[AuFic KHR][10069]punish for you/Part32

 

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(สายC)

Rate: Nc 21

Story by :blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++++

Part 32

 

 

 

 

 

ปุ้ง!!!ปุ้ง!!!!

 

 

 

เสียงพลุจุดเปิดงานนิทรรศการโรงเรียนวอลโกเล่  ป้ายเปิดงานติดบอลลูนถูกตัดด้วยกรรไกรสีชมพูอันเล็กติดริบบิ้นสีขาวในมือของ ซาวาดะ สึนะโยชิ  ลูกโป่งลอยขึ้นฟ้า เป็นสัญญาณนิมิตหมายอันดี ให้ผู้คนมากหน้าหลายตาทยอยเข้ามาชมงานฝีมือของเหล่านักเรียน ม.ปลายเอกชน มีชื่อแห่งนี้

 

 

 

“โฮรกกก ท่านมุคุโร่ชุดเมด!!!” ผู้ชายเกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่มางาน แห่กันไปเข้าคิวรอเข้างานเลี้ยงน้ำชาชุดเมดของ ห้อง 3-C ห้องสุดเถื่อนระดับตำนานในชื่อ โกคุโย ได้ปรับแต่งด้วยริบบิ้นสีชุมพู พู่หลากสี โต๊ะเรียนที่นำมาต่อกันปูด้วยผ้าปูโต๊ะลายตารางหมากรุกสีชมพูสลับขาว ผนังห้องทาสีทับด้วยสีครีมอ่อน ทำให้ห้องสุดรกกลายเป็นห้องสุดหวานภายในพริบตา  แต่ที่หวานตายิ่งกว่าคือสาวผมสีไพลินมัดแกละดัดลอนพองามในชุดเมด แถมออฟชั่นหูแมว ดวงเนตรสองสีส่งสายตาหวานเยิ้มมายังลูกค้าที่เข้ามาในร้านพลางจดออเดอร์ลงในสมุดเล็ก

 

 

 

โมเอะ!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

เหล่านักเรียนชายที่เข้ามา ส่วนมากใจไม่ได้อยู่กับน้ำชาบนโต๊ะ แต่จดจ้องไปยังไอดอลสาวร่างเพรียวบางเสียมากกว่า  จนพวกมินะในชุดเมดหมั่นไส้ตะหงิดๆ  ส่วนพวกเคนในชุดบ๋อยติดหูกระต่ายลายสก็อตสีเทาชักสีหน้าหงุดหงิด ไม่พอใจที่บังอาจมามองมุคุโร่ผู้เคารพรักยิ่งด้วยสายตากระลิ้มกระเหลี่ยแบบนั้น

 

 

 

“ให้ตายสิ!!ได้เห็นท่านมุคุโร่ในชุดแบบนี้มันก็ดีอยู่หรอก แต่ฉันไม่อยากให้คนอื่นๆมามองท่านมุคุโร่แบบนี้เลยว่ะ” หนุ่มผมทองหน้าบากหัวโจกกลุ่มบ่นกับกลุ่มเพื่อนตัวเอง  เพื่อนร่วมกลุ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับอีกฝ่าย

 

“ใช่…เพราะแกคนเดียวไอ้ซาโตชิ!!” ทุกคนเขม่นสายตาไปยังตัวตั้งตัวตีออกไอเดีย หนุ่มผมแดงโมฮอกตัดเกรียนข้างโวยวายขึ้นเสียงใส่เพื่อนสู้รังสีอาฆาตของเพื่อนๆ

 

“เฮ้ยๆ อย่ามาว่าฉันนะ ตอนนั้นพวกแกก็เห็นด้วยนี่หว่า…”

 

 

 

 

 

“เคนค่ะ..ชาเขียวสองที่ โต๊ะ 1 นะคะ “ ร่างงามเจ้าของดวงเนตรสองสีเดินเข้าใส่ส่งออเดอร์ให้หนุ่มผมทอง ทำให้การโต้เถียงของกลุ่มนักเรียนชายหยุดลง

 

“คะ..ครับ!!” เคนขานรับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักที่ได้เห็นมุคุโร่ในชุดเมดน่ารักระยะใกล้ แล้วยิ่งอีกฝ่ายส่งยิ้มหวานปานนางฟ้ามา…

 

 

 

“เฮ้ย!!!เคน!!!!” ทุกคนในร้านหันไปมองเป็นตาเดียว บัดนี้หนุ่มเคนเลือดกำเดาพุ่งปรี๊ดหงายหลังไปนอนกับพื้นทั้งสีหน้าเคลิบเคลิ้มเสียแล้ว

 

 

 

โมเอะ..หูแมว..ชุดเมด..สุโค่ยยยย =,,=b

 

 

 

 

 

ระหว่างที่ผู้คนกำลังชุลมุนกับเคนอยู่ มุคุโร่อาศัยจังหวะนั้นค่อยๆเดินออกมาจากห้องโกคุโย ฝ่าฝูงชนออกไปด้านนอกได้สำเร็จ…

 

 

 

ตลอดทางระเบียงในห้องเรียน เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งที่ไม่ใช่นักเรียนวองโกเล่และนักเรียนวองโกเล่ บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ สนุกสนาน ครึกครื้น ผิดกับดวงหน้าสวยโฉบที่ชักสีหน้าว้าวุ่นใจ พลางสอดส่องสายตาหาใครบางคนในฝูงชนแออัดนี่…

 

 

 

 

 

-อยู่ที่ไหนนะ?-

 

 

 

 

 

ร่างบางผมไพลินมัดทวินเทล ในชุดแม่บ้านนุ่งสั้นประดับหูแมวสีดำ ชวนให้หญิงสาวผู้นี้ดูสวย น่ารัก น่าหลงใหลกว่าเก่าจนผู้ชายที่เดินผ่านต้องหยุดเพื่อมองตลอดทาง หากแต่มุคุโร่ไม่มีเวลาคิดสนใจเรื่องพรรค์นี่ จุดประสงค์ในการแอบโดดงานออกมา เพื่อตามหาเขาคนนั้น…แล้วคุยให้รู้เรื่อง…

 

 

 

พลัน!!!ขาเพรียวชะงักหยุด ดวงตาต่างสีสะดุดเข้ากับชายร่างสูงมสีหิมะชี้ไม่เป็นทรงในชุดสูทขาวเช่นเคย กำลังคุยกับนักเรียนสาวเจ้าของบูทดูดวงที่จัดทำซุ่มห้องเป็นห้องทึบสีม่วงด้วยผ้าแพรขนาดใหญ่ ติดโคมไฟสีส้มทอง ชวนดูขลังยิ่งขึ้น

 

มุคุโร่ไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปหาชายหนุ่มร่างสูงทันที การเข้ามาของไอดอลสาววองโกเล่ ทำให้การสนทนานั้นหยุดลง เบียคุรันเหลือบตามองหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีไพลินในชุดเมด แน่นอนว่าตอนแรกเขารู้สึกใจกระตุกวาบกับความน่ารักเกินพิกัดทวีคูณยิ่งขึ้นไป แต่ก็เก็บมันไว้ภายใต้ใบหน้าเปื้อนยิ้มระรื่นนั่น

 

 

 

“มาทำอะไรที่นี่ หือม์..มุคุโร่คุง? เธอมีงานต้องทำไม่ใช่เหรอ?” เสียงทุ้มนุ่มนั่นกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มละลายเหมือนที่ผ่านๆมา เป็นการสนทนาของครูกับลูกศิษย์ทั่วๆไป

 

 

 

“ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ…” เสียงหวานเอ่ยเรียบและแผ่วเบา  ร่างสูงเรือนผมสีขาวชี้ไม่เป็นทรงหรี่ตาลงเล็กน้อยมองเด็กสาวเบื้องหน้าครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับ

 

 

 

“ฉันคุยกับเธอรู้เรื่องแล้วนะ…” เบียคุรันตอบเสียงเรียบ ทำเอาใจดวงน้อยเจ็บแปล๊บขึ้น ขอบตาร้อนผ่าวจวนเจียนร้องไห้ แต่เธออดกลั้นมันไว้

 

 

 

“ฉัน..รู้..แต่…ขอร้อง..เรื่องนี้สำคัญจริงๆ” มุคุโร่พูดเสียงสั่นเครือ  ดวงเนตรคู่สวยหลุบต่ำลงฉายแววลำบากใจอย่างมากจนอาจารย์หนุ่มรู้สึกสงสัย

 

 

 

“ เรื่องอะไร?”

 

 

 

“ฉัน..พูดที่นี้ไม่ได้…” ดวงหน้าสวยแดงซ่านขึ้นมา เฉหลุบสายตาเค้นถามหลังแว่นไร้กรอบของชายหนุ่มตรงหน้า…

 

 

 

 

 

“เบียคุรันค่ะ…งานโรงเรียนนี่สนุกกว่าที่คิดอีกนะคะ ดวงบอกว่าฉันจะโชคดีความรักด้วยล่ะ”

 

เสียงหวานใสกังวานของใครบางคนดังออกมาจากซุ่มดูดวง ทำให้ทั้งสองหยุดการสนทนาไว้  หญิงสาวเรือนผมสีดำยาวสลวยเข้ากับดวงหน้ารูปไข่ ทำให้เธอดูงดงามยิ่งขึ้นไปกว่าเก่า ดวงเนตรสีเขียวมรกตคู่สวยสบตาคู่คมสีฟ้าอ่อนอมม่วงของชายหนุ่มด้วยแววตาหวานเยิ้ม จนมุคุโร่แปลกใจ…

 

 

 

“ฮ่าๆ ดีใจจังครับที่คุณชอบ” เบียคุรันยิ้มหวานตอบหญิงสาว ปล่อยให้เธอเดินเข้ามาคล้องแขนแกร่งของเขา ต่อหน้าต่อตาเด็กสาวผมสีไพลินทวินเทล

 

สาวผมดำยาวสลวยอายุระนาม พอๆกับเบียคุรัน รู้สึกถึงสายตาจ้องมอง จึงหันหน้ามามองตอบ เธอพบว่ามีเด็กสาวร่างบอบบางผมสีน้ำเงินเข้มดั่งสีท้องทะเล กำลังยืนมองเธอและเขาตาไม่กระพริบ…

 

“เด็กคนนี้ใครเหรอคะ น่ารักจังเลย..” เธอถาม พลางมองมุคุโร่ด้วยแววตาชื่นชม..

 

“หัวหน้าห้อง 3 – C โรคุโด มุคุโร่ เป็นลูกศิษย์ผมเอง” เบียคุรันตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนให้แก่หญิงสาวผมดำ นั่น..ยิ่งทำให้มุคุโร่รู้สึกปวดใจมากขึ้น..หัวสมองเริ่มคิดคาดการณ์ถึงความสัมพันธ์ของคนสองคนออกมาลางๆแล้ว

 

 

 

 

 

“นี่เดลล่า คู่หมั้นของฉันเอง..”

 

ร่างสูงแนะนำสตรีผมดำยาวสลวยให้มุคุโร่รู้จัก หญิงสาวผมดำโค้งตัวน้อยๆด้วยรอยยิ้มเป็นกันเองแก่เด็กสาวตรงหน้า “ฉันเดลล่า ยินดีที่ได้รู้จักนะ มุคุจัง”

 

 

 

เลือดในกายของมุคุโร่เย็นเชียบ เนตรสองสีเบิกกว้างตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยินมา ความสัมพันธ์ที่เธอคาดเดาจากรูปการ เป็นจริงอย่างที่คิด ผู้หญิงคนนี้คือคนรักของเบียคุรัน..คนที่เบียคุรันจะแต่งงาน…

 

 

 

“ค่ะ..คุณเดลล่า..ยินดีที่ได้รู้จัก” ร่างบางฝืนยิ้มหวานออกมา รอยยิ้มเสแสร้งที่ใช้หลอกใครต่อใคร รอยยิ้มของหน้ากากที่เธอใช้เก็บซ่อนอารมณ์ ที่กำลังร้าวออกมาจวนเจียนพังเสียแล้ว ณ เวลานี้ ดวงเนตรคู่งามรู้สึกได้ว่าขอบตาเธอร้อนผ่าว ภาพของหนุ่มสาวตรงหน้าเบลอ เลื่อนลางจนมองไม่เห็น เพราะหยาดน้ำตากำลังรือชื้นขึ้นมา

 

“ตกลง..เธอมีเรื่องอะไรจะบอกฉัน?” เบียคุรันถาม  มุคุโร่สะดุ้งได้ดึงสติอันเลื่อนลางกลับมา ร่างบางรู้ตัวดีว่าหน้ากากของเธอกำลังจะแตกสลายตรงนี้ จึงก้มหน้าลงต่ำจนเรือนผมสีน้ำเงินนุ่มดั่งแพรไหมปรกปิดใบหน้า

 

 

 

“ช่างมันเถอะค่ะ…ฉันลืมไปแล้ว..”

 

 

 

เดลล่ามองร่างเพรียวบางผมทวินเทลในชุดเมดเดินหายเข้าไปในฝูงชน จนไม่อาจสอดส่องสายตามองหาได้อีก  ก่อนกลับมามองหน้าของชายผมขาวเจ้าของรอยสักใต้ตาซ้ายซึ่งเขากำลังหันมายิ้มหวานให้เธออยู่

 

 

 

“เด็กคนนั้นน่ารักจังเลยค่ะ เกิดมาพึ่งเคยเจอเด็กน่ารักขนาดนี้เป็นครั้งแรก โตไปต้องสวยมากๆแน่เลย”

 

สาวผมดำกล่าวชื่นชมมุคุโร่ทั้งดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ดูท่าทางเอจะปลาบปลื้มในความงามของเด็กสาวจอมแสบนี่เสียแล้ว  เบียคุรันหัวเราะในลำคอ ก่อนพูดคำหวานหยอดใส่หญิงสาวคู่หมั้นตัวเอง

 

“คุณเองก็สวยนะครับ สวยไม่แพ้มุคุโร่คุงเลย เดลล่า”

 

 

 

นั่น..ทำเอาเดลล่าหน้าแดงเถือก จนต้องรีบเบนสายตาไปทางอื่น หนีสายตาคมทรงเสน่ห์ของร่างสูงผมสีพิสุทธิ์ “ดะ..เดลล่า..อยากไปดูตรงนั้นจังเลยค่ะ..”

 

เบียคุรันหัวเราะขำขันกริยาท่าทางของหญิงสาวผมสีดำสลวย วงแขนแกร่งโอบเอวบางของอีกฝ่าเข้ามาใกล้ ควงคู่เปิดตัวในฐานะคนรัก พาเดินตามคำขอของหญิงสาวคู่หมั้นคู่หมาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มุคุโร่วิ่งกระหืดหอบ วิ่ง…จนไม่รู้..ว่าจะหยุดเมื่อไหร่..เธอรู้ว่าเธอวิ่งออกมาจากเขตโรงเรียนวอลโกเล่แล้ว แต่เธอก็ยังคงวิ่งต่อไป ไม่แคร์สายตาคนรอบข้างที่เพ่งมองการแต่งตัวของเธอ

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เดลล่า คู่หมั้นของฉันเอง..”

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างบางทรุดหวบลงไปนั่งกองกับทางเท้าริมถนน ปลดปล่อยน้ำตาออกมาไม่สนใจผู้คนที่ผ่านไปมาแถวนั้นซักนิด “ฮึก..ฮือ…”

 

หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองแน่น ร้องไห้โฮเสียงดัง มิอาจสกัดกลั้นเสียงสะอื้น ความเศร้าเสียใจได้อีกต่อไปแล้ว “คะ..คุณ..ปู่..วาตา..ริ..หนู..จะทำไง..ดี…”

 

 

 

 

 

 

 

คนที่เรารัก..ทิ้งเราไปหมดแล้ว..แม้แต่…เขา…

 

ทำไม..ทำไมกัน?

 

 

 

 

 

 

 

ฉับพลัน! มุคุโร่รู้สึกคลื่นไส้จนต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดปาก เธอรีบพยุงตัวลุกขึ้น พยายามฝืนเรี่ยวแรงที่อ่อนเปลี้ย เดินไปให้พ้นสายตาคนแถวนี้ ทว่า…เดินไปไม่กี่ก้าว ร่างบางก็โซเซล้มจนต้องรีบจับต้นไม้ริมถนนไว้ และอาเจียนออกมา  ดวงเนตรคู่งามคลอน้ำตาปรือมองของเหลวใสบนพื้นใต้ต้นไม้ มือเรียวบางอีกข้างลูบท้องตัวเองเบาๆ น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง

 

 

 

 

 

ทำไงดี..จะทำไงดี..

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เธอ..เป็นอะไรหรือเปล่า?” จังหวะที่ร่างบางกำลังทรุดไถลไปนั่งกับพื้นอีกรอบ มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาประคองมุคุโร่ไว้  ดวงเนตรสองสีค่อยๆกลอกตาไปมอง

 

“มุคุโร่!!มุคุโร่นี่นา!!!” หญิงสาวในชุดเสื้อกันหนาวแขนยาวสีมะนาวมีฮูททับเสื้อกล้ามลายทางสีน้ำเงินสลับดำสลับขาว กางเกงยีนส์ขาสั้น เข้ากับรองเท้าบูทสีน้ำตาล ผมสีน้ำตาลเข้มมัดรวบตึงเบิกตากว้างตะลึง

 

และดีอกดีใจออกมา หญิงสาวผมน้ำตาลมัดรวบชี้นิ้วมายังตัวเองพร้อมแนะนำตัวเองต่อ

 

“ฉัน..จุงโกะ เพื่อนสมัย ประถมไง!!”

 

 

 

“จุงโกะ..จุงโกะ..นี่เธอ..” มุคุโร่เบิกตากว้างหน่อยๆ ตกใจไม่แพ้จุงโกะ สาวผมไพลินพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงทีหดหายประกอบกับมึนหัวอย่างมาก  ทำให้เพื่อนสมัยเด็กเข้ามาพยุงอีกรอบ

 

“เกิดอะไรขึ้นมุคุโร่..ทำไมเธอดูโทรมแบบนี้ล่ะ?แล้ววาตาริไปไหน?” สิ้นคำถามของจุงโกะ หญิงสาวร่างเพรียวน้ำตาไหลพรากอีกครั้ง วิ่งเข้ากอดซุกอกเพื่อนสาวของตัวเอง โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง

 

“ฮึก..จุงโกะ..ช่วยฉันด้วย..ฉัน..ไม่ไหวแล้ว”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“สรุป..เธอท้องกับอาจารย์..แล้วเขาก็มีคนรักอยู่แล้ว ส่วนปู่กับวาตาริก็…อา..เสียใจด้วยนะ”

 

จุงโกะสรุปหลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ในร้านฟาสต์ฟู้ตชื่อดังแห่งหนึ่งในย่านนามิโมริ สาวผมน้ำตาลมัดรวบดูดน้ำโค้กพลางมองดวงหน้าสวยในชุดเมดตรงหน้า ดูหม่นหมอง หดหู่ ไร้ซึ่งสง่าราศีแห่งราชินี เหมือนสมัยก่อนๆที่เธอเคยรู้จัก

 

“แล้วนี่..กี่เดือนแล้วล่ะ?” สาวผมน้ำตาลถาม

 

“ฉันไม่รู้ แต่ฉันกับเขาเรา..มีอะไรมาเกือบเดือนแล้ว..” มุคุโร่กล่าวเสียงเรียบ ใบหน้าสวยของเธอไม่มีท่าทีเขินอายเพราะอารมณ์ ณ ตอนนี้ เต็มไปด้วยความเครียด สับสน ไร้หนทาง เหมือนหมาจนตรอก หาทางแก้ไม่ออก

 

“งั้นก็ราวๆ เดือนนึงแล้วสินะ…” จุงโกะดูดน้ำโค้กต่อจนหมด ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอเท้าคางวางแก้วน้ำลงแล้วหยิบแฮมเบอร์เกอร์มากินเคี้ยวตุ้ยๆพลางมองหน้าอดีตเพื่อนสนิท ที่เข้าใจหัวอกคนถูกผู้ปกครองทอดทิ้ง ส่งแต่เงินมาเลี้ยงอย่างเดียว

 

“ว่าแต่จุงโกะ..ตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ?” มุคุโร่เปลี่ยนบทสนทนา ด้วยน้ำเสียงสุภาพเช่นทุกครั้ง แม้ว่าคำพูดของเธอชฟังแล้วแหบแห้งไร้ชีวิตชีวาเสียเหลือเกินก็ตามที

 

“ตอนนี้นะเหรอ ฉันหนีออกจากบ้านมาตั้งแต่จบ ม.ต้น ไปอยุ่กับเพื่อนชาย แต่ไอ้หมอนั้นพอรู้ฉันท้องก็ทิ้งไปแล้วล่ะ..”  คำตอบของจุงโกะ ทำเอามุคุโร่หน้าเหวอ  สาวผมน้ำตาลเหลือบตามายังสาวผมทวินเทวพลางยิ้มขำขันในท่าทีของอีกฝ่าย

 

 

 

“แล้วลูกของจุงโกะล่ะ..”

 

“ฉันทำแท้งไปแล้วล่ะ…” จุงโกะตอบเสียงเรียบ นั่งกินแฮมเบอร์เกอร์ต่อด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ยี่หระคำพูดของตัวเองซักนิด ผิดกับมุคุโร่ที่หน้าซีดเผือกลงกว่าเก่า  ปากอิ่มสั่นระริกก่อนจะขยับ

 

“แต่นั่น..ลูกเธอนะ..ทำไม..”

 

“ในเมื่อพ่อมันไม่ต้องการ ฉันเองก็ไม่ต้องการเหมือนกัน มันเป็นภาระ..” คำตอบของสาวผมน้ำตาลกร้านโลก ทำให้มุคุโร่เงียบกริบ  เธอรู้สึกว่าเหตุการณ์ที่จุงโกะประสบ ค่อนค้างคล้ายๆกับเธอเสียเหลือเกิน

 

 

 

 

 

พ่อไม่รับ…งั้นเหรอ…

 

 

 

 

 

“ฉันว่าเธอเองก็รีบๆไปทำแท้งซะเถอะ ทำตั้งแต่ตอนนี้ไม่เจ็บมากเท่าไหร่หรอก” หญิงสาวผมน้ำตาลอธิบายแนะนำแนวทางแก้ไขปัญหาให้เพื่อนสาวผมไพลิน  เมื่อเห็นว่ามุคุโร่นิ่งเงียบไม่ยอมตอบอะไรเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเหม่อมองน้ำโค้กในแก้วตัวเองที่หาได้ลดปริมาณลงไปซักนิด   จุงโกะจึงหยิบเอาเศษกระดาษจกเมนูอาหารในร้านมาขัดเขียนอะไรบางอย่าง แล้วยื่นให้คนตรงหน้า

 

 

 

“เอางี้ล่ะกัน…ถ้าเธออยากจะทำแท้งก็โทรมาบอกฉัน ฉันมีแหล่งอยู่..ขอตัวก่อนล่ะ..”

 

สาวผมน้ำตาลโบกมือลามุคุโร่แล้วคว้ากระเป๋าสะพายข้างสีเขียวใบเล็กเดินออกไปจากร้าน ทิ้งไว้เพีงค่าอาหาร เบอร์โทรศัพท์ในเศษกระดาษ และสาวร่างเพรียวในชุดเมดเพียงลำพังบนโต๊ะ….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างบางกลับมาบ้านโดยคนขับรถของปู่เป็นคนมารับมาส่ง ซึ่งเธอยังต่อสัญญาจ้างไว้อยู่  หญิงสาวผมไพลินปล่อยยาวสลวยในชุดเสื้อเชิ้ตสำหรับนอนตัวใหญ่โคร่งสีฟ้าโชว์ขาเพรียวสวย นอนก่ายหน้าผากบนเตียงสี่เสาในห้องนอนของเธอ  ดวงเนตรต่างสีคู่งามเศร้าสร้อยเหม่อมองเพดานห้องติดโคมไฟคริสตัลราคาแพง..

 

 

 

“ในเมื่อพ่อมันไม่ต้องการ ฉันเองก็ไม่ต้องการเหมือนกัน มันเป็นภาระ..”

 

 

 

คำพูดของจุงโกะก้องดังอยู่ในหัว มือเรียวบางลูบท้องน้อยของตัวเองด้วยสัมผัสแผ่วเบา..เบา…อ่อนโยน..

 

มุคุโร่ยันตัวลุกขึ้นมานั่ง หยิบเอาโทรศัพท์มือถือบนหัวโต๊ะข้างเตียงมา กดเบอร์ๆหนึ่งโทรออกไป

 

 

 

ตรู้ด….ตรู้ด….ตรู้ด….

 

 

 

กึก!!!!

 

 

 

“ฮัลโล…จุงโกะใช่ไหม?”  มุคุโร่ขยับริมฝีปากสั่น กล่าวถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อปลายสายขานรับแล้ว ร่างบอบบางเม้มปากอิ่มแน่น จนขึ้นสีแดงช้ำ มือบางที่กุมท้องค่อยๆลดมือลงมาเท้าวางบนเตียง

 

 

 

“ฉันตัดสินใจแล้ว..ฉันจะทำแท้ง…”

 

 

TBC

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s