[AuFic KHR][10069]punish for you/Part38

 

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(สายC)

Rate: Nc 21

Story by :blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++++

Part 38

 

 

“แกมม่าเร็วๆเข้า!!!” เสียงตะโกนของเด็กหญิงผมสีดำทำให้ผู้คน ณ สถานีรถไฟใต้ดิน ใจกลางเมืองลอสแองเจลิส เมืองหลวงปัจจุบันของดินแดนเสรีอเมริกา ต้องหันมามองเจ้าของเสียงเป็นเด็กสาวแรกรุ่นผู้มีใบหน้าน่ารักน่าชม ดวงตากลมโตสีฟ้าของเธอจับจ้องเพียงชายร่างสูงวัยกลางคนผมสีทองหวีเรียบแปล้เดินหอบถุงช็อปปิ้งจากห้างสรรพสินค้าชื่อดังต่างๆพะรุงพะรังจนใบหน้าคมเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬ

“ครับคุณหนู” แกมม่า หรือ พ่อบ้านประจำตระกูลเจสโซ ผู้ติดตามและคุ้มครองยูนิวิ่งกระหืดหอบตามหลังเด็กสาวตัวน้อยที่เขารักและเอ็นดูยิ่ง เสียงออดรถไฟทำให้ผู้คนเลิกสนใจความวุ่นวายของสองเจ้านายลูกน้องคู่นี้ แล้วรีบก้าวขาเบียดตัวแย่งเข้าไปในขบวนรถไฟที่เปิดประตูออก

“เร็วเข้าๆรถไฟเปิดแล้ว!!” ยูนิร้องเสียงหลง รีบสับขาวิ่งเช่นเดียวกับแกมม่า

 

ปึก!!!!!

 

“ช่วยด้วย!!!ขโมย!!!!”  เสียงร้องของผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมาจากฝูงชนวุ่นวายจังหวะเดียวกับที่ชายร่างสูงผิวสีดำสวมหมวกไหมพรม ใบหน้าซูบผอมตาลึกโบ๋ราวกับคนติดยาวิ่งมาชนกับแกมม่า จนข้าวของกระจายทั่วพื้น

“แกมม่า!!!!”  คุณหนูแห่งเจสแผดเสียงดังลั่น ไม่ใช่เพราะตกใจที่บัทเลอร์ของเธอโดนทำร้าย แต่เป็นเพราะคำสั่งให้ตามจับโจรที่วิ่งอ้าวฝ่าฝูงชนนั้น  ร่างสูงผมทองเรียบแปล้พุ่งตัววิงไล่ตามอย่างรู้ทันที เพียงแค่ไม่กี่ก้าวก็สามารถเข้าประชิดเจ้าโจรผิวดำผอมกะหร่องนั่นได้  เมื่อเข้าถึงตัวเขาฟาดสันมือลงท้ายทอยด้วยควาเร็วและแรง สมกับที่เคยทำงานเป็นนักฆ่ามาก่อน  เจ้าโจรนั้นไม่ทันได้ร้องสักเอะ ก็สลบลงไปนอนกับพื้น ในมือผอมติดกระดูกนั้นถือกระเป๋าสะพายเล็กสีครีมสวย แกมม่ากระชากกระเป๋าในมือเจ้าโจรออกมา ขณะเดียวกันนายสถานีและตำรวจรักษาความปลอดภัยวิ่งเข้ามาจับเจ้าโจรไป

“ขอบคุณมากครับ!!ต้องขออภัยจริงๆสมัยนี้เด็กวัยรุ่นชอบเสพยาแล้วก็สร้างเรื่องไปทั่ว!!!” ตำรวจกล่าวขอบคุณแกมม่า ก่อนจะส่งสายตาเข่มนไปยังวัยรุ่นผิวดำเจ้าโจรที่วิ่งราวชิงทรัพย์แต่ไม่สำเร็จซึ่งตอนนี้สลบไม่ได้สติ

“ไม่เป็นไรครับ” แกมม่าเกาแก้มแก้เก้อเขิน ร่างสูงโค้งรับคำขอบคุณของเหล่าตำรวจรักษาความปลอดภัย เสียงฝีเท้าวิ่งไล่ตามจากด้านหลัง ทำให้ชายร่างสูงรู้ว่าคนๆนี้ของเจ้าของกระเป๋าเป็นแน่ จึงหันกลับไปยิ้มสุภาพพร้อมกับยื่นกระเป๋าสะพายเล็กให้ ทว่า….

 

“แกมม่า!!เป็นไงบ้าง!!เจ้าโจ…” ยูนิที่ฝ่าฝูงชนวิ่งไล่ตามมาชะงักฝีเท้าโดยพลัน คำพูดต่างๆแทบกลืนหายไปในลำคอ  ดวงเนตรสีฟ้าเบิกกว้าวตกตะลึงกับหญิงสาวเรือนผมสีไพลินปล่อยยาวสลวยถึงกลางหลัง ร่างที่เคยเพรียวบางดูอวบขึ้นโดยเฉพาะบริเวณท้องที่นูนออกมาเด่นชัดใต้ชุดกระโปรงยาวครึ่งน่องสีชมพูอ่อน

“โอเน้ซัง!!!!”

 

เจ้าของสรรพนามดูเหมือนจะตกใจไม่น้อยไปกว่าสองนายบ่าว ดวงเนตรสองสีเบิกกว้างตกตะลึง ปากอิ่มสั่นระริกก่อนจะขยับริมฝีปากเอ่ยเอื้อนชื่อเด็กสาวตัวน้อยออกมา “ยูนิ..จัง..”

 

.

.

.

 

แกมม่ากดน้ำผลไม้สองกระป๋องจากตู้กดน้ำอัตโนมัติริมถนน ร่างสูงถือน้ำผลไม้กระป๋องเย็นเชียบเดินตรงมายังสองสาวต่างวัยซึ่งนั่งเงียบอยู่บนม้านั่งสำหรับรอรถเมล์ เขายื่นน้ำกระป๋องให้คุณหนูก่อนจะยื่นให้สาวผมสีไพลินผู้ตั้งครรภ์ ทว่า…เจ้าของดวงเนตรสองสีกลับส่ายหน้าปฏิเสธ  น้ำผลไม้กระป๋องนั่นจึงตกเป็นของแกมม่าไปโดยปริยา

“เอ่อ…โอเน้ซัง..สบายดีไหมคะ?” เด็กหญิงวัยกำลังเข้าสู่สาวเอ่ยถาม เปิดบทสนทนาก่อน

“ก็ดีค่ะ  คึหึหึ” มุคุโร่ตอบกลับด้วยเสียงลึกลับเช่นทุกครา แต่ในสายตาของยูนิ เธอดูออกว่าอีกฝ่ายดูเหนื่อยล้าอยู่มาก ดวงเนตรสีฟ้าฉายแววอ่อน สงสารและรู้สึกผิดในใจ เธอสำรวจมองความเปลี่ยนไปของโรคุโด มุคุโร่  เด็กสาวผมสีไพลินยังงสวยสง่า งดงามเช่นเดิมไม่เคยเปลี่ยน จะมีก็แค่ท้องที่ใหญ่ขึ้น…ในนั้นมีสิ่งมีชีวิตเชื่อมโยงระหว่างพี่ชายของเธอและตัวหญิงสาวตาสองสีเข้าด้วยกัน

“โอเน้ซัง…ท้องกี่เดือนแล้วคะ?” เมื่อหญิงผมสีดำถามเรื่องลูก ใบหน้าเย็นชาและเหน็ดเหนื่อยของมุคุโร่ดูอ่อนลงแลดูอ่อนโยนขึ้น  ดวงเนตรใต้ขนตาแพยาวหลุบมองท้องนูนของตัวเองแล้วใช้มือลูบอย่างแผ่วเบา

“เจ็ดเดือนแล้วล่ะ อีกไม่นานเขาก็คงออกมาแล้ว”  ท่าทางของผู้เป็นแม่ ทำเอายูนิรู้สึกน้ำตาคลออย่างช่วยไม่ได้ และอดอมยิ้มไม่ได้เช่นกันเพราะเด็กในท้องก็คือหลานแท้ๆของเธอ

“ดีจัง..ผู้ชายหรือผู้หญิงกันนะ จะเหมือนโอนีซังรึเปล่านะ”   ยูนิสะดุ้งโหยงรีบตะครุบปากตัวเอง ใบหน้าน่ารักซีดเผือกเมื่อรู้ว่าตนเผลอหลุดปากพูดในสิ่งที่ทำร้ายจิตใจคนข้างๆออกมา

 

“ยูนิขอโทษ ยูนิไม่ได้ตั้งใจ ยูนิ…”

“ไม่เป็นไร ชังมันเถอะยูนิจัง” มุคุโร่สีหน้าเศร้าสลดลงทันที เสียงหวานของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าท่าทางให้เป็นเหมือนเดิม

“ฉันขอตัวก่อนนะยูนิจัง” มุคุโร่เอ่ยตัดบท ทันทีที่ดวงเนตรคู่งามสังเกตเห็นรถประจำทางจอดสนิทลงหน้าป้าย สาวผมไพลินยาวสลวยในชุดคลุมท้องสีชมพูอ่อนเดินขึ้นรถเมล์อย่างรวดเร็วไม่ฟังเสียงร้องของยูนิแม้แต่นิดเดียว

“เดี๋ยวโอเน้ซัง!!!โอนีซังเขา…”  ไม่ทันเสียแล้ว ทั้งสองได้แต่ยืนมองตาปริบๆมองดู โรคุโด มุคุโร่ หนีไปอีกครั้ง จากเหตุการณ์นี้สรุปได้ว่า เจ้าตัวไม่ต้องการปฏิสัมพันธ์กับพวกเธออีก ไม่..แม้แต่อยากจะมองหน้าด้วยซ้ำ

 

“แกมม่า..ฉันควรทำไงดี…โอเน้ซังกำลังเข้าใจว่าโอนีซังแต่งงานไปแล้ว” ยูนิเสียงสั่นเครือ  พ่อบ้านประจำตัววางมือลงบนไหล่น้อยๆของเด็กหญิง ปลอบโยนเธอเหมือนกับลูกสาวตัวน้อยที่กำลังสับสนในใจ

 

“ผมคิดว่า…คุณหนูต้องบอกเรื่องนี้ให้คุณชายนะครับ”

ยูนิพยักหน้าหงึกๆ นิ้วเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่กำลังไหลรินออก  มือล้วงประเป๋าสะพายข้างใบเล็กหยิบเอาโทรศัพท์ Blackberry สีชมพูแทบขาวกดโทรไปยังเบอร์พี่ชายเพียงคนเดียวของเธอ

 

RRRRRRRRR

มือถือไอโฟนสีขาวสั่น ส่งเสียงริงโทนดังก้องห้องรับแขกในคอนโดหรูที่ญี่ปุ่น  จากนั้นไม่นานนักเสียงประตูห้องน้ำเลื่อนเปิดออกพร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงผมสีขาวเปียกลู่ลงมาปรกใบหน้า ร่างกายมีกลามเนื้อหน้าท้องได้สัดส่วนพองามถูกหยดน้ำเล็กๆเกาะพรายไปทั่ว ปกปิดไว้ด้วยชุดคุมอาบน้ำสีขาว เบียคุรันเดินถือผ้าเช็ดตัวเช็ดเรือนผมสีขาวตนเองพลางเดินไปหยิบมือถือของตนมากดรับสาย

“ฮัลโล”

[โอนีซังงงงง] เสียงปลายสาวไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก น้องสาวผู้น่ารักคนเดียว น้ำเสียงใสกังวานไร้เดียงสาทำให้หนุ่มหน้าคมอดยิ้มไม่ได้

“ว่าไงยูนิ  กำลังคิดอยู่เลยว่า เที่ยวอเมริกาเพลินจนลืมพี่ไปหรือเปล่า” เบียคุรันพูดคิดตลก แต่ดูเหมือนว่าปลายสายจะไม่รับมุขของเขาเท่าไหร่นัก ทำเอาคิ้วเรียวมุ่นลงด้วยความฉงนเล็กน้อย

[โอนีซัง รีบบินมา LA เร็วๆเลย!!]

 

“มีอะไรยูนิ ทำไมต้องทำเสียงร้อนรนขนาดนั้นด้วย?”

 

[ยูนิเจอโอเน้ซัง!!โอเน้ซังอยู่ที่นี้!!!] สิ้ยคำตอบของยูนิ เบียคุรันแทบจะช็อคในทันที  ด้วยตาสีฟ้าน้ำแข็งเบิกกว้างตกตะลึง มือหนาอ่อนเปลี้ยจนเกือบปล่อยไอโฟนราคาแพงตกพื้น ดีที่ดึงสติกลับมาได้พร้อมจับมือถือสีขาวไว้แน่น

“เจอ..มุคุโร่คุง!!?”

[ค่ะ..ยูนิรั้งโอเน้ซังไม่ทัน เลยไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน แต่พอกะพื้นที่คราวๆได้จากสายรถเมล์แล้ว โอนีซังรีบมาเลยนะ!!]

“เข้าใจแล้ว พี่จะรีบไป” เบียคุรันกดวางสาย ชายหนุ่มเดินลิ่วไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อผ้าที่จำเป็นใส่ในกระเป๋าเดินทางสีขาวสีโปรดของเขา   ขณะที่กำลังจัดของอยู่ เสียงฝีเท้าของสองชายหนุ่มคนสนิท  มือขวามือซ้ายแห่งบอสมิลฟิโอเล่ ซึ่งตอนนี้เป็นอดีตไปแล้ว  เดินเข้ามาพร้อมฐานขนมมาชเมลโล่และพาเฟท์ช็อกโกแลต

“ท่านเบียคุรัน เก็บกระเป๋าจะไปไหนครับนั้น?” ซาคุโร่ถาม พอๆกับคิเคียวในชุดผผ้ากันเปื้อนสีขาวแต้มจุดสีชมพู  ใบหน้าคมติดหวานประดับอายแชโดว์สีเขียวมีสีหน้างุนงงไม่แพ้เพื่อนสนิทมาดเซอร์

 

“ไป L.A. “ เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธ์เก็บกระเป๋าเสร็จพอดีตอบสั้นๆ เขาหันหลังมาสบตาสองหนุ่มทั้งรอยยิ้มร่าเริงจนน่าใจหาย ซาคุโร่และคิเคียวอดขนลุกเสียไม่ได้ว่า ไอ้รอยยิ้มแบบนี้มันต้องมีเรื่องอะไรดีๆแน่ แต่มันจะดีสำหรับพวกเขารึเปล่านี้สิ….

“L.A แต่ทานพึ่งมาถึงญี่ปุ่นเองนะครับ?” ชายผมแดงไว้หนวดหร่อมแหรมร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ จากสัญญาณบางอย่างทำให้ทั้งเขาและคิเคียว รับรู้ถึงลางสังหรณ์ว่า ต้องถูกใช้ให้ไปทำงานอะไรบางอย่างแหงๆ

“ใช่..แต่ฉันมีเรื่องสำคัญต้องไปที่ LA และถ้าไม่ไปตอนนี้ คงไม่มีโอกาสแล้ว”  คำตอบจากหนุ่มผมสีขาวประดับรอยสักใต้ตาซ้ายเด่นสง่า  ทำให้คิเคียวรู้..คนหนุ่มเรือนผมสีเขียวดัดลอนมัดรวบเรียบร้อยขยับยิ้มน้อยๆออกมา “เจอคุณโรคุโด..หรือจะให้ผมเรียกว่า “คุณหญิงเจสโซ”  ดีครับ”

“หา!!อะไรนะ!!เจอแม่สาวตาสองสีแล้วเหรอ!!!!” ซาคุโร่ดูเหมือนจะตามไม่ทันการสนทนาน้อยบทแต่เข้าใจกันแค่ระหว่างสองคน นายเหนือหัวเบียคุรัน กับมือขวาคิเคียว

 

“จะยังไงดีล่ะ…แต่ฉันไปคราวนี้ฉันจะทำให้เด็กดื้อนั้นยอมเป็นอย่างหลังแน่” เบียคุรันยิ้มกว้าง  คิเคียวโค้งรับอย่างเขาใจ มือหนาวางถาดอาหารเต็มไปด้วยของหวานลงบนโต๊ะรับแขก เดินหายเข้าไปในห้องครัว ทิ้งให้ซาคุโร่ยืนมองสองหนุ่มสลับไปมา ด้วยความงุนงงแต่ก็ตัดสินใจเดินตามหลังชายผมสีเขียวดัดลอนยาวสลวยไปติดๆ

 

“มุคุโร่คุง…” ร่างสูงผมสีงาช้างเหม่อมองไปยังท้องนภาสีดำสนิท ในเวลาเดียวกับ ที่นั้น คงเป็นสีฟ้าครามสวย  ทว่า…อีกไม่นานเขา..จะไปยืนอยู่ที่นั้น และต้องพาตัวเธอ…และหัวใจของเธอกลับมาหาเขาให้ได้

 

 

TBC

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s