[Fic Singto x Krist] Shadow Story ภาค 2 /Shadow&Light 5

[Fic Singto x Krist] Shadow & Light

Paring  : Singto x Krist (พีรญา)

Rate    : Drama , Angst

Story   : blood_hana

 

+++++++++++++++++++++++++++

 

Shadow & Light 5

 

 

 

จิ๊บๆ จิ๊บๆ

 

เจ้านกน้อยกระพือปีก ร่อนลงมาเกาะขอบหน้าต่างติดม่านเก่าทำจากเศษผ้ายึดไว้ด้วยไม้หนีบ ปลุกคริสให้ตื่น เขาอ้าปากหาวหวอด เก็บที่นอนให้เรียบร้อย นุ่งผ้าขาวม้ารอบเอว คว้าขันประจำตัวสีเขียวตามด้วยแปรงสีฟัน เดินงัวเงียออกจากบ้านมาอาบน้ำด้านนอก กะละมังตักน้ำในโอ่งเทราดลงบนผิว เย็นยะเยือกจนอดตัวสั่นไม่ได้ แต่จำต้องกัดฟันอดทนไว้

 

 

 

จะซื้อหลอดไฟยังต้องพึ่งของมือสอง ติดเครื่องทำน้ำอุ่นยิ่งเป็นเรื่องเพ้อฝัน

 

 

 

ลาออกจากไซต์งานก่อสร้างแล้ว กลายเป็นคนว่างงานไปโดยปริยาย คริสยืนคำนึงถึงแพลนในหัวว่าจะไปตระเวนหางานใหม่ทดแทนเวลางานเดิมที่กินระยะเวลามั่นคงกว่ารับจ้างจิปาถะอย่างแวะไปช่วยเก็บผลไม้ ดำนา

“หวัดดี”

“เฮ้ย!! ค..คุณสิง!!!” ร้องตกใจเสียงหลง ขันน้ำหกกระจายตกพื้น คริสรีบเก็บขันเลอะดินล้าง ใครจะไปคิดว่าเช้าตะวันยังไม่สางเจอสิงโตนั่งอยู่บนท่อนซุงเก่าๆ เล่นกับน้องๆของเขาทั้ง 5 คน

“พี่คริสดูนี่สิ พี่สิงเก่งจัง ซ่อมอะไรก็ได้หมดเลย” น้องคิมวิ่งมาหาพี่ชายคนโต กล่าวชมชายหนุ่มวัย 36 ปีจัดการซ่อมของเล่นเก่ากึกตั้งแต่สมัยพ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ซื้อมาให้ รถบังคับเก่าๆเพียงคันเดียว ใช้พลัดเล่นกันไประหว่าง 6 คนพี่น้อง คนเป็นพี่ยิ้มแหยๆ มองเจ้ารถคันเก่าสีขาวสีถลอกขับเคลื่อนล้อไปตามรีโมทในมือน้องชายสลับคนใจดีมาซ่อมของเล่นให้..สิงโตจ้องมาที่เขา จ้องนานจนหวิวอก..

ผู้ชายเปลือยท่อนบนปกติ แต่มองนานๆ ก็เริ่มไม่โอเค รู้สึกหวั่นใจกับสายตาอ่านไม่ออกของอีกฝ่าย ยิ่งเคยประสบเรื่องไม่ดีจากสิงโตมาก่อน คริสจึงย่อตัวลง ขยับไปหลบหลังโอ่ง ทำที่เนียนเป็นนั่งเกาะขอบโอ่งจากความเมื่อยล้า

“คิม มานี่มา ให้พี่ชายอาบน้ำต่อ” สิงโตเรียกน้องคนรองไป น้องคนอื่นวิ่งตามไปรวมกลุ่มคุยจ้อกับสิงโตยกใหญ่ ใบหน้าอิดโรยตามวัยที่มากขึ้นประกอบกับไว้หนวดเซอร์ดูโทรม ถึงอย่างนั้นยังประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนตอบกลับในระหว่างรับฟังเด็กๆคุยกับเขา

 

 

 

ไม่เคยเห็นทำกับใคร

นอกจากแนนแก้วตา

 

 

 

“ไงไอ้คริส มึงเจอคุณสิงแล้วนี่นะ ไม่พูดมากเลยแล้วกัน”  ไม่คิดเหมือนกันว่าพี่ยศจะติดรถสิงโตมาด้วย เขากระโดดลงจากท้ายรถกระบะมาโอบคอน้องคนสนิทที่เป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่น้อย คริสเหลือบมองเจ้าของรถที่พาน้องๆไปเล่นมุมอื่นสลับมายังพี่ชายแถวบ้านที่ทำหน้าเหมือนมีเรื่องอยากจะคุย

“พี่ยศมีอะไรเหรอครับ” หลังจากได้เปิดถามออกไป ยศก็เริ่มสาธยายเล่าวัตถุประสงค์การมาในวันนี้และวัตถุประสงค์นี้ก็ตรงกับสิงโตด้วยเช่นกัน หลังจากที่ได้ฟังเนื้อหาจบ สรุปได้สั้นๆ สิงโตอยากได้คนช่วยจัดเอกสาร เพราะปั้นเข้าโรงพยาบาลไป จึงเหลือเพียงสิงโตคนเดียวต้องคอยทำทั้ง 2 งานซึ่งไม่ไหว

 

 

งานจัดเรียงเอกสารเข้าหมวดหมู่

 

 

“มึงสนไหม”

 

 

ทำงานกับสิงโตเป็นอะไรที่ไม่โอเค

 

 

“คุณสิงมาถามกู อยากได้คนทำงานละเอียด กูเลยนึกถึงมึง เรื่องละเอียดมึงเก่งสุดแล้ว กูก็เลยเสนอมึงไป” ไม่เพียงความสามารถที่พี่ชายข้างบ้านไปขายของให้คริสด้วยความหวังดี จำนวนตัวเงินก็เยอะชนิดที่ไม่ใช่หาได้ง่ายในต่างจังหวัด

“แล้ว..คริสต้องทำไปนานแค่ไหน”

“จนกว่าจะปิดโครงการถนนเสร็จ ราวๆครึ่งปี”

ใจหนึ่งก็ระแวง อีกใจก็กำลังตกในสภาพหางาน ชายวัยรุ่นผิวขาวกัดปากคิดทบทวนวนไปมาอย่างชั่งใจ ตัวเงินที่ได้มาสามารถทำให้ครอบครัวมีความเป็นอยู่ที่สบายขึ้นเท่าสมัยทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ถึงกระนั้น..มันก็แลกกับอะไรหลายอย่างที่คริสจำต้องเสียไปโดยที่ไม่อาจบอกใครได้

 

 

 

แสงสว่าง น่ากลัว จำได้ไหม

 

 

 

“ถ้าตกลงก็ไปเช้านี้เลย เดี๋ยวกูต้องไปไซต์งานแล้ว” ยศตบบ่าทิ้งท้ายเดินจากไป ทิ้งคริสนั่งเกาะโอ่งให้พิจารณาต่อเอาว่าจะตกลงทำหรือไม่  สิงโตหลุบตามองนาฬิกาข้อมือ ได้เวลาอันสมควรแล้วที่ต้องเข้างาน เขาเดินกลับมายังรถกระบะ ไม่ลืมยิ้มลาน้องๆ ของคริสก่อนจะขึ้นรถไป..

 

“เดี๋ยว!!! พี่ยศ!!!”

 

 

เมื่อละโมบในเงินตรามากกว่ากลัว

ยอมเสี่ยงสู้แสงสว่างอีกครั้ง..ได้หรือเปล่า?

 

 

 

คริสในชุดเสื้อยืดคอเปื่อยกับยีนส์ซีดเก่าวิ่งออกมาจากบ้านทั้งผมเปียกยังเช็ดไม่แห้งหมาดดี  “ผม..ผมตกลง”

“ต้องงี้สิวะน้องชาย! ขึ้นรถ!”  ยศเปิดประตูให้คริสขึ้นไปนั่งหลังรถ ปีนเข้ามาในรถกระบะ นั่งเสร็จสรรพไม่ลืมยกมือไหว้ให้คนที่กลับมาเป็นนายจ้างอีกครั้ง สิงโตทำเพียงพยักหน้าตอบแล้วขับรถออกไป

 

 

.

.

.

 

 

 

รถกระบะขับกลับมาจอดหน้าบ้านหลังเล็กสองชั้นมีชานบันไดเตี้ยปูกระเบื้องสีฟ้าที่กลายเป็นออฟฟิศชั่วคราวของสิงโตผู้เป็นเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง บ้านหลังนี้เป็นบ้านเช่าที่หลายคนเวียนมาและเวียนไปอยู่บ่อยครั้งและมักเป็นหลังที่กำนันยกให้คนนอกที่เข้ามาติดต่อกับคนในตำบลได้พักอาศัยจนกว่าจะทำธุระเสร็จ นัยน์ตากลมเหลือบมองข้างบ้านติดสวนมะขามยักษ์ออกฟักงาม เห็นแล้วก็น้ำลายสออยากจะปีนขึ้นไปเก็บ

“อะแฮ่ม” เสียงกระแอมในลำคอ เด็กหนุ่มสะดุ้งตกใจ หันมาเจอเจ้านายยืนถลึงตาดุใส่ คริสรีบก้มหน้างุดทิ้งเรื่องมะขามยักษ์เดินดุ่ยๆตามหลังเข้าไปในบ้าน ก้าวแรกเจอเข้ากับห้องรับแขกขนาดเล็กวางโซฟาปุหนังสีดำกับทีวีจอ 24 นิ้วแบบโบราณติดเสาอากาศ ข้างๆเป็นส่วนห้องทำงานที่เปิดประตูทิ้งไว้ มีโต๊ะทำงานของสิงโตที่ใช้เพียงโต๊ะไม้พับสีขาวกางไว้มีกองเอกสารต่างๆมากมายอยู่เต็มไปหมดรอบแล็ปท็อป

 

 

ปึง!!

 

 

เอกสารหนาเตอะวางลงบนโต๊ะเล็กๆอีกตัวที่อยู่ริมหน้าต่าง เหมือนจะเป็นโต๊ะสำหรับรองรับแขกที่เข้ามาคุยงาน สิงโตชี้นิ้วให้คริสนั่งลงกับเก้าอี้อีกตัว ก่อนจะเริ่มทำการสอนงาน “เรียงเลขตรงหัวมุมและก็ใส่แฟ้ม วันที่ก็เรียงให้เรียบร้อย”

นิ้วกรีดกระดาษเอกสารอย่างช่ำชองเป็นตัวอย่างให้ลูกน้องดูแล้วจัดเข้าแฟ้มสีดำปกแข็ง คริสมองอย่างตั้งใจตั้งแต่เริ่มแรกจนเสร็จสิ้นงานชิ้นหนึ่งที่ต้องรับผิดชอบต่อจากนี้ไป

“เข้าใจไหม?” ตาคมมองลอดผ่านแว่น คริสพยักหน้า

“งั้นลองดู” สิงโตส่งแฟ้มเอกสารใหม่ให้ เด็กหนุ่มรับไปเรียงเอกสารตามที่สอน ช้าไปบ้าง ชะลอครุ่นคิดบ้าง แต่ในท้ายที่สุดก็ทำได้เสร็จสิ้น

 

 

แกร่บ..แกร่บ..แกร่บ..

 

 

“แบบนี้ใช่ไหมครับ?” สิงโตมองคนที่เรียงเสร็จหันมาถามอย่างไม่มั่นใจ ไม่ตอบ กลับวางมือคร่อมเก้าอี้ โน้มหน้าลงไปดูเอกสาร คริสนั่งเกร็ง ตัวแข็งทื่อ ได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นชินระยะใกล้ชวนขนลุกซู่  ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่นานพอทำให้นึกถึงวันเก่าๆขึ้นมาเสียไม่ได้

 

 

.

.

.

 

 

 

“อาแนน..

 

ลมหายใจถี่หอบรดต้นคอ ชายหนุ่มผิวสองสีคร่อมกดร่างเด็กหนุ่มเปลือยเปล่า ตรึงไว้บนเสื่อด้านล่างเตียงลูกสาวในช่วงเวลากลางวันที่ไม่มีใคร แนนไปทำงาน แก้วตาไปเรียน เหลือเพียงแค่สิงโตกับคริสอยู่กันเพียงลำพังในบ้านหลังใหญ่แสนอบอุ่น สะโพกขาวเล็กกระชับดึงแล้วอัดกระแทกสอดใส่เข้าไป บิดควงโดยไม่สนว่าคนด้านใต้จะยินยอมหรือไม่

“ฮึก....ฮือ..อื้อ..” เสียน้ำตาไปอีกเท่าไหร่ ก็หาได้ความเห็นใจจากผู้ชายคนนี้ คนที่กำลังข่มขืนเขา จังหวะสุดท้ายเริ่มมา พี่เลี้ยงเด็กไหวโอนแขนที่ชันรับแรง ศอกถลอกขึ้นรอย สิงโตโถมกายทาบทับกลืนกินร่างเด็กน้อยผู้น่าสงสารแล้วสาดทุกสิ่งพึงปรารถนาในตัวภรรยาหากแต่ภรรยาไม่สนองเขา

 

 

ปึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

เนื้อกระทบกันถี่ยิบน่าละอายเสมือนตีกลอง จังหวะอันชวนอ้วกมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่ให้ความรู้สึกเยือกเย็นสุขุม ความหอมน่าสะพรึงที่สุดจากการกระทำของฉีด

 

 

กลิ่นเบอร์กาม็อท

 

.

.

.

 

 

หรือจะคิดผิดเสียแล้ว..ลาออกตอนนี้ทันไหม รู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจเพราะเงินอีกครั้ง มือขาวขยำขากางเกงแน่น พยายามคุมร่างกายไม่ให้สั่น ทั้งที่สายตาลอกแลกไปมาส่อเค้าถึงเก็บอาการไม่อยู่

 

 

กลัว!

 

 

“ทำถูก แฟ้มอื่นๆก็เหมือนกันทำให้เสร็จก่อนบ่ายสาม” คนหนุ่มสวมแว่นขยับตัวออกห่างคริส คว้าหมวกเซฟตี้มาใส่ออกไปจากบ้านพักชั่วคราว รถกระบะขับออกไปไกลจนลับสายตา คริสหายใจทั่วท้องในที่สุด ตีแก้มเรียกสติมาจดจ่อกับเอกสารกองโตที่อ่านไม่เข้าใจ ดูเนื้อหาหลักๆน่าจะเป็นเกี่ยวกับใบอนุญาตอะไรซักอย่างและน่าจะเกี่ยวกับเงินเห็นมีเลขมากมายเต็มไปหมด และก็ยังมีเอกสารเกี่ยวกับโครงการทำถนนกับเรื่องของกรมทางหลวงด้วย ทั้งหมดนี้คือเท่าที่กวาดอ่านมาคร่าวๆ

 

 

จะอะไรก็แล้วแต่ ทำงานให้เสร็จก่อนบ่ายสามก็พอ

 

 

 

 

ติ๊ก..ติ๊ก..ติ๊ก..

 

 

เวลาผ่านไปไวราวกับโกหก ไม่นานก็เดินมาถึงบ่ายสามพอดีเป๊ะกับรถกระบะขับกลับมายังออฟฟิศชั่วคราว คริสจัดเอกสารทั้งหมดวางบนโต๊ะทำงานพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง มองอีกฝ่ายลงจากรถทั้งเหงื่อโทรมกาย ผิวดำแดดให้คล้ำขึ้นกับหมวกเซฟตี้เดินกลับเข้ามาในบ้านตรงตรวจเอกสารที่เด็กหนุ่มผิวขาววัย 18 ปีทำไว้

“….”

“….”

เงียบ ไม่มีใครกล้าพูด..คริสลอบมองเจ้านายที่ดูเคร่งขรึมมากขึ้นในเวลาตรวจงาน เขาไม่เคยเห็นมุมทำงานของสิงโตมาก่อน ดูน่าเกรงขามกว่าปกตินัก หากมองแบบไม่อคติ ยอมรับว่าสิงโตตอนทำงานดูมีเสน่ห์มาก ไม่แปลกใจที่ผู้ชายในตำบลต่างพากันบ่นว่าสิงโตลงไซต์ทีไร ตกสาวได้ทุกที กรี๊ดก็สนั่นดังกว่าปั้นหลายเท่าตัว

 

 

 

เขาว่าเท่มากๆตอนคุมงาน ไม่รู้จริงไหม

 

 

 

คริสไม่ทันได้เห็นมุมร่ำลือเหล่านั้นจากปากต่อปากคนในตำบล เขาชิงออกไปก่อน น่าขัน..สุดท้ายก็เห็นแก่เงินกลับมาตายรังทำงานให้สิงโตอยู่ดี..

“ไม่เลว” สิงโตวางแฟ้มงาน ส่งต่อคริสยกไปเก็บในชั้นทั้งสีหน้าโล่งอกที่ไม่ผิดอะไร

 

 

 

กึก..

 

 

แฟ้มสุดท้ายเก็บเสร็จ จะถอยออก พลัน..หลังชนเข้ากับอกสิงโต คริสสะดุ้งโหยง หันขวับมาเจอหน้าคมคายไว้หนวดระยะประชิด

“!!!!”  ใจร่วงไปตาตุ่ม

“ค..คุณสิง” คริสเรียกอีกฝ่ายทั้งเสียงสั่น กลัวว่าจะเจออะไรเหมือนในอดีตที่หนีมา ยามสบตาระยะใกล้ ชวนให้นึกถึงทุกครั้งที่เจอเรื่องเลวร้าย

 

 

แววตาของสัตว์ป่า

 

 

 

เจ้าของบริษัทรับเหมาสูดลมหายใจลึกและถอนออก เป็นฝ่ายละสายตาก่อนแล้วเอื้อมแขนขึ้นไปตบจัดเอกสารให้เข้าที่ขึ้น

“เบี้ยวไป ใส่ชั้นให้ตรงๆกว่านี้ เดี๋ยวแฟ้มล้ม”

 

 

ปุ ปุ ปุ

 

 

 

“แล้วนั่นจะไปไหน?” สิงโตมองคริสวิ่งลอดแขนเขา มือแกร่งคว้าจับแขนคนหนุ่มอย่างรวดเร็ว!!

 

 

หมับ!!!

 

 

 

“อย่า!!!!!!!!!!!!!!!! ไม่เอา!!!!!!!!!

หวีดร้องเสียงดังลั่นทำเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างสะดุ้งตกใจรีบปล่อยมือ คนผิวขาวเข่าอ่อนถอยกรูไปนั่งกอดเข่าชิดกำแพง ตัวสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า

“คริส!! ใจเย็น!!”

“อย่าทำผมเลย!!!!!!!!! อย่าทำผมเลย!!!!!!!!! อย่าทำผมเลย!!!!!!!!!

ครั้นจะจับตัว..คริสยิ่งถอย คดตัวเล็กซุกหน้าลงกับเข่าในเงามืด ยกมือไหว้ทั้งที่แขนสั่นปวกเปียกไปหมดแล้ว อาการหวาดผวารุนแรงเหมือนคนบ้าสะท้อนในดวงเนตรสีดำคม..จับจ้องมองเด็กคนหนึ่งที่เขาสร้างตราบาปให้เพียงเพราะความเหงาทั้งแววตาสำนึกผิด

 

 

 

เงี่ยนนำ พาเหงา ขยี้ผ้าขาวผืนหนึ่ง

 

 

“เช็ดน้ำตาซะ..เดี๋ยวจะไปส่งที่บ้านให้..” สิงโตหยิบทิชชู่มาวางไว้บนพื้นตรงหน้าคนที่เอาแต่กลัวจนไม่อยากรับฟังอะไร ไม่ต้องการให้เข้าใกล้ ปฏิเสธเขาทุกทาง แล้วยอมถอยออกมาเพราะรู้ว่าอยู่ไปก็ไม่มีทางปลอบให้หายขาดได้ คริสมองอีกฝ่ายเดินออกไปนอกบ้านอย่างกล้าๆกลัวๆ ทั้งน้ำตานองหน้า หยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำตาทั้งตัวสั่นไม่จางหาย

 

 

ในมุมมืดของบ้านอันเงียบงัน

 

 

 

TBC

 

++++++++++++++++++++++++

 

แสงสว่างยังน่ากลัวเสมอ เพราะนี่คือ Light out (?)

5555 ไปก่อนนะ บายจ้า

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s