[Fic Singto x Krist] ปลอกคอ (Omegaverse) /ตอนที่ 8 (END)

[Fic Singto x Krist] ปลอกคอ

Paring  : Singto x Krist (พีรญา)

Rate    : Drama , Angst , Omegaverse , NC-17

Story   : blood_hana

 

คุย สครีม ติชมทางทวิตได้ที่แฮชแทค #ฟิคปลอกคอ #bloodhana เด้อ

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ปลอกคอ 8

 

 

 

 

 

ปัง!!!!!ปัง!!!!!!ปัง!!!!!!

 

 

กระสุนยิงสังหารมาเฟีย เลือดสาดกระเซ็นเลอะกระจกรถด้านในจนไม่อาจเห็นวิวด้านนอก ชายหนุ่มผิวขาวผ่องผู้เป็นสายพันธุ์อ่อนแอแย่งปืนจากมือซ้ายได้สำเร็จ สาดกระสุนยิงเข้าทะลุกะโหลกจากด้านหลัง เมื่อคนขับหมดลม รถเสียการทรงตัวหักโค้งชนเข้ากับเสาไฟฟ้า กระจกหน้ารถแตกละเอียดปะปนกับกองเลือดไหลรินอาบเบาะหนัง ผิวขาวจัดตัดผมสีดำขลับตัวสั่นระริกจับปืนจ่อไปยังชายหนุ่มผู้ได้รับขนานนามเป็นถึงราชาแห่งอัลฟ่านอนกุมแผลกระสุนที่หน้าท้อง หายใจรัวรินเลือดอาบกาย

 

 

 

ปัง!!!!!ปัง!!!!!!ปัง!!!!!ปัง!!!!!!ปัง!!!!!ปัง!!!!!!ปัง!!!!!ปัง!!!!!!ปัง!!!!!ปัง!!!!!!ปัง!!!!!ปัง!!!!!!ปัง

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” ยิงหมดแม็ก สาดความเคียดแค้นที่ถูกกระทำย่ำยีใส่บอสลีโอนิกแฟมิลี่ กรีดร้องบ้าคลั่ง ระเบิดอารมณ์วิปลาสทั้งน้ำตาเจิ่งนอง พร้อมตวาดเสียงคำรามก่นด่าจนคอเป็นเอ็น

 

 

 

“ไอ้ระยำ!!!ไอ้สารเลว!!! กูเกลียดมึง!!!กูเกลียดมึง!!!กูเกลียดมึง!!!กูเกลียดมึง!!!กูเกลียดมึง!!!

 

 

.

.

.

 

 

 

คำสบถหยาบคายดังก้อง..ได้เพียงในความคิดที่ไม่อาจเป็นจริง เป็นเพียงมโนภาพสร้างขึ้นมาถึงสิ่งที่ใจอยากทำของ คริส พีรวัส หาได้สะท้อนบนนัยน์ตากลมโตบวมเบ่งจากการร้องไห้หนักหน่วง หมดเรี่ยวแรงในอ้อมแขนแกร่งที่ยังกอดสวมจากด้านหลังไม่ปล่อยและรถลีมูซีนขับเคลื่อนต่อไปภายใต้การบังคับของเต

 

 

 

 

 

 เรื่องจริงที่เกิดขึ้นอันมิพึงปรารถนา

 

 

 

 

โอเมก้าน้อยผิวขาวหวาดกลัวจนตัวสั่น..สั่นมากขึ้นเมื่อรถมาถึงรั้วเหล็กสูงสีดำล้อมคฤหาสน์สีขาวสไตล์ยุโรปยุคเก่าบนที่ดินกว้างใหญ่ไพศาล ร่างกายเริ่มมีปฏิกิริยาต่อต้านอีกครั้งหลังรถเคลื่อนผ่านเข้าไปในอาณาเขตกบดานของลีโอนิกแฟมิลี่ สถานที่จองจำคริสไว้นานถึง 3 ปี เปรียบเสมือนดั่งหอคอยสูงเสียดฟ้าอันไร้ซึ่งทางหลบหนี

“ม…ไม่เอา..ไม่เอา..” ส่ายหน้าปฏิเสธแรง เอ่ยเอื้อนทั้งเสียงสั่นเครือจนฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆชัดเจน ทว่า..สิ่งที่เกิดขึ้นกับความหวังจอมปลอมทำให้คริสรับรู้ถึงศักยภาพในพลังอำนาจของอีกฝ่ายว่ายิ่งใหญ่เกินกว่าคนธรรมดาเช่นเขาจะขัดประสงค์

 

 

 

 

ทั้งที่รู้ว่าช่างยากเย็นที่จะต่อกรคิง  แต่ก็เลือกขัดขืนให้สุดขีด เผื่อจะมีหวังเสี้ยววินาทีก็ยังดีถึงหนทางหลุดพ้น

 

 

 

 

ประตูรถเปิดออกโดยลูกน้องที่ยืนรอรับการกลับมา สิงโตก้าวเดินลงมาด้วยท่าทีไม่หยี่หระต่อเสียงกรีดร้องหวาดผวาจากโอเมก้าด้านหลังซึ่งถูกเตจับล็อคแขนไพล่หลังบังคับให้เดินตามบอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่เข้าไปในบ้านหลังใหญ่หรูที่สิงโตยอมขยายอาณาเขตอิสรภาพให้เดินได้ทุกซอกมุมเว้นเพียงเขตแดนนอกรั้วบ้าน

“ไม่ไป!! ไม่ไป!!!!!!”

“คุณคริส ผมขอร้อง อย่างขัดขืนเลยครับ อาจจะเกิดอันตรายกับลูกได้นะครับ” เตวอนขอเสียงอ่อนล้า จะรุนแรงมากก็ไม่ได้เพราะอีกฝ่ายอุ้มลูกของนายเอาไว้ กระทั่งรถสีดำคันสุดท้ายจอดเทียบหน้าทางเข้าบ้านพร้อมกับมือขวาก้าวลงมาช่วยอีกฝ่ายล็อคแขนอีกข้างที่สลัดหลุดปัดป่ายทุบตี

“ม่ายยยยยยยยยยยยยย ผมไม่กลับไปในนั้น!!ได้โปรด!!!!ปล่อยผมไป!!!!!” โอเมก้าดื้อดึงทรุดนั่งกองกับพื้นไม่ยอมขยับขาเดิน นิวพ่นลมหายใจแรงเม้มปากแน่นอดกลั้นอารมณ์ไม่พอใจเข้าไว้ หันไปมองหน้าเตก่อนจะพยักหน้าพร้อมกันและออกแรงกระชากลากถูคริสให้ลุกเดินขึ้นเสียงไม่ได้พร้อมอาศัยจังหวะนี้ดันร่างคริสให้เดินตามสิงโตให้ทัน

 

 

 

 

มิเช่นนั้น ความซวยอาจมาเยือนพวกเขาที่มีสิทธิ์เป็นสนามอารมณ์ของบอสในทุกเมื่อ

 

 

 

ประตูเปิดออกโดยผู้เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้..เดินก้าวเข้าไปในห้องวงกลมกว้างขวางเต็มไปด้วยตู้เอกสารมากมายขนาบโต๊ะทำงานสีดำขัดเงาหรูหราเข้าชุดกับเก้าอี้เบาะนวมสำหรับทำงานขนาดใหญ่ เบื้องหลังโต๊ะทำงานเป็นหน้าต่างสูงถึงเพดานติดม่านสีแดงเปิดอ้าเผยช่วงเวลาท้องฟ้ายามเย็นสีแดงฉานจากตะวันคล้อยตกสู่ดิน

“พวกนายไปได้แล้ว” สิ้นคำสั่งคนที่แต่เดินเงียบมาตลอดทาง มือซ้ายและมือขวาปล่อยคริสอย่างเบามือพร้อมโค้งตัวลา ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินออกไปจากห้องทำงาน ชิงปิดประตูลงกลอนและล็อคจากด้านนอกก่อนที่คริสจะวิ่งไปถึง

 

 

 

ปัง!!!!

 

 

บานประตูปิดสนิทตอกหน้าโอเมก้าหนุ่ม ถูกกักขังให้อยู่ในห้องทำงานของสิงโตอย่าง 2 ต่อ 2 ร่างกายบอบบางชอกช้ำใจตัวสั่นกว่าเดิม หยดน้ำตาร่วงหล่นกระทบพื้นหินแกรนิตเย็นฝ่าเท้า หยดแล้ว หยดเล่าถึงชะตากรรมที่จะเจอนับจากนี้ หากแต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น สิงโตไม่เข้ามาฉุดดึงคริส กลับเลือกที่จะยืนพิงขอบโต๊ะกอดอกจ้องเขม็ง ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีแสดงสภาวะอารมณ์ใดๆ รอคอย..รอจนคริสเหลียวหลังมามองทั้งสายตาตื่นกลัวระคนสับสน

“นั่งลง”  คำเชิญช่างตรงข้ามกับสายตากดดันสื่อถึงคำสั่ง  คริสสบตาคมกริบ..มองเข้าไปในม่านตาสีดำดั่งอีกาอันยากเกินจะเข้าใจสลับเก้าอี้นวมตัวเล็กกว่าที่ตั้งอยู่หน้าโต๊ะอย่างชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ถึงจะไม่รู้ว่าต้องการสิ่งใดแต่ ณ เวลานี้ไม่ทางอื่นนอกจากตอบรับคำเชิญแกมบังคับนั้น

 

 

 

“มีอะไรจะพูดไหม” สิงโตถามเสียงเย็น

“ปล่อยผม..”  และคริสตอบกลับเสียงอ่อนล้า

 

 

 

หากแต่ไร้ซึ่งการโลเลในแววตา

 

 

 

“เรื่องนั้นไม่ได้” และคำขอถูกปัดทิ้งไปอย่างไม่ใยดี คริสกำหมัดแน่นทุบลงบนที่เท้าแขนเสียงดังสนั่น ชักสีหน้าเกรี้ยวกราด เผลอตัวถลึงตาใส่ชายผู้ถูกขนามนามว่าเป็นราชาแห่งยุค ส่งสายตาโกรธแค้น ชิงชัง ขยะแขยงออกมาเด่นชัด

“3 ปีที่ผ่านมายังไม่พออีกเหรอ!! เมื่อไหร่คุณจะเบื่อผม แล้วปล่อยผมไปซะที!! อื้อ!!!!!”  พูดไม่ทันจบประโยค มือแกร่งหยาบกระด้างบีบคางมนแน่นจนแก้มกลมยับยู่ แล้วกระชากให้แหงนหน้าขึ้นมาสบตาคู่คมวาวโรจน์ในระยะประชิดตามด้วยเสียงทุ้มคำรามกดต่ำชวนขนหัวลุกยิ่งกว่าออกคำสั่งฆ่าคนเสียด้วยซ้ำ

 

 

 

“สำหรับคริส ไม่มีคำว่า พอ ในพจนานุกรมของฉัน”

 

 

 

ไม่เข้าใจเลย..ไม่เข้าใจจริงๆ  ได้แต่ก่นถามในใจซ้ำๆยามสบมองสีหน้าไม่พอใจออกมาเห็นได้ชัด เป็นครั้งแรกที่คริสได้เห็นใบหน้ายามไม่สบอารมณ์ของอีกฝ่าย ไอเย็นแผ่กระจายจากตัวอัลฟ่าหนุ่ม หนาวเหน็บยิ่งกว่าแอร์ในห้องทำงานแสนเย็นช่ำ พาเอาขนลุกชันทั่วทั้งร่างกาย หวาดกลัวจนตัวสั่นกว่าเดิม  สิงโตสูดลมหายใจแล้วพ่นออกมาแรง ยอมปล่อยมือก่อนทำอีกฝ่ายน้ำตาร่วงอีกระลอก

“ทำไม..ต้องเป็นผม” ใบหน้าขาวผ่องตาบวมเป่งก้มต่ำ มองหน้าขาตัวเอง “โอเมก้ามีตั้งเยอะแยะ..ทำไม..ต้องเป็นผม..”

 

 

 

 

ไฉนเล่า ใยปิศาจจึงเลือกเขา

ไฉนเล่า นรกเปิดอ้ารอรับเขา

 

 

 

สิงโตกลับไปที่โต๊ะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลผูกเชือกบนโต๊ะทำงานยื่นส่งให้คริส  คริสเงยหน้ามองเอกสารตรงหน้าสลับผู้เป็นเจ้าของ ก่อนจะรับมาอย่างหวาดระแวง

 

 

 

“คำตอบอยู่ในนั้น”

 

 

ตากลมโตมองเอกสารในมือ ปลายนิ้วเกี่ยวเชือกคลายปมออกจนครบ หลังปากซองเปิดอ้า มือขาวป้อมล้วงหยิบเอาเอกสารแผ่นเดียวเรียบสนิท ถูกเก็บรักษาเป็นอย่างดีออกมาหวาดสายตาอ่านจากบรรทัดแรกไล่ลงไป ยิ่งรับสานส์ คริสยิ่งตัวเย็นไปทั้งร่าง ตาเบิกโพล่งเรื่อยๆ ถาโถมด้วยความจริงอันเหลือเชื่อฟาดกระแทกหัวแล่นริ้วไปถึงกลางใจ

 

“เอกสารสัญญาเงินกู้พร้อมขอชดใช้หนี้ทั้งต้นและดอกทั้งสิ้น 165 ล้านบาท เป็นนายพีรวัส แสงโพธิรัตน์ สายพันธุ์โอเมก้า ลงนามโดย.. นายอิทธิพัทธ์ ฐานิตย์

 

 

 

สิงโตย้ำสาระสำคัญโดยสรุปในเอกสารให้คริสฟังพลางหยิบบุหรี่ใต้สาบเสื้อสูทขึ้นมาจุดสูบสบายอารมณ์ กลิ่นควันคละคลุ้งไปทั่วชวนมึนหัว ก็ไม่อาจสู้เอกสารสัญญาเงินกู้ในมือ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวสองสียันกายจากขอบโต๊ะเดินเข้ามาใกล้โอเมก้าของเขาพลางผ่อนลมเอาควันบุหรี่ออกช้าๆ ปรายตามองสินค้าชดใช้หนี้สินที่ช็อกกับความจริงที่เหนือเมฆยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด  “แฟนของนายมายืมเงินบริษัทกู้นอกระบบเล็กๆ ในเครือของฉัน จำพวกชั้นต่ำ 10 คนนั้นได้ไหม ไม่คิดว่าบังเอิญไปเหรอที่การดักปล้นเกิดบนเส้นทางลัดไปโบสถ์ที่น้อยคนจะรู้จัก เว้นคนในพื้นที่”

 

 

 

 

หนักอึ้ง ประหนึ่งก้อนหินมหึมาอัดกระแทกหน้าอีกครั้ง

 

 

 

 

“นายคือสินค้าชดใช้หนี้และถึงเงินที่แฟนนายเอาไปจะเป็นเงินที่แบ่งไปในคลังของบริษัทขนาดเล็กที่ฉันไม่ได้คุมโดยตรง ยังไงก็ตาม เงินก้อนนั้นก็ถือเป็นเงินของฉัน สินค้าของพวกตัวเล็ก ก็คือของฉัน” ฝ่ามือหยาบโลนลูบจับไหล่มนสั่นไหว หากแต่เจ้าของร่างกลับปัดทิ้งไม่ให้ความร่วมมือตะคอกใส่หน้าทั้งเสียงเกรี้ยวกราด

 

 

“ไม่จริง! คุณโกหก!!”   ไม่เชื่อ ยังไงก็ไม่มีวันเชื่อ!!!!

“ไม่จริงเหรอ? ถ้างั้นก็ดูให้เต็มตา!!!!”  สิงโตตวาดเสียงดังกว่าหลายเท่า กระชากจิกผมแรงแทบหลุดออกจากหนังศีรษะ ไม่สนใจว่าคริสร้องโอดครวญเจ็บเอกสารในมือโดนตบแย่งไป ชายผู้เป็นโอเมก้าหลับตาปี๋แน่น จมหนีอยู่ในความมืดทั้งที่สัมผัสได้ว่าเอกสารแผ่นเดียวจ่อระยะประชิดหน้าไปไม่กี่เซน

 

 

“มอง”

“…..”

“พีรวัส มอง!!!!!!

 

 

สุรเสียงน่าสะพรึงยิ่งกว่าฟ้าคำรามจากพายุฝนผิดแผกในฤดูหนาววันสิ้นปี ประกาศิตจากชายผู้เป็นเจ้าของชีวิตบังคับโดยไม่สนใจว่าหัวใจดวงน้อยจะทนทานกับเรื่องราวตรงหน้าได้มากเพียงใด ยิ่งดื้อดึงสิงโตยิ่งขยุมดึงเส้นผมกดหน้าลงให้เข้ากับเอกสาร โหดร้ายรุนแรงน่ากลัวจนในที่สุด..ก็ไม่อาจทานทน ฝืนลืมตาขึ้นมอง..

 

 

 

 

ลายเซนลงนามพร้อมปั้มลายนิ้วมือของ..ก๊อต

 

 

 

น้ำตาไหลรินอาบแก้มใส ครวญสะอื้นเจ็บปวดกับความจริงที่ยิ่งกว่าตายทั้งเป็น ร้องไห้ออกมาสุดเสียงกับหัวใจเจ็บหนักราวถูกคมมีดเสียบแทงทะลุ สิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นมาตลอด 3 ปี กระทำย่ำยีร่างกาย บีบรัดก้อนเนื้อในอกซ้ายให้ทรมานแทบคลั่งยังมิอาจเท่าเอกสารใบเดียวตรงหน้า

 

 

“ชัดแล้วนะ ว่าใครกันแน่ที่สารเลว”

“ฮือๆๆๆๆ”

“ฟูมฟายไปก็เท่านั้น รู้รึเปล่าว่าแฟนของนายทำธุรกิจแล้วล้มละลาย ติดหนี้ก่อนโต เงินเก็บสำหรับงานแต่งก็ไม่พอ ถึงได้ดั้นด้นมาเป็นสัญญาฉบับนี้”

 

 

สิงโตปล่อยมือจากหัวคนที่เปลี่ยนจากเสียอกเสียใจเป็นเบิกตาช็อกยิ่งกว่าเดิม ก่อนโยนเอกสารลงบนโต๊ะอย่างไม่แยแส เดินอ้อมมาด้านหลังเอาเท้ามือทั้งสองลงกับขอบพนักพิง โน้มหน้าลงต่ำกระซิบข้างหูทั้งเสียงทุ้มแหบพร่า “นายควรจะขอบใจที่บังเอิญฉันกลับบ้านเส้นนั้นพอดี ไม่อย่างนั้น..อาจโดนปล่อยขายไปเมืองนอก”

ปากหนาได้รูปเล้าโลมใบหูน้อยลากไล่ลงมาไซร้คอ โลมเลียรอยกัดที่เขามอบให้สลับขบเม้มพลางสอดมือใต้เสื้อยืดลูบไล้เรือนร่างเนียนนุ่มทั้งที่อีกฝ่ายเอาแต่เหม่อลอยมองฟ้าสีดำมืดสนิทยามราตรีของคืนวันส่งท้ายปีเก่าตอนรับปีใหม่ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า

 

 

 

..ระฆังวิวาห์ไม่มีวันสั่นไหว ไม่มีจริง..

..ปลอกคอจากคนรัก ไม่มีจริง..

 

 

 

“ผมไม่ได้รักคุณสิงโต..”

“ฉันรู้”

“ผมเกลียดคุณสิงโต”

“ฉันรู้..รู้ทุกอย่าง”

 

อาภรณ์ถูกปลดเปลื้องไปอย่างง่ายดาย ร่างขาวนวลเปลือยเปล่าสะท้อนดวงจันทร์เสี้ยวไหวเอนไปตามแรงกระแทกด้านหลัง แผงอกแกร่งกำยำมัดกล้ามเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางบนผิวสีเข้มแนบชิดติดหลังลาดเนียน กดทับคนด้านใต้ลงชิดโต๊ะ มือบีบขยำสะโพกแข็งเกร็งจากการถูกกระตุ้นเร้าอารมณ์ขึ้นมาลูบไล้หน้าท้องแบนราบ

 

 

“แต่นายไม่มีทางเลือก นอกจากทำใจรักฉันให้ได้”

 

 

 

คริสครางวะแว่วเสียงหวานสวนทางกับหัวใจแสนโศกเศร้า น้ำตาไหลรินอาบแก้มมองเงาสะท้อนตัวเองบนกระจกบานใสเผยวิวทะเลสาบกว้างสุดลูกหูลูกตาสะท้อนผืนฟ้ายามราตรีมีจันทราประดับเบื้องบน มองสีหน้าเปี่ยมอารมณ์ของชายหนุ่มที่พรากทุกสิ่งไปหอบสุขสันต์ คำรามงึมงำในลำคอแสลงหู หากแต่ ‘ปลอกคอ’ ทำให้ร่างกายง่ายดายกับคนที่กระทำชำเราเขาบนโต๊ะรุนแรงขึ้น..แรงขึ้นตามแรงปรารถนาเพิ่มเรื่อยๆ

 

 

 

 

น้ำตาไหลจนไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง

ตอนจบของราพันเซลที่หาได้สวยงามดั่งนิทานชวนฝัน

ความจริงเจ็บปวดเสมอ

 

 

 

“คริส..ค..ริส..อา..”  เสียงทุ้มระคนหอบอันน่ารังเกียจกำลังร่ำร้องชื่อเขา คือคนที่มาช่วยเหลือ..แล้วขยี้เองจนสาแก่ใจทุกอย่าง สิงโตพลิกร่างโอเมก้าคู่ชีวิตให้หงายหน้าขึ้นมาสบตา ทว่า..คริสเลือกที่จะเมิน จ้องมองเพดานสูงประดับไฟคริสตัลสวยเบื้องบนปล่อยให้อีกฝ่ายเสพสุขกับร่างกาย ไม่กอดตอบสนอง ไม่อะไรทั้งนั้น นอนนิ่งและไหวเอนไปตามจังหวะกำกับที่อีกฝ่ายคุมเกมส์ก็พอ

 

 

 

“ก๊อตสัญญากับคริสแล้วว่าจะรอจนกว่าจะถึงวันที่เราแต่งงานกัน..เป็นสามีภรรยากัน”   โกหก..

“กำลังนึกถึงภาพคริสที่เข้ามาเป็นภรรยาก๊อตแล้วผูกไทด์ให้ก่อนไปทำงาน”   โกหก..

“อย่าขาดใจตายง่ายๆสิ ก๊อตจะเป็นเจ้าชายไปช่วยคริสเอง”  โกหก..

“ไปเลือกแหวนแต่งงานของพวกเรากัน”   โกหก..

“อรุณสวัสดิ์ภรรยาขี้เซา”  โกหก..

 

 

 

หมดสิทธิ์เลือก หมดสิทธิ์วาดฝัน พังแต่แรก

 

 

 

“จงคลอดลูกให้ฉันอีกหลายๆคน เข้าใจไหม คริส”

 

 

 

จงอยู่เพื่อสดับฟังและทำตามคำสั่งอัลฟ่าผู้เป็นนาย

เจ้าของ ปลอกคอ

 

 

 

END

 

++++++++++++++++++++++++

ภาคแรกจบแล้วค่ะ พร้อมกับเฉลยปมชะตากรรมหดหู่ของน้อง

ตอนหน้าเข้าสู่ ‘ภาคสอง’ จ้า  

 

มีคนถามว่าแพลนจะรวมเล่มไหม?

ตอบว่ามีน่อ แต่จะมาหลังแต่งภาคสองและสเปเชี่ยลเสร็จสิ้นเด้อ ยังไงใกล้ๆเปิดจองจะมาแจ้งรายละเอียดให้ทราบอีกทีค่ะ

 

 

ไปก่อนนะคะ บายจ้า

 

 

One thought on “[Fic Singto x Krist] ปลอกคอ (Omegaverse) /ตอนที่ 8 (END)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s