[ฟิคคริสสิง]วิลาวัณย์/ส่งท้ายวิลาวัณย์(END)

[ฟิคคริสสิง]วิลาวัณย์

Pairing : สิงโต x คริส(c)

Rate : age of coming , romantic, gender bender

Story : blood_hana

*ฟิคนี้เคะเป็นสาย C หรือ Gender bender หรือสลับเพศ หากรับไม่ได้กรุณาปิดหน้าต่างลง

แฮชแทคเรื่อง #น้องวิลาวัณย์

+++++++++++++++++++++++

 

 

 

ส่งท้ายวิลาวัณย์

 

“กลับมาแล้วฮะ”

คริสเดินกลับมาบ้านทั้งตัวมอมแมม ถอดผ้าใบสีขาวเขรอะโคลน เหงื่อโชกตัวเข้ามาปีนเก้าอี้ขึ้นนั่งโต๊ะอาหารในบ้าน มองซาลาเปาของว่างบนโต๊ะกำลังร้อนกรุ่นไส้หมูสับชวนน้ำลายสอ เธอหยิบมายัดกินตะกละตะกลามด้วยความหิวโซ 

“ลูกชายพี่แหม่มน่ารักดีนะคะ”

 

กึก..

 

เด็กประถมผมสั้นยุ่งเหยิงชะงักนิ่ง ค่อยๆเงยหน้ามองคนรู้จักของแม่ออกมาจากห้องรับแขกพร้อมแม่ของเธอ กล่าวชมลูกเพียงคนเดียวในบ้าน คนเป็นแม่นิ่งไป..ค่อยๆยิ้มไม่แก้ต่าง คริสกลืนซาลาเปาลงคอไปอย่างยากลำบาก เหนียวหนึบ ระบมเจ็บคอไปหมด 

“พี่ไปส่งนะคะ”

แหม่มพาเพื่อนออกไป ปล่อยให้ลูกสาวไว้ลำพังในห้องอาหาร คว้าแก้วน้ำยกดื่มรวดเดียวหมดแล้วขึ้นห้องนอนเล็กๆ ถอดเสื้อกล้ามกับกางเกงบอลออกโยนไปในตะกร้า เงยหน้าช้าๆมองกระจก ภายนอกชวนเข้าใจผิดแต่ข้างในเด่นชัดว่าใส่ยกทรงสำหรับเด็กสีขาวเรียบเอาไว้ มือแตะอกนิ่มกำลังขยายตัว หลุบตามองทั้งสีหน้าหม่นหมองสะท้อนในกระจกบานเท่าตัว

“ลูกสาว..” เธอพึมพำคำตอบที่อยากได้จากปากบิดามารดาเวลาคนนอกมาถาม

 

ไม่มี

 

ตรงไปยังโต๊ะทำการบ้านหยิบสมุดกระดาษขึ้นมา ตามด้วยดินสอขีดเขียนวาดรูปวาดชุดผู้หญิงมากมายเต็มไปหมดกับกระเป๋าหลากหลายแบบ รองเท้าน่ารักหลายคู่ หมวกเก๋ๆ สวยงาม รอยยิ้มคู่ร่องบุ๋มบนแก้มวาดวางบนหน้าไปกับจินตนาการในหัวของเด็กคนนึง คริสนั่งแกว่งขาไปมานึกสบายใจในยามได้ขีดเขียนสู่โลกในฝันที่พึงปรารถนา ถัดไปเป็นกระดาษตัดแปะจากแคตตาล็อคของเล่น ตุ๊กตาสัตว์น้อยใหญ่น่ารักเต็มไปหมดและที่โดดเด่นสุดคือบ้านตุ๊กตาทำจากไม้ น่ารักไปทุกอย่าง

 

ความฝันหน้าหนึ่งในกระดาษ

 

“อาคริส เจียะปึงๆ” อาม่าตะโกนเรียกกินข้าว เธอจำต้องปิดสมุดลง

 

เก็บมันไว้ในลิ้นชัก

 

 

.

.

.

 

มือขาวผ่องเกลี่ยลูบไปตามผิวหินอ่อนสวยบนเคาน์เตอร์สีขาวตัดไม้ทาสีฟ้าอมเขียวอ่อนๆ จัดวางในห้องสีขาวดูสบายตา

“ชอบครัวไหม?”

วงแขนสีเข้มสอดผ่านจากข้างหลัง ทาบมือใหญ่ครอบหลังมือขาวพลางคลึงปลายนิ้วป้อมเล่น คริสเหลียวหลังมองดวงหน้าสีเข้มเกยบนบ่า เขาเปลือยท่อนบนเผยรอยสักหัวกะโหลกเขาแหลมโง้งบนแผ่นหลังมีรอยข่วนเล็บจาง เธอพยักหน้าตอบ อิงหัวซบกับชายผู้เป็นสามีทางพฤตินัยและกฏหมาย อ้อนได้อย่างเต็มที่ ทำอะไรก็ได้ที่ใจอยากทำ เช่น การใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูลวดลายน่ารักกับชุดผู้หญิงเต็มตู้เสื้อผ้า มีห้องครัวน่ารักหวานๆ เหมือนบ้านตุ๊กตาในแคตตาล็อคแปะลงสมุดในฝัน ใช้เฟอร์นิเจอร์แนววินเทลสีพาสเทล ขณะเดียวกันโรงจอดรถเต็มไปด้วยซุปเปอร์คาร์และฮาร์เลย์หลายคันเก็บสะสมไว้

 

เรือนหอรวมความเป็นเรา

 

“อยากกินข้าวผัดฝีมือเธอจากครัวนี้”

สิงโตกระซิบข้างซอกคอจ้ำรอยจูบ ลูบขาขาวเพรียวยาวใต้เชิ้ตสีขาวตัวใหญ่โคร่งของเขา

“ค..คุณสิงโต..” คริสครางเบาๆ รั้งจับข้อมือสีเข้มซุกไประหว่างขาขาว เสียงจูบนัวเนียคอขาวทั้งโลมเลีย งับกัด ไล่ไปถึงร่องไหปลาร้า หญิงสาวไหล่ห่อ บิดขาเกร็งเสียวซ่านไปหมด สิงโตยิ้มมุมปาก ยอมเอามือออกย้ายมาวางบนท้องที่เริ่มนูนเบาๆ สาวตัวสูงปรับลมหายใจถี่หอบกลับมาสม่ำเสมอและวางมือตอบ

“น่ารัก” สิงโตกดจูบบนขมับคนในอ้อมแขน สูดดมกลิ่นหอมแชมพูขวดเดียวกันจากผมสั้นที่เริ่มยาวเล็กน้อย ภรรยาทางพฤตินัยและกฏหมายหลับพริ้มรับจูบ เธอช้อนตาปริบอ้อนเขา เขาก็ตอบสนองโน้มจูบปากต่อทันที

 

อบอุ่น นุ่มนวล อ่อนโยน

 

เธอก้มหน้าอมยิ้มขวยเขิน คลึงปากเล่นระลึกถึงสัมผัสอุ่นติดบนปากไม่จางหาย แสดงอาการกริยาของหญิงสาวออกมาโดยไม่รู้ตัว ในสายตาสิงโตก็ได้แต่ครุ่นคิดนึกเสียดาย

 

หากไม่ติดว่าท้องอ่อนๆล่ะก็..

 

กัดปากระหว่างแอบมองภรรยา เขาจำต้องเบี่ยงเบนอารมณ์ด้วยการมองไปวิวสวนนอกครัว ปลูกดอกไม้เยอะแยะ จัดทำสวนแนววินเทจแบบที่คริสชอบ ออกมาค่อนข้างน่ารักทีเดียว เห็นแล้วสบายตา ใสๆ เหมือนเจ้าตัว

“จะไว้ผมยาวหรือผมสั้น?” สิงโตชวนคุย คริสมุ่นคิ้วมองคนจับปอยผมหน้าม้าของเธอเล่น

“คุณสิงโตว่าไงฮะ”

“ผมได้หมด แล้วแต่คริส”

“คริส..อยากลองไว้ยาว” เอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม อยากดูสักครั้ง

“งั้นก็ลอง” สิ้นเสียงทุ้มเข้ม รอยยิ้มกว้างแต่งแต้มเห็นลักยิ้มบนดวงหน้ากลมแป้น คริสหันไปเปิดชุดเด็กทารกจากเว็บไซต์ในมือถือ ชูให้สามีดู

“จะซื้อเลยเหรอ?” เขาถาม เธอพยักหน้า

“คริสว่าจะทยอยซื้อเตรียมไว้ ลูกจะได้มีเสื้อผ้าพร้อมใส่”

สิงโตยิ้มบาง ลูบหัวเอ็นดูภรรยาที่สรรหาชุดเด็กน่ารักตามความชอบ ซึ่งเขาไม่ขัดอยู่แล้ว

“ถ้างั้นแต่งตัว เราออกไปเดินห้างกัน”

จูงมือพากันขึ้นไปเปลี่ยนชุดในห้องนอน เรือนหอของคู่รักที่พบพานกันบนหน้าเว็บไซต์หนึ่งที่เราจะสร้างตัวตนอะไรก็ได้เพื่อสนองใจ

 

โลกที่อยากมี อยากเป็น อยากได้

ไร้ขีดจำกัดของสังคม

 

.

.

.

 

http://www.LoveClub.com

 

คลิ้ก!

 

zaza1880 online

 

Xxuij : น้องซามาแล้ววววว♥️♥️♥️

Okjzj : นมใหญ่จัง บีบนม 20 เหรียญ

Rugoao : เด้งๆ 50 เหรียญ

Popopo : ครางผัวขา 100 เหรียญ ขอชื่อพี่

Decay : น้ำเดินแล้วจ้า

Decay : 3000 เหรียญ ตกเบ็ด

 

มุมกล้องเปลี่ยนไปตามยอดจ่าย ไลฟ์สดเร้าอารมณ์บนหน้าเว็บไซต์ ส่องแสงจากจอคอมในห้องมืดสู่สายตาเจ้าของเสียงคำรามหื่นกาม

“อู้ยยยยยย สุดยอด”

 

แกร่ก!

 

ห้องปิดไฟมืดเปิดสว่างโร่ เขารีบพับจอคอมโดยไว เหงื่อแตกโชกหมุนเก้าอี้ไปมองประตูห้องเปิดอ้าไว้

“พี่หน่อย! โบว์บอกหลายครั้งแล้วนะ ทำงานอย่าปิดไฟมืด เดี๋ยวก็ตาเสียหรอก!!”

“โทษจ้ะโบว์” ยิ้มหวานกับภรรยาอุ้มลูกเล็กออกไปจากห้องทำงาน เขาวิ่งไปล็อกห้อง แล้วกลับมาเปิดจอคอม คาเว็บไซต์ LoveClub ไอดี Decay ของตนล็อคอินค้างเอาไว้

“สัด! มาทำไมตอนนี้วะ!!” เดาะลิ้นหัวเสีย เงินเหรียญที่จ่ายไปสูญเปล่าหมด อุตส่าห์กดเหรียญได้ ภรรยาดันโผล่หัวมา ไลฟ์น้องซาก็ตัดจบไปอีก ทุบโต๊ะหงุดหงิดนึกโมโหในใจ ก่อนหน้านั้นมีไอ้ Jinx ชอบตัดหน้าช่องวิลาวัณย์ ตอนนี้มันปิดไอดีไปแล้ว เปย์ได้สบายไม่มีคนแย่ง ยังจะมีเมียมารผจญขัดขวาง

หมดอารมณ์อยากจึงล็อกเอ้าท์ออก ปิดคอมเสร็จสรรพลุกจากเก้าอี้ เดินผ่านตู้โชว์วางรูปถ่ายใส่กรอบรวมแก๊งมหาลัยคณะเศรษฐศาสตร์ ทุกคนล้วนแต่งงานครบหมดแล้วเหลือเจเคคนเดียวในแก๊งที่ยังครองตัวเป็นโสด

 

“ดีจังเลยน้าโบว์ ได้ผัวดี เหล้าไม่ดื่ม บุหรี่ไม่สูบ สะอาดไม่มีสัก ตามใจ ผญ ที่หนึ่งนารีไม่ยุ่ง เที่ยวซ่องก็ไม่มี”

“แหม..พี่หน่อยเขาก็เป็นแบบนี้นานแล้ว”

ภรรยากับเพื่อนที่มาเยี่ยมบ้านชมเปาะไม่หยุดปาก หัวเราะกันอีกฟากฝั่งด้านนอกประตูห้องทำงานอันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของหน่อย

 

 

..สวัสดีโลก LoveClub.. 

สถานที่สำหรับคุณทุกคนที่อยากมีจุดยืนที่ไม่สามารถทำได้บนโลกภายนอก

 

 

“พี่ถือตะกร้าดีๆ สิ!!”

“จ้ะๆ โบว์”

ออกมาเดินห้างด้วยกัน ชายหนุ่มมีหน้าตาการงานดีเป็นที่นับถือในสังคมกลับต้องมาถือตะกร้าเต็มไปด้วยอุปกรณ์เลี้ยงลูก นมผง จุกนม สารพัดหลากสิ่ง เดินตามเมียต้อยๆ หนักก็หนักแขนแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจาก..ทน

 

สวมหน้ากาก ถอดหน้ากาก 

เลือกเอาในโลกของเรา

 

“ไอ้หน่อย”

เสียงเรียกชื่อ หน่อยหันไปเจอคริสอยู่ในแผนกเสื้อผ้าเด็กอ่อน คนที่คิดว่ายังไงก็คานทองนิเวศ ดันมีผัวเป็นตัวเป็นตนแถมโคตรรวย การศึกษาก็ดี เห็นว่าจบด็อกเตอร์จาก ม.ดังจากเมืองนอก ทุกคนในรุ่นก็ไม่เข้าใจว่าคริสมีดีอะไรถึงได้ไปคว้าของดีมีคุณภาพอย่างที่สาวๆฝันอยากได้กัน ทุกวันนี้เพื่อนในแก๊งก็ยังมองเป็นคริส พีรวัส เป็นผู้หญิงถึกๆ สลัดภาพให้ตายยังไง..ก็…

 

 

เออ..จะว่าไป..

เหมือนมันสวยขึ้นรึเปล่าวะ?

 

 

หน่อยตบหน้าตัวเอง มองเพื่อนผู้หญิงแต่งตัวในชุดเดรสลายดอกเดซี่เล็กๆแขนตุ๊กตาสีชมพูนู้ดยาวเหนือเข่า เคยเห็นในวีพีอาร์งานแต่งก็ตกใจจะแย่แล้ว พอมาเห็นคาตา เขารู้สึกพิศวงระคนตะลึงในเชิงตาค้างชอบกล

“มึงมาซื้อของให้ลูกเหรอ?”

“เออ นมผงหมด แล้วก็อื่นๆด้วย”

คุยทักทายกัน หน่อยมองเพื่อนตัวสูงระยะใกล้ๆ ยังคงไหล่กว้างใหญ่เหมือนเดิม ผมเริ่มยาวขึ้นนิดหน่อย

 

สีชมพูกับผิวขาว ขาวจ้าตาพร่ามัว

 

และด้วยอารามผู้ชายมันก็อดไม่ได้ ใส่กระโปรงแบบนี้ก็เผลอหลุบตาลงจะมอง..ขา..

“คริส ตัวนี้ไหม?”

ไม่ทันได้ใช้ตาสำรวจมองเรียวขาเพื่อน สิงโตชูชุดเด็กทารกกะลาสีเรือเดินตรงเข้ามา หน่อยได้สติรีบเบนตาหนีหันมาชำเลืองมองสามีเพื่อน เขาผงะกับเสื้อยืดดำลายกะโหลก นี่ก็อีกคน ถึงเคยเห็นในวีพีอาร์ก็ตกใจไม่หายอยู่ดี

“น่ารักจังฮะ” คริสตาวาวระยับมองชุดที่สิงโตหามาให้และพยักหน้ารัวๆ การแต่งกายว่าอึ้งแล้วที่หน่อยอึ้งกว่าคือคริสทำสีหน้าแบบผู้หญิงทั่วไปได้ด้วย

 

ไม่รู้มาก่อน

 

“หวัดดีครับพี่สิงโต” ยกมือไหว้ ยังไงอีกฝ่ายก็แก่กว่าปีนึง สิงโตพยักหน้าเงียบๆ ประสาคนขรึม

 

หัวกะโหลก?

 

จังหวะก้มหัว เห็นแหวนโลหะประดับหลายนิ้วเว้นนิ้วนางซ้ายสวมแหวนแต่งงานคู่กับแหวนประดับนิ้วนางข้างซ้ายของคริส

 

“พี่หน่อย!!”

 

ภรรยาตะโกนเร่งข้ามแผนกจนคนมอง เขาสะดุ้งโหยงนึกขึ้นได้ เหลียวหลังไปมองภรรยาลกลน อายอยู่เหมือนกันที่เมียมาด่าขึ้นเสียงต่อหน้าครอบครัวของเพื่อนจนอยากจะเอาตะกร้าฟาดปาก แต่ไม่กล้าทำยังไงก็เมีย

“เมียกูเรียกแล้วว่ะ”

“เออๆ ไม่เป็นไร โชคดีเพื่อน ไว้เจอกันใหม่” คริสตบบ่า หน่อยยิ้มและหันไปไหว้ลาสิงโตก่อนหิ้วตะกร้าตามภรรยาแม่ลูกอ่อนไป ต่างคนต่างแยกย้ายไปมีชีวิตบนโลกกว้าง ทุกหนแห่งที่เลือกแล้วด้วยตัวตน สิงโตจ่ายเงินเสร็จ พนักงานแพคเสื้อผ้าเด็กใส่ถุงส่งให้คริส

“คริส”

เขาแบมือรอ คริสก้มมองมือแกร่งสีเข้มสลับถุงเสื้อ เธอคลี่ยิ้มและส่งถุงเสื้อให้สามีถือแทน

“ขอบคุณฮะ”

ค่อยๆสอดมือคล้องควงแขนชายหนุ่ม อิงหัวซบบ่ากว้าง อีกฝ่ายก็ตามใจให้เธออ้อนเขาได้เต็มที่อย่างที่อยากทำ เราต่างส่งยิ้มและมองตากัน เคียงคู่กันออกจากห้างไปในฐานะสามีภรรยาสกลเรืองโรจน์

 

เรียนรู้ เติบโต

ขอจงมั่นใจ ความงามมีอยู่ในตัวทุกคน

วิลาวัณย์ = ความงามยิ่ง

 

 

END

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s