[AuFic KHR][10069]punish for you/Part35

 

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(สายC)

Rate: Nc 21

Story by :blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++++

Part 35

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ห้องสี่เหลี่ยมกว้างใหญ่..แสงจันทราบนผืนฟ้าสีดำยามรัตติกาลลอดผ่านช่องม่านบนหน้าต่าง กระทบร่างบอบบางเรือนผมสีไพลินยาวสลวยในชุดนอนเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีชมพูอ่อน บนเตียงไซส์คิง มือเรียวบางก่ายหน้าผากเหม่อมองเพดานห้อง ทั้งแววตาอ่อนล้า มืออีกข้างกุมท้องน้อยของเธอเบาๆ

 

 

 

เงียบ…เงียบเหมือนทุกวัน ได้ยินชัดกระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาปลุกเดิน..แต่ถึงจะเงียบคฤหาสน์โรคุโด ก็ไม่เคยเปล่าเปลียว โดดเดี่ยวถึงเพียงนี้

 

 

 

 

 

ไม่มีอีกแล้ว…คนที่เธอรัก…ทั้งคุณปู่…ทั้งพ่อบ้านที่แสนซื่อสัตย์..ทั้งคนรักที่เธอคิดว่าจะฝากชีวิตกับเขาได้

 

ไม่เหลืออะไรเลย..ไม่เหลือแล้วจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

กิ๊งก๊อง!!!!

 

เสียงออดหน้ารั้วดังขึ้นกลางดึกยามสี่ห้าทุ่ม…ทำให้มุคุโร่ชักสีหน้าฉงน ร่างบางค่อยๆยันกายลุกขึ้นจากเตียงมานั่ง

 

“วาตาริ..” เสียงหวานเรียกชื่อคนสนิท…ทว่าปากอิ่มกลับชะงักคำพูดต่อมาไว้ นึกขึ้นได้ว่าคนที่เธอกำลังเรียก..ได้จากโลกนี้ไปแล้ว ดวงเนตรสองสีคู่งามคลอเบ้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ จนต้องรีบยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดก่อนน้ำตาจะไหล

 

 

 

“วันนี้คนใช้กลับบ้านหมด” มุคุโร่ถอนหายใจเบื่อหน่ายชีวิตตัวเอง และสิ่งที่ตัวเองต้องเผชิญอยู่ ความเหงาเกาะกุมหัวใจจนรู้สึกว่าภายในช่างเย็นเยียบราวกับอยู่ในขั้วโลก…เวลาบนนาฬิกาทำให้มุคุโร่หวั่นใจ ยามวิกาลแบบนี้ไม่น่าจะมีคนมาหาเธอ ทางที่ดี ทำนิ่งเงียบข่มตานอน ไม่สนใจเสียงออด เดี๋ยวกดซักทีสองทีก็คงเลิกราไปเอง

 

 

 

 

 

 

 

กิ๊งก๊องๆๆๆๆๆ

 

เสียงออดรัวมากขึ้น..มากจนสาวผมสีไพลินยาวสลวยชักรำคาญ หงุดหงิดขึ้นมา  ท่าทางไอ้คนบ้านี่จะไม่ยอมเลิกง่ายแถมยัง..

 

 

 

 

 

กึงๆๆ

 

ผู้มาเยือนเขย่ารั้วเสียงดัง สร้างความตื่นตระหนกให้ร่างบางเป็นอันมาก โรคุโด มุคุโร่ ไม่อาจเก็บความสงสัยได้อีกต่อไป เธอพยุงกายลงจากเตียงเดินมาอย่างเชื่องช้า แง้มม่านตรงหน้าต่างห้องนอนดู….

 

 

 

 

 

“!!!!!!!”

 

 

 

เลือดในกายเย็นเชียบจวนเจียนจับเป็นน้ำแข็ง ดวงเนตรสองสีเบิกโพลงจ้องมอง ชายร่างสูงผมสีพิสุทธิ์ชี้ไม่เป็นทรง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแลดูดุดันยิ่งกว่าครั้งที่ผ่านๆมา  ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าถูกแอบมอง ดวงเนตรคมกริบสีม่วงอเมทิสต์วาววับตวัดมองไปยังหน้าต่างห้องนอนของมุคุโร่ สบตาสองสีพอดิบพอดี

 

 

 

“เบียคุรัน!!ทำไม..เขาถึงมาที่นี้!!” หญิงสาวผมสีไพลินรีบดึงม่านปิด ร่างบางไถลทรุดนั่งชันเข่าจนเห็นกางเกงในสีดำพร้อมลูกไม้ตัวจิ๋ว หลบหน้าอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอ

 

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!โรคุโด มุคุโร่!!!”  เขาตะโกนเรียกเจ้าของบ้าน ออกแรงเขย่ารั้วแรงขึ้นจนเสียงดังไม่เกรงใจบ้านข้างเคียงคฤหาสน์หลังใหญ่หลังนี้ซักนิด  มุคุโร่หลับตาปี๋ มือบางบกขึ้นปิดหูตัวเองก้มหน้าซุกลงกับหัวเข่า

 

 

 

 

 

 

 

ไม่เอาแล้ว…พอกันที…ออกไป!!!

 

 

 

 

 

 

 

อีกฝากฝั่งของหนุ่มผมสีขาว เห็นทีว่าปฏิกริยาของร่างบางไม่ยอมเปิดบ้านแน่ๆ เบียคุรันกัดฟันแน่นสบถคำหยาบเบาๆ เลิกเขย่ารั้วแล้วหยิบมือถือของตัวเองออกมาโทรหา….

 

 

 

RRRRRRRRR

 

 

 

มือถือบนโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนสั่นจนได้ยินเสียง ครืดๆ บนโต๊ะ ประกอบกับเสียงริงโทน ทำให้มุคุโร่สะดุ้งโหยง ใบหน้าสวยอ่อนล้าเหลือทน เงยหน้าขึ้นมองมือถือตัวเองส่องแสงกระพริบจนกระทั้งครบสัญญาณตัดสายว่าไม่มีผู้รับ เสียงมือถือของเธอจึงดับลง

 

 

 

RRRRRRRRR

 

 

 

ไม่ทันไร โทรศัพท์มือถือของเธอกลับดังขึ้นอีกครั้ง มุคุโร่ค่อยๆหันไปแง้มหน้าต่างมองด้านนอก พบว่าเบียคุรันกำลังกดโทรศัพท์โทรหาเธออย่างเอาเป็นเอาตาย แถมดวงตาของเขาวาวโรจน์ฉายแววโมโหเกรี้ยวกราดขึ้นเรื่อยๆ จนหญิงสาวผมไพลินเกือบหลุดเสียงกรีดร้องออกมาจากปากด้วยความหวาดกลัว  ดวงเนตรสองสีตัวสั่นอย่างช่วยไม่ได้ รู้ดีถึงนิสัยต้องการเอาชนะ ไม่ยอมคนของชายผมสีงาช้าง…และถ้าเขาไม่ได้อย่างที่หวังเขาต้องทำทุกๆวิถีทางเพื่อเข้ามาในบ้านเธอเป็นแน่!!

 

 

 

และถ้าเป็นแบบนั้น…งานนี้..ศึกหนักกว่าเดิมหลายเท่าตัว…

 

 

 

 

 

มุคุโร่ลุกขึ้นเร่งฝีเท้าเดินไปหยิบมือถือตัวเอง ส่องแสงสว่างวาบโชว์ชื่อ เบียคุรัน เด่นชัด ซึ่งโทรมาเกือบ 5-6 สายในเวลาเพียงไม่กี่นาที…ปากอิ่มเม้มแน่นจนขึ้นสีแดงช้ำ ก่อนจะกลั้นใจกดรับสายอีกฝ่าย

 

 

 

[เปิดประตูให้ฉันเข้าไปเดี๋ยวนี้!!] ปลายสายตวาดใส่  ทำเอาหญิงสาวตาสองสีซึ่งไม่รู้เรื่องถึงกับของขึ้น

 

 

 

“ไม่ค่ะ..ฉันจะนอนแล้ว!!และก็เลิกทำตัวเหมือนหมาบ้าซักทีฉันรำคาญ!!” เสียงหวานนุ่มนวลแข็งกร้าวตอบกลับ และนั่นทำให้ร่างเพรียวบางได้ยินเสียงกัดฟันดังกรอดๆจากปลายสาย ก่อนทีเขาตวาดกลับมาอีกรอบ

 

[ฉันไม่อนุญาติให้เธอนอน เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!!]

 

 

 

“คุณมีสิทธิอะไรมาสั่งฉัน!!!”  ดวงหน้าสวยเลือดขึ้นหน้า ตะคอกกลับเสียงดังลั่นใส่มือถือ

 

 

 

[สิทธิที่ฉันเป็นสามีของเธอ และถ้าเธอไม่เปิด ฉันจะปีนเข้าไปทำหน้าที่นี้กับเธอทั้งคืน!!] เบียคุรันตะคอกกลับมา ถ้อยคำในประโยค ทำเอามุคุโร่หน้าขึ้นสีแดงเข้มไปถึงหู ปากอิ่มสั่นระริกด้วยความอับอาย โกรธอีกฝ่าย แต่พอมองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นว่าคนหนุ่มทำท่าปีนขึ้นรั้วมาแล้ว จึงรีบกรอกเสียงตามสายด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

“ยะ..อย่านะ!!ฉันเปิดแล้ว..ฉันเปิดแล้ว!!!” มุคุโร่กดวางสาย แล้วรีบเร่งฝีเท้าเดินออกไปจากห้องนอนพร้อมสบถด่าทอร่างสูงเบาๆ “คุณมัน..คนเอาแต่ใจ..”

 

 

 

เบียคุรันยืนกอดอกพิงรถเฟอร์รารี่สีขาวคันงามของตัวเอง หากแต่มันคงจะดีกว่านี้ ถ้าเจ้าของไม่ทำหน้าซีเรียสแถมยังตาดุอย่างกับเสือ พร้อมขย้ำคนได้ทุกเมื่อถ้ามีคนมายียวนกวนประสาทเขา ณ เวลานี้

 

ประตูบ้านบานใหญ่เปิดออก พร้อมกับร่างบอบบางของหญิงสาวผมไพลินในชุดคลุมสีชมพูตัวบางพร้อยลูกไม้เล็กน้อยยาวถึงครึ่งขาอ่อน ร่างงามเดินฉับๆมาเปิดกลอนประตูรั้วเล็ก ทันทีที่รั้วเปิดแขนอรชรถูกมือแกร่งจับกระชากเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ ไม่แยแสต่อเสียงร้องเจ็บปวดของสาวตาสองสี..

 

 

 

ปึง!!!

 

 

 

“โอ๊ย!!ฉันเจ็บนะ!!!” มุคุโร่ถูกเบียคุรันเหวี่ยงลงไปนอนกับโซฟาตัวยาวสีแดงเลือดหมูในห้องรับแขก  ใบหน้าสวยถลึงตามองบุรุษร่างสูงผมสีพิสุทธิ์ ใบหน้าคมคายของเขาเต็มไปด้วยสีหน้าแห่งความเกรี้ยวกราด โมโห อย่างถึงที่สุด โดยเฉพาะนัยน์ตาสีอเมทิสต์คมปลาบนั่น..ราวกับสัตว์กินเนื้ออันตรายกำลังจะขย้ำเหยื่อซึ่งก็คือเธอ..โรคุโด มุคุโร่

 

“หึหึหึ เจ็บ? คนใจอำมหิตอย่างเธอ..เจ็บเป็นด้วยเหรอ” เสียงทุ้มกล่าวเย้ยหยั่น ปากหนาได้รูปแสยะยิ้มดูถูกดูแคลนมุคุโร่ จนร่างบางรู้สึกฉุนกึก และ สงสัยในเวลาเดียวกัน

 

“คึหึหึ ฉันมันไม่ใช่ มาเฟียสกปรกอย่างคุณหรอกนะ ที่พูดอยู่กำลังด่าตัวเองอยู่รึไงคะ?” เสียงหวานล้ำโต้กลับด้วยรอยยิ้มลึกลับ เหยียดหยามอาจารย์หนุ่มเบื้องหน้า   เบียคุรันขบฟันแน่นกระชากแขนบอบบางนั่นให้นักเรียนสาวใต้การดูแลลุกขึ้นมานั่ง

 

“ใช่..ฉันมันเลว ใจดำ แถมเลือดเย็น แต่ฉันก็ไม่เคยคิดฆ่าลูกในไส้ของตัวเองเหมือนเธอหรอกนะ โรคุโด มุคุโร่..” เบียคุรันพูดทั้งสายตาและน้ำเสียงแสนเย็นชา..พาเอาใจของเด็กสาวผมยาวสลวยสีทะเลกระตุกวาบ ใบหน้างดงามชักสีหน้าตกตะลึงช้อนตาขึ้นมองชายผมขาว

 

“คุณ…รู้..”

 

“ก็เพราะรู้นะสิ!!ถึงได้มาไง!!ฉันมองเธอผิดไปจริงๆ คนอย่างเธอ..มันก็ไม่ต่างจากผู้หญิงที่นอนอ้าขารอผู้ชายซักนิด พอผิดพลาดก็ตัดสินไปไปทำ..”

 

 

 

“พอซะที!!!!”  มุคุโร่แผดเสียงดังลั่น  ทำให้บุรุษเจ้าของเรือนผมสีหิมะชะงัก หยุดตวาดใส่เด็กสาว พบว่าร่างเล็กของไอดอลวองโกเล่กำลังสั่นเท้า เธอก้มหน้าก้มตา ยกมือขึ้นปิดหน้าร้องห้มร้องไห้เสียงสะอึกสะอื้น

 

“ฉัน…ไม่ได้ทำ..ฮึก..ฉ..ฉันทำ..ไม่ลง…ฉันสงสารเขา..ฮือๆ”  เสียงหวานล้ำนั่น ช่างสั่นเครือ แสนเศร้าสร้อย..เบียคุรันก้มหน้าลงต่ำ ใบหน้าคมคายฉาบด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะทรุดลงไปนั่งข้างเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินนุ่มดุจผ้าไหม แล้วดึงหญิงสาวผู้ตั้งครรภ์ทายาทของเขาเข้ามากอด ปลอบโยน พร้อมกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหู  “ขอโทษ..ขอโทษนะ..”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ติ๊ก…ติ๊ก…ติ๊ก…

 

เข็มนาฬิกาในห้องรับแขกเดินทุกๆวินาที เสียงเดินของมันก้องชัดในความเงียบงันระหว่างคนสองคน เบียคุรันนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว  ตาคู่คมสีน้ำแข็งอ่อนเกือบม่วงมองใบหน้าสวยครึ่งซีก ขนตาแพยาวสวยเบ่งบวมจากการร้องไห้หนักหน่วง ความรู้สึกกดดัน โศกเศร้า จนตรอกของมุคุโร่ ยังคงประทับอยู่บนเสื้อสูทสีขาวที่ชื้นด้วยหยาดน้ำตา

 

 

 

“ฉัน…จะรับผิดชอบเรื่องทั้งหมด…” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเบาๆ มุคุโร่คลี่ยิ้ม..ยิ้มหยั่นสมเพชออกมาดวงเนตรต่างสีจ้องมองขาเพรียวยาวขาวเนียนน่าลูบไล้ในสายตาผู้ชาย…ไม่ละสายตาไปมองชายผู้ซึ่งเป็นการทำให้ชีวิตของเธอมาพบจุดจบที่ไม่ต่างอะไรจากเด็กใจแตกคนหนึ่ง…แม้ว่าในบางครั้งเขาก็มอบความอบอุ่นเล็กๆ สอนให้เธอรู้จักคำว่ารัก…ถึงแม้บทสุดท้ายมันจะจบลงด้วยความเจ็บปวดยากเกินจะ…เยียวยา…

 

“คึหึหึ..รับผิดชอบ…อย่าดีกว่าค่ะ..เพราะฉันไม่ต้องการคำนั้นแล้ว” คำตอบของมุคุโร่ เสียงหวานเรียบแต่แฝงด้วยความสั่นเครือ…กรีดลงกลางใจเบียคุรันได้อย่างน่าประหลาด..ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเขารู้สึกเช่นไรกับสาวผมสีน้ำทะเลลึกผู้นี้…

 

 

 

“เรื่องลู…เรื่องเด็กในท้อง เธอจะเลี้ยงคนเดียวรึไง” เบียคุรันไม่อาจกล่าวได้เต็มปากว่า ‘ลูก’ เพราะเขาเองก็รู้สึกผิดเกินกว่าจะกล่าวคำๆนั้นออกมา หรือบางที…เขาอาจจะเห็นแก่ตัว..ขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับเรื่องเหลือเชื่อนี่…

 

“ฉันเลี้ยงเองได้..อย่าลืมสิค่ะ มรดกของคุณปู่ ถ้าไม่ใช้จ่ายอะไรฟุ่มเฟื่อย ฉันสามารถอยู่ได้ไปอีก 20 กว่าปี ถึงตอนนั้นเขาก็โตพอจะดูแลตัวเองได้แล้ว” ร่างบอบบาง..น่าทะนุถนอม..กล่าวทั้งรอยยิ้มบางๆ ซึ่งดูก็รู้ว่าฝืนชัดๆ หญิงสาวผู้มากเล่ห์ มากหน้ากากลึกลับชวนค้นหา…ให้ถลำลึกเข้าไป…ตอนนี้แตกร้าวไม่เหลืออะไรอีกแล้ว แม้ว่าเจ้าตัวจะพยายามสวมหน้ากากนั่น แต่ก็ไม่อาจทำได้ ความอ่อนแอนี่ถูกเผยต่อสาธารณะชนเสียแล้ว โดยเฉพาะคนๆนี้..เบียคุรัน เจสโซ่ …

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มเจ้าของรอยสักใต้ตาเม้มปากแน่น เหลือบตามองฟอนิเจอร์ในห้องรับแขกหรู เพื่อลดความกดดันต่อตัวเองลง ก่อนกลับมามองมุคุโร่ ซึ่งตอนนี้ตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้าจะร้องไห้มะรอมมะร่อ…ท่าทางของเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินยาวสลวยทำให้หนุ่มผมสีพิสุทธิ์อยากเข้าไปปลอบ ปาดน้ำตาให้..ทว่า…คำพูดปฏิเสธการช่วยเหลือจากเขาทำให้ร่างสูงหยุดมือเอาไว้ แล้วกำคลายไปมาสองสามที

 

“มุคุโร่คุง…วันพรุ่งนี้..ฉันต้องเดินทางไปอิตาลี แล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีก..” เสียงทุ้มนุ่มกล่าวเบาๆ และนั้นทำให้มุคุโร่น้ำตาไหลอาบแก้ม ทั้งที่ใบหน้างดงามไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา ราวกับคนไร้ความรู้สึกใดๆ

 

 

 

“ฉัน..เข้าใจ..คุณไปเถอะ…แต่งงานกับคนที่คุณรัก..ดีกว่ามาอยู่กับเด็กดื้อน่ารำคาญอย่างฉัน”

 

 

 

บุรุษเจ้าของเรือนผมสีหิมะชี้ยุ่งไม่เป็นทรง หรี่ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์หลุบต่ำมองพื้น

 

รู้สึกผิด…รู้สึกเจ็บปวด..อยากบอกใจจะขาดว่าใจจริงแล้วคนที่เขารัก..ไม่ใช่เดลล่า…หากแต่..ทุกอย่างมันเดินมาไกลเกินกว่าจะกลับลำแล้ว เพราะถ้ากลับทุกสิ่งที่ทำมาจะสูญเปล่า ทั้งเรื่องคนในแฟมิลี่ ทั้งเรื่องยูนิ..อีกหลายร้อนชีวิตที่ฝากความหวังไว้กับเขา…ถ้าเขาเลือกความสุขส่วนตัว แล้วส่วนรวมล่ะ? แล้วถ้าเขายังโดนตามจงล้างจองผลาญสุดท้าย มุคุโร่กับ…ลูก…ก็ต้องตกในอันตรายเหมือนกัน…

 

 

 

เธอ…เลือกที่จะปฏิเสธฉัน…คงเกลียดฉันแล้วสินะ…

 

 

 

 

 

เบียคุรันลุกขึ้นจากเก้าอี้ ขายาวใต้กางเกงแสลตสีขาวสะอาดเดินออกไปจากคฤหาสน์หลังใหญ่ เสียงฝีเท้าไกลห่างออกไป ยิ่งทำให้มุคุโร่ร้องไห้หนักกว่าเก่าจนมิอาจหยุดเสียงสะอื้นฮักใหญ่เอาไว้ได้ ไม่ว่าจะยกมือมาปิดปากแน่นเพียงใด ก็มิอาจหยุดยั้งเสียงนี้ได้  ประตูบ้านปิดลง…เหลือเพียงเด็กสาวผู้น่าสงสารกับอีกชีวิตน้อยในท้อง…ที่มิอาจลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าพ่อของตัวเอง..ไปตลอดชีวิต

 

 

 

TBC

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s