[AuFic KHR][10069]punish for you/Part8

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(สายC)

Rate: Nc 21

Story by :blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

Part 8

 

 

“อาจารย์เบียคุรันหล่อจังเลยเนอะ~” นักเรียนสาวโนตมนางหนึ่งในห้องโกคุโยพูดพร่ำเพ้อกระซิบกระซาบกับเพื่อนสาวหน้าอกคัพไม่แพ้กัน  นัยน์ตาสีครามจับจ้องร่างสูงผมสีหิมะในชุดสูทสะอาดสะอ้านสีเดียวกัน เขียนกระดานสอนนักเรียนพร้อมแจกรอยยิ้มหวานสยบใจเหล่านักเรียนสาวไปเป็นแถว

 

 

“ใช่ ใจดี น่ารัก สุภาพ หนุ่มในฝันชัดๆ”  หญิงสาวผมสีชมพูแปร๋นเอ่ยพูดในสภาวะเดียวกับหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งเจ้าของต้นบทสนทนา  ดวงหน้าที่แต่งหน้าสีเข้มจัดจ้านตวัดตามองค้อนเหล่านักเรียนหญิงที่มองเบียคุรันตาเยิ้มกันใหญ่

-หนอย~อาจารย์เบียคุรันของฉันย่ะ!!!-

 

ความคิดของเด็กสาวนามว่าเรกะดังก้องในหัว แต่ในเวลาเดียวกัน เสียงความคิดนี่ก็เป็นประโยคเดียวกับนักเรียนหญิงอีกหลายๆคนในโรงเรียน วองโกเล่

 

 

คงมีคนเดียวละมั้ง…ที่ไม่ได้คิดเช่นนั้น….

 

 

เด็กสาวผมสีไพลินมัดทรงผมทวินเทลยังคงนั่งท่าไขว่ห้างแสดงความเป็นราชินีเช่นเดิม  ดวงหน้าสวยเฉียบชวนลุ่มหลงเปิดหนังสือฟิสิกส์ของตัวเองไปมา และเหลือบตาสองสีขึ้นมามองหน้าผู้สอนเป็นระยะ ตามที่นักเรียนคนอื่นๆทำกัน

 

เพียงแต่…ความคิดในหัวของมุคุโร่กลับมีแต่ความแค้นสุมอก

หลังจากวันมาเยี่ยมไข้วันนั้น  อีกฝ่ายก็ยังคงไปมาหาสู่เธอไม่คาดจนกระทั่งเธอไข้ลดและสามารถมาโรงเรียนได้ตามปกติ

 

 

ไม่ได้หวังดี..แต่ประสงค์ร้ายชัดๆ

 

ไหนจะบังคับกินยา ไหนจะพูดจายียวนกวนประสาทนั้นอีก

 

ที่สำคัญ…ไอ้หงอกนั่น….

 

 

-ต้มวาตาริซะเปื่อย ตีหน้าซื่อเป็นคนดีได้น่าขยะแขยงสิ้นดี-   นัยน์ตาสองสีหรี่มองเจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์หน้าชั้น ก่อนจะเผลอไปสังเกตเห็นสีหน้าของนักเรียนสาวเพื่อนร่วมชั้นผมหยกเป็นลอนสั้นสีดำ

 

-คึหึหึหึหึ…นึกออกแล้วว่าจะแก้เผ็ดไอ้เผือกหื่นนี่ยังไง –  ปากเรียวอิ่มสีชมพูเรือชวนจุมพิตเหยียดยิ้มลึกลับออกมา อัญมณีต่างสีสั่นระริกด้วยความเจ้าเล่ห์

 

.

.

.

 

คาบพักกลางวันมาเยือนอีกครั้ง  เหล่านักเรียนเริ่มทยอยเดินลงจากอาคารตรงดิ่งไปยังโรงอาหารชั้นล่างที่บัดนี้กลับแน่นเอี๊ยด และส่งเสียงดังจอแจไปทั่วจนลั่นออกมาข้างนอก

 

“ยัยเรกะ รีบๆซิย่ะชักช้าอยู่ได้!!” สาวผมฟ้ารวบมัดในชุดนักเรียนรัดติ้วพอๆกับเพื่อนในกลุ่มอีก 5 คนร้องเรียกสาวผมสีดำหยักศกสั้น  “รู้แล้วย่ะ!!!ยัยมินะ ฉันก็กำลังรีบอยู่เห็นไหม!!” สาวผิวคลำตวาดเสียงหงุดหงิดพลางส่องกระจกพกพาปัดมาสคาร่า   จนขนตาเด่งเช้งแล้วจึงยกก้นขึ้นจนกระโปรงสั้นสุดๆชนิดโผล่แพล่มกางเกงในอยู่แล้ว ให้พลิ้วเปิดขึ้นมามากกว่าเก่าอีก

 

 

ขณะที่กลุ่มสาวๆทั้ง 6 กำลังจะเดินนวยนาดออกจากห้องเรียนโกคุโย ก็ต้องชะงักฝีเท้าลงเมื่อพบกับบุคคลที่ยืนพิงกำแพงเบื้องหน้า  “แก..มายืนเสนอหน้าทำอะไรที่นี้ย่ะ โรคุโด มุคุโร่” เรกะเอ่ยเสียงเขียวใส่  ดวงตาสีครามหรี่มองไอด้อลสาวของโรงเรียนด้วยสายตาอิจฉาริษยาปนหมั่นไส้   ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นๆพวกเธอรุมตบเละเทะไปแล้ว

 

แต่ด้วยความที่เจ้าของผมสีไพลินมีฐานะเป็นหุ้นส่วนรายใหญ่อันดับสองของโรงเรียนวองโกเล่   เมื่อเทียบกับเธอซึ่งมีพ่อเป็นแค่หุ้นส่วนอันดับสาม  เลยทำให้ทำอะไรหญิงสาวคนงามเบื้องหน้าไม่ได้

 

 

“คึหึหึหึ  มิยาซากิจังพูดจาไม่น่ารักเลย” เสียงหวานเอ่ยดังขึ้น มือเรียวปัดผมทวินเทลยาวสลวยไปด้านหลัง

ยิ่งสร้างความไม่พอใจให้พวกกลุ่มสาวๆซ่าส์ที่สุดในโรงเรียนวองโกเล่  “เรกะตบมันเลยดีไหม มินะหมั่นไส้มานานแล้ว”

มินะถามหญิงสาวหัวโจกกลุ่ม ดวงตาสีชมพูจิกมองคนวางมาดราชีนี

“บ้ารึไง…ขืนตบยัยนี้ มีหวังพวกเราโดนรุมประชาทัณฐ์จากพวกนักเรียนชายแน่ๆ”  มิกิปรามเสียงดุ

 

“ถ้าไม่มีอะไรพวกฉันจะไปกินข้าว” สาวผิวคล้ำนามว่าเรกะเอ่ยตัดบท แล้วก้าวขาเดินนำกลุ่มฉับๆ

ในจังหวะกำลังจะสวนทางกับเจ้าของนัยน์ตาต่างสี  คนที่ยืนขวางทางกลับกระซิบขึ้นมาทำให้เรกะต้องชะงักแล้วหันกลับมามองอีกฝ่าย  “ฉันช่วยเธอให้สมหวังกับอาจารย์เบียคุรันได้”

 

“แกว่าอะไรนะ!!?”  เรกะแผดเสียงดังลั่น แก้มขึ้นสีเข้มอย่างเห็นได้ชัด   อาการแบบนั้นสร้างรอยยิ้มพึงพอใจให้มุคุโร่ได้เป็นอย่างดี  แต่สาวผมทวินเทลไม่ยอมตอบคำถามทายาทหุ้นส่วนอันดับสาม และเดินจากไป

 

 

“นี่ๆยัยหัวสับปะรดพูดอะไรกับเรกะเหรอ?” มิกิถามเพื่อนสาวที่ยืนนิ่งเงียบนาน  เพื่อนสาวๆอีก4คนเริ่มแสดงท่าทางและสีหน้าเป็นห่วงเพื่อนสาวผิวคล้ำออกมา  “พวกเธอไปกินข้าวก่อน เดี๋ยวฉันตามไป”

 

สาวผมสั้นดำหยักศกเอ่ยขึ้น แล้วเดินตามไอด้อลสาวเบื้องหน้า ทิ้งให้กลุ่มเพื่อนๆยืนงง มองหน้ากันตาปริบๆ

ขาเพรียวของเรกะก้าวเดินตามอีกฝ่ายมาเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดลงตรงระเบียงทาเดินที่เปลี่ยวและไร้ผู้คน

“ตามมาจริงๆด้วยซินะ” มุคุโร่หมุนตัวกลับมาประจันหน้าหญิงสาวผิวคล้ำ

“แก…ช่วยฉันได้จริงๆเหรอ..”  สาวผมสีไพลินยิ้มหวานให้อีกฝ่าย นัยน์ตาสองสีสั่นระริกพึงพอใจกับการที่คนตรงหน้าถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือกำจัดอาจารย์ที่ปรึกษา!!!

 

 

“โรคุโด มุคุโร่เคยพูดจาพล่อยๆรึไง..มิยาซากิจัง..ถึงเธอจะไม่ชอบขี้หน้าฉัน แต่ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นหรอกนะ” เสียงหวานแสร้งขึ้นอย่างอ่อนโยนจนสาวผมดำหลงเชื่อ  “แกเป็นคนดีกว่าที่ฉันคิดซะอีก…”  เรกะพูดขึ้น

“คึหึหึ  ถ้าไม่ช่วยเหลือกันจะเป็นห้องโกคุโยได้ยังไงล่ะ” ดวงหน้าสวยยิ้มนางฟ้าขึ้นมา  มือเรียวบางนุ่มจับมือสีคล้ำของอีกฝ่ายเบาๆ  “ยังไงเด็กในท้อง…ก็ต้องการพ่อนี่นา…” มุคุโร่เอ่ยด้วยสีหน้าสลดใจ พลางใช้ตาคู่งามมองไปยังช่วงท้องน้อยของหญิงสาว  เรกะถึงกับหน้าขึ้นสีและรีบเบือนหน้าหนีคนตรงหน้า พลางมาลูบท้องตัวเองด้วยความทะนุถนอม

 

-ฉันจะใช้ความร่านของเธอกำจัดเบียคุรันซะ!!!-  เรือนผมสีไพลินยาวสลวยมักทวินเทลชักสีหน้าเจ้าเล่ห์เจ้าทนโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกต

 

 

..ถ้าคุณไม่ออกไปดีๆ ฉันจะทำให้คุณต้องโดนประชาทัณฐ์จนต้องออกเอง… 

 

 

 

.

.

.

 

 

เฮือก!!!!!!!!

 

 

ร่างสูงสะดุ้งโหยงสุดตัวกับบรรยากาศหนาวเย็นพุ่งเข้าปะทะกลางหลัง จนขนลุกซู่ขึ้นมา

“อาจารย์เบียคุรันเป็นอะไรรึเปล่าครับ?” โชอิจิเอ่ยถามขึ้น  นัยน์ตาสีส้มใต้แว่นกรอบเข้มมองหนุ่มผมขาวที่หน้าซีดลงชัดเจนด้วยความเป็นห่วง  “ฮ่าๆไม่มีอะไรหรอกครับอาจารย์โช…สงสัยแอร์ในห้องมันจะเย็นไปหน่อย…”  มือหนาละจากการตรวจการบ้านบนโต๊ะคว้าเอารีโมทแอร์กดปรับเพื่ออุณหภูมิ   อาจารย์สอนคณิตศาสตร์ถึงกับเหงื่อแตกเมื่อลอบมองมิเตอร์บนรีโมทที่ถูกปรับจาก 25 เป็น 30 แทน    -ก็ความเย็นปกตินี้หว่า มันหนาวขึ้นตรงไหน??-

 

 

ก๊อกๆ

 

 

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ก่อนจะเปิดออกพร้อมการปรากฏตัวของหญิงสาวผมสีทองม้วน ดวงหน้าหวานไร้อารมณ์นั่นดูแล้วให้ความรู้สึกเหมือนปลาตายท้องกลมก็จริง ทว่า…สำหรับสาวตรงหน้าแล้ว กลับเป็นเสน่ห์ดึงดูดใจบุรุษเพศหลายต่อหลายคน   “โชอิจิ..ไปกินข้าวกันเถอะ..”

 

“อะ…คะ..ครับ!!” ชายแว่นเอ่ยตอบเสียงตะกุกตะกัก  ทันทีที่เรือนผมทองได้ยินคำตอบตกลง  เจ้าตัวก็ยิ้มขึ้นมาทันทีจนโชอิจิซ่อนสีหน้าที่ซับไปด้วยสีแดงเรื่อได้   “งั้น…รออยู่ตรงหน้าห้องนะ”

 

 

ประตูปิดตัวสนิทอย่างสุภาพ   เบียคุรันเลิกคิ้วมองคนที่ออกไปจากห้อง ก่อนจะเลื่อนกลับมายังเพื่อนอาจารย์ที่ยืนแข็งเป็นหินไปแล้ว  “หึหึหึ  อาจารย์โช ดีใจจนอึ้งสติหลุดเลยเหรอครับ”  เรือนผมส้มอมน้ำตาลสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ก่อนจะหันมาเถียงด้วยความลกลน  “คะ..คือ..คือ…”

 

“รีบไปเถอะครับ เดี๋ยวอาจารย์สปาน่ารอนาน” เบียคุรันพูดตัดบทคนติดอ่างชั่วขณะด้วยความเก้อเขิน

โชอิจิที่ยืนตัวเกร็งอยู่นานพูดลาอีกฝ่ายด้วยความตื่นเต้นที่ถูกสาวที่ตัวเองแอบรักชวนไปทานข้าวด้วยกัน

“งะ…งั้นผมไปก่อนนะครับ!!!!”

 

 

 

 

ปัง!!!!

 

 

“หึหึหึ…ใช้ชีวิตแบบปกติ ได้เห็นอะไรดีๆเยอะจัง”  หนุ่มผมขาวยิ้มสบายใจออกมา  หากแต่รอยยิ้มนี่เป็นรอยยิ้มจากใจจริงไม่ใช่การเสแสร้งอย่างที่ทำทุกวัน   มือหนาวางปากกาลงบนโต๊ะแล้วเอนตัวลงพิงพนักเก้าอี้  นัยน์ตาสีอมเทริซ์ใต้แว่นไร้กรอบเหม่อมองโคมไฟสีขาวด้านบนพอๆกับความคิดเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมาย   “ความรักงั้นเหรอ…”

 

นัยน์ตาคู่คมหรี่ลงกับความคิดในเหตุการณ์เมื่อซักครู่  พลางยกมือหนาทั้งสองข้างขึ้นมาดูตามด้วยรอยยิ้มสมเพชที่ผุดบนใบหน้าคมคาย  “คนอย่างฉันคงไม่เหมาะกับคำพูดสวยหรูแบบนั้นหรอก…”

 

 

.

.

.

.

 

ท้องฟ้าฉาบสีส้มแดงเหมือนวันก่อนๆที่ผ่านมา  เหล่าผู้คนต่างพากันทยอยกลับบ้านช่องกัน

เว้นเสียแต่อาจารย์หนุ่มผมสีขาวที่ยังคงต้องรีบปั่นตรวจงานยิกๆบนโต๊ะให้เสร็จ “อาจารย์เบียคุรันไปก่อนนะคะ”

อาจารย์สาวมากหน้าหลายตาเดินเข้ามาเปิดประตูเอ่ยลาอีกฝ่ายไม่ขาดสาย  คนเจ้าของห้องก็ได้แต่ปั้นหน้ายิ้มตอบก่อนจะก้มลงไปจมกองงานที่ค้างไว้  “ไม่น่าเผลอหลับตอนคาบพักเที่ยงเลย เฮ้อ….”

เบียคุรันบ่นพึมพำ มือขวายังคงขยับติดถูกหรือเขียนแก้ข้อผิดในสมุดการบ้านฟิสิกส์ให้นักเรียนที่ตัวเองสอน

-ชีวิตแบบปกติ ก็ใช่ว่าจะดีไปหมดแหะ –

 

 

ก๊อกๆๆ

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง สร้างความหงุดหงิดให้อาจารย์ที่ปรึกษาห้องโกคุโย  แต่ด้วยความเนียนเป็นนิสัยจึงตอบรับด้วยเสียงทุ้มสุภาพเช่นเดิม “เชิญครับ”

 

 

 

 

TBC

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s