[Fic Singto x Krist] ปลอกคอ 2 (Omegaverse) /ตอนที่ 9

[Fic Singto x Krist] ปลอกคอ 

Paring  : Singto x Krist (พีรญา)

Rate    : Drama , Angst , Omegaverse , NC-17

Story   : blood_hana

 

คุย สครีม ติชมทางทวิตได้ที่แฮชแทค #ฟิคปลอกคอ #bloodhana เด้อ

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ปลอกคอ 2 : ตอนที่ 9

 

 

 

เพล้ง!!!

 

ภาพวาดดอกทานตะวันจากสีน้ำมันปาทิ้งลงกับพื้นห้องทำงาน กรอบรูปแตกเป็นเสี่ยง กระจัดกระจายไปทั่ว มูลค่าหลักล้านกลายเป็นเศษธุลีด้วยโทสะ มอดไหม้เปลวเพลิงในเตาผิง ของขวัญวันเกิดจากอัลฟ่าผู้เป็นเหนือกว่าอัลฟ่าทั้งมวลที่ควรมอบความประทับใจ กลับกลายเป็นสิ่งน่าชิงชังยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด..

 

 

 

ทานตะวันจอมริษยา หมายเป็นอัสดง

 

 

 

“ไอ้สิงโตมันยังอยู่ดีครบ 32  ไหนว่ามันง่อยไม่ก็ตายไปแล้วไง!!” นายพลเจตคำรามเกรี้ยวกราด

“ใจเย็นๆก่อนท่านนายพล ตอนนี้เราต้องปล่อยไปก่อน แล้วค่อยหาโอกาสใหม่”

“โอกาสอะไร!! คิดว่าจะมีอีกเหรอ!! ความผิดพลาดที่เกิดขึ้น มันยิ่งระวังตัวแจ!! รู้ไหมว่าฉันต้องทุ่มไปเท่าไหร่เพื่อซื้อพวกเมกันตามแผนของนาย!! ธันวา!!!”  ผู้สมรู้ร่วมคิดแผนการลอบสังหารคิงหน้าเจื่อนลงทันตา การเจรจาดึงรัฐบาลอเมริกาเข้าเป็นพวกไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ด้วยอำนาจที่นายพลเจตก่อร่างสร้างเครือข่ายเอาไว้ใต้น้ำมาโดยตลอดหลายปี ทำให้เขามีอำนาจใกล้เคียงสิงโตและใช้เส้นสายทางการทหารปกปิดทุกความลับเอาไว้ ประกอบกับข้อเสนอช่วยในด้านการทหารเอื้อหนุนธุรกิจลับๆของประธานาธิปดีที่ต้องการขยายสาขามายังไทย..แน่นอนว่าแลกมาด้วยเงินมหาศาล..

 

 

 

แต่ถ้าแลกแล้ว ปลิดชีวิตราชา ยังไงก็มีแต่คุ้ม

 

 

“ไม่เสมอไปหรอกครับ” ธันวาเดินเข้ามาประชิดทหารยศพันเอก พร้อมส่งรูปใบหนึ่งให้กับมือแกร่ง ใบหน้าคมสันมองรูปแอบถ่ายหญิงสาวตัวเล็กท่าทางอ่อนหวานกำลังเลือกซื้อขนมในร้านขนมชูครีมแถวโรงพยาบาลย่านฝั่งธน

“เธอชื่อแอน ผมให้คนไปสืบประวัติมา เธอเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาลัยของสิงโตและเหมือนจะเป็นคนรักกัน”

ข้อมูลที่ได้มาทำเอานายทหารยศใหญ่ยิ้มแสยะพอใจ นัยน์ตาคมกริบสบตาคู่สนทนา ต่างพยักหน้าอย่างรู้กัน ก่อนโบกมือออกคำสั่งลูกน้องทหารที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่หน้าประตู แล้วปักมีดลงที่รูปถ่ายของสาวคนสำคัญของอัลฟ่าหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลมากอำนาจล้นมือบนบอร์ดข้างรูปถ่ายสิงโตในชุดดำบนหน้าหนังสือพิมพ์ที่ปักยึดบอร์ดด้วยมีดหลายเล่ม

 

 

“ครั้งนี้ต้องสำเร็จ พวกเราจะปฏิวัติกัน ถึงเวลาแล้วที่หัวต้องเปลี่ยน บังลังค์ราชาต้องเป็นของกู นายพลเจตคนนี้”

 

 

หมดเวลาของอัสดงคร่ำครึ

 

 

.

.

.

 

 

 

เพดานห้องสีขาวแสนคุ้นเคยปรากฏขึ้นสายตา คริสเหม่อมองแน่นิ่งก่อนกวาดตามองไปรอบห้องนอนหวานแหววเทสีผนังพาสเทลเข้ากับตุ๊กตาสุดน่ารักในชั้นวางของเล่นและเตียงนอนปูผ้าสุดฟรุ้งฟริ้ง  สติสุดท้ายคือร้องไห้อยู่กับอกสิงโต..กรีดร้องปลดปล่อยเรื่องแสนทุกข์ทรมานหลังได้พบหน้าคนรักในงานเลี้ยงวันเกิดนายพลเจตพร้อมเรื่องโกหกหน้าด้านๆของอีกฝ่าย เจ็บหนึบจนน้ำตาไหลอีกระลอก จำต้องยกมือปาดเช็ด คว้าผ้าชัดตัวเข้าห้องน้ำของลูกสาวที่ไร้เงาไปชำระร่างกายและเรื่องราวแสนเจ็บปวดออกไป

ย่างเข้าสู่เดือนพฤศจิกายน ลมหนาวพัดผ่าน นำพาอากาศเย็นโชยสู่ทุกสารทิศ คริสสวมเสื้อยืดคอเต่าสีเลือดหมูกับกางเกงยีนส์ทรงสบายเดินลงมาชั้นล่าง บทสนทนาเจื้อยแจ้วของลูกสาวดังมาจากห้องรับแขกสำหรับคนในครอบครัวใช้พักผ่อน หวานน้อยนั่งอยู่กับโซฟาตัวยาว เอนหัวกลมน้อยๆอิงซบไหล่บิดา ทั้งสองกำลังนั่งดูรูปถ่ายในกล่องลังเขรอะฝุ่นที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

 

“คุณแม่ๆ มาดูรูปคุณพ่อสมัยเรียนกัน หวานน้อยกับคุณพ่อไปค้นเจอในห้องเก็บของล่ะ” หวานน้อยเด้งตัววิ่งไปเรียกมารดา จูงมือให้เดินเข้ามาในห้องรับแขก ไอ้ครั้นจะปฏิเสธก็เกรงว่าทำร้ายจิตใจลูกไป จึงยอมเดินตามไปโดยดีแล้วนั่งลงบนโซฟาและรับรูปจากหวานน้อยมาดู สิงโตสมัยก่อนรูปร่างผอมกว่าปัจจุบัน ไว้ผมปรกหน้าผาก ใบหน้าดูละอ่อนกว่าตอนนี้ ใส่เสื้อกาวน์ห้อยสเตทโทสโคปไว้บนคอยืนกอดคอถ่ายกลุ่มกับเพื่อนในคณะแพทย์ศาสตร์หน้าตึกโรงพยาบาลศิริราช

 

 

 

รอยยิ้มสดใสเห็นฟันขาวเรียงสวยทุกรูป..โดยเฉพาะรูปที่มีแอนอยู่ร่วมเฟรม..

ราวกับไม่ใช่คนเดียวกับคนที่ปลุกปล้ำเขาในรถลีมูซีน

 

 

หัวใจทำงานหนักชอบกล เมื่อเปิดรูปไปเรื่อยจนเจอรูปคู่สิงโตกับแอน แอนยิ้มให้กล้องก็จริง แต่สิงโตกลับยิ้มโดยทีตามองมายังแอน สายตาที่ทอดมองช่างหวานหยดย้อย ละมุนละไม อ่อนโยน..เต็มไปด้วยอุ่นไอรักชวนละลายกองพื้น

“อัลฟ่าที่ชื่อก๊อต..แฟนเก่าคุณคริสใช่ไหมครับ?” อัลฟ่าผิวสองสีเงียบผิดปกติตั้งแต่เขาก้าวเท้าเข้ามา จู่ๆ กลับเปิดคำถามที่ชวนสะอึก คริสตกใจละสายตาจากรูปถ่ายไปสบตาสีดำครุ่นสงสัย เขาเม้มปากเป็นแนวเส้น..และพยักหน้าช้าๆ

“เลิกกันไม่ดีเหรอครับ”

“ครับ..เขาไม่ใช่คนดี..”

สิงโตนิ่งไปซักพักใหญ่ ท่าทางเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ติดที่ลูกสาวนั่งอยู่ คริสมองออก ประกอบกับจังหวะที่แม่บ้านชื่อดาวเรืองผ่านมาพอดี เขาจึงหาเรื่องเบี่ยงให้หวานน้อยออกไปเล่นข้างนอกดาวเรือง “หวานน้อยคับ ไปเล่นกับพี่ดาวเรืองก่อนนะคับ แม่จะคุยงานกับคุณพ่อหน่อย”

พอเอาเรื่องงานมาอ้าง หวานน้อยก็ยอมเชื่อฟัง ออกไปเล่นกับแม่บ้านอัลฟ่าสาว ภายในห้องรับแขกเหลือเพียงคน 2 คนที่นั่งอยู่ประจันหน้าบนโซฟา สิงโตสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ท่าทีกลืนไม่เข้าคายไปออกระคนสายตารู้สึกผิดสะท้อนในนัยน์ตาสีเข้มดั่งอีกาเฉกเช่นเส้นผม เอาแต่หลบตาคริสแล้วนั่งเงียบอยู่พักใหญ่..จนในที่สุดก็ขยับปากพูด

 

 

“เมื่อเช้า ผมค้นโต๊ะทำงานไปเจอเอกสารสัญญากู้ยืมเงินในลิ้นชัก…ในสัญญาระบุชื่อคุณคริสไว้..”

“..ครับ..คุณสิงโตเข้าใจถูกแล้ว”

 

สิงโตเม้มปากแน่นเป็นแนวเส้นหลังได้รับคำยืนยันทั้งเสียงเย็น หน้าคมคายหล่อเหลาไร้แววตาพิษสงสิ่งส่อเค้าสำนึกผิดมากทวีคูณ  “ผมทำเรื่องไม่ดีกับคุณคริสมากจริงๆด้วย พอเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณคริสถึงไม่ชอบผม”

 

 

 

ตอบคำถามอาการเย็นชาจากภรรยา

ตอบคำถามเหตุใดไร้สิ่งยืนยันการเป็นคู่ชีวิต เว้นลูกน้อยกลอยใจ

 

 

 

“ผมกัดคุณด้วยสินะครับ ขอดูได้ไหม” คำขอของสิงโต ถึงเรื่องราวอันเลวร้ายที่ตัวเองในปัจจุบันกระทำเอาไว้ มือขาวป้อมดึงคอเสื้อคอเต่าลง เผยรอยแผลคมฟัน กัดลึกจนกลายเป็นแผลเป็นนูนหนาขนาดใหญ่..จริงอยู่ที่การเกิดแผลเป็นบนคอโอเมก้าคือสิ่งที่อัลฟ่าตั้งใจกัดเพื่อทำพันธะสัญญาทางกายเป็นคู่ชีวิตร่วมกันและประกาศความเป็นเจ้าของ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำรุนแรงจนกลายเป็นแผลเป็นลึกขนาดนี้ สิงโตตะลึงกับความโหดร้ายที่เห็นชัดบนคอขาว ขยับเข้าไปใกล้คริส เพ่งมองรอยกัดพลางลูบไล้แผลเป็นอย่างเบามือ

 

 

ลมหายใจกระชั้นชิด รดต้นคอชวนขนลุกซู่..

 

 

“พอเถอะครับ ผมจะไปดูหวานน้อยต่อแล้ว” คริสดึงคอเสื้อปิดรอยแผลเป็น

 

 

 

หมับ!!

 

 

ทว่า..สิงโตกลับล็อคจับมือคริสไว้ ไม่ยอมปล่อย

 

“คุณสิงโต”

“…..”

“คุณสิงโต..ค..คุณสิง…!!”

 

 

 

ตุบ!!!!

 

 

ร่างขาวนวลผลักลงไปนอนราบกับโซฟา โดยมีอัลฟ่าผู้เกรียงไกรสมญานามราชาขึ้นกดคร่อม ผมสีดำดั่งอีกาปรกต่ำจนมองไม่เห็นดวงตาคมกริบที่ซุกซ่อนไว้ ระยะห่างลดลงเรื่อยๆลมหายใจสม่ำเสมอเข้าออกวนเวียนแถวคอ ได้กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าหนุ่ม..ควันเจือจางแมกไม้ในพงไพรคละคลุ้งใบชาผสมกุหลาบดามัสก์อ่อนละมุน กลิ่น..ที่ให้ความรู้สึกถึงไอเย็นสุขุม สง่างาม น่าเกรงขาม ขณะเดียวกันซุ่มซ่อนบางอย่างเอาไว้ลึกๆที่คริสไม่เข้าใจ

 

 

..ต่างออกไป ไร้กลิ่นบุหรี่แสนดุดัน..

 

 

 

คมฟันกัดลง ทับรอยแผลเก่า โอเมก้าหนุ่มสะท้านทรวง เสียววาบไปทั้งร่าง แล่นริ้วจากคอลงไปถึงปลายนิ้วเท้า สัญชาติญาณร่ำร้องคู่พันธะสัญญาทางกายบิดเร้าในกายาของกันและกัน เขายกแขนรั้งดันแผงอกแกร่ง หากแต่ฝ่ามือใหญ่หยาบกระด้างกลับรวบจับเอาไว้แล้วใช้มือที่เหลือรั้งท้ายทอยขึ้นและกัด..แรงขึ้น..

 

 

 

หลายเดือน ขาดการผูกพันทางกาย

หลายเดือน ที่ปลอกคอขาดการกระตุกรัด

ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหว..

 

 

 

น้ำตาคลอเบ้าแล้วไหลรินอาบแก้ม ครั้งนี้ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ตัดพ้อชะตาชีวิตน่าอดสู น้ำตาที่ไหลออกมาโดยที่คริสไม่อาจทราบสาเหตุ สิ่งที่จับได้คือความรู้สึกอุ่นทะลักภายอกไหลลงซาบซ่านถึงท้องน้อยได้อย่างน่าประหลาด ไม่เข้าใจเลยหรือนี้เป็นอีกปฏิกิริยาของสัญชาติญาณทางกายที่สวนทางกับหัวใจตลอดเวลาดั่งที่ผ่านมากัน

“ผมไม่ชอบคุณคริสเลย” สิงโตกระซิบเสียงแหบพร่า ระบายความในใจให้คนใต้ร่างฟัง “ผมไม่ชอบคุณคริสเวลาอยู่ในงานเลี้ยงวันเกิดของนายพลเจต”

 

 

“ผมไม่ชอบที่คุณคุยกับคนอื่นไปทั่วและผม..ผมกลัว..กลัวที่สุดพอคุณเจอกับคนชื่อก๊อต..”

 

 

คริสตกใจ มองคนที่ซบหน้าลงไปอกเขาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ชายผู้เป็นอัลฟ่าที่ทั้งโลกต้องยำเกรง มีตัวตนเป็นสิ่งน่าพรึงพรันกว่าอะไรทั้งหมด กลับสารภาพถึงความรู้สึก ‘กลัว’ ออกมา  คำพูดของแอนย้อนกลับมา คำถามที่ว่ารู้จักดีพอแล้วหรือเปล่า นานวันยิ่งรับรู้ว่าตัวเองแทบไม่รู้จัก สิงโต ปราชญา เรืองโรจน์ แม้แต่เสี้ยวเดียว

“คุณกลัวอะไร?”

“ผมไม่รู้..ผมไม่เข้าใจเลย..” ร่างกายหนากำยำตัวสั่น เป็นเครื่องบ่งชี้แน่ชัด

 

 

 

ปิศาจไม่มีความกลัว 

คิงอัลฟ่าแสนเลือดเย็น ยังมีเศษเสี้ยวของความเป็น มนุษย์ 

 

 

 

 

ลมหายรดหน้าอกใต้สเวตเตอร์คอเต่าสีแดงถี่แรง เสียงฟุดฟิดดังเป็นระยะ สูดดมกลิ่นฟีโรโมนจากเรือนกายโอเมก้ากระจายคลุ้งชวนให้สิงโตหน้ามืดชอบกล เขาร้อนจนแทบคลั่งทำเอาหน้าคมเข้มแดงชัดทั้งที่เป็นคนผิวสองสี แดงไม่ต่างจากคนด้านใต้ผิวขาวเปล่งระเรื่อแดงทั้งร่างดั่งมะเขือเทศสุก ดวงตากลมโตหยาดเยิ้มหายใจถี่แรงไม่ต่างกัน

“ค..คุณสิง..โต” ใจร่วงไปตาตุ่ม แย่แล้ว..

 

 

 

..ฮีท

 

 

 

หวานน้อยเล่นกับดาวเรืองเสร็จจนหมดอารมณ์สนุกจึงเดินกลับเข้ามาในบ้าน ใบหน้าขาวผ่องชุ่มเหงื่อจนปอยผมสีเข้มดั่งอีกาไว้ยาวเปียกหลังผ่านการเล่นวิ่งไล่จับมา ตอนแรกว่าจะเข้าครัวหาน้ำดื่มซักแก้ว ทว่า..กลิ่นหอมชวนรัญจวนใจทำเอาเด็กน้อยเลิกสนใจน้ำเปล่า..เหม่อมองตามกลิ่นลอยปะปนในอากาศโดยไม่ทันสังเกตว่ารินน้ำล้นแก้ว

 

 

ฟุดฟิด..ฟุดฟิด..

 

 

“หอม..”  เด็กน้อยเอ่ยขึ้นทั้งเสียงแผ่วเบา กลิ่นหอมหวานละมุนอ่อนโยน นุ่มนวล น่ากัดแทะเล็มทั้งที่ใจอยากกลืนกินไปทั้งหมด หอมคลุ้งไปทั่วทั้งบ้าน มือเล็กวางขวดน้ำลงหลับตาพริ้มย่างก้าวตามรอยกลิ่นหอมหวานน่าสนใจยิ่งกว่าอะไร จนที่สุด เปลือกตาลืมขึ้น เท้าทั้งคู่หยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนของพ่อกับแม่

“หืม..ชูครีมช็อกโกแลต..” กลิ่นสิ้นสุดที่ตรงนี้ ความหอมหวานเย้ายวนที่เพียงแค่เปิดประตูเข้าไป..

 

 

 

หมับ!!!

 

 

หวานน้อยสะดุ้งโหยง อีกเพียงนิดเดียวจะเอื้อมถึงลูกปิดประตู กลับถูกฝ่ามือสีคล้ำเข้มจับไว้ก่อน “คุณหนูหวานน้อย ป้าชื่นทำลูกชุบไว้ให้ ลงไปกินกันนะคะ”

“ว้าว!! ไปค่ะๆ “ หวานน้อยรีบวิ่งลงไปข้างล่าง ลืมเรื่องกลิ่นชูครีมหอมหวานยิ่งกว่าชูครีมทุกร้านที่เคยกินมา แม่บ้านลอบถอนหายใจโล่งอกมองเด็กน้อยโดนหลอกล่อได้ด้วยขนมหวาน เธอเหลียวหลังมองบานประตูห้องนอนผู้เป็นนายทิ้งท้ายก่อนเดินลงบันไดไปตามไปดูแลลูกของเจ้านายที่เป็นอัลฟ่าเช่นเดียวกัน

 

 

.

.

.

 

 

เอี๊ยด! เอี๊ยด! เอี๊ยด! เอี๊ยด!

 

 

เตียงสั่นไหวแรงขึ้นเป็นจังหวะ ใต้การกำกับของบุรุษร่างสูงผิวสองสี มือแกร่งบีบขยำต้นขาขาวที่เกร็งแน่นด้วยอารมณ์เสียวซ่าน ปลายเท้าจิกผ้าปูที่นอนสีเข้มยับยู่เป็นทาง แสงตะวันยามเช้าส่องผ่านช่องม่านหน้าต่างสีควันเทากระทบร่างชุ่มหยาดเหงื่อจากกิจกรรมมากอารมณ์ กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าโอเมก้ากระจายคลุ้งมัวเมายิ่งกว่าสารเสพติด หอมหวานยิ่งกว่าขนมหวานบาดลิ้น

“อ้ะ..อ้ะ..อ..อื้อ..” สะโพกขาวขยับยกรองรับแรงกระแทก แก่นกายขยายใหญ่ตามอาการรัทที่รังแต่เพิ่มสูงในตัวอัลฟ่าตอบสนองอาการฮีทของโอเมก้าในรอบเดือน ช่องทางสีหวานหลั่งสารหล่อลื่นมากกว่าปกติในช่วงเวลานั้นของเดือนที่โอเมก้าต้องมี ทำให้ทุกอย่างไม่ติดขัดและสอดประสานกันได้ง่ายดาย อารมณ์มาเต็มเหนือสติสตางค์ของคนทั้งคู่ เกศาสีดำขลับดั่งปีกอีกาโดนจิกขยุมแน่นเมื่อลำคอโดนกัด..กัดและกัด..ซ้ำๆไม่คิดละไปไหน

 

 

ปึก!!!!ปึก!!!!ปึก!!!!ปึก!!!!ปึก!!!!

 

 

แรงขึ้น เร็วขึ้น แรงอีก เร็วอีก ทวีคูณอารมณ์เร่าร้อน คริสกัดปากแน่นเชิดหน้าแหงนขึ้นฟ้า อ้าขากว้างโดยที่สิงโตไม่ต้องสั่ง ยินยอมทอดกายให้คนเบื้องบนเข้าลึกกว่านี้

 

 

 

“ผมเกลียดคุณ”

“ฉันรู้”

“แต่นายไม่มีทางเลือก นอกจากทำใจรักฉันให้ได้”

 

 

 

ประกาศิตคำสั่ง ที่ต่อต้านมาโดยตลอด ความทรงจำทุกคืนวันแสนโหดร้ายยาวนาน 8 ปี ถูกนึกถึงในหัวสมองคริส ทุกเรื่องราวระหว่างพวกเขาแล่นริ้วฉายเป็นฉากดั่งละครภาพฟิล์มเก่าแสนเก่า อยากลบเลือนแต่ติดตรึงยากสลัดออก ปากหวานครางไม่หยุด หวีดร้องตามสัญชาติญาณทางเพศน่าละอายก่อนโดนปิดด้วยรสจูบหนักแน่นของชายไร้ความทรงจำ..โพรงปากไร้รสขมบุหรี่ที่เคยลิ้มลองเหลือเพียงรสหวานชูครีมช็อกโกแลตข้างใน

 

 

 

..นี่ไม่ใช่ครั้งแรก..มันเคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

 

 

.

.

.

 

 

“นี่อะไร..”

“อาหารบำรุงสำหรับคนท้อง”  

โอเมก้าหนุ่มตั้งครรภ์อ่อนๆในช่วง 2 เดือนแรกกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง สวมชุดนอนผ้านิ่มแขนยาวติดกระดุมลายทาง ก้มหน้ามองอาหารจัดชุดในสำรับ มีนมสำหรับคนท้องชงใส่แก้ว ชามเล็กใส่แอปเปิ้ลหั่นชิ้นปอกเปลือกออกและหัวใจหลักของมื้อเช้าเป็นข้าวกล้องทานเคียงคู่เนื้อปลาแซลม่อนสุกและผัดผักรวมมิตรที่เน้นผักใบเขียวกับแครอทกับหมูสันในไร้มัน คริสเบะปากหันไปสบตาแกมบังคับของพ่อเด็กในท้องซึ่งนั่งกอดอกอยู่ข้างเตียง

 

“ผมไม่ชอบกินผัก”

“ไม่ชอบก็ต้องกิน ฉันจะไม่ยอมให้ลูกฉันอ่อนแอเด็ดขาด”

 

นอกจากจะบังคับให้ฝืนใจอยู่ร่วมกันในฐานะสามีภรรยา ยังบังคับวิถีการกินของเขาไปอีก คริสขบฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน ฮึดฮัดไม่พอใจ ชีวิตเขาเกลียดแสนเกลียดอาหารทุกชนิดที่เป็น ผักขนาดพ่อแม่ยังบังคับเขาไม่ได้ แล้วสิงโตเป็นใครถึงได้มาบังคับกัน

“กิน เดี๋ยว นี้” เน้นย้ำเสียง ออกคำสั่ง มองดุคนที่เอาใช้ช้อนเขี่ยไปมา

“ถ้าคุณสิงโตจะบังคับผม ก็เลิกสูบบุหรี่ต่อหน้าลูกให้ได้ก่อนสิ” บ่นเสียงหงุงหงิง แต่สิงโตหูนรกกว่าคิด บอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่ตวัดตาคมกริบมองแม่ของลูก พลัน..คริสหน้าถอดสี เม้มปากแน่นเป็นแนวเส้นก้มหน้าหลบแววตาดุกร้าวทั้งตัวสั่น ทุกอย่างเงียบสงัด..เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออก ไม่กล้าขยับกายไปไหน เอาแต่นั่งเกร็งตัวลีบเล็ก

สิงโตเป็นฝ่ายขยับไหว..คริสมองอย่างกล้าๆกลัวๆ มอง..บอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่ดึงบุหรี่ออกจากปากดับก้นลงในถาดทั้งที่จุดสูบไปได้นิดเดียว

 

 

“ฉันไม่สูบต่อหน้าลูกแล้ว ทีนี้ก็กินผักซะ อย่าให้ยัด”

 

 

สิงโตทำได้จริงตามสัญญา หลังจากวันนั้นคริสไม่เห็นสิงโตสูบบุหรี่ต่อหน้าเขาเลยในช่วงเวลาอุ้มท้อง กลิ่นควันอันตรายหายไปจากห้องนอน รสจูบยัดเยียดช่วงนั้นเจือจางรสขมของบุหรี่เห็นได้ชัด รู้ว่าสิงโตไม่สามารถเลิกบุหรี่ได้ แต่เจ้าตัวหักห้ามใจที่จะไม่สูบต่อหน้า ลูกได้ชะงักนิ่ง นั่นเป็นเหตุผลที่คริสต้องฝืนกินผักให้ได้เช่นกัน

 

 

เวลาผ่านไป ท้องขยายใหญ่ขึ้น เดินเหินไปไหนก็ลำบากยากเย็น น้ำหนักที่ต้องประคับประคองทารกที่มิอาจรู้เพศ รู้สายพันธุ์ แต่จากทรงแล้วไม่โอเมก้าก็ต้องอัลฟ่า มีเพียง 2 อย่างที่เดาได้  คริสลูบท้องนูนใหญ่ ตอนนี้ 6 เดือนเข้าไปแล้ว..ใหญ่จนต้องยอมสวมชุดคลุมท้องแทนเสื้อยืดกับกางเกงพลางอ่านนิตยสารรายเดือน บ้านและสวนฉบับล่าสุดในรูปแบบ E-book ที่เขาสมัครและสั่งซื้อไว้อ่านเล่นบนมือถือบนโซฟาในห้องรับแขก

“นั่งดีๆ”

 

สิงโตกลับมาบ้าน สิ่งแรกที่ทำคือดุเขาที่กำลังนอนเอกเขนกไถมือถือเล่น ตาคมกริบมองจอมือถือที่ขึ้นภาพสวนสไตล์ญี่ปุ่นสลับโอเมก้าหนุ่มทำหน้ากรอกตาเบื่อหน่ายพลางพ่นลมหายใจแรง อิดออดอยู่ครู่หนึ่งก่อนหยัดกายขึ้นมานั่งตามคำสั่ง แต่แล้ว..อาการปวดหลังแปล๊บแล่นริ้วจนเจ้าตัวชักสีหน้าเหยเก ร่างสูงก้าวเข้าถึงคริสได้ทัน ประคองหลังไว้ได้ทันก่อนล้มหงายหลัง

…..”  คริสกลั้นหายใจ เบือนหน้าหนีกลิ่นกายอีกฝ่าย หอมเย้ายวนมากเป็นพิเศษในช่วงเวลาท้อง ไม่อยากเผลอสูดกลิ่นแล้วเคลิบเคลิ้มไปตามสัญชาติญาณโอเมก้าที่ต้องการใกล้กลิ่นอัลฟ่าผู้เป็นเจ้าของ

 

 

 

ปลอดภัย ทั้งที่รู้แก่ใจว่าอันตราย

ร่างกายกับจิตใจสวนทางเสมอ..

 

 

 

“นั่นอะไร?” คริสเอ่ยถาม มองกล่องขยาดใหญ่ที่ลูกน้องในชุดดำกับแม่บ้านช่วยกันขนมาวางในห้อง ก่อนโค้งลาออกไปจากไป คนหนุ่มผิวสองสีแกะกล่องเปิดฝาหยิบเอาหมอนทรงยาวเป็นตัว U สีแดงสดใสไม่เข้ารสนิยมออกมา

“หมอนรองครรภ์” สิงโตตอบพร้อมจัดวางหมอนบนโซฟา “ลองดู จะได้ไม่ปวดหลังอีก”  

คริสมองคนซื้อสลับหมอนรองครรภ์สีแดงชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนยอมเอนกายนอนตะแคงลงในช่องว่างของหมอนตามรูปหน้าปกกล่องแล้วหลับตาลง ร่างกายปวดเมื่อยโดยเฉพาะหลังเริ่มดีขึ้น รู้สึกผ่อนคลาย นุ่มสบาย ไม่กี่อึดใจเขาหลับสนิทโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

.

.

.

 

 

มือหยาบร้อนลูบลงต่ำ..ต่ำจากอกแบบางขาวนวลแต้มรอยจูบดูดเม้มเป็นรอยจ้ำ ไล่ลงแผ่วเบาบนกายขาวแดงระเรื่อสั่นระริกลงไปสัมผัสหน้าท้องแบนราบปรากฏรอยแผลเป็นจากการผ่าตัดในทิศทางแนวนอนเล็กๆ สีเข้มกว่าสีผิวเล็กน้อย คริสหอบหนัก เมื่อกายแกร่งกระชั้นชิดเข้ามาอีกครั้งหลังเสร็จสมไปแล้วรอบแรก

“คุณ..คุณส..สิงโต..อ้ะ!! แรง..อ..อีก..”  ตาเยิ้มอารมณ์จากช่วงฮีทหลุบต่ำมองแผลเป็นชวนหวนระลึกความทรงจำอีกครา

 

 

 

.

.

.

 

 

น้ำคร่ำแตกกลางดึกในวันที่ 20 กันยายน อายุครรภ์ 9 เดือน ตกใจมือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูกปวดท้องทุรนทุรายนึกอะไรไม่ออกนอกจากความกลัวสุดขีด มือป้อมกุมท้องแน่นตั้งแต่ถูกอุ้มโดยอ้อมแขนแกร่งขึ้นรถแล้วนำมาวางไว้บนเปล มองเหล่าพยาบาลและหมอวิ่งกระหืดหอบพาเข้าห้องผ่าคลอด แสงไฟสว่างจ้ารายล้อมด้วยเหล่าหมอสวมชุดผ่าตัดสีเขียวปิดบังด้วยมาสก์ ไม่รู้จักใครเลยด้วยซ้ำ..ยิ่งหวาดกลัวเข้าไปกว่าเก่า..

“อดทนไว้” สุรเสียงเพียงหนึ่งอยู่เคียงข้างเตียงไม่ไปไหน นัยน์ตากลมโตสั่นไหวจับจ้องบุรุษร่างสูงผิวสองสีที่ได้รับการอนุญาตให้เข้ามาได้ในฐานะสามีจับกุมมือขาวป้อมสั่นระริก คริสบีบแน่นตอบ ไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายปล่อยมือจากตน

 

 

ทำไม..หรือนี่คือสัญชาติญาณจากปลอกคอ?

 

 

 

“ผม..จ..เจ็บ..” บอกทั้งเสียงสั่น

“ฉันรู้คริส”  สิงโตกระซิบบอกและจูบหน้าผากแผ่วเบา กลับให้ความรู้สึกหนักแน่นชวนอบอุ่นใจน่าประหลาด

“ฉันอยู่ตรงนี้ ทุกอย่างจะดีเอง”

 

ทำไมถึงเชื่อใจคนที่โหดร้ายที่สุด หรือเพราะว่าไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าอัลฟ่าคนนี้

 

 

“อุแว้!!!อุแว้!!!

ทารกเพศหญิงสายพันธุ์อัลฟ่าถือกำเนิด คลอดออกมาได้อย่างปลอดภัยหวุดหวิดทั้งที่เกือบไม่รอดเพราะคนเป็นแม่เสียเลือดมาก คริสนอนเนื้อตัวปวดหนึบเจ็บบาดแผลเย็บหลายเข็มที่หน้าท้อง เหม่อมองเพดานห้องสีขาวสะอาดฉุนยาฆ่าเชื้อเหม็นกึก ห้องพักผู้ป่วยขนาดใหญ่ได้รับสิ่งอำนวยความสะดวกพิเศษทุกรูปแบบ จัดสรรเป็นพิเศษสำหรับสิงโต ปราชญา เรืองโรจน์ อัลฟ่าผู้ทรงอิทธิพลถือหุ้นใหญ่ที่สุดในโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้

 

 

หรือเพราะเชื่อใจสิงโต ทั้งที่เจ็บเจียนตาย คิดอยากจะตาย

คิดตัดพ้อกับสิ่งมีชีวิตที่เกิดมาจากเรื่องเลวร้ายต่ำทราม จึงผ่านพ้นไปได้

 

 

“หวาน”  นัยน์ตากลมโตปรายมองอัลฟ่าในชุดสูทดำทับโค้ทสีดำเข้มประคองอุ้มทารกแรกเกิดหลับพริ้มในอ้อมแขน ดวงเนตรสีดำดั่งอีกามองเขาเป็นเชิงถามเห็นได้ชัด

“หวานน้อย” นั่นคือคำตอบที่คริสให้ ทำสิงโตชะงักไปขณะหนึ่ง เงียบปากลง ละสายตากลับไปมองหน้าลูกสาวผิวขาวจัดในอ้อมแขน ปากหนาได้รูปคลี่ยิ้มกว้างออกมา..รอยยิ้มเห็นฟันขาวเรียงสวย..

 

 

รอยยิ้มของสิงโตตอนอุ้มลูก

 

 

“หวานน้อยของพ่อ”

 

 

นึกดีๆรอยยิ้มวันนั้นเหมือนในรูปถ่ายสมัยเรียนแพทย์

 

 

.

.

.

 

 

8 ปีที่ผ่านมา สิงโตมีช่วงเวลาที่มี ความสุขอยู่มิใช่หรือ

 

 

กายาสองเชื่อมเป็นหนึ่งไม่ขาดจากกัน เคลื่อนย้ายไปยังหน้าต่างห้องนอน ใบหน้าขาวผ่องแนบกระจกใส ขยับปากครางไม่หยุด กระดกก้นรองรับแรงกระแทกถี่ยิบเข้าหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนระอุรดต้นคอ เสียงครางทุ้มเข้มในลำคอกระชั้นชิดหู อารมณ์ของสิงโตมีแต่เพิ่มพูนไม่คิดหยุดไม่ต่างจากคริสที่ปล่อยให้ร่างกายไหลไปตามอารมณ์

 

 

 

สมฤทัยรสกาม ยากจะหยุด

 

 

“อา…คุณ..ค..ริส..”

“แรง..อีก..อื้อ!!!”

 

 

วอนขอ ก็ได้ดั่งร้องขอ อยากได้ ก็ได้ดั่งใจอยาก คริสกรีดร้องไม่เป็นภาษาปรือตาเยิ้มรสกามที่ลิ้มลอง เสียววาบหวานไปล้นทะลักอก มือกำหมัดแน่นทาบติดกระจกใสร้อนระอุจากแดดยามบ่ายแต่มิอาจเท่าร่างกายที่ร้อนแทบแตกสลาย เหม่อมองไปยังสวนเบื้องล่างล้อมบ้านหลังใหญ่ เขียวชอุ่มงดงามด้วยต้นไพ่ขนาดใหญ่และหญ้าญี่ปุ่นตัดสั้นขนาบทางเดินปูหิน

 

 

พรจากปิศาจเพื่อราพันเซล

 

.

.

.

 

 

ด้วยอำนาจเงินตราและตัวตนยิ่งใหญ่ ไม่มีอะไรที่สิงโตทำไม่ได้ เพียงแค่ออกปากทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วราวกับเสกมนตรา ครั้งนี้ก็เช่นกัน สวนสไตล์ยุโรปถูกรือทิ้งแทนที่สวนแบบญี่ปุ่นสวยงามร่มรื่นไปอีกรูปแบบ บรรยากาศเงียบสงบคลอเสียงน้ำในบ่อไหลวนอ้อยอิ่งจากกระบอกไม้ไผ่หนึ่งไปอีกกระบอกหนึ่ง

“คุณสิงโตจะจัดสวนใหม่เป็นแบบญี่ปุ่น เพียงเพราะผมชอบไม่ได้นะครับ” คริสละสายตาจากสวนจัดใหม่ตอบสนองความชอบของเขา ซึ่งมันได้ผลจริง เขาชอบ..แต่ไม่ได้แปลว่ายินดีรับ

“ทำไมไม่ได้”

“นี่บ้านของคุณ ไม่ใช่บ้านผม”

“บ้านฉันก็คือบ้านนายนั่นแหละ คริส” คำตอบที่ให้ช่างแสนเอาแต่ใจ โอเมก้าหนุ่มถอนหายใจระหว่างป้อนนมขวดให้หวานน้อยอายุเพียง 5 เดือนเศษพร้อมกระชับอุ้มไว้ในอ้อมแขนระหว่างมองวิวสวนหลังบ้าน สวยงามสบายตา

 

 

“ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอกครับ” จำต้องยืนกรานให้แน่ชัดถึงความรู้สึกที่คริสมีต่อสิงโต เอาให้ชัด..ไร้ซึ่งการลังเล

 

 

“ฉันรู้” สิงโตทำท่าจะหยิบบุหรี่ในกระเป๋ากางเกง แต่ราวกับนึกได้ถึงสัญญา จึงดึงมือออกจากกระเป๋าปล่อยทิ้งลงข้างลำตัว ปากหนาได้รูปอ้าปากจะพูดบางอย่าง ทว่า..คริสชิงพูดแทรกก่อน

“จะบอกให้ผมทำใจคิดว่าเป็นบ้านของผมอีกสินะครับ”

“เก่ง” สิงโตชม ยกยิ้มมุมปาก มั่นใจได้น่าหมั่นไส้จนคริสเผลอตัวยู่ปาก..สีหน้าที่ไม่เคยทำให้อีกฝ่ายเห็น บอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่มีท่าทีอึ้งเล็กน้อย ก่อนรีบหันกลับไปทอดสายตาดูสวนต่อ

 

 

..ไร้บทสนทนาใดๆ ปล่อยไหลไปตามธรรมชาติโดยรอบ..

 

 

หลังป้อนนมขับกล่อมหวานน้อยเสร็จ ส่งเข้านอนในเปล พวกเขามีเซ็กส์กัน เหมือนเดิม..คริสไม่ยินยอม แต่สิงโตก็บังคับเอาจนได้ และร่างกายของเขาก็ตอบสนองคู่แท้จนได้เช่นกัน กายาเปียกปอนหลังอาบน้ำพร้อมกันแล้วออกมาจากห้องน้ำ คริสโดนสั่งให้เช็ดผมอีกฝ่าย ปรนนิบัติในสิ่งที่ภรรยาควรทำให้สามี กิจกรรมเดิมเหมือนผูกเน็คไทให้ก่อนออกไปทำงานในทุกวัน มือขาวป้อมใช้ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดเช็ดเกศาสีดำจนแห้งหมาด จังหวะละมือออกกลับถูกสิงโตจับข้อมือเอาไว้ แย่งผ้าขนหนูมาถือพร้อมดึงคริสให้มานั่งตัก

 

“นิ่งๆ”

 

คำสั่งไม่มีหนทางโต้แย้ง ได้แต่ทำตามอย่างเงียบงัน ผ้าขนหนูวางลงบนผมเปียกลู่ แล้วบรรจงเช็ดเบาๆ อกซ้ายกระตุก ตากลมโตฉายแววงุนงง สัมผัสละมุนอ่อนโยนที่ได้รับเป็นสิ่งที่ไม่น่ามาจากคนที่รุนแรงกับเขาตลอดเวลา ทว่า..ชั่งน้ำหนักแล้วเรื่องโหดร้ายกลบสัมผัสอุ่นวาบเหล่านี้จนลืมเลือนไปเสียสนิท

 

 

 

.

.

.

 

 

หลายครั้งที่บอกว่า เกลียด

หลายครั้งที่ตอบกลับมาว่า รู้

 

ตลอดการจองจำ..หลายครั้งที่ภาพจำคืนและเวลาที่โดนข่มขืนผุดขึ้นมาชัดเจน ทุกวันนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น คริสถูกสิงโตขืนกายขืนใจทุกวัน แม้ว่าหลายครั้งสิงโตก็ทำเรื่องน่าตกใจแกมบังคับยัดเยียดมอบสิ่งดีงามให้เขา เพียงแค่รู้ว่าคริสต้องการอะไร สิงโตพร้อมจัดหามาให้สมพรปากทุกประการ เป็นของขวัญล้ำค่าดีงาม..แต่ต่อให้ดีงามแค่ไหน

 

 

 

บังคับก็คือบังคับ..แผลในใจหยั่งรากลึก

แต่วันนี้กลับต่างออกไป..

 

 

มือแกร่งประคองใบหน้าแดงก่ำดั่งมะเขือเทศให้หันมาสบตาคมมากอารมณ์ จมูกโด่งได้รูปไล้วนปลายจมูกโด่งไม่ต่าง ลมหายใจร้อนปะทะกันและกัน ระยะห่างลดลง เพียงจูบเดียว..จูบแสนอ่อนโยน เบาหวิวราวกับขนนกที่คริสลืมไปว่าแต่ก่อนเคยได้รับจูบเช่นนี้มาครั้งหนึ่งเมื่อ 5 ปีที่แล้ว

 

 

 

กำแพงที่ตั้งไว้ ราวกับได้ยินเสียงร้าว

ร้าวลง..ร้าวลง..ทุกครั้งที่ตอกเสาเข็ม

สั่นสะเทือนกำแพง ไม่มีอะไรขวางกั้นได้อีก

 

 

ไหลไปตามธรรมชาติดั่งสายน้ำ

 

 

 

 

เช้าวันใหม่มาเยือน ตะวันยอแสงเจิดจ้ากระทบร่างขาวนวลแต่งแต้มรอยจูบทั่วร่าง ไอร้อนทำให้คริสตื่นขึ้นปรือตางัวเงีย ปรับสายตาพร่ามัวไปยังบานหน้าต่างเปิดอ้ารับลมหนาว หยัดกายขึ้นเชื่องช้ามองแผ่นหลังกว้างสีแทนเปลือยท่อนบนเท้ามือบนขอบหน้าต่าง คริสรำพึงเอ่ยชื่ออีกฝ่ายทั้งเสียงแหบแห้ง

“คุณ..สิงโต..” เอ่ยเรียกนามอีกฝ่าย โดยมิวายคว้านาฬิกาเรือนหรูบนโต๊ะข้างหัวเตียงมาถือไว้ กำแน่น..สิงโตหันหลังกลับมาสบตาเขา ใบหน้าคมคายหล่อเหลากับเส้นผมสีดั่งอีกาปล่อยปรกหน้าผาก หัวใจก็ยิ่งเต้นส่ำแรงขึ้น..

 

 

 

..นาฬิกาไขลาน กลไกเพียงเขย่าก็จะสามารถ เดินต่อ

 

 

 

บอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่เดินเข้ามาใกล้ นั่งลงคุกเข่าต่อหน้าคริส สร้างความสับสนงุนงงเป็นอย่างมาก

“ผมขอโทษ..” คำขอโทษที่ยิ่งรังแต่ทำให้โอเมก้าหนุ่มมุ่นคิ้วงงหนักกว่าเดิม

“ผมขอโทษ..ที่ใช้คุณคริสเป็นตัวแทน”

“ตัวแทน?”  คริสทวนคำ สิงโตขบกรามแน่นขึ้นสันกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ กลืนน้ำลายลงคอแล้วพูดต่อ

“ผมรู้แล้ว..ทำไมต้องคุณคริส มัน..ไม่ใช่แค่เอกสารสัญญา..” จุดเริ่มต้นของเรื่องราว สู่หอคอยสูงเสียดฟ้าใจกลางขุมนรก

 

 

 

“ฟีโรโมนของคุณคริส..กลิ่นของคุณคริส..เหมือนของแอน..”

 

 

 

เพล้ง!!!!!

 

 

นาฬิการ่วงหล่นตกพื้น หน้าปัดแตกร้าว มือขาวป้อมอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงฉับพลัน คริสตัวแข็งทื่อชาวาบไปทั่วทั้งร่าง

“ผมจำได้ว่าผมเลิกกับแอน เพราะผมไม่อยากให้เธอมาเสี่ยงอันตราย ผ..ผมขอโทษคุณคริส..ผมขอโทษ..ฮึก” สิงโตคร่ำครวญถึงคนรักเก่าต่อหน้าคริส ต่อหน้าคนที่จับมาขังให้ทุกข์ทรมาน ข่มขืนกระทำชำเรา กัดแสดงความเป็นเจ้าของ บังคับสวมใส่ปลอกคอจนไม่อาจหนีไปมีใครอื่นได้อีก ย่ำยีทุกวันทุกคืนจนมีลูกด้วยกัน..

 

 

 

บำเรอความใคร่ ตัวแทนแฟนเก่า

ชัดเจนทุกอย่างว่า คิงรักใคร

 

กลิ่นกายที่เหมือนกัน แทนตัวตนที่โหยหา ทุกสิ่งทุกอย่างที่สิงโตให้คริส ทุกอย่าง..เป็นเพียงภาพมายา..มันก็แค่เพื่อความสบายใจส่วนตัว ตอบสนองความปรารถนาอยากเคียงชิดแอนแต่ไม่มีวันได้ จึงใช้คริสเป็นแอนแล้วกระทำทุกอย่างที่ ‘ต้องการ’ ทำกับแอน

 

 

 

“ขอบคุณตัวผม ที่เป็นโอเมก้าที่ดื้อที่สุด” คริสกล่าวทั้งเสียงเรียบนิ่ง..เลื่อนลอย สบตากับสิงโตที่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา

 

 

 

..ขอบคุณ..

 

 

 

TBC

 

++++++++++++++++++++++

 

เป็นตอนที่เขียนยากที่สุด ทำไมน่ะรึ เพราะโอโบ๊ทจามะเกือบทั้งตอน ฮืออออ

แก่แล้วเขียนไม่ค่อยออกอ่ะ  ไม่เขียนก็ไม่ได้อีกกกก

 

ไปก่อนนะ บายจ้า

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s