[ฟิคคริสสิง]วิลาวัณย์/ตอนที่ 23

[ฟิคคริสสิง]วิลาวัณย์

Pairing : สิงโต x คริส(c)

Rate : age of coming , romantic, gender bender

Story : blood_hana

*ฟิคนี้เคะเป็นสาย C หรือ Gender bender หรือสลับเพศ หากรับไม่ได้กรุณาปิดหน้าต่างลง

แฮชแทคเรื่อง #น้องวิลาวัณย์

+++++++++++++++++++++++

 

วิลาวัณย์ 23

 

 

วิลาวัณย์ not found

 

ในช่องค้นหาไม่มีไอดีนี้แล้วใน http://www.LoveClub.com สลายหายไปจากโลกออนไลน์เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น เจเค จักรกฤษณ์ ปิดคอมพิวเตอร์ลง ก้มหน้ามองมือใหญ่อูม..ยังหลงเหลืออยู่ทุกอย่างในแฟลชไดรฟ์สีขาว เขาแหงนหน้ามองภาพติดหมุดบนกระดานบอร์ดเหนือโต๊ะ บนนั้นมีรูปถ่ายคริสกับเจเคในทุกช่วงวัย มือดึงรูปงานปีใหม่สมัยประถม คริสทาสีเขียวทั้งตัวสวมชุดกล้ามใหญ่เป็นเดอะฮัคยืนคู่เจเคในชุดกัปตันอเมริกา ยิ้มยิงฟันเบ่งกล้ามอวดร่างกายแข็งแรง

 

เหมือนผู้ชาย

 

Rrrrr

มือถือดังขึ้นบนโต๊ะ เจเคคว้ามากดรับสาย

‘มาแล้ว รอหน้าคอนโด’

“เออ กูกำลังลงไป” เก็บแฟลชไดรฟ์ลงกระเป๋ากางเกง กระชับสูทสีน้ำเงินลงจากคอนโดไปขึ้นรถฟอร์จูนสีเงินจอดรออยู่หน้าตึก หลังประตูรถปิดลง เพื่อนที่นั่งประจำพวงมาลัยเหลียวหลังมาถามไถ่ด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“มึงไหวแน่นะ..”

“กูไหว”

เพื่อนพยักหน้าแล้วขับรถออกไปตามถนนทอดยาวเปรียบดั่งชีวิตผันผ่านหลายเรื่องราว เจเคอิงหัวซบกระจกรถ ดูวิวที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆตราบใดที่รถยังวิ่งอยู่ คิ้วหนาเข้มเลิกขึ้นสูงเมื่อเห็นเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายขี่จักรยานเล่นกันบนฟุตบาทเด็กผู้หญิงคนนั้นล้ม เด็กผู้ชายจอดจักรยานชี้นิ้วหัวเราะ สำทับคนล้ม ทั้งที่คนล้มเบะปากร้องไห้ได้แผลถลอก เจเคหน้าชาจำต้องเบือนหน้าหนีกลับมามองทางเบื้องหน้า

“เดี๋ยวเข้าไปกับกูนะ กูจะพูดนำเอง”

“ขอบใจเพื่อน”

ยิ้มให้อีกฝ่ายผ่านกระจกรถ บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง เจเคสวมหูฟังสายยาวเสียบเข้ากับมือถือ แม้สมัยนี้จะมีหูฟังบลูทูธแล้วแต่เขาก็ยังชอบแนวมีสายเชื่อมระเกะระกะอยู่

 

ยามแบ่งกันฟังจะได้ไม่ไกลกัน

 

กดเข้าคลังเพลงในมือถือ เปิดเพลงหนึ่งเพลงที่พร่ำบอกว่าเกลียดแสนเกลียดขึ้น ปล่อยให้ทำนองคำร้องบรรเลงไปอย่างแช่มช้า

 

เอี๊ยด..

 

พวกเขาลงจากรถหลังเข้าที่ลานจอด รถจอดเต็มไปหมดเทียบโบสถ์สีขาวขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ท่ามกลางดอกไม้ประดับช่อซุ้มสวยงาม ผู้คนมากมายแต่งกายในชุดสวยหล่อเดินเข้าไปข้างในกัน เจเคกำแฟลชไดรฟ์แน่น เดินตามหลังเพื่อนๆไป

​​​​​​

​​​​”ไอ้คริส”

 

‘เพื่อนคนนึง แอบรักเธอ

เก็บงำความรักนั้น…

อยู่ภายใน..

 

เพลงที่เจเคโคตรจะเกลียด ตอกย้ำเนื้อในหัวสมอง เขามองเธอคนนั้นเหลียวหลังกลับมาตามเสียงเรียก เธอคนนั้นในชุดเจ้าสาวสีขาวกระโปรงบาน เปิดไหล่ขาวเนียนที่ค่อนข้างกว้าง ผมสั้นยาวขึ้นนิดนึง สวมผ้าคลุมเจ้าสาวติดดอกส้มถือช่อดอกไม้ช่องาม..งามเสียยิ่งกว่าช่อดอกไม้ที่เจเคซื้อไปง้อแต่สุดท้ายก็ไปไม่ถึงมือผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่สวย ไม่น่ารัก ไม่เลยสักนิดตามที่เจเคพร่ำด่า พร่ำแซว

 

‘ก็ไม่เคยเปิดเผยไป

ด้วยกลัวจะเสียใจและเสียเธอ

 

คริสยิ้มกว้างสดใสเมื่อเห็นกลุ่มเพื่อน ก่อนจะยิ้มน้อยลงหลังเห็นชายตัวหมีในแก๊ง ยืนก้มหน้าก้มตาถอดหูฟังอยู่หลังสุด

“กูกับเจเคจะไปคุยงานต่อ ไหนๆ ก็แล้วเลยพามันมาด้วย” เพื่อนมหาลัยเปิดทางให้แล้ว คริสมองไปยังเจเค เจเคค่อยๆเงยหน้า เรา..เพื่อนสนิทมีรอยยิ้มบางขยับให้กัน

“ไปนั่งข้างในนะ” คริสรับแขกให้ เพื่อนๆ พากันทยอยเข้าไป เหลือเจเคที่ยังยืนอยู่ เขาก้มมองคริสในชุดสีขาว กระโปรงยาวติดลูกไม้ฟรุ้งฟริ้ง ชุดในฝันของผู้หญิงที่ลึกๆแล้ว ต่อให้ไม่มีใคร ก็แอบวาดหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ใส่มันแล้วเดินออกไปอย่างสง่าผ่าเผย

“กูนึกถึงตอนเด็กที่มึงบอกว่าอยากเป็นเวดดิ้งพีช” การ์ตูนวัยเยาว์ สาวน้อยแปลงร่าง 3 คนด้วยพลังเจ้าสาว ความทรงจำครั้งนั้น..

“อ๋อ มึงหัวเราะเยาะกู”

“ห่า..กูกำลังดึงซึ้งนะ!” เจเคแห้วเสียงใส่

คริสหัวเราะแล้ว วันนี้เธอไม่สวมแว่นและติดคอนแทคเลนส์แทน เผยดวงตากลมโตสดใสไม่มีเลนส์มากั้นขวาง สบมองเพื่อนตัวใหญ่ที่เหมือนอยากจะคุยต่อแต่นึกอะไรไม่ออก แดดจากดวงอาทิตย์ส่องกราดลงมาผืนโลก สถานที่แห่งนี้อบอวลไปด้วยไออุ่นน่ายินดี

“มึงเข้าไปข้างในก่อนนะ ตรงนี้ร้อน”

คริสดึงทิชชูบนโต๊ะหลายแผ่นยื่นให้ เจเคหลุบตามองทิชชูในมือป้อม

 

“..ให้กูเยอะไปป่ะ”

“ก็มึงเหงื่อออกง่าย”

“จำได้ด้วย”

“จำได้สิวะ กูพกทิชชูให้มึงประจำ”

 

เจเคแอบดีใจที่คริสยังจำได้ ยังใจดีทำเรื่องดีๆให้เขาอยู่ เขารับทิชชูหลายแผ่นพับเก็บในกระเป๋าเสื้อสูทสีน้ำเงิน

“ไม่เจอนานเลยนะ ที่ใหม่เป็นไงบ้าง?” คริสถามไถ่เรื่องงานไปตามประสา เจเคยักไหล่เล่าไป

“ดี อาจจะไม่ใหญ่โตเท่าที่เก่า แต่ก็โอเคว่ะ งานก็คล้ายๆ เดิม สาวก็แจ่ม”

คริสพยักหน้ารับฟัง

“มึงอ้วนขึ้นด้วยนะ แดกเบียร์อย่าเยอะมาก อายุเยอะแล้ว” มือป้อมตีพุงพลุ้ย เจเคหัวเราะก้มมองพุงตัวเอง ในจังหวะนั้น..ตาของเขาเผลอไปมองท้องคริส

“…..”

คริสรู้ว่ากำลังโดนมองท้อง เธออมยิ้มน้อยๆ ดูเอียงอาย รอยยิ้มที่เจเคไม่มีวันได้ หัวใจโลดแล่นความสุขพาลปวดหนึบ มือกำแฟลชไดรฟ์แน่นกว่าเดิมในกระเป๋ากางเกงแล้ว…ดึงมือออก..มือเปล่าๆ

“กูเข้าไปรอข้างในนะ” เจเคชี้นิ้วเข้าไปหลังซุ้มดอกกุหลาบรับแขก

“โอเค”

ตบบ่าอย่างที่เคยชิน ชายตัวสูงใหญ่เหมือนหมีเดินเข้าไปในงาน ไม่วายเหลียวหลังไปมองเพื่อนสนิทที่คิดไม่ซื่อ หลังจากเขาไป…ก็มีชายหนุ่มใส่สูทขาว ผิวสีเข้มเดินเข้ามา..

 

บ่าวสาว

สิงโตคริส

 

“ร้อนไหม?” สิงโตถามคริส ใช้มือเกลี่ยเหงื่อใต้ผมหน้าม้าออกเบาๆ เจเคนึกถึงวันวานที่เจ้าสาวของงานขอให้ช่วยยกของ แต่เขากลับเลือกเมินและทรีทในฐานะเพื่อนผู้ชายด้วยกัน

หากทำแบบสิงโตแต่แรก เพียงแค่ทรีทในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งแบบที่คริสอยากได้จากสังคมมาตลอด..ถ้าหากตัดสินใจกล้ามากกว่านี้ที่จะพ้นเซฟโซนคำว่า ‘เพื่อน’ อาจจะมีอะไรดีๆเกิดขึ้นก็เป็นได้ เหตุผลอันขลาดเขลาของตนส่งผลให้เจเคเป็นอีกส่วนหนึ่งที่สร้างปมใส่ผู้หญิงคนนึงทั้งที่มีโอกาสช่วยแก้มากสุด

 

วิลาวัณย์ถือกำเนิด

 

เจ็บใจตัวเองที่ต้องมองดูสิงโตพาคริสกลับไปนั่งพักในร่มแล้วออกไปรับแขกแทนในฐานะเจ้าบ่าวของงานวิวาห์ ทนยืนดูต่อไม่ไหวจำต้องปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าตา ปั้นแต่งรอยยิ้มให้มากสุดแล้วกลับมาในงาน

“ไฟล์สไลด์งานแต่งอยู่อันนี้นะ”

“โอเค”

ฝ่ายจัดงานคุมเครื่องกำลังคุยกัน พวกเขาวางแฟลชไดรฟ์ไว้กับโต๊ะ เจเคมองแฟลชไดรฟ์นั้นสลับกับทีมงานพากันลุกไปช่วยยกของ

 

รักเธอมาก เกินกว่าจะปล่อยเธอไป

 

.

.

.

 

วงดนตรีสากล ไวโอลีน เชลโล่ คลอเปียโนในศาลาเสาโรมันบรรเลงเพลงหวานละมุนเปิดพิธีวิวาห์หวาน เจเคนั่งมองเจ้าสาวของงานเดินบนเส้นทางโปรยดอกไม้ขนาบแขกทั้งหลาย เธอควงแขนบิดาร่างท้วมที่เจเคก็รู้จักแล้วเรียกหาว่าลุงแจ็คอยู่บ่อยๆสมัยเด็ก เขากำลังพาลูกสาวไปส่งที่หน้าเวทีซึ่งเจ้าบ่าวของคริสรออยู่ ประธานบริษัทยิ้มยาก ขยับยิ้มให้กับเจ้าสาวตัวสูงเท่ากัน บรรยากาศแห่งความรักใต้แสงแดดอ่อนๆ ฟ้าครามสดใส พวกเขา…อยู่หน้าบาทหลวง รอทำพิธีแต่งงานตามศาสนาหลังจบการนำเสนอวีพีอาร์ที่กำลังจะเปิดให้ชมในอีกไม่ช้า

“ก่อนฤกษ์งามยามดีที่จะเกิดขึ้น เรามาทำความรู้จักเรื่องราวของพวกเขา คุณสิงโต คุณคริส บ่าวสาวของเรากันเลยครับ”

สิ้นการนำของพิธีกร ภาพฉายปรากฎขึ้นจอใหญ่ คลิปขึ้นตัวเลขนับถอยหลังจาก 10 ไปถึง 1

 

ติ๊ด!!

 

เพลงของขวัญ-Musketeers ในวีพีอาร์มาพร้อมสไลด์รูปเทียบตั้งแต่วัยเยาว์ของคู่ปรากฏขนก่อน รูปของสิงโตวัยเด็กกับคริสวัยเด็ก ฝั่งของสิงโตดูเป็นเด็กซนกว่าที่คิดผิดจากที่เจเคเห็นเนี้ยบในทุกวัน ส่วนคริสทุกช่วงเวลาเธอยังคงไว้ซึ่งผมสั้นแต่งตัวเหมือนผู้ชายเหมือนรูปถ่ายในห้องนอนเจเค ช่วงเวลาไล่ไปเรื่อยๆ ถึงเรื่องราวของพวกเขา 2 คน จวบจนมาเจอกันที่บริษัท ภาพเริ่มมีวันดีๆ มีรูปในมุมที่เจเคไม่มี..

 

ไม่มีในอัลบั้มความทรงจำเจเคคริส

 

 

คริสไปเดทกับสิงโต..ตอนไหนนะ นัยน์ตาใต้คิ้วหนาสั่นไหว จับจ้องรูปในวีพีอาร์ คริส พีรวัส วัยปัจจุบันยืนกอดมาสคอตกระต่ายในสวนสนุก คนถ่ายต้องเป็นเจ้าบ่าวแน่ เธอถึงได้ยิ้มสดใส ดูขวยเขินขนาดนั้น

วีพีอาร์นี้ชี้ชัดว่ามีอีกหลายเรื่องที่เพื่อนอย่างเจเค เพื่อนคนอื่น ทุกคนในที่แห่งนี้ไม่เห็น รูปของคริสที่เป็นผู้หญิงคนนึง ไม่ต้องกอดคอทำแมนไหลตามเพื่อนเวลาถ่ายรูปด้วยกัน กระทั่งภาพตัดไปเป็นเคลื่อนไหวคริสนั่งกินข้าวเป็นเมนูน่ารัก ร้านอาหารก็ดูหวานแหวว ตกแต่งไปด้วยตุ๊กตา เสียงที่ติดเข้ามาเป็นภาษาญี่ปุ่น แสดงว่าทั้ง 2 คนบินไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกัน

‘อันนี้อะไร’ เสียงสิงโตถามในคลิป

‘กระต่ายโมจิ’ คริสเล่าพร้อมชูโมจิรูปกระต่าย และแล้วเธอทำหน้าตกใจอยู่หน่อยเมื่อละสายตาจากกระต่ายโมจิมายังกล้อง แววตา สีหน้า ท่าทางเหมือนคุยกับทุกคน เปล่าเลย..เธอไม่ได้คุยกับทุกคน เธอแสดงออกมาให้คนถือกล้องเห็น

‘คุณสิงโตอัดคลิปเหรอ?’

‘ไม่ได้เหรอ? น่ารักดี’

คริสในคลิปอมยิ้ม ดูเขินๆ รอยยิ้มเห็นลักยิ้มบนแก้มของเธอ ดูมั่นใจกับแววตามีความสุขล้นปรี่ คำตอบเป็นการพยักหน้าอนุญาต สีหน้าของเธอความสุขมากที่ได้กินของน่ารัก เมนูมุ้งมิ้ง

‘คริส ค่อยๆเดิน ระวังกระโปรงเปิดนะ’

‘แหะๆขอบคุณฮะที่เตือน’

ใส่ชุดผู้หญิง ได้นุ่งกระโปรงสีฟ้าเหนือเข่ากับเสื้อแขนตุ๊กตาสีขาวไปเดินห้าง ได้เข้าโซนตุ๊กตาเต็มชั้นวางสูงถึงเพดาน วกเข้าไปหยิบเครื่องเขียนสีสวยๆ สมุดลายน่ารัก เธอหันมายิ้มถามสิงโตที่อัดคลิปชูปากกาสิงโตตัวโต

‘คุณสิงโตน้อย’

‘อืม น่ารัก’

‘เหมือนคุณสิงโตเลย’

‘เธอจะบอกว่าผมน่ารักเหรอ?’

คริสเขินอีกแล้ว เธอก้มหน้าเอียงอาย แก้มแดงระเรื่อ กล้องขยับหน่อย เขาเห็นมือสีเข้มลูบหัวกลมนึกเอ็นดูแล้วเธอก็อ้อนกับฝ่ามืออีกฝ่าย ทุกสิ่ง..ทุกอย่าง..ทุกเรื่องราว..ถ้าวันนี้เป็นเจเค เขาคงล้อยับ

สิงโตไม่เลย สิงโตทำให้คริสกล้า..กล้าเปิดเผยความต้องการ กอดมันไว้แล้วเดินออกไปโลกภายนอก ยิ้มรับแล้วบอกกับทุกคนว่าคริสเป็นผู้หญิงนะ

เจเคทนดูไปจนจบ สิ้นสุดวีพีอาร์ทั้งตัวชาด้วยภาพสุดท้ายที่รูปถ่ายริมสะพานนกนางนวล บางปู สิงโตในชุดเสื้อหนังสีดำกับเครื่องประดับพังค์น่าตกใจจับมือกับคริสชุดเดรสเขียวตองสวมคาดิแกนไหมพรมสีขาว

 

ยิ้มให้กัน 

เรื่องราวแด่บทเพลง ‘ของขวัญ’

 

ไฟเปิดสว่าง หน้าต่างเปิดรับแสงแดดหลังสิ้นสุดวีพีอาร์ เสียงปรบมือดังก้อง เจเคยิ้มและปรบตามให้บ่าวสาวที่ยืนจับมือกันเหมือนดั่งรูปสุดท้าย ก่อนเข้าสู่พิธีทางศาสนา

“เป็นเพราะเป็นความประสงค์ของพวกเธอที่จะแตงงาน ให้ประสานมือขวา และประกาศความยินยอมของพวกเธอต่อหน้าพระองค์ และศาสนิกชนของพระองค์”

บาทหลวงถามสัตย์สาบาน การใช้ชีวิตคู่ที่เป็นของขวัญล้ำค่าของชายหนุ่มหญิงสาวคู่รักในโบสถ์

 

ต่อจากนี้ เวลานี้ ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุขใจ

 

คำตอบคือ ‘รับ’ ทั้งคู่อย่างไม่ลังเล แหวนสวมลงบนนิ้วนางซ้ายกันและกัน ตามด้วยจูบสาบานตกลงเป็นสามีภรรยา ส่วนเพื่อนสนิทอย่างเจเคก็เป็นสักขีพยาน ทุกคนลุกจากเก้าอี้วิ่งตามไปส่งบ่าวสาวออกจากโบสถ์ ช่อดอกไม้สวยในมือของคริสโยนออกไป

 

ตุบ!!

 

 

“อุ้ย ฮ่าๆ” เข้าสู่มือสาวสวยผมดำยาว วิไลหัวเราะขำ ส่ายหัวกับดอกไม้เจ้าสาว คริสยิ้มยิงฟันตาหยีให้เพื่อนเจ้าสาวที่ได้รับช่อดอกไม้ วิไลยิ้มละมุนโบกมือให้สาวน้อยในสายตาของเธอ ได้พบรักกับผู้ชายคนหนึ่ง หลายคนคิดว่านี่เป็นเรื่องราวเจ้าชายรูปงามกับหญิงสาวขี้ริ้ว เปล่าเลย..คนๆนั้นไม่ใช่เจ้าชายเลิศเลออะไรอย่างที่ทุกคนเห็น แต่เป็นคนที่เข้าใจสาวน้อยของวิไลมากที่สุดก็เท่านั้น

 

ส่งลา ‘วิ’ อีกคน

 

​​​​สิงโตจูงมือซ้าย สอดนิ้วประสานกัน พาเจ้าสาวเดินผ่านแขกมากมาย ท่ามกลางรอยยิ้มยินดี อวยพร เขายิ้มกว้างไม่ต่างจากคริส มือขวาของคริสไล่จับมือขอบคุณแขกทุกคน

 

หมับ!!

 

จับเข้าไปที่มือเจเค ดวงตาของเราประสานกัน..เพื่อนสนิท..

“ไอ้คริส” เอ่ยนามผู้หญิงที่แอบรัก

เจเคขยับยิ้มกว้าง มองเพื่อน มองคนที่เก็บไว้ข้างตัวมา 20 กว่าปีโดยไม่คิดปล่อย รักและกลัว รักและไม่อยากให้ใคร แต่ไม่ดูแลถนอมให้ดีพอ

 

“วันนี้มึงสวยมาก”

 

ทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้นะ.. คิดถามตัวเองภายในใจ คริสยิ้มตาหยี พยักหน้าให้เขา มือป้อมขาวค่อยๆหลุดไป เหลือสัมผัสสุดท้ายบนปลายนิ้ว ยืนมองส่งเธอขึ้นรถซุปเปอร์คาร์ ขับออกไปไกลแสนไกลจากโบสถ์

 

ตึก..ตึก..ตึก..

 

เจเคปลีกตัวมาบึงน้ำลึกหลังโบสถ์ คนเดียวลำพัง บ่าวสาวไม่อยู่แล้ว คนเริ่มทยอยกลับ บรรยากาศครื้นเครงผ่านไป นำพาความเงียบเหงามาเยือน มองแฟลชไดรฟ์ในมือที่อีกชั่ววูบอีกอึดใจ..ในเสี้ยววินาทีตอนนั้น

 

 

รักเธอมากเกินจะปล่อยเธอไป

ปล่อย..

ยังไรเสีย..ไม่อยากแค่ไหนก็คงต้องปล่อย

 

 

จ๋อม!

 

ปามันออกไปให้จมลงสู่บึงน้ำ สู่เงามืดลึกไปไม่เห็นก้นบึ้ง มือกำสายหูฟังข้างซ้ายแน่น ข้างขวาสวมคาหูเจเค เพลงหมุนวนกรอกลับมาที่เก่า เพื่อนสนิทที่ห่างเพียงเอื้อมมือแต่ดูแสนไกล เหตุผลที่ทำให้กลัวจนกลายเป็นทำเรื่องไม่ดีไว้มากมายตลอด 20 กว่าปี

 

‘หากเป็นใครไม่ใช่เธอ

สักวันอาจให้รู้อาจบอกไป 

แต่เป็นเธอที่คุ้นเคย

ก็เลยต้องยับยั้งคอยชั่งใจ

 

“ฮ..ฮือออออออ ฮือๆๆ”

ร้องไห้ออกไป น้ำตาผู้ชายที่เสียใจกับการกระทำของตัวเอง หยิบทิชชูในเสื้อออกมาซับน้ำตาที่จากนี้ไปไม่มีให้อีกแล้ว คริสที่คอยอยู่ข้างเขา เธอไปอยู่ข้างสิงโต มีชีวิตใหม่ มีครอบครัวและกำลังจะมีลูกน้อยรอเกิด

เขาเช็ดน้ำตาลวกๆ กอดทิชชูชุดสุดท้ายที่ได้มาแนบอก แหงนมองฟ้าสดใสเต็มใจให้วันพิเศษในชีวิตของ คริส พีรวัส กับสิงโต ปราชญา

 

ไม่จำเป็นต้องมีวิลาวัณย์อีกแล้ว

 

TBC

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s