[AuFic KHR][10069]punish for you/Part24

 

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(สายC)

Rate: Nc 21

Story by :blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++++

Part 24

 

 

 

 

 

 

ก่อนวันนิทรรศการโรงเรียน 1 อาทิตย์ บรรยากาศโรงเรียนวองโกเล่เต็มไปด้วยเหล่านักเรียนทีพร้อมใจกันยอมสละเวลาอันมีค่าไปนอนพักอยู่บ้าน มาช่วยกันจัดบูธในห้อง  ตระเตรียมสิ่งของต่างๆด้วยความแข็งขัน…

 

“ช่างเป็นภาพที่ดูกี่ปีก็ไม่เบื่อจริงๆ” เสียงหวานใสกล่าวดังขึ้น ชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลฟูร่างเล็กหน้าเด็กราวกับสาวแรกรุ่นในชุดสูทสีเทาเรียบง่ายเดินมองเหล่านักเรียนชายหญิงจากหลายๆห้องด้วยรอยยิ้มร่าเริง

 

สึนะโยชิ ผอ. โรงเรียนวองโกเล่คิดและเอ่ยชื่นชมประสิทธิภาพของนักเรียนของโรงเรียนที่ท่านปู่ทวดทิ้งเป็นทรดกตกทอดไว้ให้เขา  และเขาก็จะดำรงดูแลรักษามรดกนี้ไว้ดุจอัญมณีเม็ดงามเพื่อให้เหล่าอัญมณีได้ออกไปส่องแสงในที่ทำงานต่างๆตรงตามนโยบายของสถานศึกษาควรจะเป็น  รองเท้าหนังสีดำปลายแหลมหน่อยๆชะงักขาลงหน้าห้องริมขวาสุดของตึกของชั้น  4  ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มรอยยิ้มมาตลอดทางเริ่มซีดเซียวลงเล็กน้อย  นัยน์ตากลมโตสั่นระริกพอๆกับร่างกายของเขา..

 

 

 

 

 

“ปีนี้ห้องโกคุโยจะเข้ารวมงานนิทรรศการด้วยนะ อย่าลืมมาดูด้วยล่ะสึนะโยชิคุง”

 

 

 

 

 

เสียงทุ้มนุ่มของอาจารย์ที่ปรึกษาห้อง 3-C ห้องสุดแสบของโรงเรียนวองโกเล่ยังคงดังก้องในหัวฟูๆ สึนะกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก  การแจ้งข่าวนี้ของเบียคุรันทำเอาสึนะแทบช็อกหัวใจวายคาห้องทำงาน  ดีที่มีโกคุเทระอยู่ด้วยเลยไม่เกิดเหตุฆาตกรรมโดยไม่เจตนา(?) ของพ่อหนุ่มรูปลักษณ์เทวดานั่น

 

 

 

“ให้ตายสิ..เบียคุรันกะแกล้งให้เรามาดูห้องโกคุโยแน่ๆเลย” มือบางล้วงหยิบเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อไคลบนใบหน้า  ตาสีน้ำตาลจ้องมองประตูห้องบานเลื่อนค่อนข้างเก่าและโทรม แม้ว่าสมาชิกในห้องจะเอาลวดหนามและป้ายแสดงอาณาเขตเหมือนนักเลงข้างถนนออกไปแล้วก็ตามที….

 

“เอาว่ะ…ปลาสู้ตาย!!” ใบหน้าน่ารักชักสีหน้ามุ่งมั่น มือบางกำหมัดแน่นรวบรวมความกล้าที่มีเดินไปเปิดประตูบานเลื่นนั้น!!

 

 

 

 

 

 

 

ครืด!!!!

 

 

 

 

 

“ยินดีต้อนรับคะ”  ร่างเพรียวบางของใครบางคนปรากฏแก่สายตา…ซึ่งไม่ใช่ใครอื่น เธอคือ โรคุโด มุคุโร่ เจ้าของตำแหน่งไอดอลแห่งวองโกเล่และเป็นลูกสาวผู้มีอิทธิพลมากล้นต่อโรงเรียนแห่งนี้…

 

“มะ…มุคุ..มุคุโร่!!!” ปากอิ่มขยับเรียกชื่อหญิงสาวเสียงสั่น กับการที่อีกฝ่ายอยู่ในชุดเมดกระโปรงสั้นพร้อยลูกไม้สีขาวตรงชายกระโปรง แถมยังมีหูแมวสีดำบนเรือนผมสีไพลินที่มัดทวินเทลแต่ดัดเป็นลอนๆ

 

“อ๊ากกก ท่านมุคุโร่หันมาหน่อยครับ!!” เคนกับซาโตชิตะโกนเรียกหญิงสาว  มุคุโร่หันกลับมาก็พบกับแสงแฟลชกล้องสว่างว๊าบจนเธอต้องหยีตา  “คึหึหึ เคนนี่ละก็…ถ่ายไปตั้ง 10 กว่ารูปแล้วยังไม่พออีกเหรอคะ?” นัยน์ตาสองสีปรือเย้ายวนสบตาสองหนุ่ม  ปกติแค่รอยยิ้มนางฟ้า ใบหน้าและรูปร่างงดงาม ไหนจะวาจาสุภาพเข้ากับเสียงหวานๆทำเอาใครหลายคนตกหลุมรักเพียงแค่พริบตาเห็น… แถมวันนี้ยังอยู่ในชุดเมดหูแมวอีก!!!

 

 

 

พรวด!!!!!!!!

 

 

 

“เคน!!!!ซาโตชิ!!!!” ผู้หญิงในห้องที่เหลือ ซึ่งก็คือพวกกลุ่มของมินะเธออยู่ในชุดเมดสไตล์เดียวกันกับมุคุโร่หวีดร้องเสียงดังกับปริมาณเลือดที่พวยพุ่งออกจากโพรงจมูกสองหนุ่มก่อนจะหงายหลังไปสลบนอนกับพื้นทั้งสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

 

 

 

 

โมเอะเลเวลอัพ!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

“มีอะไรรึเปล่าคะ ?ถึงได้มาถึงห้องโกคุโยถึงที่นี่” มุคุโร่ถามพลางใช้มือปัดเรือนผมสีไพลินนุ่มดุจแพรไหมของเอไปไว้ด้านหลังตามบุคลิกราชินีของเธอ  ทำเอาสึนะรู้สึกหัวใจจะวายตายอีกรอบพร้อมๆกับแรงดันเลือดที่กำลังทะลักของจากจมูกในไม่ช้า  “คะ…คือเบียคุ..เอ๊ย!!!อาจารย์เบียคุรันบอกว่าพวกเธอเข้าร่วมงามด้วย เลยจะมาดูหน่อยน่ะ..”

 

 

 

พอได้ยินชื่อของหนุ่มผมขาว ใบหน้าสวยถึงหุบยิ้มลงพร้อมกับออร่าสีดำบางอย่างแผ่ออกจากร่างหญิงสาวทำให้ ผอ.สุดป๊อดขนลุกซู่ทันควัน “คึหึหึ  งั้นเหรอคะ..นี่คงจะพูดไปทั่วเลยสินะ ว่าเอาห้องโกคุโยอยู่” สึนะรู้สึกถึงอันตรายบางอย่าง สัญชาติญาณเตือนตัวเองให้รีบถอยห่างจากที่นี้  ปากเล็กคลี่ยิ้มแห้งออกมาพร้อมๆกับขาเพรียวใต้กางเกงแสลตค่อยๆเขยิบเดินถอยหลังออกมาทีละนิด  “ฮะๆมะ..ไม่รู้เหมือนกัน…ถ้างั้นฉันไม่กวนแล้วดีกว่า…ยังไงก็..ขอให้โชคดีนะ”

 

 

อัญมณีสองสีคู่งามมองแผ่นหลังของผู้อำนวยการร่างบางสับขาวิ่งออกไปไกลจนลับตา  คิ้วเรียวมุ่นลงทั้งสีหน้าหงุดหงิด

 

“ท่านมุคุโร่ ตกลงเอาชุดเมดของร้านนี้ใช่ไหมครับ ผมจะได้สั่งเช่า” จิคุซะที่ดูจะเข้าการเข้างานที่สุดในห้องพูดขึ้นพร้อมกับรายชื่อร้านรวมถึงแบบฟอร์มชุดที่ทางร้านเมดคาเฟ่ส่งมาให้ลอง

 

มุคุโร่หันกลับมาตอบทั้งรอยยิ้มหวานล้ำ “เอาร้านนี้ก็แล้วกันค่ะ จิคุซะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทั้งอาทิตย์คาบวิชาต่างๆถูกงดสอนเพื่อให้เวลานักเรียนในการเตรียมตัวสำหรับงานนิทรรศการ  หากเดินผ่านไปเรื่อยๆจะเริ่มเห็นว่าห้องต่างๆถูกจัดแต่งไว้น่าเข้าชมมากมาย ไม่ว่าจะเป็นละครเวที การแสดงต่างๆ ร้านอาหาร รวมถึง..ร้านน้ำชาของห้องโกคุโยเป็นที่ฮือฮามากเป็นพิเศษ   นักเรียนชายหลายต่อหลายถึงกับนั่งนับถอยหลังวันนิทรรศการเป็นการใหญ่เพื่อที่จะเข้าไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาที่ว่า….

 

 

 

“ฉันไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นกับงานนิทรรศการเท่านี้มาก่อนจริงๆ”

 

“ก็แหงล่ะ..จะได้เห็นท่านมุคุโร่ในชุดเมด อ๊ากกก อยากเห็นโคตร!!!”

 

 

 

ดูเหมือนว่า…อยากมาดูไอดอลสาวในชุดสาวใช้เสียมากกว่ามั้ง -*-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ครืด!!!

 

 

 

 

ประตูห้องโกคุโยปิดลงโดยพวกกลุ่มของเคน หลังจากตรวจสอบสภาพห้องที่จัดแต่งไปคราวๆเรียบร้อยเป็นที่น่าพึงพอใจ

 

“พรุ่งนี้เจอกันนะโว๊ยยย” พวกผู้ชายโบกมือลาเช่นเดียวกับกลุ่มสาวของมินะ ก่อนแยกย้ายต่างคนต่างกลับบ้าน

 

ที่หน้าห้องเรียนบัดดนี้เหลือเพียงโรคุโด มุคุโร่ยืนเคียงคู่กับหนุ่มแว่นจิคุซะ  เจ้าของเรือนผมสีไพลินในชุดนักเรียนกระโปรงสั้นจนเห็นกางเกงใจทุกย่างก้าวของการเดินหันมายิ้มหวานพูดคุยกับหนุ่มแว่นหน้าตาย “จิคุซะดูไม่ค่อยร่าเริงเลยนะคะ มีอะไรรึเปล่า” หนุ่มแว่นสะดุ้งโหยง หน้าตายไร้อารมณ์ชักสีหน้าตกตะลึงที่อีกฝ่ายอ่านใจเขาออก

 

 

 

 

 

“ผม…”

 

“มีอะไรจะถามเกี่ยวกับฉันใช่ไหมคะ”

สิ้นเสียงหวาน นัยน์ตาสีดำหลังแว่นหนาอดเฉหลบสายตาสองสีคู่งามที่จ้องมองด้วยแววตาเค้นถามเสียไม่ได้ ชายผมดำสวมหมวกไหมพรมสีครีมสูดลมหายใจให้ทั่วทั้งปอด แล้วหันมากลับมาสบตาคู่งามตรงหน้าพร้อมกับปากที่ขยับพูด

 

 

 

“ท่านมุคุโร่รักอาจารย์เบียคุรันใช่ไหมครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ระเบียงทางเดินเงียบลงทันที เท้าของคนทั้งคู่หยุดชะงักฝีเท้าลง  ใบหน้าสวยสง่าเบิกตากว้างทั้งที่เจ้าตัวเป็นฝ่ายใช้ความกดดันถามหนุ่มแว่นที่มีปฏิกริยาแปลกๆกับเธอในช่วงหลังๆ หญิงสาวผมทวินเทลรู้สึกได้ว่าตอนนี้ทุกอย่างกำลังกลับกันเธอถูกเขากดดันให้ตอบคำถาม…

 

 

 

 

 

“คนแบบนั้น…ฉัน…”

 

 

 

 

 

…รัก…

 

 

 

 

 

“เกลียดเขา..เกลียดที่สุด…”  ดวงตาสองสีสบตาสิดำนิ่ง ปากอิ่มเหยียดยิ้มเย้ยหยั่น ขำขันในความคิดของอีกฝ่าย..

 

 

 

 

 

หารู้ไม่…ลึกเข้าไปในแววตานั่น…

 

กลับสั่น…สั่นสะท้านไปถึงหัวใจ

 

 

 

 

 

 

 

“เพราะงั้น..เลิกคิดเรื่องบ้านี่ได้แล้วนะคะ คึหึหึหึ” มุคุโร่ใช้มือเรียวปัดเส้นผมยาวสลวยสีไพลินของเธอแล้วเดินนำบุรุษในชุดนักเรียนสีเขียวเข้ม..เดินจากไปอย่างไร้เยื่อใยดั่งที่ทำอยู่ทุกครั้ง

 

ร่างบางเดินมาจนถึงม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่..ที่ประจำในการรอวาตาริมารับ หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งไขว่ห้างจนกระโปรงนักเรียนสีน้ำตาลถกขึ้นเผยต้นขาขาว รวมกางเกงในสีขาวตัวเล็กที่แว๊บออกมาเพียงเล็กน้อยให้บรรดาเพศผู้กระอักเลือดตายได้ไม่ยาก

 

 

 

 

 

“ท่านมุคุโร่..ท่านรักอาจารย์เบียคุรันใช่ไหมครับ”

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่มีทาง…กับผู้ชายเฮงซวยแบบนั้น ไร้สาระที่สุด” มุคุโร่พึมพำกับตัวเองเบาๆ ดวงตาใต้ขนตาแพยาวมองมือทั้งสองกำแน่นจนเผลอไปขยำกระโปรงนักเรียนของเธอ  ก่อนจะส่ายหัวสองสามทีสะบัดไล่ความคิดบ้าๆนี่ออกไปจากหัว

 

 

 

 

 

 

กึก…

 

 

 

เงาของใครบางคนทาบทับลงบนร่างบางผมสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสองสีฉายแววงุนงงประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาเหลือบมองคนตรงหน้า…

 

“สวัสดีค่ะ..คุณคือหลานสาวหุ้นส่วนอันดับสองของโรงเรียน โรคุโด  มุคุโร่ใช่ไหมคะ? “ เด็กหญิงร่างเล็กเข้ากับใบหน้าน่ารักน่าทะนุถนอมพูดขึ้นทั้งรอยยิ้มร่าเริง  เรือนผมสีฟ้าอ่อนยาวสลวยคลอสะโพกเด่นนั่นทำให้คนถูกทักจำได้ทันทีว่าเธอผู้นี้เป็นใคร..

 

 

 

“เด็กนั่นชื่อบลูเบล อยู่ปี1ห้อง A ย้ายเข้ามาเรียนเมื่อสองสามวันที่แล้วครับ”

 

 

 

“เธอ…เด็กผู้หญิงที่ถูกสารภาพรักที่โรงอาหาร..”

 

“อ่ะค่ะ..แหะๆเขินจังเลยที่จำได้เพราะเรื่องแบบนั้น” เด็กผู้หญิงรุ่นน้องเกาแก้มทั้งรอยยิ้มแห้งๆ พวงแก้มใสขึ้นสีหน่อยๆ

 

“คึหึหึ ไม่มีใครไม่รู้จักบลูเบลหรอกนะ เธอน่ารักจนมีพวกผู้ชายตั้งแฟนคลับให้เลยนี่นา ”  มุคุโร่พูดต่อ หากแต่..นัยน์ตาและน้ำเสียงหวานสุภาพราวกับนางฟ้า กลับแข็งกร้าวขึ้นมานิดๆ ไม่ใช่เพราะผู้ชายในโรงเรียนให้ความสำคัญเด็กคนนี้เท่าเธอ

 

 

 

 

 

แต่….

 

 

 

 

 

ภายในห้องทำงานสีขาวปรากฏร่างสูงผมสีขาวพิสุทธิ์เจ้าของห้องหากแต่…เขากลับไม่ได้อยู่เพียงลำพัง

 

มีร่างของเด็กสาวเรือนผมสีฟ้ายาวสลวย นั่งแกว่งขาเล่นบนขอบโต๊ะทำงานที่สำคัญ…

 

ใบหน้าของคนทั้งคู่มีรอยยิ้มแย้ม พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน…

 

 

 

 

 

 

 

หงุดหงิด…นั่นคือสิ่งที่ตอบอาการของมุคุโร่ได้ดีที่สุดในตอนนี้

 

หงุดหงิด…อย่างไร้สาเหตุ..ไม่พอใจอย่างแปลกประหลาด….

 

 

 

 

“ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัวก่อนนะคะ” มือบางคว้ากระเป๋านักเรียนสีดำลุกเดินออกไปจากม้านั่ง ทั้งๆที่วาตาริพ่อบ้านของหญิงผมแกละสีน้ำเงินยังไม่มารับ แต่จิตใต้สำนึกบอกว่า..ถ้าเธอยังอยู่มองหน้าเด็กคนนี้ต่อไป เธออาจทำกริยาไม่สมบทบาทราชีนีผู้สง่างามที่สั่งสมมานานก็เป็นได้   “ดะ..เดี๋ยวค่ะ..คือบลูเบลอยากจะคุยกับรุ่นพี่..”

 

“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยด้วย ขอตัวนะคะ” เสียงหวานเอ่ยตัดบททันที  ใบหน้างามตวัดมองหญิงสาวผมฟ้าด้วยหางตาทำเอาบลูเบลสะอึกขาเพรียวที่กำลังจะเดินตามเจ้าของนัยน์ตาสองสีหยุดชะงัก ทำได้แค่ยืนมองแผ่นหลังเล็กบางเดินออกไปจากรั้วโรงเรียนจนลับสายตาในที่สุด    “อะไรกัน…”  เสียงใสพึมพำ  มือบางยกขึ้นจับคางพร้อมเอียงคอครุ่นคิดสาหตุของปฏิกริยาแสนเย็นชาของสาวผมสีน้ำเงินยาวสลวยผู้นี้

 

 

“ห่ะ!!!!” ตากลมโตสีแซฟไฟน์สวยเบิกกว้างสุดขีด ก่อนจะแปรเปลี่ยนมามุ่นคิ้วแยกเขี้ยวโมโห พร้อมตะโกนว่าใครบางคนเสียงดังลั่น  “ตาทึ่มเบียคุรัน!!!!!! ”

 

 

 

 

 

 

 

TBC

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s