอใจกับท่าทางสั่นเทิ้มของร่างเพรียวผมเงินที่เต็มไปด้วยความโกรธจนเผลอตัวกำหมัดแน่น

 

.

.

.

 

ครืด!!!!

 

ประตูห้องทำงานของฝ่ายวิชาการปิดลงพร้อมกับร่างเพรียวของเด็กสาว ม.ปลายวัย 18 ปี มุคุโร่เหยียดยิ้มกระหย่องพอใจกับความสำเร็จของตัวเอง “คึหึหึ ต่อไป..ก็เริ่มแผนสองต่อ..” นัยน์ตาคู่งามฉายแววเจ้าเล่ห์

 

-ฉันจะเอาคืนอย่างสาสมที่คุณทำกับฉันไว้ เบียคุรัน..-

 

ร่างบางหมุนตัวเดินออกจนกระโปรงนักเรียนพลิ้ว เกือบเห็นกางเกงใน  ทว่าเสียงเรียกของใครบางคนทำให้มุคุโร่ต้องหยุดฝีเท้า “คะ..คุณโรคุโดครับ!!!” นักเรียนชายผมสีทองตะโกนเรียกชื่อ พร้อมวิ่งเข้ามาหากระหืดหอบ

“มีอะไรหรอค่ะ?”

 

“ผอ.เรียกไปพบนะครับ”

 

 

.

.

.

 

กระจกบานใหญ่ประดับด้วยผ้าม่านสีแดงหรูหราเปิดออก เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์และทัศนียภาพของโรงเรียนวองโกเล่ชัดเจน

นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโต เข้ากับหน้าอ่อนเยาว์จนถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กนักเรียนเสมอ ของซาวาดะ สึนะโยชิกำลังมองเหล่านักเรียนเล่นกีฬา บ้างก็เดินคุยจ๊อกแจ๊ก ไม่ก็รับประทานอาหารอยู่ ในช่วงเวลาพักแบบนี้

 

ถึงจะดูสงบสุขดีอย่างที่โรงเรียนอื่นๆทั่วไป แต่นั่นหาได้ทำให้จิตใจของร่างเล็กผมสีน้ำตาลยุ่งฟูสงบลง

 

แอ๊ดดดด

 

เสียงประตูเปิดออกโดยไม่มีการบอกกล่าว ทำให้สึนะหมุนตัวกลับไปมอง “มาแล้วหรอ มุคุโร่..”

นักเรียนสาวไอด้อลของโรงเรียนวองโกเล่ และเป็นผู้มีอิทธิพลหลายๆอย่างงในโรงเรียนแห่งนี้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มลึกลับคาดเดาอารมณ์ได้ยาก “เรียกดิฉันมา มีอะไรรึเปล่าคะ?” เสียงหวานนุ่มเอ่ยสุภาพ และเดินเข้ามาในห้องผู้อำนวยการ ทุกย่างก้าวของเธอกระโปรงสุดสั้นมักจะพลิ้วจนกางเกงในออกมาแพร่มๆ เรียกให้ดวงหน้านวลขึ้นสี

 

“อะแฮ่ม..โทษทีนะที่เรียกมาคุยในเวลาพักนะ” สึนะกระแอมไล่เสียงแก้เก้อและปรับสีหน้าร้อนๆหนาวๆเมื่อครู่ให้เป็นปกติเช่นเดิม  ร่างเพรียวบางในชุดสูทสีเทาเดินจากหน้าต่างมานั่งลงบนเก้าอี้นวมสีแดง

ดวงตากลมโตมองนักเรียนสาวผมสีไพลินเบื้องหน้าด้วยแววตาเอาจริงเอาจัง

“ฉันอยากให้เธอ เลิกทำตัวเป็นปรปักษ์กับเบียคุรัน” คำพูดเหมือนเชิงสั่งดังขึ้นจากปากเรียวเล็ก แต่จากน้ำเสียงแล้วมันเหมือนกับเป็นการขอร้องเสียมากกว่า

มุคุโร่เลิกคิ้วขึ้นสูงพร้อมทั้งชักสีหน้าเสแสร้งว่าตัวเองประหลาดใจกับคำพูดนั่น

“จะให้ดิฉัน ทำตัวดีๆกับอาจารย์เบียคุรันงั้นหรอค่ะ”  สึนะอึกอักทันทีที่สบตาคู่งามที่คมกริบปราดมองมายังเขา

“กะ..ก็..ฉันไม่อยากให้เธอมีปัญหานะ..ทางที่ดี..” มุคุโร่เหยียดยิ้มเย็น  มือเรียวปัดผลทวินเทลไปข้างหลังพลางกอดอกสนทนาโต้ตอบอีกฝ่าย “ขอโทษด้วยนะค่ะ..ที่ดิฉันต้องบอกว่า วันพรุ่งนี้จะเป็นสุดท้ายที่อาจารย์เบียคุรันจะอยู่สอนที่นี่”

เอนผมสีไพลินยาวสลวยมัดแกละหมุนตัวเดนออกไปจากห้องโดยไม่มีการกล่าวคำลา พร้อมกระแทกปิดประตูไม้สักราคาแพงเสียงดัง

 

 

ปัง!!!!

 

 

-จะให้เรายอมก้มหัวกับอาจารย์เผือกนั่นละก็ ฝันไปเถอะ..- หน้าสวยมุ่นคิ้วหงุดหงิดไม่พอใจ

 

RRRRRR

 

โทรศัพท์มือถือของร่างบางส่งเสียงริงโทนเพลง  มุคุโร่หยิบมือถือของเธอขึ้นมาดู พอเห็นรายชื่อบนจอที่กระพริบแสงแฟลชไปมาตามจังหวะดนตรี ปากอิ่มสีแดงธรรมชาติเหยียดยิ้มพอใจขึ้น

 

ปิ๊ป!!

 

“ว่าไงคะ เคน”

[ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ!!ท่านมุคุโร่โปรดวางใจได้เลย] เคนตอบกลับเสียงดังปนตะคอกตามบุคลิกเคยชิน

นัยน์ตาสองสีสั่นระริกสนุกสนานตื่นเต้น พร้อมตอบกลับปลายสายด้วยเสียงหวานล้ำ

“ขอบคุณมากนะค่ะ เคนน่ารักจังเลย” จู่ๆหนุ่มผมทองคู่สนทนากลับเงียบเสียงไป ตามด้วยเสียงเหมือนอะไรพุ่งออกมาและโต๊ะที่ล้มระเนระนาด    [เฮ้ยย!! เคนเป็นลมไปแล้ว ตื่นๆอย่ามาทำหน้าเยิ้มตอนนี้เฟ้ย!!] เสียงตะโกนโหวกเหวกในโทรศัพท์แม้จะแทบจับความไม่ได้ แต่มุคุโร่เองก็พอเดาเหตุการณ์ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

 

ก็แค่..หยอดคำหวานเสียงอ้อนๆหน่อย

ทำตัวยั่วยวนราวกับยอม

แต่ก็แอบดื้อรั้นเหมือนแมวป่า..

 

 

แค่นี้..

พวกผู้ชายก็ก้มหัวเป็นเครื่องมือให้ใช้

 

 

นิ้วเรียวกดวางสายไม่ใส่ใจหรือแม้แต่จะห่วงว่าเพื่อนร่วมห้องของตัวเองเป็นเช่นไร

ปากแดงอิ่มชวนจุมพิตยิ้มมุมปากขึ้นพร้อมพึมพำคำพูดที่ผู้ชายหลายคน หากได้ฟังคงช็อกเสียใจไปเป็นแถว

“ผู้ชายนี่..โง่จริงๆ”

 

.

.

.

.

 

 

เวลาหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว  และแล้วก็ถึงเช้าวันใหม่แสนสดใสเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา

“เอ๋!!ตารางสอนใหม่งั้นหรอ?” เบียคุรันอุทานขึ้นขณะที่กำลังตรวจการบ้านอยู่บนโต๊ะทำงาน ดวงตาคู่คมใต้กรอบแว่นสบตาอาจารย์สอนคณิตศาสตร์  ที่มาแจ้งข่าวให้ทราบ “ครับ!ผมเองก็งงเหมือนกัน ตอนนี้อาจารย์ทั้งโรงเรียนวิ่งกันให้วุ่นกับตารางใหม่เป็นแถวเลย” ชายร่างสูงผมสีส้มบ่นเบื่อหน่าย พลางดันแว่นตาให้เขาที่

 

เบียคุรันหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะฉีกยิ้มอารมณ์ดีผิดกับทำหน้าบูดเป็นตูดลิง “เอานา..ถึงจะกะทันหันหน่อย แต่เดี๋ยวก็ชินเองแหละ อย่าเครียดเลยอาจารย์โช” โชอิจิอาจารย์สอนคณิตศาสตร์กระปริบตาอึ้งกับท่าทีของคนเบื้องหน้า ทั้งที่การเปลี่ยนตารางสอนใหม่นี้  ถือเป็นเรื่องใหญ่ของนักเรียนและอาจารย์แท้ๆ

 

“คุณนี้ อารมณ์ดีตลอดจริงนะครับ..”หนุ่มแว่นกรอบหนาเอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจยาว “ฮ่าๆก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ถ้าเอาแต่เครียดเดี๋ยวโรคกระเพาะจะถามหาเปล่าๆ” มือหนารับตารางสอนใหม่ของตัวเองจากโชอิจิมาดู  หน้าคมคายที่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มหุบลง แล้วแทนที่ด้วยสีหน้าฉงนกับคาบสอนของตัวเอง

“ทำไมตารางผมถึงสอนห้อง 3-C เพิ่มในช่วงเวลา5โมงเย็นด้วยละครับ” นัยน์ตาสีมรกตเบิกกว้างด้วยความงงไม่แพ้กัน ก่อนจะยื่นมือขอกระดาษตารางมาดู  “เอ๋!!จริงหรอครับ ของผมอย่างมากก็ย้ายเวลาแล้วก็เพิ่มคาบนิดหน่อย จะว่าไป…”

 

“นั่นมันเวลาเลิกเรียนไม่ใช่หรอครับ?” โชอิจิพูดพลางจับคางใช้ความคิด

แต่แล้วเสียงออดที่ดังขึ้นทำให้อาจารย์สอนคณิตศาสตร์ต้องหยุดความคิดไว้เพียงเท่านี้  เพราะต้องรีบเดินทางไปสอนคาบต่อไปโดยไม่ลืมเสียงบ่นงึมงำเช่นเคย “ให้ตายซิ..ดันย้ายมาเวลาเช้าตรู่แบบนี้อีก โอ๊ยย~คิดแล้วปวดท้องชะมัด!!”

 

 

ประตูห้องทำงานปิดตัวลง เหลือเพียงอาจารย์หนุ่มผมขาวเพียงคนเดียว  นัยน์ตาสีอเมทริซ์เหลือบมองตารางเวลาในกระดาษ ก่อนจะหยิบเอาปากกาหมึกซึมราคาแพงมาจิ้มย้ำไปมาตรงคาบที่เพิ่มมาในช่วงเวลาพิสดารกว่าชาวบ้าน

“นี่จะเป็นแผนของเธอคนนั่นรึเปล่านะ?” คิ้วเรียวมุ่นลงใช้ความคิดทบซ้ำไปมา

 

 

 

.

.

 

ท้องฟ้าสีครามเริ่มกลายเป็นสีส้มทองแดง เนื่องจากตะวันกำลังตกดิน เหล่านักเรียนและครูอาจารย์มากมายต่างพากันทยอยกลับบ้านที่ประตูทางเข้าออกของ รั้วโรงเรียนราวกับฝูงหนอน

 

จนในที่สุดบรรยากาศในโรงเรียนที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้า กลับกลายเป็นความเงียบสงบเช่นเดียวกับป่าช้า  “เหลืออีก 15 นาที ต้องไปสอนห้องโกคุโยซินะ…” อาจารย์หนุ่มผมขาวมองตารางสอนของตัวเองด้วยความชั่งใจ

 

 

 

แอ๊ดดด…

 

“ท่าทางกังวลอยู่เลยนี้ เบียคุรัน” ฮิบาริ เคียวยะ อ.ฝ่ายปกครอง ควบคู่ไปกับการสอนภาษาญี่ปุ่นด้วยเอ่ยพูด

หน้าคมคายของพ่อหนุ่มหล่อเหลาราวรูปปั้นเทวดาในวิหารหันมาฉีกยิ้มกว้างใส่ “ทั้งสึนะโยชิ ทั้งนายนี่อ่านใจฉันออกอยู่เรื่อยเลย”

 

 

เรือนผมดำถอนหายใจยาวเบื่อหน่ายกับท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวกลบเกลื่อนทุกอารมณ์และสีหน้าแท้จริงของชายเบื้องหน้า

“ฉันรู้จักกันมาตั้ง 10 กว่าปี สันดานแกเป็นยังไง ทำไมฉันจะไม่รู้” พูดจบ ปากหนากลับหยักยิ้มมีเล่ห์นัย

พอๆกับรอยยิ้มของเบียคุรัน “จะทำอะไรก็ให้มันมีลิมิตด้วยละกัน ที่นี่คือโรงเรียน ไม่ใช่สถานที่ๆแกเคยอยู่”

 

นัยน์ตาสีอเมทริซ์สบตาสีนิลดุดันตามด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ”หึหึ ฉันรู้นา..ไม่ทำโจ่งแจ้งหรอก..”

คิ้วเรียวของอาจารย์ฝ่ายปกครองมุ่นลงกับคำตอบที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเต็มใจซักเท่าไหร่

“ฉันต้องไปแล้ว หวังว่าแกจะอยู่สอนต่อถึงพรุ่งนี้ล่ะ” คำบอกลาปนอวยพรของร่างสูงผมสีดำกล่าวทิ้งไว้ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

“หึหึหึ  ได้เวลาไปรับสึนะโยชิคุงซินะ..” เบียคุรันยิ้มขำๆกับความรักระหว่าง ผู้อำนวยการหน้าใสกับอาจารย์ฝ่ายปกครองจอมโหดอย่างขำขัน  ซึ่งมีแค่ 2 คนเท่านั่นที่จะรู้ความจริงในข้อนี้..

 

 

คือเขา..เบียคุรัน

กับอาจารย์หัวหน้าฝ่ายวิชาการควบตำแหน่งเลขาธิการ…โกคุเทระ ฮายาโตะ

 

 

เสียงนาฬิกาเดินในความเงียบทำให้  ตาคู่คมใต้แว่นไร้กรอบหันมามองดู

พบว่า เหลือเวลาอีกเพียงแค่ 5 นาที จะเข้าชั่วโมงสอนห้อง 3-c หรือที่ทุกคนเรียกกันว่า

 

 

..โกคุโย…

 

 

.

.

.

ขายาวก้าวบนระเบียงทางเดินที่เงียบสงัด จนได้ยินสียงฝีเท้าดังก้องชัดเจน

ร่างสีขาวบริสุทธิ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าเดินทอดน่องพลางฮัมเพลงสบายอารมณ์เช่นทุกครั้ง ผ่านเขตลวดหนามแสดงอุปนิสัยแสนขวางโลกของเหล่าเด็กนักเรียนสุดแสบ

 

มือหนาเปิดประตูห้องเรียนชนิดบานเลื่อนออก ใบหน้าคมคายมองจำนวนสมาชิกในห้องทีเหลือเพียงแค่บรรดาผู้ชายหน้าโหดเถื่อนได้ใจด้วยแววตาฉงน “หืมม์..มีกันแค่นี้เองหรอ..”

 

คำถามของอาจารย์หนุ่มไร้ซึ่งการตอบกลับของนักเรียน  ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นๆคงเกิดอาการโมโห หรือไม่ก็หมั่นไส้กับการทำเมินหัวผู้ใหญ่ไปแล้ว

แต่นั่นไม่ใช่เบียคุรัน หน้าคมคายหล่อเหลายังคงฉีกยิ้มอารมณ์ดีและไม่ใส่ใจกับการกระทำของพวกเด็กแสบ  ร่างสูงก้าวเข้าในห้องเต็มตัว เดินไปยังโต๊ะอาจารย์พร้อมวางหนังสือฟิสิกส์ที่ใช้สอน

 

 

ครืด!!!!!!

 

 

ปัง!!!!!!

 

เสียงประตูกระแทกปิดอย่างรวดเร็ว หนุ่มผมขาวเบือนหน้ามองบานประตูทางเข้าออกของห้องเรียนในสภาพโทรมเต็มแก่

ถูกนักเรียนชายร่างใหญ่ยักษ์ที่สุดในห้องเลื่อนปิด แถมยังลงกลอนไว้อีก

 

“อะไรกัน..นี้อยากเรียนมากถึงขนาดลงกลอนไม่ให้ฉันไปไหนเลยหรอ” ชายผมขาวกล่าวอารมณ์ดี นัยน์ตาคู่คมปราดมองไปยังกลุ่มนักเรียนชาย 7 คนซึ่งเป็นหัวโจกในการโวยวายไล่เขาออกในวันแรกที่เขาเข้ามาสอน ต่างลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้

ทุกคนล้วนชักสีหน้าเหี้ยมเป็นแถว ตามด้วยจิตสังหารแรงจนบรรยากาศในห้องหนาวเย็น

 

“เรียนหรอ!?แกนี้มันโง่หรือเซ่อกันแน่ ..ไอ้หัวหงอก!!” ชายผมทองหน้าบากผู้นำกลุ่มขณะนี้ แม้ว่าเบื้องหลังจริงๆตัวการสุดแสบจะเป็นหญิงสาวผู้เพียบพร้อมทุกอย่างจนไม่น่าเชื่อว่า สาเหตุใดถึงทำตัวขวางโลกนัก..

“อา…สรรพนามแบบนั้นไม่สุภาพเลยนะ เคนคุง” เสียงระรื่นผิดสถานการณ์ยังคงกล่าวไป ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆจนพวกนักเรียนเถื่อนเส้นเลือดปูดบนขมับ

“เฮ้ยยย!!อย่ามาเรียกชื่อฉันพล่อยๆนะเฟ้ย!!!” เคนตะคอกเสียงดัง มือหนาลวงกระเป๋ากางเกงหยิบเอามีดพกเล่มเล็กด้ามคมกริบขึ้นมาชี้ไปยังอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่ล่าสุด

เบียคุรันหรี่ตามองวัตถุอันตรายในมือ ก่อนเหลือบตามองเหล่าเด็กหนุ่มอีก 6 คนที่ดุเหมือนว่าจะพกทั้งไม้ที ค้อน มีดยาวไม่ต่างกัน  “หึหึ..ครูไม่ได้สอนวิชางานช่างนะ ..ช่วยเก็บอุปกรณ์ลงแล้วหยิบฟิสิกส์ขึ้นมา เดี๋ยวก็หมดกันชั่วโมงพอดี”

 

คำตอบปัดๆไม่ใส่ใจ หารู้ไม่ว่าเป็นการกวนประสาทกลุ่มเด็กนักเลงแสบ  “เฮ้ย!!ไอ้สัด มึงกวนตีนพวกกูหรอ!!”หนุ่มผมเกรียนข้างเดียว ส่วนอีกด้านเซทจนชี้ตั้ง แหกปากด่าร่างสูงเบื้องหน้าพร้อมแกว่งมีดเล่มยาวไปมา

“เฮ้อ..เธอกำลังทำให้ฉันโกรธนะ..ทางที่ดีวางอาวุธลง แล้วไปนั่งเรียนเงียบๆดีกว่า..” ใบหน้าเปื้อนยิ้มไม่เคยเปลี่ยนของอีกฝ่าย ผิดกับคำพูดและน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้นมาเล็กน้อย

 

เคนเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาสีน้ำผึ้งจ้องมองอีกฝ่ายพร้อมตะเบ็งเสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่าๆโกรธงั้นหรอ ถุ่ย!!น่ากลัวตายล่ะ แกต่างหากที่ต้องยอมสิโยราบให้พวกเราซะ!!”

 

ดวงตาสีม่วงอ่อนจนเกือบเป็นสีฟ้าใต้เลนน์แว่นไร้กรอบสะท้อนแสงอาทิตย์สีส้มยามเย็น  จนแลเห็นเป็นสีม่วงวาวชัดเจน

จ้องมองหนุ่มผมทองหน้าบากกลางจมูก “ใครสั่งเธอให้ทำแบบนี้ เคนคุง…”

เสียงทุ้มเข้มประหนึ่งดูดุดัน แต่ยังคงความเป็นเล่นอยู่ประกอบกับแววตาที่เปลี่ยนไป ทำเอาเหล่านักเรียนชายอีก  6 คนที่เหลือสะดุ้งโหยงเช่นเดียวกับเคน

 

“เฮ้ยย อย่าไปกลัวมันซิฟร่ะ แมร่ง!! 1 ต่อ 7 แถมอาวุธเราก็มี มันก็แค่อาจารย์ต๊อกต๋อย!” ซาโตชิปลุกระดมเรียกกำลังใจและดูเหมือนว่าจะได้ผลดีซะด้วย พวกผู้ชายในห้องโกคุโย ที่มีเพียงกัน 7 คนลุกหือแกว่งอาวุธโห่ร้องเอาชัยชนะ

“อยากรู้ใช่ไหม..ได้..ฉันจะบอกให้เอาบุญก่อนแกจะสลบไปนอนโรงพยาบาลก็แล้วกัน..”  ปากหนาได้รูปของเคนแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฝันขาวและเขี้ยวทั้งสอง นัยน์ตาสีส้มทองสบตาสีม่วงวาววับเบื้องหน้า

 

“ท่านมุคุโร่ยังไงล่ะ ท่านยังบอกด้วยว่า เอาให้แกเจ็บชนิดปางตาย วิเศษไหมล่ะ..”

ร่างสีขาวหลับตาลงอย่างสงบนิ่งหลังได้ยินคำตอบ “เป็นแผนของเธอจริงๆด้วยซินะ…” เบียคุรันพูดพึมพำกับตัวเองเบาๆ

กลุ่มนักเรียนชายทั้ง 7 วิ่งพุ่งเข้ามาราวกับห่าฝนพร้อมอาวุธเต็มไม้เต็มมือ โดยมีเป้าหมายคือ…อาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่

 

เปลือกตาบางค่อยๆเปิดออก เผยดวงตาสีอเมทริซ์วาวโรจน์ เบียคุรันแสยะยิ้มจนเห็นฝันขาว หากแต่รอยยิ้มนั่นเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมผิดจากยิ้มอารมณ์ดี ชวนละลายหัวใจเช่นทุกครา

 

“ดูเหมือนว่า..ฉันคงต้องทำโทษพวกเธอก่อนแล้วมั้ง..”

 

 

TBC

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s