[AuFic KHR][10069]punish for you/Part39

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(สายC)

Rate: Nc 21

Story by :blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++++

Part 39

 

 

หอสมุดเล็กๆแห่งหนึ่งริมถนนเปิดรั้วเหล็กขึ้นโดยหญิงวัยกลางคนร่างสูงชะลูด ผู้มีหน้าตาใจดีโอบอ้อมอารีเหมือนนิสัยของเธอ ดวงตาสีฟ้าอมเทามองนาฬิกาข้อมือ เข็มปัดบอกเวลา 9 นาฬิกาแป๊ะแล้วเหลือบมองท้องฟ้า  ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีชมพูอ่อนพองามขยับยิ้มน้อย ก่อนจะพูด

“เช้านี้สดใส เหมาะแก่การเปิดหอสมุดจริงๆ”

ระหว่างที่หญิงฝรั่งวัยกลางคนกำลังจัดเตรียมเรียงหนังสือในห้องสมุดเล็กๆที่เธอสร้างขึ้นด้วยเงินเดือนหลังเกษียณ เสียงประตูหน้าร้านเปิดออกทำให้เธอต้องล่ะจากชั้นหนังสือ ชะโงกใบหน้ามามอง เมื่อเห็นบุคคลที่เข้ามา เธอก็ฉีกยิ้มทันที

“อรุณสวัสดิ์จ้ะ มุคุจัง มาแต่เช้าอีกแล้วนะ”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ มาดามเกรท” โรคุโด มุคุโร่ในชุดคลุมท้องสีครีมอ่อนแขนตุ๊กตาพร้อยลูกไม้สีขาว ขยับยิ้มตอบ หญิงสาวเรือนผมสีไพลินรวบมวยไว้ด้านหลังเดินอย่างระมัดระวัง เข้ามาด้านหลังเคาทเตอร์บรรณารักษ์ วางกระเป๋าหนังสีขาวใบเล็กเก็บไว้ในตู้เก็บของสำหรับพนักงาน ก่อนจะหยิบเอาผ้ากันเปื้อนสีเขียวอ่อนมาสวมใส่ อันเป็นแบบฟอร์มสำหรับพนักงานหอสมุดเกรท

 

มาดามเกรทยิ้มน้อยกับท่าทีขยันขันแข็งของสาวน้อยเชื้อชาติญี่ปุ่น ใบหน้าสะสวย ดวงตาสองสีงดงามดั่งอัญมณีล้ำค่า ผิวขาวผ่องอมชมพูทำให้หนุ่มๆหลายรายเข้ามาใช้บริการหอสมุดของเธอมากขึ้น แม้ว่า…เด็กสาวผู้นี้จะตั้งครรภ์มาเกือบๆ 7 เดือนแล้ว ความสวยโฉบก็ยังคงงดงามไม่เสื่อมคลายซักนิด

“มุคุจัง…นี่ก็เจ็ดเดือนแล้วนะ เธอน่าจะพักงานอยู่บ้านดีกว่านะ ใกล้คลอดแล้วด้วย” มาดามเกรทบอกด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“คึหึหึ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ บ้านฉันกับหอสมุดห่างกันนิดเดียว และก็โรงพยาบาลก็ไม่ไกลเท่าไหร่ อีกอย่างถ้าฉันต้องนั่งๆนอนๆอยู่แต่ในบ้านก็เบื่อแย่” เสียงหวานล้ำกังวานตอบกลับด้วยรอยยิ้ม  ทำให้มาดามเกรทถอนหายใจในความใจอ่อนของตัวเองยามเห็นรอยยิ้มของสาวผมไพลิน   ดวงตาสีฟ้าอมเทาหลังแว่นตากรอบทองลอบมองมุคุโร่ยกหนังสือสองสามเล่มในกองรับคืนมาจัดวางตามหมวด ทำงานเพื่อรับค่าจ้างจากเธออย่างขยันขันแข็งในสภาพคนท้องแล้ว ตัวหญิงวัยกลางคนก็อดห่วงและอดสงสารไม่ได้

 

-ยังสาวยังสวยแท้ๆ ไม่น่าเลยจริงๆ-

 

“มุคุจัง พอคลอดเสร็จแล้ว ที่นี้เธอก็จะได้ต่อมหาลัยแล้วสินะ” มาดามเกรทเปลี่ยนเรื่องสนทนา ระหว่างนั้นก็จัดเก็บหนังสืออยู่ในบล็อกฝั่งตรงข้ามหญิงสาว

“ค่ะ ฉันเองก็จะรีบเรียนให้จบ จะได้กลับมาดูแลกิจการของคุณปู่ ฝากคุณแฮริสันรักษาการนานๆไว้ก็คงไม่ได้ เดี๋ยวเขาจะบ่นเอาอีก“  สาวผมสีไพลินพูดติดตลกนิดๆ  กล่าวถึงเลขาคนสนิทของปู่ โชคดีที่เขาคนนั้นเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่คิดโกง มุคุโร่จึงไว้ใจที่จะฝากกิจการยักษ์ใหญ่ของปู่เธอไว้กับเขา ที่สำคัญเหล่าหุ้นส่วนของบริษัทก็คงจะไม่ไว้ใจแน่ ถ้ารู้ว่าเจ้าของประธานบริษัทคนใหม่เป็นเด็กสาวอายุ 18 ปีที่ยังไม่ได้เรียนมหาลัย

“ดีแล้วล่ะจ้ะ ถึงยังไงการศึกษาก็เป็นสิ่งสำคัญ  ถ้าพ่อของเขาไม่เสียไปก่อนก็คงจะดี” มาดามเกรทกล่าวพร้อมมองท้องนูนของมุคุโร่ หาได้สังเกตสีหน้าหม่นหมองบนดวงหน้าสวยของสาวตาสองสี

“นั่นสิค่ะ…มาดาม…” เสียงหวานกระซิบกับตัวเองเบาๆ  มุคุโร่หลุบมองสิ่งมีชีวิตน้อยๆในครรภ์ของเธอ พลางเอามือลูบท้องอย่างทะนุถนอม…

 

.

.

 

 

“โอนีซางง ทางนี้ค่า!!!!” เด็กหญิงผมสีดำตะโกนร้องเสียงดัง ร่างเล็กบางกระโดดโบกมือให้กับคนหนุ่มร่างสูงผมสีหิมะสวมเสื้อโค้ทหนังยาวสีน้ำตาลทับเสื้อเชิ้ตสีขาวดวงตาถูกปกปิดไว้ด้วยแว่นกันแดดสีชามาพร้อมกับคนสนิทต่างขั้วของเขาทั้งสองในชุดสูทสีดำ เดินขึ้นมาจากบันไดเลื่อนฝั่งผู้ลงสนามบิน โดยไม่แคร์สายตาของคนมากมายที่มองเธอเป็นตาเดียว

“ไงยูนิจัง” เบียคุรัน ถอดแว่นไร้กรอบออกมาเหน็บปกเสื้อ เผยดวงตาคู่คมสีน้ำแข็งชวนสะกดสายตาสาวๆ ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวให้น้องสาวสุดที่รัก  คิเคียวและซาคุโร่มองไปรอบๆพบว่าเหล่าสาวๆในสนามบินจับจ้องมาที่นายเหนือหัวของพวกเขาเป็นตาเดียว จากปกติตอนใส่แว่นกันแดดก็ว่ามีคนมองบ้างไม่มองบ้าง พอถอดแว่นทีคนมางกันตรึม แถมมีการกระซิบกระซาบว่า ดาราหรือเปล่า อีก

 

ให้ตายสิ…เจ้านายเขานี่มัน..เสน่ห์แรงจริงๆ

 

“นึกว่าจะมาพรุ่งนี้ซะอีกนะคะ ยูนิยืนรอนั่งรอจนเมื่อยขาแล้วเนี่ย” ยูนิกล่างตัดพ้อ แก้มป่อง เรียกเสียงหัวเราะขำขันและแววตาเอ็นดูจากหนุ่มผมสีขาวบริสุทธิ์ยุ่งไม่เป็นทรง

“ฮ่าๆๆก็คนมันเยอะนี่นา นี่ได้เที่ยวบินเร็วที่สุด ตอนเวลานั้นแล้วนะ” พูดจบมือหนาขยี้หัวน้องสาวแรงๆเสียจนยูนิร้องและเด้งตัวถอยห่างออกจากพี่ชาย

“พอแล้วโอนีซัง ผมยูนิเสียทรงหมดพอดี T[]T”

 

“คุณชายครับ”  เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น ตัดบทสนทนาระหว่างพี่น้องเจสโซ เบียคุรันเหลือบตามองบุรุษผมสีทองหวีเรียบร่างสูงใหญ่ในชุดสูทดำตัดประณีต ที่ยืนอยู่ข้างยูนิไม่เคยห่างไปไหน

“ข้อมูลของคุณโรคุโด อยู่ในนี้แล้วครับ” แกมม่าพ่อบ้านประจำตระกูล และบอดี้การ์ดของยูนิยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลมายังเจ้านายตัวเอง เบียคุรันยิ้มพร้อมรับซองเอกสารนั่นมา แล้วเปิดดูอ่านอย่างคร่าวๆ

“งั้นเหรอ…อยู่ตรงนี้ ของ L.A สินะ” เบียคุรันพึมพำเบาๆ

“ไปตามเธอกลับมาเลยดีไหมครับ” ซาคุโร่โพลงถาม  ทำท่าขยับตัวจะไปยังรถเบนซ์สีดำของยูนิที่ใช้โดยสารมายังสนามบิน ทว่า เบียคุรันกลับยกมือขึ้นปราบมือซ้ายของตัวเองไว้ สร้างความฉงนให้แก่ยูนิ คิเคียว และก็แกมม่าอย่างยิ่ง

“ไม่ต้องรีบหรอก ซาคุโร่คุง” ปากหนาขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงเนตรคมสีฟ้าสะท้อนสีม่วงวาววาบแปลกๆ ทำเอายูนิขนแขนลุกชันไม่แพ้คนอื่นๆ

 

 

ท่าทางจะต้องมีแผนเล่นสนุกอะไรแหงๆ  =[]=!!

 

.

.

 

เฮือก!!!!

มุคุโร่สะดุ้งวาบ ใบหน้าสวยหันขวับไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว “ทำไม..จู่ๆเสียวสันหลังวาบนะ?” เจ้าของเรือนผมสีน้ำทะเลกระซิบถามตัวเอง มือเรียวบางลูบต้นแขนกลทั้งสองข้างไปมาให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย ได้คลายความรู้สึกเย็นวูบเมื่อครู่ที่สัมผัสได้ ระหว่างนั่งรอตรวจที่โรงพยาบาลที่เธอไปฝากครรภ์ไว้

“คุณโรคุโดคะ?”  เสียงเรียกของนางพยาบาลสาว ทำให้มุคุโร่ตื่นจากภวังค์ความคิด ดวงหน้างามหันกลับมาสบตาอีกฝ่าย และขยับยิ้มตอบกลับนางพยาบาล

“ถึงคิวคุณแล้วค่ะ” นางพยาบาลยิ้มหวานพลางพายมือให้อีกฝ่าย มุคุโร่พยักหน้าสะพายกระเป๋าสีครีมใบเล็กลุกจากเก้าอี้สีฟ้าสำหรับรอคิวตรวจ เดินตามหลังนางพยาบาลไป

 

“อืม…เด็กสุขภาพดีมากเลยนะ มีประสาทตอบรับดีเยี่ยมเลยทีเดียว” หมอสาวผมสีทองมัดรวบมวยเรียบร้อย ชักหูฟังออกจากท้องกลมนูนของสาวผมสีน้ำเงินปล่อยยาวสลวย  กลับมาจดบันทึกการรักษาบนโต๊ะทำงาน

มุคุโร่ค่อยๆพยุงกายขึ้นมานั่งบนเตียง พลางเอามือลูบท้องของตนเบาๆ ริมฝีปากบางชมพูระเรื่อแย้มยิ้มดีใจที่ลูกน้อยของตนแข็งแรง

“เดี๋ยวหมอจะนัดตรวจทุกๆสัปดาห์เลยดีกว่าเนอะ ช่วงนี้อย่าทำอะไรหักโหมมากนะ เพราะใกล้คลอดแล้วด้วย”

“ค่ะ คุณหมอ” มุคุโร่ขานรับคำแนะนำของหมอประจำของเธอ หญิงสาวค่อยๆหย่อนเท้าลงจากเตียงโดยมีนางพยาบาลช่วยพยุง  เมื่อเท้าถึงพื้นและสาวตั้งครรภ์ยืนและเดินได้โดยสวัสดิภาพ นางพยาบาลจึงค่อยๆปล่อยมือจากสาวผมไพลิน

 

มุคุโร่เดินออกมาจากห้องตรวจด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ ขาเพรียวกำลังจะก้าวเดินต่อทว่ากลับมีนางพยาบาลคนหนึ่งตะโกนเรียก เท้าสวมรองเท้าแตะแบบสานสีน้ำตาลเข้มจึงหยุดเดิน

“โรคุโด มุคุโร่ใช่ไหมคะ?” นางพยาบาลคนนั้นถาม

“ค่ะ” มุคุโร่ขานตอบรับ ดวงหน้าสวยโฉบชักสีหน้างุนงงอยู่ไม่น้อยยิ่งเห็นรอยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ของนางพยาบาลสาวแล้ว เธอยิ่งรู้สึกมึนเข้าไปใหญ่

 

อะไร?

 

 

“มีคนมารอรับคุณค่ะ ไม่ต้องขึ้นรถเมล์กลับบ้านแล้วนะคะ” นางพยาบาลสาวขยิบตาให้ เดินสวนทางกับหญิงตั้งครรภ์ผมสีไพลินยาวสลวยไปทำงานดูแลคนไข้วัยชราบนรถเข็น พึ่งออกมาจากห้องตรวจอีกห้องนึง

มุคุโร่มุ่นคิ้วลงเล็กน้อย สงสัยกับท่าทีแปลกๆของนางพยาบาลสาว กระนั้นเธอก็หาได้ใส่ใจต่อเพราะตอนนี้ต้องรีบเดินทางให้ทันเที่ยวรถเมล์ให้เร็วที่สุด ๆไม่งั้นคงต้องรออีกนานโข

เจ้าของดวงเนตรสองสีเดินช้าๆออกมาจากประตูเลื่อนใสหน้าโรงพยาบาล พลัน!!สิ่งที่สะท้อนในตาต่างสีไม่เข้าคู่…รถเฟอร์รารี่สีขาวสปอร์ตราคางาม และ..ชายหนุ่มในเสื้อโค้ทสีน้ำตาลเข้มยาวทับเสื้อเชิ้ตสีขาวข้างใน ใบหน้าคมถูกปกปิดดวงเนตรด้วยแว่นกันแดดสีชา หากแต่ เรือนผมสีขาวบริสุทธิ์ชี้ไม่เป็นทรงและรอยยิ้มนั่น!!!

 

“!!!!!!!”  โรคุโด มุคุโร่ มือไม้อ่อนแรงฉับพลัน ปากอิ่มสีชมพูระเรื่อสั่นระริกเช่นเดียวกับดวงตาเบิกกว้างถึงที่สุด ดูเหมือนเจ้าตัวคนหนุ่มจะรู้ว่าถูกจับจ้อง เขาหันหน้ามาสบตาหญิงสาวตั้งท้อง ปากหนาได้รูปคลี่ยิ้มกว้างพร้อมถอดแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนอมม่องฉายแววเจ้าเล่ห์เสมอๆ

 

“เบีย..คุรัน..”

 

คนถูกเรียกชื่อฉีกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่คมหรี่พิศมองดวงหน้างดงามไม่เคยเปลี่ยน  สีหน้าที่ตื่นตระหนกจนเม็ดเหงื่อผุดพรายไปทั่ว  ริมฝีปากอิ่มที่เขาเคยจุมพิตมาหลายต่อหลายครั้ง..ยากเกินจะลืมเลือน..ความหอมหวานแสนรักที่มีเพียงแค่เธอ….

 

“ไง…มุคุโร่คุง..”

 

TBC

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s