[AuFic KHR][10069]punish for you/Part43(END)

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(สายC)

Rate: Nc 21

Story by :blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++++

Part 43

 

 

“อ๊ะ..เบียคุรัน..อ้า..บะ..เบียคุ..รัน”  มุคุโร่ครางเสียงหวาน ผิวกายขาวเปล่งปลั่งเป็นสีชมพูระเรื่อจากการโอบกอด ตอดรัดแน่น ยามคนเบื้องบนขยับไหว เจ้าของเรือนผมสีไพลินยาวสลวยแอ่นอกขึ้นตามแรงปรารถนา อกนุ่มนิ่มเสียดสีกับแผงอกแกร่ง ทุกอย่างเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็วจนมุคุโร่หายใจแทบไม่ทัน นัยเนตรสองสีพร่ามัว สติกระเจิดกระเจิง ทุกอณูร่างกายกระสันเสียวยามมือแกร่งสัมผัส ลูบไล้ไปมา ร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองแนบชิดติดกันถ่ายทอดความเร้าร้อนระอุแก่กัน  จนกระทั้งกิจกรรมนั่นมาถึงจุดสุดท้าย โดยการกระแทกกระทันเต็มแรงของบุรุษผมสีหิมะ

 

ปึกๆๆๆๆๆๆ

เตียงไซส์คิงสั่นไหวส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตลอดเวลา มุคุโร่ผวากอดรัดชายหนุ่มแน่น ขาเรียวสวยยกขึ้นตวัดสะโพกของเบียคุรันไว้  “อ๊า!!!!!!!”

 

พรวด!!!!!

 

คนหนุ่มครางต่ำ ปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นออกมาในตัวหญิงสาวด้านใต้ ดวงเนตรสีอเมทิสต์เหนื่อยหอบและเต็มไปด้วยราคะพิศจับจ้องที่ดวงหน้าสวยปรือตาสองสีมองตอบเขา

“มุคุโร่..” เบียคุรันกระซิบเรีกยชื่ออีกฝ่าย ก่อนจะค่อยโน้มตัวลงจุมพิตปากเล็กอิ่มสีแดงระเรื่อ แล้วเลื่อนไปยังแก้มนุ่มเบาๆ ร่างสูงค่อยผละออกจากแก้มใสเป็นชมพูจางชุ่มเหงื่อ เมื่อหันกลับมามองหน้าคนรักก็พบว่าเธอได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว…

 

หนุ่มผมสีงาช้างจัดแจงท่านอนให้หญิงสาวได้นอนอย่างสบาย จึงค่อยเคลื่อนตัวเองไปยังที่นอนว่างๆด้านข้าง แขนแกร่งโอบกอดดึงร่างเพรียวบางของสตรีผมสีไพลินเข้ามากอดจนแนบแน่น เสียจนรู้สึกได้ถึงผิวนุ่มลื่นแสนหอมหวานน่าสัมผัสไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ตามที  หน้าคมซุกลงกับเส้นผมนุ่มดุจผ้าแพรไหมสูดดมกลิ่นหอมแชมพูอ่อนๆชวนหลงเข้าช้าๆ

“พรุ่งนี้..” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น นัยน์เนตรสีม่วงหลุบมองมุคุโร่ที่ยังคงหลับพริ้มไม่มีท่าทีว่าจะตื่น

“พรุ่งนี้..เราดีกันนะ มุคุโร่”  เขากล่าวเป็นคำสุดท้าย ก่อนเข้าสู่นิทราไปอีกคน…

 

.

.

 

เช้านี้ยังคงสดใสด้วยท้องฟ้าสีครามและก้อนเมฆปุยนุ่มสีขาวล่องลอยตามสายลมแผ่วเบา..เหมือนทุกวัน

แต่สำหรับมาเรีย..แม่บ้านวัยกลางคนกลับคิดว่าวันนี้ช่างดูสดใสกว่าทุกๆวัน คงเพราะบรรยากาศในบ้านทาวน์เฮาส์แห่งนี้ดูอบอวลไปด้วยบรรยากาศหวานละมุนของคนหนุ่มสาว  เธออุ้มมุรันที่อาบน้ำทาแป้งหอมฉุ่ย ออกมาจากห้องนอนของเธอ เนื่องจากที่อยู่ของเปลเด็กได้ถูกใช้สำหรับพ่อแม่ของเด็กชายตัวน้อย

“วันนี้คุณชายน้อยดูร่าเริงจังเลยน้า” มาเรียแซวขำๆ เธอสังเกตเห็นว่าเด็กชายวัยทารกหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ยิ้มจนแก้มปริน่าหยิกเป็นยิ่งนัก แก้มสีชมพูแดงๆน่าหอมน่าฟัด จนอดใจไม่ไหว แม่บ้านสาววัยกลางคนเลยต้องก้มลงไปหอมแก้มแรงๆฟอดใหญ่ ทำเอามุรันหัวเราะยกใหญ่…

แม่บ้านสาววางเด็กทารกลงบนตะกร้าเด็กปูผ้านวมนุ่มสีขาวและผ้าขนหนูสีฟ้าอ่อนไว้สำหรับห่ม ซึ่งวางอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก จังหวะที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปห้องครัว เสียงฝีเท้าย่ำลงจากบันได เธอจึงชะงักเท้าแล้วหันหน้ามองเจ้าของบ้านในชุดกระโปรงสีชมพูหวานเจ้าของเสียงฝีเท้าที่ว่า

ในความรู้สึกของมาเรีย  ชุดกระโปรงสีชมพูแขนตุ๊กตายาวครึ่งเข่า มันช่างขับผิวขาวผ่องของโรคุโด มุคุโร่ ให้ขาวอมชมพูหวานยิ่งขึ้น..

 

ทว่า…วันนี้ทั้งๆที่แต่งเหมือนเดิม..แต่ตัวของนายผู้หญิงดูหวานกว่าทุกวันที่ผ่านๆมา

 

“คุณผู้หญิงคะ?” มาเรียเปลี่ยนสรรพนามจาก คุณหนู เป็น นายหญิง ทำเอามุคุโร่สะดุ้ง ท่าทางตอนเดินลงมาคงเหม่อคิดอะไรอยู่แหงๆ แม่บ้านชาวอังกฤษขยับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ยิ่งทำให้สตรีผมสีน้ำเงินเข้มตอนนี้หันกลับมามัดผมทรงทวินเทลเหมือนแต่ก่อน หน้าแดงก่ำไปถึงหู…

 

มุคุโร่เป็นเด็กฉลาด..ฉะนั้นแล้ว..เพียงแค่เห็นรอยยิ้มหรือสายตา

เธอเดาได้ไม่ยากว่าคิดอะไร?

 

“วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ?”

มุคุโร่ตีสีหน้ากลับมายิ้มเหมือนหวานเหมือนเคย หลังจากได้ยินคำถามจากแม่บ้าน

“เหมือนเดิมก็ได้ค่ะ..แต่เพิ่มของหวานหลังอาหารหน่อยก็ดี”

มาเรียยิ้มอ่อนโยนให้กับเจ้าของบ้าน เธอผงกหัวรับคำสั่งเจ้านาย “ถ้างั้นดิฉันจะไปเตรียมสำหรับสองคนนะคะ” ดูเหมือนว่าแม่บ้านร่างท้วมจะไม่ได้เปลี่ยนเรื่องเสียทีเดียว เธอวกกลับมาแซวจนได้

มุคุโร่ก็หน้าเหวอขึ้นสีเข้มอีกรอบ แล้วรีบก้มหน้างุดๆหลบสายตาอบอุ่นของสาววัยกลางคน นัยเนตรสองสีค่อยๆเหลือบมองเธอพบว่าคนใช้ชาวอังกฤษเดินหายเข้าไปในครัวเสียแล้ว สตรีผมสีไพลินมัดทวินเทลจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เฮ้อ…”

 

ไม่ทันไรความรู้สึกสบายอกสบายใจ ต้องมีอันมลายหายไปอีกครั้ง เมื่อเอวบางถูกสัมผัสร้อนและใหญ่เข้าจากด้านหลัง  พร้อมตวัดเข้ารวบเอวคอดเข้าไปกอดจนแผ่นหลังกระทบกับแผงอกแกร่งแสนคุ้นเคย

“ลงมาไม่คิดจะรอฉันเลยเหรอ ที่รัก” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบข้างหู ตาคู่คมสีฟ้าอ่อนมองคนรักในอ้อมกอดที่ยังก้มหน้านิ่งเงียบไม่ต่อปากต่อคำกับเขา ทว่า..จากใบหูที่เป็นสีแดง..จึงเดาได้ไม่ยากว่าหญิงสาวคนสวยกำลังเขินอายเขาอยู่เป็นแน่

“ดะ..เดี๋ยว!!คุณจะทำอะไร!!?” มุคุโร่เปิดปากร้อง พยายามปัดมือใหญ่ที่เริ่มละลาบละล้วงขึ้นมาที่ทรวงอกนุ่มและต้นขาอ่อน ถึงแม้จะไม่สำเร็จก็ตามที จมูกโด่งได้รูปซุกลงกับซอกคอได้กลิ่นหอมหวานของสบู่ ริมฝีปากหนาขบผิวกายบนลำคอระหงเบาๆ ก่อนจะใช้ลิ้นอุ่นโลมเลียขึ้นมาถึงใบหูแดงซ่าน

“อึก!!”  มุคุโร่เม้มปากแน่นสะกดกลั้นเสียงครางเอาไว้ ตาสองสีหลับปี๋ไม่อยากรับรู้การกระทำไม่รู้สถานที่และกาลเทศะของเทวดาจอมหลอกลวง..

 

หรือควรจะเป็น…หมาป่าขาวจอมเจ้าเล่ห์ จอมหื่นกาม ดีนะ?

 

“เรียกชื่อฉันสิ..เมื่อคืนนี้เธอยังเรียกชื่อฉันอยู่เลยนี่” เบียคุรันพูดเป็นเชิงสั่ง..มุคุโร่ไม่อยากแม้แต่จะตามเกมส์ของอีกฝ่าย ถ้าเธอตอกกลับไปเหมือนทุกครั้ง ก็คงไม่พ้นโดนจับอุ้มขึ้นเตียง ถ้ายอมทำตามก็คงไม้พ้นขึ้นเตียงอีก..ไม่ว่าจะทางไหนก็ไม่ทางหนีผู้ชายทะลึ่งคนนี้อยู่ดี

 

เงียบ…ไม่มีเสียงหวานล้ำจากปากเรียวอิ่มสีชมพู เบียคุรันจึงรุกหนักกว่าเก่าโดยการสอดมือเข้าใต้กระโปรงสีชมพูลูบไล้ตามขาอ่อนขาวนวลขึ้นไปจนเกือบจะถึงกางเกงในผ้าลื่น “บะ…เบียคุรัน!!”

ฝ่ามือแกร่งหยุดค้างแต่ก็ไม่ยอมถอนออกง่ายๆ   ดวงเนตรสองสีเหลือบมองคนด้านหลัง สบตาสีอเมทิสต์สั่นระริกฉายแววเจ้าเล่ห์สุดๆ  “ไม่ได้ยินเลย..ดังๆหน่อยสิ”

“เบียคุรัน..”

“อะไรนะ?อีกทีสิ มุคุโร่คุง”

“เบียคุรัน!” มุคุโร่ยอมแพ้แล้วเรียกชื่ออดีตอาจารย์ที่ปรึกษา ที่ตอนนี้กลายมาเป็นสามีเธอเต็มตัวดังพอสมควร แต่ก็ไม่ก้องบ้านจนใครต่อใครได้ยินแล้วต้องวิ่งแจ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

“นี่มันบันไดนะ!!ปล่อยมือได้แล้ว!!” สตรีผมสีไพลินมัดแกละดุ ส่งค้อนตาเขียวปั๊ดไปให้คนยิ้มทะเล้นพออกพอใจเบื้องหลัง เบียคุรันจึงยอมปล่อยร่างบางแต่โดยดี

พอหลุดจากพันธนาการ มุคุโร่รีบสาวเท้าหมายจะเข้าไปในห้องครัวหาตัวช่วยเป็นโล่ห์กันหมาป่าจอมหื่น ทว่า..แขนอรชรกลับโดนคนหนุ่มรั้งไว้จนหญิงสาวตัวเซหงายหลังมากระทบคนตัวสูง จังหวะเดียวกันเบียคุรันเข้ารวบร่างของเธอมากอดอีกครั้ง

“นี่!!!”

“ไม่ลองดูเหรอ ทำที่บันไดก็เป็นประสบการณ์ที่ไม่เลวนะ” เบียคุรันพูดเรื่องใต้สะดือทั้งหน้ายิ้มระรื่น ผิดกับดวงหน้าสวยขึ้นสีแดงเป็นลูกมะเขือเทศสุก ทั้งอายทั้งโกรธในเวลาเดียวกัน

“คุณจะหน้าด้านหน้าทนไปถึงไหน ไม่เห็นหรือไงว่ามาเรียอยู่!!!” เสียงหวานโวยวายอย่างหัวเสีย ทว่า..ดูเหมือนว่าเบียคุรันไม่สนใจคำพูดนั้น เขาออกแรงเพียงนิดหน่อย ดันตัวภรรยาแสนสวยเข้าติดกับผนัง พร้อมบดเบียดร่างกายเข้ามาจนส่วนตื่นตัวที่ชูชันอยู่ใต้กางเกงแสลตสีขาวสัมผัสกับช่องทางสีหวาน

“เบียคุ..” ริมฝีปากสีกลีบกุหลาบถูกปิดโดยปากหนาได้รูป ลิ้นอุ่นแทรกเข้าไปในโพรงปากหยอกเย้ากับลิ้นน้อยที่ไม่ว่าจะถูกจูบไปกี่ครั้งก็แสนจะไร้เดียงสาไม่มีการเรียนรู้วิธีจูบตอบเอาเสียเลย

ชายหนุ่มเริ่มสอดมือเข้าใต้กระโปรงดึงกางลูกไม้ตัวจิ๋วออกมากร่อมอยู่ที่หัวเข่า ก่อนจะปลดซิปกางเกงของตัวเองลง   ความเป็นชายของบุรุษผมสีหิมะสอดเข้าไปในช่องแคบรัดตอดแน่น มุคุโร่สะดุ้งโหยงกับการเข้ามาของสามีเธอ เบียคุรันถอนจูบออกแล้วหันมาซุกไซ้คอระหง  มุคุโร่เชิดหน้าขึ้นสูงตามแรงปรารถนา วงแขนโอบรอบคอคนตัวสูงผมสีหิมะชี้ไม่เป็นทรงแน่น  นัยน์ตาสองสีเริ่มเห็นภาพเพดานแลดูพร่ามัว หากแต่เธอยังคงสติไม่ยอมคล้อยตามอารมณ์เร้าร้อนในกาย ปากอิ่มปิดแน่นเม้มจนแดงก่ำน่ากลัวว่าอาจจะปริแตก แล้วปล่อยให้คนเอาแต่ใจสุขสมกับร่างกายเธอ

“มุคุโร่คุง..” ชายหนุ่มกระซิบเสียงแหบพร่าเรียกชื่อหญิงสาวข้างหู เขาขยับตัวอย่างเชื่องช้าอ่อยอิ่งในช่วงแรก  ก่อนจะเร็วขึ้นเรื่อยๆเรื่อยๆ และในที่สุด..จุดสุดยอดก็มาถึงเช่นเดียวกับทางสาวผมสีไพลินมัดทวินเทล…

“ชอบจังเลย..หน้าตาเธอตอนอดกลั้นเนี่ย” เบียคุรันหยอกเย้าหลังจากถอนกายออกจากช่องทางสีหวาน เขาจัดกางเกงของตัวเองให้เรียบร้อยเช่นเดียวกับทางมุคุโร่ สตรีเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเข้มหน้างอ อัญมณีสองสีมองค้อนคนตัวสูงที่เอายิ้มหน้าบานเสียจนน่าหมั่นไส้!!

 

ทำไมจะไม่รู้!!คนๆนี้กำลังเอาคืนเรื่องที่ถูกจิกใช้เยี่ยงทาสต่างหากล่ะ!!!

 

“คึหึหึ คุณนี่มันโรคจิตจริงๆเลยนะคะ”  วาจาหวานเอ่ยจิกกัด

“แต่เธอก็รักคนโรคจิตไม่ใช่เหรอ เด็กน้อย” เบียคุรันตอกกลับ มุคุโร่หน้าขึ้นสีอีกครั้ง เธอสะบัดหน้าหนีคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้า รวมถึง..รอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนแท้จริงของเขาที่ใครต่อใครยากที่จะพบเห็น

“ฉันจะไปดูมุรัน” มุคุโร่ตอบปัดแล้วหนีหายเข้าไปในห้องรับแขก เบียคุรันยักไหล่ ขายาวใต้กางเกงแสลตสีขาวเดินทอดน่องตามหลังอีกฝ่ายเข้าไปในห้องรับแขกเช่นกัน ที่นั่น..เขาได้เห็น…เด็กดื้อนัยน์ตาสองสีจอมวางแผน แสนจะร้ายกาจ แต่ก็ซ่อนความเปรอะบางไว้ในใจ กำลังโอบอุ้มลูกชายตัวน้อยออกมาจากตะกร้าพาไปดูสวนในบ้านผ่านทางกระจกหน้าต่างบานใหญ่

 

เธอ..โตขึ้นแล้วสินะ..

 

เบียคุรันยิ้ม..ยิ้มอย่างมีความสุข ความรู้สึกที่เอ่อล้นในใจมันช่างอบอุ่น ชวนทวิลหาเสียเหลือเกิน..ความรู้สึกนี้เป็นสิ่งที่เขาจะปกป้องและไม่ยอมเสียมันไป แม้ต้องแลกด้วยชีวิตเขาก็จะปกป้องเอาไว้ให้ได้..

 

เราเอง..ก็โตขึ้นเหมือนกัน..

 

มุคุโร่รู้สึกถึงอ้อมแขนแกร่งของเบียคุรันอีกครั้ง  หากแต่ครั้งนี้..มันเต็มไปด้วยสัมผัสแห่งความอบอุ่น อ่อนโยน และแข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน จนเธอรู้สึกผ่อนคลายได้อย่างน่าประหลาด

“มุรัน..พ่อกลับมาแล้วนะ” เบียคุรันพูดกับลูกชายตัวน้อยในอ้อมอกของภรรยาสาว ดวงตาสองสีกลมโต แต่ผมสีงาช้างเหมือนผู้เป็นพ่อมองตอบตาแป๋ว เด็กชายเอียงคอครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างพร้อมยื่นมือมาหาเขา มุคุโร่เห็นการกระทำของลูก เธอจึงหันกลับมาสบตาคู่คมตรงๆ นัยน์เนตรสองสีไร้ซึ่งแววตาเกลียดชัง หรือแม้แต่เหยียดหยาม ต้องการเอาชนะเขาเหมือนแต่ก่อน….

“ลูกอยากให้คุณอุ้มนะ”  ริมฝีปากบางแย้มเอ่ยทั้งรอยยิ้ม ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยแววตาอ่อนโยน..ของคนที่ได้ชื่อว่าเป็น แม่  แววตานั้นทำเอาร่างสูงอึ้งไปพักใหญ่ หน้าคมคายหล่อเหลากลับมามองเด็กทารกผู้ชายกำลังยื่นมือมาหาเขาแกว่งไปมาจะคว้าตัวเขาเสียให้ได้  “ฉัน…”

 

ดีใจ..ตื่นเต้น…จนทำตัวไม่ถูก…

นี่มัน..หมายความว่าเธอ…

 

 

“คุณเป็นพ่อของเขานี่ค่ะ เบียคุรัน” มุคุโร่ตอบ ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อยิ้มหวานจากใจจริงให้คนตรงหน้า ประกอบกับพวงแก้มใสขึ้นสีชมพูจางๆ ทำให้เด็กสาวนิสัยราชินีดูเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยแสนไร้เดียงสาทันควัน  นี่ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาเป็นผู้ชายละก็..คงดีใจจนร้องไห้ตาแตกแน่ๆ เบียคุรันยกมือขึ้นมากำแน่นป้องปากกระแอมเสียง เพื่อตั้งสติลดความประหม่าเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆยื่นมือไปรับลูกชายเพียงคนเดียวของเขาจากอ้อมแขนของมุคุโร่

 

ตัวของมุรัน..นิ่มมาก..เบาหวิวแต่ก็อบอุ่น ควรแก่การทะนุถนอม บัดนี้มุรันย้ายมาอยู่ในอ้อมแขนของพ่อ  ใบหน้ากลมแก้มยุ้ยของมุรันกำลังส่งยิ้มหัวเราะร่าเริง

ผมสีหิมะขาวโพลนเหมือนกับเขา..ตาสองสีเหมือนแม่ของเขา ดวงของหญิงที่เขารักที่สุด…หน้าคมคายยิ้ม ตาสีฟ้าอ่อนอมม่วงฉายแววอ่อนลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยของสาวผมสีไพลินที่ยืนยิ้มอยู่เคียงข้าง

“เธอรู้ไหม..ฉันไม่เคยมีความสุขเท่าวันนี้เลย”

“คึหึหึ..ฉันควรจะดีใจด้วยไหมคะ?” มุคุโร่ยังคงนิสัยเย้าแหย่ไม่เคยเปลี่ยน แต่ก็นั่นแหละ..เป็นส่วนหนึ่งของความน่ารักของเธอ และเบียคุรันเองก็ยังตอบโต้เด็กผู้หญิงขี้เหงาเอาแต่ใจ จอมลวงโลกเหมือนกับเขา ราวกับตัวตนเดียวกัน “อะไรกัน..ต้องดีใจสิ..ไม่งั้นเมื่อคืนเธอไม่กอดฉันแน่นขนาดนั้นหรอก”

 

ถึงจะไม่มีคำหวานอะไรมากมาย..ฟังดูแล้วเหมือนจิกกันไปจิกกันมา ทว่า..ในบทสนทนาของเขาทั้งสองคนกลับไม่มีความจงเกลียดจงชัง หรือ ต้องการเอาชนะ อีกต่อไป

 

เพียงพอแล้ว…บทลงโทษได้สิ้นสุดลง

ถึงเวลาแล้ว จงเปิดหัวใจอันแท้จริงของพวกเธอออกมา

 

“ฉันรักคุณ” มุคุโร่เอามือไพล่หลัง บอกรักชายหนุ่มผู้มีรอยสักใต้ตาซ้าย  เบียคุรันถึงกับตะลึง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยโดนสารภาพรักจากไอดอลสาวแห่งโรงเรียนวองโกเล่  เขายังจำได้ดีว่ารู้สึกตื้นตันแค่ไหน ทั้งที่เรื่องมันควรจะจบตั้งแต่วันนั้น แต่เขากลับปฏิเสธและเลือกทางเดินผิด…สำหรับเวลานี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

 

เขาจะไม่มีวันทำให้ผู้หญิงคนนี้ต้องเสียใจอีก

 

“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ฉันควรจะพูดแบบนี้รึเปล่านะ คึหึหึ” มุคุโร่พูดต่อดึงสติหลุดลอยของสามีกลับมา

ชายหนุ่มเรือนผมสีหิมะยักไหล่เล็กน้อยพลางฉีกยิ้มกว้าง ตาคู่คมชวนหลงใหลเต็มไปด้วยความรักแก่คนแก้มขึ้นสีชมพูระเรื่อเบื้องหน้าแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างกระทบเรือนผมสีไพลินราวกับทะเลผืนกว้างใหญ่อบอุ่นชวนหลงใหล  ขายาวก้าวเข้ามาใกล้สตรีผมสีไพลินทวินเทล แล้วค่อยๆโน้มหน้าลงไปประทับจูบบนริมฝีปากอิ่มสีชมพูหวานเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบที่มีเพียงเธอและลูกเท่านั้นได้ยิน

 

“ฉันกลับมาแล้วและจะไม่ไปไหนอีก ฉันสัญญา”

 

 

FIN

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s