[AuFic KHR][10069]punish for you/Part13

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(สายC)

Rate: Nc 21

Story by :blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

Part 13

 

 

 

 

 

 

หลังจากวิชาพละจบสิ้นลง เหล่านักเรียนสมาชิกห้อง 3-C หรือรู้จักกันในนาม โกคุโย ต่างพากันแยกย้ายเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าในโรงยิม ซึ่งแยกไว้เป็นห้องของชายและหญิง

“โอ๊ย…กว่าจะจบได้ ร้อนตับจะแตกจริงเชียว” สาวผมสีฟ้าเปิดประตูห้องเปลี่ยนเสื้อเข้ามาพร้อมๆกับกลุ่มของเธอ ขาเพรียวยาวออกใหญ่หน่อยตรงไปยังล็อกเกอร์เก็บเสื้อผ้าของหล่อนเช่นเดียวกับสาวคนอื่นๆ

“นั่นสิมินะ เหนียวตัวจริงๆเลย ไม่รู้พวกกระทรวงศึกษาคิดอะไร ให้มีวิชาน่าเบื่ออย่างงี้” เพื่อนสาวผมชมพูถอดเสื้อพละขอปกสีขาวออกเผยให้เห็นยกทรงสีดำลูกไม้เซ็กซี่  เช่นเดียวกับเพื่อนสาวในกลุ่ม ที่สำคัญยังเป็นคัพ D อัพ ทรมานใจหนุ่มๆอีก   “ร้อนๆอย่างงี้รีบไปห้องอาบน้ำดีกว่า จะได้ลงไปกินข้าวต่อ”  หญิงผมสีชมพูแปร๋นออกปาก ในมือถือผ้าเช็ดตัวสีขาวสบู่อาบน้ำและอุปกรณ์ต่างๆนาๆที่ใช้ในการอาบ  “เออๆรู้แล้ว ฉันก็ไม่อยากจะร่วมลงอ่างเดียวกับแม่สาวหัวสับปะรดเหมือนกัน” มินะไม่วายหาเรื่องแขวะใส่ไอด้อลสาวนามโรคุโด มุคุโร่ ที่กำลังถอดเสื้อผ้าเผยยกทรงสีชมพูขาวมีลูกไม้ประดับหน่อยๆ เข้ากับทรวงอกกำลังดี ไม่ใหญ่มากและไม่เล็กมากจนเกินไป   ตรงมุมล็อกเกอร์ตู้เปลี่ยนเสื้อผ้าห่างซึ่งห่างไกลจากตู้ของกลุ่มสาวของมินะ

 

 

สิ้นเสียงมินะเหล่าเพื่อนๆของเธอพากันผสมโรงหัวเราะเสียงแหลมดังเดินตรงไปยังห้องน้ำในตัวห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

มุคุโร่เหลือบตามองกลุ่มผู้หญิงอย่างไม่ใส่ใจแล้วเก็บชุดพละของเธอเข้าในตู้

ขณะที่กำลังเตรียมตัวจะถอดกางเกงพละสีแดงขาสั้นเห็นขาเพรียวยาวสวย เสียงประตูเลื่อนเปิดตามเสียงฝีเท้าของคน

 

-พวกนั่นอาบน้ำกันเสร็จแล้วเหรอ?-  เรือนผมสีน้ำเงินชักสีหน้าฉงน แต่เสียงกรี๊ดโหวกเหวกแหลมแสบหูแสดงถึงการหยอกล้อของสาวๆและความสนุกสนานในห้องน้ำยังดังอยู่  ยิ่งสร้างความสงสัยให้ร่างบางหนักกว่าเก่า

 

 

 

“!!!!!!!!!”

ปากบางอิ่มสีแดงถูกมือใหญ่ปริศนาตะครุบปิดแน่น  มุคุโร่สะดุ้งสุดตัวและพยายามออกแรงเท่าที่มีดิ้นให้หลุดจากคนแปลกหน้า   แต่ดูเหมือนว่ายิ่งออกแรงคนที่สวมกอดด้านหลังแถมยังปิดปากเธอกลับออกแรงรัดแน่นกว่าเก่าจนเจ้าของผมทวินเทลหายใจไม่ออก

 

 

 

ปึก!!!!!

 

 

กำปั้นหนักพุ่งตรงเข้าท้องน้อยเต็มเหนี่ยว  ความเจ็บแล่นปล๊าบไปทั่วทั้งร่างจนแรงที่มีของหญิงสาวหดหายลง จนข้อขางอพับเกือบทรุดลงไปนอนจุกงอเป็นกุ้งถ้าไม่ได้อ้อมแขนของคนอันตรายด้านหลัง  นัยน์ตาสองสีพร่ามัวพยายามมองคนตรงหน้า  สิ่งที่เห็นแม้ภาพจะเลือนรางแต่เธอก็พอจำเค้าหน้าได้ว่าเป็นชายร่างสูง   ชุดนักเรียน ม.ปลาย  ผมสีเขียวเข้มจนเป็นสีขี้กา  “ให้ตายสิ..ตัวเล็กแบบนี้ ไม่นึกเลยว่าจะพยศขนาดนี้..” เสียงเข้มไม่คุ้นหูของคนที่ฉกฉวยโอกาสอุ้มร่างไร้เรียวแรงของเธอดังขึ้น  “เอาล่ะ..แล้วทำไงต่อดีล่ะ คานาตะ ท่าทางคุณโรคุโด จะเจ็บน่าดู…”

 

หนุ่มผมดำโมฮ็อกเจ้าของชื่อคานาโตะ ชักสีหน้าใส่เพื่อนจอมบื้อของตัวเอง “ไอ้โง่มาโคโตะ  แกนี่มันโง่จริงๆถึงขั้นนี้แล้วยังมาเห็นใจห่าอะไรอีก” ตาสีดำหลุบลงมามองคนในอ้อมแขน  ใบหน้าสวยแสนงดงามและหยิ่งทระนงกลับปรือนัยน์ตาฉายแววเจ็บปวดอ่อนล้ามองมายังเขา ร่างกายอยู่ในสภาพเสื้อผ้าน้อยชิ้นเพียงแค่บรากับกางเกงพละสั้น  ยิ่งกระตุ้นอารมณ์มักมากในกามให้ปะทุเสียจนอยากทำตรงนี้เสียจริง

 

 

 

“เอาล่ะ เรารีบไปกันดีกว่า เดี๋ยวพวกผู้ชายห้องโกคุโยมาเห็น  มีหวังได้โดนสหบาทาหง่อมพระงามแน่” ชายผมดำที่ดูท่าจะเป็นคนวางแผนการณ์ทุกอย่าง ตั้งแต่สำรวจตารางเวลาแล้วฉวยสบโอกาสตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าซึ่งเป็นเวลาที่มุคุโร่จะปลอดสายตาพวกผู้ชายร่วมห้อง   ยิ่งเขาสืบข้อมูลได้มาว่ามุคุโร่ไม่ถูกกับนักเรียนสาวๆในห้องโกคุโย มักจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและก็อาบน้ำคนเดียวตลอด  ที่สำคัญพวกกลุ่มของเคนซึ่งเป็นหัวโจกปกติมักรีบอาบน้ำให้เสร็จมายืนกลุ่มออหน้าห้องเปลี่ยนเสื้อหญิง  เพื่อคุ้มครองร่างเพรียวผมยาวสีไพลินมัดทวินเทล  กลับโดนส่งเข้าโรงพยาบาลโดยไม่ทาบสาเหตุ

 

 

ทางสะดวกชัดๆ!!!!

 

 

 

ชายผมเขียวขี้กาพยักหน้าเออออห่อหมก ไม่ถามอะไรให้มากความ แล้วรีบวิ่งออกไปจากห้องให้เร็วที่สุดพร้อมกับเพื่อนหนุ่มที่โอบอุ้มร่างสาวงามสมญานามราชินีแห่งวองโกเล่

 

 

“เอ๋!!!” จู่ๆสาวผมฟ้ามัดมวยในสภาพเปลือยเปล่าเต็มไปด้วงฟองสบู่เกาะตามผิวกายลื่น กลับอุทานเสียงดัง สร้างความประหลาดใจให้เพื่อนๆอีก 4 คน  “อะไรของแกย่ะ มินะอยู่ๆก็ร้องซะตกใจหมด”

“เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงผู้ชายในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แกได้ยินไหม?”   สาวผมสีชมพูที่ตอนนี้เปียกน้ำจากการสระผมลู่ลงมาแนบเนื้อเลิ่กคิ้วสูง หันหน้ามามองเพื่อนๆของเธอถามความคิดเห็น แต่สิ่งที่ได้รับคือสีหนาฉงนพอๆกัน ทั้งหมดจึงหันมาจ้องมองมินะเป็นทางเดียงด้วยคำตอบเดียวกัน “ไม่นี่…แกหูฝาดมั้ง”

 

คนในกลุ่มเห็นเช่นเดียวกัน มินะจึงยักไหล่ไม่ใสใจสิ่งที่เธอได้ยิน –สงสัยเราจะหูฝาดจริงๆแหะ-

ว่าแล้วเจ้าตัวจึงหันมาอาบน้ำ ถูสบู่ ขัดตัวให้สะอาดผุดผ่องต่อไป

 

 

 

.

.

.

 

 

 

ร่างงามถูกวางลงบนฟูกนุ่มเก่าๆส่งกลิ่นเหม็น ในห้องเก็บของเก่าของโรงเรียนที่มืดสลัว  เรือนผมสีไพลินเริ่มเข้าใจสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดกับตัวเธอในไม่ช้า  ปากอิ่มสีชมพระเรื่อถึงกับสั่นระริกพอกับร่างกายที่คดงอพยายามเขยิบถอยหนีจากการคืบคลานเข้ามาของบุรุษวัยหนุ่มทั้งสองคนเบื้องหน้า

 

“ยะ..อย่านะ..ไม่..” มุคุโร่พูดด้วยเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาสองสีคลอน้ำตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว  แต่ท่าทางที่เจ็บระบมตรงช่วงท้องประกอบกับสีหน้าหวาดหวั่น ร่างกายสั่นสะท้าน  กลับกระตุ้นอารมณ์ทางเพศให้คุกกรุ่น

“ไม่เอาน่า  คุณโรคุโด อย่าหนีสิครับ ผมสองคนกำลังจะทำเรื่องสนุกๆให้คุณอยู่นะ”  หนุ่มผมดำโมฮ็อดเดินตรงเข้ามาจับขาเพรียวลากให้กลับมาเบาะลูกฟูกเก่าแล้วขึ้นคร่อม โดยมีหนุ่มผมเขียวขี้กากลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ ในมือมีมือถือชนิดถ่ายรูปได้ตั้งโฟกัสมาที่ชายหญิงในท่วงท่ากำลังดำเนินบทรัก

 

 

“ไม่นะ!!!ช่วยด้วย!!!” มุคุโร่กรีดร้องเสียงดังลั่น ทันทีที่สัมผัสน่าขยะแขยงโถมเข้าใส่  มือหนาของชายผมดำโมฮ็อกเริ่มลูบคลำเรียวขาวข้นมาเรื่อยๆถึงหน้าท้องแบนราบ

 

-ผิวเนียนลื่นไม่สะดุดซักนิด อา…สุดยอดจริงๆ- คานาตะคิดทั้งใบหน้าที่เต็มไปด้วยสายตาหื่นกระหาย

 

 

“ไม่นะ!!!ออกไป!!!ไม่!!!!” มุคุโร่ร้องเสียงดังพยายามออกแรงที่มีขัดขืนด้วยการทุบอกกว้างคนตรงหน้า  ความรูสึกเปียกชื้นที่ลำคอจากการพรมจูบของคานาตะ  สร้างความรู้สึกรังเกียจชวนอ้วกออกมาแก่สาวผมสีไพลินที่บัดนี้ยุ่งเหยิงหลุดจากทรงทวินเทลมาปล่อยยาวสยายกับผืนฟูก

 

 

 

 

นี่เรา..กำลัจะถูกย่ำยี ..อีกแล้วเหรอ..

ไม่นะ…ใครก็ได้…

 

ช่วยด้วย!!!!!!

 

 

 

 

ครืด!!!!!!

 

 

ประตูบานเลื่อนเก่าโทรมเปิดออก  ทำให้หนุ่มทั้งสองสะดุ้งโหยงแล้วรีบหันไปมอง  ทันใดนั้นดวงหน้าของเด็กหนุ่มกลับซีดเผือกลงทันทีพร้อมๆกับสีหน้าตื่นตระหนก ถึงการเข้ามาของคนไม่ได้รีบเชิญอย่าง….

“หืมม์…ว่าจะมาเอาอะไรในห้องเก็บของโรงเรียนซะหน่อย ไม่น่าเชื่อเลยแหะ…จะเจออะไรแบบนี้” มุคุโร่ที่ตัวสั่นอยู่แล้วถึงกับแข็งนิ่งราวกับหิน   เสียงทุ้มนุ่มชวนสดับฟังน่าหลงใหลคุ้นหูที่เธอไม่มีวันลืมเลือน ใบหน้างามเปรอะเปื้อนน้ำตาค่อยๆหันมามองผู้มาเยือน

 

ร่างสูงผมสีขาวพิสุทธิ์ชี้ไม่เป็นทรงในชุดสูทสีขาวยืนกอดอกยิ้มระรื่นไม่เคยเปลี่ยน นัยน์ตาสีอเมทริซ์ใต้แว่นไร้กรอบมองภาพเหตุการณ์รุมโทรมเบื้องหน้าด้วยแววตานิ่ง จนไม่รู้ว่าในแววตาคู่คมนั่นคิดอะไรอยู่

แสงของดวงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องจนทำให้ห้องเก็บของมืดสลัวกลับสว่างพอเห็นอะไรต่อมิอะไรชัดเจน  ขณะเดียวกันก็ทาบฉายบนร่างอาจารย์หนุ่มให้ดูสว่างพร่ามัวราวกับเทพดาลงจากสวรรค์

 

 

“อะ..อะ..อาจารย์เบียคุรัน!!!!” คานาตะและมาโคโตะหวีดร้องเสียงดังลั่น

เบียคุรันมองชายสองคนในสภาพยืนตัวเกร็งท่าทางกระวนกระวายเด่นชัดนานสองนาน ก่อนปรายตาลงมามองผู้เคราะห์ร้ายเบื้องล่าง

 

มุคุโร่พยายามยันกายลุกจากเตียง  ใบหน้าสวยถึงกลับน้ำตาไหลพรากออกมาหนักกว่าเก่าพร้อมกอดตัวเองแน่น

นัยเนตรสีฟ้าอ่อนจ้องมองสาวผมสีน้ำเงินเข้มยาวสลวยแนบผิวกายขาวผ่องอมชมพู ที่มีรอยตีตราบนคอใหม่ๆ ช้ำแดงสองถึงสามจุด     นักเรียนหนุ่มทั้งสองมองอาจารย์ฮอตในหมู่สาวที่นิ่งไม่ขยับกายหรือท่าทีไปไหนรู้สึกเกร็งไปทั้งตัวจน แต่ก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไร

 

“หึหึหึหึหึหึ “  เสียงหัวเราะเย็นเยียบผิดปกติดังขึ้นหลังจากความเงียบปกคลุมมานาน  แม้ใบหน้าจะยังคงรอยยิ้มหวานระรื่น   ทว่า…แววตาและบรรยากาศกลับหนาวเย็นลงมาทันตา ทั้งๆที่เป็นเวลาบ่ายเศษๆ

 

 

 

ขายาวใต้กางเกงแสลตสีขาวเดินตรงเข้ามายังเด็กชายทั้งสองคน  หนุ่มผมดำโมฮ็อคและชายผมเขียวขี้กาเริ่มมิอาจทนแรงกดดันบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวอาจารย์มาดเทวดา  ขาทั้งคู่เริ่มสั่นพับๆ จนปล่อยของเหลวส่งกลิ่นยูเรียออกมาลอยคลุ้งไปทั่วห้องเหม็นอับ    “อืมม์…ใช้มือถือถ่ายรูปนี้ คงกะแบล็กเมล์สินะ”  มือหนาฉวยแย่งเอามือถือจากมืออ่อนระทวยของมาโคโตะไปเปิดดู นิ้วเรียวยาวไล่กดเลื่อนดูภาพวีดีโอที่อัดยาว

 

ในเนื้อหาเป็นแค่เริ่มลงมือเล้าโลมนักเรียนสาวผมสีน้ำทะเลลึก ยังไม่มีอะไรถึงขั้นเกินเลยมากนัก

“อะ…อะ…” หนุ่มผมดำถึงกับขนลุกชันไม่ต่างจากเพื่อน ยิ่งเรือนผมขาวดูคลิปนั่น บรรยากาศอึดอัดชวนขาดอากาศหายใจก็ยิ่งมีมากราวกับห้องเก็บของนี้ ร้อนระอุดั่งขุมนรกโลกันตร์พร้อมแผดผาทำลายทุกอย่าง

 

 

เบียคุรันเดินผ่านนักเรียนชายสองหน่อราวกับธาตุอากาศ ไปหาร่างสั่นเท้านั่งกอดตัวเองแน่น  หนุ่มผมขาวทรุดลงนั่งในระดับเดียวกับหญิงสาวก่อนจะใช้มือปาดน้ำตาจากดวงเนตรสองสีงดงามดั่งอัญมณีเบาๆ มุคุโร่เงยหน้าขึ้นมาสบตาคู่คมที่เธอแสนเกลียดชังใต้แว่นไร้กรอบช้าๆ “โทษทีมาช้าไปหน่อย”

 

 

 

ไม่รู้ทำไม…ทั้งที่เกลียดแสนเกลียด

ทั้งที่จ้องทำลาย….ทั้งที่เขาเอาแต่รังแกเราสารพัด

 

 

 

“ฮึก!!!ฮือๆๆ”  มุคุโร่โผเข้ากอดเบียคุรันแน่น ปลดปล่อยน้ำตาและความกลัวที่อัดอั้นออกมาให้หมด ใบหน้างามซุกลงกับแผงอกแกร่งจนหนุ่มร่างสูงรู้สึกถึงความเปียกชื้น  มือหนาแกร่งยกขึ้นมาลูบหัวปลอบโยนเบาๆ

 

 

 

ทำไม…เราถึงรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยกับเขาขนาดนี้ ?

 

 

 

“เลิกร้องไห้ได้แล้ว ใส่นี่ซะเดี๋ยวเป็นหวัดเอา” มือหนาค่อยๆดันมุคุโร่ออกห่างเบาๆ ตามด้วยถอดเสื้อสูทนอกสีขาวห่มร่างบาง  ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนหันมามองตัวการของเรื่องที่ยืนขาสั่นพับๆจนบัดนี้ ทรุดไปนั่งกองกับปัสสาวะบนพื้น

“เอาล่ะ…เรื่องนี้ถ้าแจ้งฝ่ายปกครองละก็  นายก็ถูกอาจารย์ฮิบาริลงโทษ  แต่ถ้าไม่แจ้งฉันจะลงโทษเธอเอาแบบไหนดี”

“เฮ้ยๆๆเอาไงดีคานาตะ ฉันไม่อยากโดนอาจารย์ลงโทษ!!!” มาโคโตะเริ่มร้องไห้ฟูมฝายออกเป็นการใหญ่    เว้นแต่เพื่อนสนิทที่ฉลาดที่สุดกำลังนั่งคิดผลได้ผลเสียจนเผลอกัดเล็บตัวเองแน่น

 

 

-ถ้าถึงหูอาจารย์ฮิบาริ ทั้งเราทั้งมาโคโตะได้โดนไล่ออกแน่ๆ แน่นอนว่างานนี้พ่อแม่ต้องรู้ แต่ถ้า…เป็นหมอนี่-

 

“ผมจะแน่ใจได้ไงว่า ถ้ายอมถูกคุณลงโทษจะไม่ถึงหูอาจารย์ฮิบาริ”  หนุ่มผมดำสั้นโมฮ็อครวบรวมความกล้าและสติเอ่ยปากถามอาจารย์หนุ่มตรงหน้า  เบียคุรันผายมือออกพร้อมยักไหล่ด้วยท่าทีไม่ยี่หระ “ไม่ต้องห่วงหรอกนา ฉันเองก็ไม่อยากตัดรอนอนาคตเด็ก”

 

“ตกลงจะเอายังไง…ฉันไม่มีเวลาให้ตัดสินใจมากนะ เพราะนี้ก็กลางวันแสกๆอาจมีคนโผล่มาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้”  เบียคุรันเน้นย้ำเร่งรัดให้อีกฝ่ายตัดสินใจ   คำพูดที่ออกจะมีเหตุและผลชัดเจนของอาจารย์ผมสีพิสุทธิ์  ยิ่งทำให้คานาตะคล้อยตามได้ไม่ยาก  “งั้น…ผมเลือกอาจารย์ดีกว่า..”

 

 

 

ปัง!!!!!!!

 

 

ประตูเลื่อนปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว  เสียงของมันดังลั่นชัดในห้องเก็บของเล็กๆและมืดสลัว สร้างความตื่นตระหนกให้บุรุษทั้งสองนาย  “ไม่ต้องตกใจไปหรอก…นี่เป็นการลงโทษของฉันเองแหละ แป๊บเดียวเดี๋ยวก็เสร็จ” เบียคุรันพูดทั้งรอยยิ้มชวนละลายเช่นเคย  มือหนาถอดแว่นไร้กรอบออกอย่างช้าเข้าเหน็บตรงปลอกคอเสื้อ  ตาคู่คมสีฟ้าอ่อนถูกแสงอาทิตย์ที่ลอดตามช่องลมเล็กๆสาดส่องจนเห็นเป็นสีม่วงวาววับดุดัน  ตามด้วยเสียงหักข้อมือไปมาดังชัดในความเงียบ

“บทลงโทษของฉันรับรองได้เลยว่าไม่โดนไล่ออกแน่นอน  แต่คงไปนอนโรงพยาบาลซัก…. 4 เดือน มากกว่าพวกเคนคุงครึ่งนึงละกันน้า~ ”

 

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

 

TBC

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s