[AuFic KHR][10069]punish for you/Part34

 

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(สายC)

Rate: Nc 21

Story by :blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

Part 34

 

 

 

 

ราตรียามค่ำคืน งดงามด้วยดวงดารา ใต้ผืนฟ้านี่…โรงแรมชื่อดังอันดับต้นๆของโตเกียวระดับ 5 ดาว ส่องแสงสว่างด้วยโคมไฟสีส้มทองตรงหน้าทางเข้า โดยเฉพาะบริเวณชั้นล่าง ซึ่งเป็นชั้นของร้านอาหารหรูหรา งดงาม เลิศรสด้วยรสชาติ คลอเสียงดนตรีจากเครื่องเสียงไวโอลีน และเปียโน ทำให้เหล่าลูกค้าเคลิบเคลิ้มหลงใหลในบรรยากาศ ราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์เช่นนี้

 

“อาหารอร่อยจังเลยนะคะ เบียคุรันนี่ต้องเป็นนักชิมตัวยงแน่ๆเลยพามากี่ร้านก็อร่อยทั้งนั้น” หญิงสาวเรือนผมสีดำยาวสลวยในชุดเดรสสีขาวเรียบสวยทับด้วยผ้าคลุมทักไหมพรมสีชมพูอ่อน ขับให้ผิวขาวนวลยิ่งขึ้น ดวงเนตรสีเขียวช้อนมองคนหนุ่มเรือนผมสีหิมะชี้ไม่เป็นทรง นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ ..คนที่พาเธอมาดินเนอร์ยามค่ำคืนแสนโรแมนติกแบบนี้

 

“ฮ่าๆ ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับเดลล่า ผมก็แค่รักการกินเท่านั้นเอง” เบียคุรันฉีกยิ้มร่าเริง พลางตักอาหารใส่จานข้าวของคู่เดทของเขา…คู่หมั้น..หญิงสาวที่เขาต้องใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน…

 

“แย่จังเลย..วันนี้ฉันว่าจะหาของขวัญให้เบียคุรันซักหน่อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเลย..” เดลล่าถอนหายใจ

สีหน้าผิดหวังของเธอทำเอาหนุ่มหน้าคมเจ้าของรอยสักใต้ตาขยับยิ้มขำเสียไม่ได้

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เข็มกลัดดอกกล้วยไม้ เป็นของแสดงตนว่าเป็นนายหญิงเจสโซ่ เพราะงั้นมันเป็นของคุณตั้งแต่แรกแล้วล่ะครับ เดลล่า” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทั้งรอยยิ้มหวาน อบอุ่น และอ่อนโยน จนพวงแก้มใสของสาวผมดำขึ้นสีอย่างช่วยไม่ได้ เดลล่าเฉตาหลบอีกฝ่ายไปมองสวนในโรงแรมจากหน้าต่างกระจกใสริมโต๊ะอาหารของพวกเขาทั้งสอง

 

“ตอนนี้เรื่องจิลล่า …พวกเขาไม่ตอแยมิลฟิโอเล่แล้วสินะคะ” จู่ๆบทสนทนาของเดลล่าเปลี่ยนไป เบียคุรันเลิกคิ้วสูงเล็กน้อย มือหนาจับส้อมจิ้มเสต็กเนื้อกำลังจะเอาเข้าปากชะงักลง ก่อนจะค่อยๆวางช้อนส้อมลงต่ำ

 

“ครับ..ต้องขอบคุณ คุณพ่อของเดลล่า บอสของเนโร่แฟมิลี่จริงๆ ถ้าไม่มีเขา…ลูกน้องผมคงตายเป็นบือเลยล่ะ”หนุ่มผมขาวชี้ยุ่งตามเทรน เจร็อก ขยับยิ้มสบายๆตอบ แล้วยกส้อมจิ้มเสต็กเนื้อวัวเข้าปาก

 

เดลล่าขยับยิ้มน้อยๆตอบ ดวงเนตรคู่งามหันกลับมามองใบหน้าคมคายหล่อเหลา ดึงดูดเสน่ห์สาวๆได้ไม่ยาก จนใครๆในร้านพากันลอบมองคู่เดทของเขาและเธอ พร้อมซุบซิบพูดกัน จับความได้ว่า ‘ชายหล่อกับสาวงาม’ บ้างล่ะ ‘เหมาะสมกันบ้างละ’ บ้างล่ะ แต่พวกเขาทั้งคู่กลับแย้มยิ้มไม่สนใจ รับประทานอาหารไปตามปกติ

 

“นั่นสิคะ..จากนี้ไป มิลฟิโอเล่ กับ เนโร จะรวมเป็นแฟมิลี่หนึ่งเดียว และคนในสังกัดของมิลฟิโอเล่จะโอนมาทำงานอยู่ในเนโรแฟมิลี่ ส่วนเบียคุรันกับฉัน..เราสองคนก็จะใช้ชีวิตคู่ในฐานะคนธรรมดา..เหมือนคู่สามีภรรยาคู่อื่นๆ” เดลล่าพูดขึ้นพลางจิบไวน์ราคาแพง ก่อนจะถอนริมฝีปากออกจากขอบแก้ว ดวงเนตรสีเขียวคู่งามสบตาสีน้ำแข็งอมม่วงอ่อนตรงหน้า

“นั่นเป็นทางเดียวที่คุณจะ ออกจากวงการได้อย่างปลอดภัย ใช่ไหมคะ?”

 

สิ้นเสียงหวานชวนฟัง…เบียคุรันยังคงยิ้ม..ยิ้มกว้างไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ตาคู่คมสั่นระริก ฉายแววขำขัน เอ็นดู จนเดลล่าต้องเป็นฝ่ายมุ่นคิ้วฉงนกับการที่อีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านกับคำพูดไล่ต้อนของเธอซักนิด

“ผมยอมรับว่าจริง..ที่ผมขอคุณแต่งงานก็เพราะกำจัดจิลล่าแฟมิลี่และลาวงการโดยที่ลูกน้องของผมไม่มีสิทธิ์โดนตามล่า แต่ว่า….” หนุ่มร่างสูงเรือนผมสีพิสุทธิ์ในชุดสูทสีขาวครีมสะอาด ยื่นมือเข้ามาจับมือเรียวนุ่มของหญิงสาว ทำเอาเดลล่าสะดุ้งเล็กน้อย แก้มใสขึ้นสีทันทีที่ดวงตาคู่คมนั่น…ช่างอบอุ่นเหลือเกิน

 

 

“พอผมได้เห็นคุณในวันนั้น ความสดใสร่าเริง ความใจดีของคุณ ผมคิดว่า..ผมโชคดีแล้ว..ที่เลือกคุณ..”

 

“ตะ..แต่ฉันมาทีหลังนะคะ…และก็…คุณไม่ได้มีคนรักอยู่แล้วเหรอคะ?” เจ้าของเรือนผมสีดำนุ่มสลวยกล่าวทั้งน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับคนๆนี้มีเวทย์มนตร์ทำให้หญิงสาวลุ่มหลงได้ไม่ยาก อย่างที่คนในวงการร่ำลือหนักหนา ว่าบอสของมิลฟิโอเล่ รูปงามราวกับเทพบุตร และเฉียบคมราวกับคมดาบ ร่าเริงแต่ลึกลับ   ทั้งนี้ทั้งนั้น…ช่างลงตัวเสียเหลือเกิน..นี่สินะ เบียคุรัน เจสโซ่….

 

“ทีหลัง?” เบียคุรันกล่าวทวนคำหญิงสาว

 

“ค่ะ…วันงานนิทรรศการ..สายตาคุณที่มองมุคุจัง กับสายตาที่มุคุจังมองคุณวันนั้น..มัน…”

 

“ฮะๆๆ ผมนึกว่าเรื่องอะไร ผมกับมุคุโร่คุงก็แค่ศิษย์อาจารย์ แต่สนิทกันมากกว่านักเรียนคนอื่นนิดหน่อยก็แค่นั้นเอง”

 

“แต่ว่า…” เดลล่าพยายามพูดต่อ ทว่า…สัมผัสอุ่นจากมือหยาบและแกร่งทาบลงบนแก้มใสของเธอ เบาๆ อย่างทะนุถนอม

 

“วันนี้เรามาเดทนะครับ ผมไม่อยากให้คุณพูดชื่อคนอื่น..” เบียคุรันกล่าวทั้งรอยยิ้มระรื่น และนั่น..ทำให้ปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีชมพูของเดลล่าปิดสนิท ก่อนจะคลี่ยิ้มน้อยๆออกมา เปลี่ยนบทสนทนากับชายหนุ่มร่างสูง คู่หมั้นของเธอ…

 

 

 

 

 

 

 

 

รถเฟอร์รารี่สีขาวคันหรูจอดลงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งหนึ่งในย่านเมืองโตเกียว ประตูรถด้านคนขับเปิดออกโดยเจ้าของรถ หนุ่มร่างสูงผมสีงาช้าง ก่อนเขาจะเดินมาเปิดประตูให้หญิงสาวผมดำที่นั่งข้างเก้าอี้คนขับ

 

“เชิญครับ..” เบียคุรันยื่นมือให้หญิงสาว ซึ่งหญิงสาวเจ้าของผมสีดำนุ่มสลวยยื่นมือวางตอบ แล้วปล่อยให้เขาดึงเธอออกจากรถอย่างสุภาพอ่อนโยน

 

“ขอบคุณค่ะ เบียคุรัน วันนี้สนุกมากเลย” เดลล่าขยับยิ้มร่าเริงตอบกลับ

 

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ อีกไม่กี่วันผมกับคุณก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลแล้ว” บุรุษร่างสูงพูดด้วยรอยยิ้ม ดวงเนตรสีอเมทิสต์คู่คมมองดวงหน้าสวยของเดลล่า ขึ้นสีแดงเข้มเด่นชัด นัยน์ตาสีมรกตสั่นระริกหลุบต่ำลงด้วยความเก้อเขิน

 

“ถะ..ถ้างั้น…ราตรีสวัสดิ์ค่ะ…เบียคุรัน” เดลล่ากระซิบบอกลาเบาๆ รีบหันหลังวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้า..บ้านของเธอเอง…

 

 

หนุ่มผมสีงาช้างขยับยิ้มพออกพอใจ ขำในท่าทางของคู่หมั้นตัวเอง ร่างสูงเดินกลับเข้ามานั่งในรถยนต์สีขาวของตน ระหว่างที่มือหนากำลังสตารท์เครื่อง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น ทำให้เขาต้องล้วงหยิบมือถือขึ้นมาดู

“คิเคียว?” เบียคุรันเลิกคิ้วสูง ชักสีหน้างุนงง สงสัยว่ามีเรื่องอะไรกัน จึงกดรับสาย

“ว่าไง คิเคียวจัง?”

 

 

 

[ไอ้บ้าเบียคุรัน!!!!!!!!!!!!!!!!]

 

ปลายสายหาได้ใช่ หนุ่มเรือนผมสีเขียวอ่อนยาวสลวย เจ้าของนามคิเคียว กลับเป็นเสียงใสของเด็กผู้หญิง แหกปากตะคอกเต็มเสียง ทำเอาเบียคุรันดึงโทรศัพท์ออกจากหูแทบไม่ทัน หน้าคมคายเหลอหลาไปชั่วขณะ ก่อนตั้งสติกลับมา เอาโทรศัพท์แนบหู กล่าวตอบด้วยเสียงระรื่นสบายๆ ผิดกับเส้นเลือดบนขมับปูดออกมาเล็กน้อยเสียแล้ว “บลูเบลจัง…เดี๋ยวนี้เธอกล้าด่าฉันแรงๆแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หือม์..”

 

 

[หนอย~ ผู้ชายเฮงซวยอย่างนาย ควรไปนอนในซังเต ประหารชีวิต 100 หน แค่คำด่าแค่นี้มันยังไม่พอกับสิ่งที่คนสารเลว ใจร้ายใจดำ อย่างนายด้วยซ่ำ!!!] บลูเบลด่าชุดใหญ่ โดยมีเสียงทุ้มของซาคุโร่และคิเคียวกระซิบห้ามปรามเบาๆ แว่วเข้าในตามสาย ทว่า..ดูเหมือนมันจะไม่มีผลช่วยให้บลูเบลหยุดสามหาวกับบอสมาเฟียที่ตนสังกัดซักนิด -*-

 

 

“บลูเบล..เธอกำลังทำให้ฉันโกรธนะ..” เสียงทุ้มนุ่มชวนฟังเริ่มแข็งกร้าวมานิดๆแล้ว แน่นอนว่าลูกน้องทุกคนเจอแบบนี้ก็พากันกลัวหัวหด หากแต่คราวนี้..บลูเบลกลับไม่ได้กลัว เธอทำเสียงฮึดฮัดแล้วตวาดเสียงดังลั่นจนเบียคุรันต้องดึงมือถือออกจากหูอักรอบ ชักสีหน้าเหย่เกอาการระบมรูหู

 

 

[เอาสิ!!มาถึงขั้นนี้แล้วฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!!!คนอย่างนายมันก็ไม่ต่างจากผู้ชายสถุนข้างทาง จับผู้หญิงท้องแล้วไม่รับผิดชอบ แถมไปมีความสุขกับหญิงคนอื่น!!! ]

 

 

“ท้อง? หมายความว่าไง? เธอพูดเรื่องอะไร?” เบียคุรันถามทั้งสีหน้าฉงนกว่าเก่าในสิ่งที่เด็กสาวผมสีฟ้ายาวสลวยกำลังด่าเขาปาวๆโดยไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาเถียงกลับซักนิด

 

 

 

[เหอะ!!!ถามอะไรโง่ๆ!!ก็รุ่นพี่มุคุโร่ไง!!วันนี้ฉันกับซาคุโร่เจอรุ่นพี่ออกมากับเพื่อนในสภาพอิดโรย รู้ไหม!!พวกเขาออกมาจากคลีนิกทำแท้งเถื่อน เพราะท้องกับคนใจยักษ์อย่างนาย คนไม่รับผิดชอบอย่างนาย!!!สมใจแล้วสินะไอ้บ้าเบียคุรัน!!ทีนี้จะได้ไปมีความสุขกับยัยคู่หมั้นของแกได้สุขีปรีดา!!แต่คงไม่แปลกหรอก!!คนอย่างนายคงไล่ให้รุ่นพี่มุคุโร่ไปทำแท้งละสิ!! ไอ้คนใจชั่ว!!! ]

 

 

เสียงแข็งกร้าวสั่นเครือ เต็มไปด้วยความโกรธและเศร้าสร้อยของบลูเบล ทำให้เบียคุรันหน้าเปลี่ยนสี ดวงเนตรคู่คมเบิกกว้างสุดขีด…กว้างที่สุดในชีวิตก็ว่าได้…มือหนาสั่นอ่อนแรงจนมือถือร่วงหล่นตกลงไปในซอกเบาะ พักหนึ่งเสียงของเด็กผมฟ้าหายไปแทนที่ด้วยเสียงคำขอโทษของคิเคียว..ขอให้ยกโทษแก่บลูเบล ที่ทำตัวไม่รู้สา…

 

 

 

แต่ร่างสูงผมสีพิสุทธิ์กลับไม่ได้ยินถ้อยคำหลังจากนั้น เขาหน้าเหวอค้าง..ดวงเนตรคู่คมเหม่อมองไร้จุดมุ่งหมาย…อยู่นาน..

 

 

 

 

ปึง!!!!!

 

 

บุรุษผมสีพิสุทธิ์ชี้ไม่เป็นทรงทุบมือลงบนพวงมาลัย หน้าคมก้มลงต่ำจนเรือนผมสีหิมะปรกหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองกระจกรถด้านหน้า สะท้อนแววต่สีอเมทิสต์ฉายแววเกรี้ยวกราด

 

 

 

บรืน!!!!!

 

 

รองเท้าหนังสีขาวเหยียบคันเร่งมิด รถเฟอร์รารี่สีขาวเคลื่อนไปตามท้องถนนด้วยความเร็วชวนหัวใจวาย หวิดชนรถหลายต่อหลายคัน คู่กรณีเกือบซวยเสียค่าซ่อมบำรุงหันมองทำท่าจะด่า แต่พอเห็นสีหน้าดุดัน ดวงเนตรคู่คมวาวโรจน์ของเจ้าของรถแล้ว…คำด่าทอกลืนลงไปในลำคอทันที…รถคันนั้นกำลังขับไปตามเส้นทาง..ไปยังบ้านของหญิงสาวตาสองสีที่อยู่ห่างไปราวๆ 4-5 กิโลข้างหน้า!!!

 

 

“มุคุโร่!!!!”

 

 

 

 

TBC

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s