[ฟิคคริสสิง]วิลาวัณย์/Special : Jinx 5

[ฟิคคริสสิง]วิลาวัณย์

Pairing : สิงโต x คริส(c)

Rate : age of coming , romantic, gender bender

Story : blood_hana

*ฟิคนี้เคะเป็นสาย C หรือ Gender bender หรือสลับเพศ หากรับไม่ได้กรุณาปิดหน้าต่างลง

แฮชแทคเรื่อง #น้องวิลาวัณย์

+++++++++++++++++++++++

 

 

Jinx 5

 

น่ารัก

 

ใจลอยนึกวนแต่ภาพคริสกอดตุ๊กตาเต่า ตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน คืนนี้แชแนลวิลาวัณย์ไลฟ์เหมือนเคย ร่างสูงผิวสีเข้มสักลายหัวกะโหลกปิศาจเขาแหลมโง้งบนแผ่นหลังนั่งมองเรียวขาสวยขยับไปมาหน้าจอคอม

 

อาการกระอักกระอ่วนหายไป

 

ทุกคนชมเธอ หลากหลายข้อความ สวย น่ารัก ขาวยองใย ทุกคำชมแบบที่ผู้หญิงอยากได้จากก้นบึ้งใจ คริสได้รับจากเว็บ LoveClub ขณะที่โลกความจริงไม่มีใครให้เธอ

 

Jinx : ขอเหมือนเดิม.

 

พิมพ์บอกไปหลังกดประมูลเหรียญจนได้ไลฟ์ส่วนตัว เขานั่งพิงพนักถูปากมองเหมือนเดิมทุกอย่างของเธอ รื่นหูเสียงคราง รื่นตาดอกไม้ร้อนฉ่าใต้กระโปรง ขาขยับไหว บิดไปมายามเสียวซ่านเร้าอารมณ์

 

Jinx : สวยมากวิ เรียกชื่อผม 300 เหรียญ.

 

‘คุณจิ้งซ์…อ..อื้อ..’

 

อดคิดไม่ได้ หากเปลี่ยนจากนามแฝงเป็น ‘สิงโต’ จะดีแค่ไหน มันจะสุดยอดแค่ไหนนะ สิงโตจับขอบจอคอมแน่น บีบระบายความร้อนรุ่มจดจ้องมองไลฟ์สดทั้งตาวาววับ

 

อยากล่า ตะครุบ กลืนกิน

 

เจ้ากวางน้อยในป่าใหญ่อาศัยอยู่ในอาณาเขตของจ้าวป่าอย่างเขาแล้ว เหลือแค่ใจกวางเท่านั้น เสียงคำรามฮัมฮัมในลำคอ ขยับมือเร็วขึ้นไปพร้อมกับอีกฝากฝั่ง

 

Jinx : ยกก้นอีกนิด ผมอยากเห็นเธอใกล้ๆ.

 

ไอดีวิลาวัณย์ทำตาม อา…ก้นของเธอขาวใส กลมกลึงเปล่งปลั่งชมพูระเรื่อมากขึ้นจนอยากละเลงฟาดมือลงให้เกิดรอยแดง ฝากคมฟันเอาไว้ให้รู้ว่าเนื้อหวานนี้เป็นของใคร จินตนาการถึงฝันหากวันนึงสะโพกสีเข้มของเขากระทบเป็นจังหวะรักกับก้นดูนุ่มนิ่มนั่น จะเสียงดังก้องแค่ไหนนะ แค่คิด..ก็กระหายเสียจนลำคอแห้งผาก กลืนน้ำลายเป็นระยะ สัญชาตญาณสัตว์ป่าสะท้อนบนนัยน์ตาสีนิลจ้องขาสวยๆชมพูระเรื่อโดยเฉพาะดอกไม้ร้อนช่ำน้ำหวานหยาดเยิ้ม

 

 

Jinx : เด็กดี เก่งมาก.

วิลาวัณย์ : ขอบคุณค่ะ คุณจิ้งซ์ มาดูวิ วิก็ดีใจแล้วค่ะ🥰

Jinx : ดูสิ ผมดูเธอตลอด.

 

ดูแน่นอน ตลอดเลยล่ะ สิงโตขยำทิชชูทิ้งถังขยะ รู้สึกปลดปล่อย เธอจากไปเมื่อเที่ยงคืนดั่งนางซินทิ้งไว้เพียงรองเท้าแก้วให้ออกตามหา

 

Rrrrr

 

มีสไกป์จากเมกา คนที่จะเข้านอนจำต้องกดรับสาย ไหนๆ พรุ่งนี้ก็วันหยุด นอนดึกหน่อยก็ไม่เป็นไร วิดิโอคอลจากเมกาเป็นตอนเช้าตรงข้ามกับฟ้าเมืองไทย

‘ฮาย ลีโอ เป็นไงเพื่อนกับโลกการทำงาน’

นามของเขาที่เพื่อนต่างชาติเรียกให้ง่าย สิงโตคาบม้วนบุหรี่จากซองออกมาจุดสูบ

“ดี ส่วนมากเป็นเรื่องคนที่ยุ่งยาก”

สไกป์คอลคุยตอบโต้ไปกับแก๊งเพื่อน 40 คน ทุกคนอยู่ด้านหลัง ใส่ชุดหนัง สักเต็มตัว ขับรถออกมาอยู่ที่แกรนด์แคนย่อนในรัฐแอริโซนา

‘คิดถึงนายนะเพื่อน จำได้ไหมที่เรามาตั้งเต้นท์ตรงนี้ ปาร์ตี้กัน’

สิงโตยิ้ม เขาจำได้ดี ในวันนั้นสนุกมากๆ ได้ปีนป่าย ได้เล่นท้านรกด้วยกันใช้ชีวิตตั้งอยู่บนความเสี่ยง ความเร็ว ล้วนเป็นอะไรที่ชอบ พอตกดึกเราก็แฮงค์เอ้าท์ด้วยเหล้าฟูลมูนหิ้วลังใหญ่ เปิดขวดดื่มเป็นว่าเล่นรอบกองไฟ เสียงหัวเราะสนุกสนานติดตรึงความทรงจำ กอดคอเมาหัวราน้ำคลุกผืนดินไปด้วยกันใต้ฟ้ายามค่ำประดับดาวนับล้านดวง

 

เต็มที่กับชีวิต

 

“เคลวินแต่งเพิ่มนี่” สิงโตสังเกตเห็นเจ้าเคลวิน ชื่อเล่นรถฮาร์เลย์ของเพื่อนดูแปลกไป

‘ใช่ เครื่องแรงดี’ มาทั้งท่อ ทั้งเครื่องยนต์ ดูสวยมาก เห็นแล้วก็อยากเอาฮาร์เลย์ที่ซื้อไว้ไปแต่งรถเล่นเหมือนกันติดที่ยังไม่มีเวลา พึ่งเข้าทำงานใหม่ในฐานะประธานบริษัทก็จริง แต่มีอะไรต้องศึกษาอีกเยอะ ตั้งเป้าว่างานลงตัวก็จะเจียดเวลามาให้งานอดิเรกบ้าง ไม่อย่างนั้นเครียดตายชัก

‘ลีโอ’

“หืม?”

‘หน้าตาสดใสนะ’ เพื่อนชาวเมกาทัก

“สดใส?”

‘เหมือนอัลเบิร์ตตอนปิ๊งฮันน่า’

“บ้าน่า..”  สิงโตยิ้มมุมปาก เพื่อนผิวดำยิ้มมีนัยยะ ชี้นิ้วแซวใส่จอ

 

‘เบาๆ หน่อยล่ะ’

 

วางสายไปพร้อมคำแซวทิ้งท้าย คนหนุ่มผมดำคาบบุหรี่สูบสบายใจ นั่งพิงขอบหน้าต่างรับสายลมเย็นๆปะทะร่างเปลือยท่อนบนโชว์รอยสักหัวกะโหลกเขาโง้งบนแผ่นหลังขนาดใหญ่ มองดูฟ้ายาวราตรีที่จะหมดไปอีกคืนในบ้านที่เหลือเพียงประธานคนใหม่ ส่วนคนเก่าออกเดินทางไปเที่ยวรอบโลกคงอีกสักพักใหญ่กว่าจะกลับมา เคยครุ่นสงสัยว่าความรักเป็นเช่นไร เห็นมาจากคนใกล้ตัวทั้งอัลเบิร์ต ทั้งพ่อ เหล่าบุรุษอย่างเราที่เกิดมาพร้อมสัญชาตญาณนักล่าแฝงในเพศสภาพ

 

อาการที่เราอยู่คนเดียวก็ยิ้มกับดาวบนฟ้าได้

มหัศจรรย์น่าพิศวงชะมัด

 

.

.

.

 

ติ๊ด!!

ติ๊ด!!

 

อรุณรุ่งมาเยือนสู่วันที่ 3 ของสัปดาห์การทำงานพร้อมเสียงตอกบัตรดงเป็นระยะ

 

ติ๊ด!!

 

เครื่องตอกบัตรเคาะเวลาเข้างานของพนักงานสาว คริส พีรวัส แสงโพธิรัตน์ ผู้หญิงตัวสูง 176 เซนวันนี้ใส่เสื้อเชิ้ตสีควันบุหรี่กับสแลคดำ สวมแว่นทรงกลม จากความหนาของเลนส์น่าจะสายตาสั้นมากพอตัว

 

ตกราวๆ 400-450 ไม่สิ 500 มากกว่า

 

สิงโตวิเคราะห์ระหว่างมองจากในรถ เวลานี้ 7:40 น. เธอมาถึงก่อนเวลาเข้างาน 8:30 น. ทุกวันถ้ามาก่อน เธอจะขึ้นไปเก็บของ ใช้กระเป๋าสะพายข้างหนังวัวสีน้ำตาลของ jacob ทรงผู้ชายแล้วเดินลงลิฟต์มาแวะร้านสะดวกซื้อชั้นใต้ดิน หยิบนมกล่อง ขนมปัง 1 อันประจำเสมอ วันนี้วันพุธ..และเธอกำลังยืนโลเล ชั่งใจว่าจะเลือกขนมปังหมูหยองหรือขนมปังไส้กรอกมินิบันดี คิ้วมุ่นมองขนมปังในมือ 2 อัน

 

เวลาลังเลจะเม้มปากนิดหน่อย

 

การเม้มปากทำให้แก้มพองขึ้นนิดนึง ในที่สุดเธอคนนี้ตัดสินใจเลือกกินนมคู่ขนมปังหมูหยองแล้วก็ซื้อทิชชูแพคเป็นอย่างสุดท้าย ซื้อบ่อยจนสิงโตสงสัย ใช้อะไรเยอะแยะถึงได้หมดไว เห็นซื้อบ่อยมากๆ  จากนาฬิกาใน apple watch เขาคิดว่าควรลงจากรถ นั่งนานเกินไปแล้วจนผู้บริหารคนอื่นเริ่มทยอยขับมาจอดในชั้นสำหรับ VIP แล้วทำทีเป็นชะโงกมามองงงๆ จึงจำใจก้าวลงจากซุปเปอร์คาร์ในลานจอดลงและเดินเข้าร้านสะดวกซื้อสวนทางกับอีกฝ่ายออกทางประตูเชื่อมเข้าอาคารสำนักงานพอดี

 

ติ๊ด!!

 

เพื่อนร่วมงาน..ไม่สิ..น่าจะเพื่อนสนิทของคริสมาตอกบัตรทันเวลาเข้างานในจังหวะเดียวกับที่คริสออกจากร้านสะดวกซื้อพอดิบพอดี

“เหงื่อโชกเลยนะมึง” คริสทักเพื่อนผู้ชายตัวใหญ่เท่าหมี

“อากาศมันร้อน กูนั่งวินมาเนี่ย”

คริสแกะทิชชูยื่นให้เจเคดึงไปหลายแผ่นใช้ เช็ดซับหน้า สิงโตพอจะเข้าใจแล้วว่าทิชชูซื้อมาทำไม

 

เป็นคนมีน้ำใจกว่าที่คิด

 

 

“กินอะไรมายังวะ?”

“ยัง”

“มึงเช็ดหน้าไปก่อนนะ กูไปซื้อให้ เอาอะไร”

“ขนมปังถั่วแดงกับโค้กกระป๋อง ใจมากเพื่อน”

เจเคตบบ่า คริสวางทิชชูแล้วกลับเข้ามาในร้านต่อ สิงโตอยู่ในร้านสะดวกซื้อในตอนนี้ถึงกับใจหายวูบเมื่อคริสกลับมาในร้าน ต้องขอบคุณที่ชั้นวางขนมสูงบังร่างเขาได้

“….”

ช่องว่างในชั้น เธออยู่ตรงหน้าเขา เธอ..คงไม่รู้ว่า วิลาวัณย์ ห่างกับ Jinx เพียงแค่ชั้นวางขนมกั้นขวาง

 

ขาว..

 

พอเห็นตัวจริงใกล้ๆ วิลาวัณย์ตัวจริงขาวมาก หน้าใสมากด้วย ผมสั้นเซตเสยด้วยแว็กซ์ทำให้ดูเผินๆ เหมือนหนุ่มหล่อเกาหลีที่ตัวสูงบึกบึน ครั้นหลุบตามองริมฝีปากอิ่มเอิบ ปากสีชมพูระเรื่อเจือคราบนมที่พึ่งดื่มไปหน่อยก่อนเพื่อนมา

 

ชัก..ไม่เข้าท่า..

 

ดีที่เธอถอยไปจากชั้นหลังหยิบขนมปังถั่วแดงกับโคล่าตรงไปเข้าคิวจ่ายเงิน สิงโตก็..อดไม่ได้ที่จะมองขายาวโดนสแลคดำบดบังเสียหมดขึ้นไปจนถึงหน้าอก

 

A ไม่น่าเกินนี้..

 

“สวัสดีค่ะ คุณสิงโต”

คุณดาหัวหน้าแผนกมาร์เก็ตติ้งยกมือไหว้เขาที่ทำทีเป็นหยิบขนมในชั้นขึ้นมาดูด้วยท่าทีเคร่งขรึม

“กินขนมน่ารักดีนะคะ”

มองของในมือ..เยลลี่หมีน้อย

“ก็อร่อยดี” พูดแถไปงั้น เคยกินที่ไหน ถ้าปีโป้ก็ว่าไปอย่างสมัยเด็กกินประจำ โดยเฉพาะสีม่วงที่คนชอบบ่นว่าไม่อร่อย แต่ส่วนตัวสิงโตชอบ อร่อยดี พูดถึงปีโป้ก็พาลอยากรู้ว่าคริสชอบกินปีโป้รสอะไรเหมือนกัน..ไว้มีโอกาสสนิทมากกว่านี้จะลองถามเธอดู พอเป็นหัวข้อสนทนาชวนคุยได้เรื่อยเปื่อยได้อยู่หรือถามวันนี้ดี กำลังเป็นเทรนด์ด้วย ไม่สิ..ถ้าจู่ๆไปถามเกิดเธอตื่นตกใจล่ะ จะไม่มองว่าเขาประหลาดเหรอ คนทั่วไปอาจจะคิดสงสัยที่ประธานบริษัทนึกยังไงมาคุยกับพนักงานตัวเล็ก จะมีผลให้เธอโดนเพ่งเล็งจากเพื่อนไหม

 

เป็นคนใหญ่คนโตใครว่าสบาย

ลำบากเหมือนกัน

 

หนทางยังยาวไกล ใจกวางไม่ได้คว้ามาง่ายๆ อุปสรรคก็มีเยอะแยะจิปาถะไปหมด เฮ้อ..

“เอ่อ..”

“ว่าไงคุณดา?” แอบเฮ้อในใจอีกระลอก กวางน้อยน่าโอชะกลับขึ้นตึกไปพร้อมเพื่อนแล้ว

“เรื่องงานวันนี้ เอ่อ ดิฉันอยากขอเลื่อนการประชุมไปสัก..อาทิตย์หน้าได้ไหมคะ?”

 

กึก..

 

สิงโตวางเยลลี่หมีคืนชั้น หันมาสบตาหัวหน้ามาร์เก็ตติ้งสาวสวยสมวัย 43 หน้าซีดปากสั่น

“คือ..ค..คือข้อมูลยังขาดอีกนิดหน่อย เกรงว่าถ้าพรีออกไปตอนนี้ จะไม่มีแนวโน้มอะไรมาก เด็กๆ ก็กำลังเร่งเก็บข้อมูลค่ะท่าน”

สรรพนามแทนตัวเจ้านายสูงส่งขึ้นมาพร้อมกับรายงานเรื่องผิดพลาดที่เกิดขึ้น คนที่หน้านิ่งเปลี่ยนเป็นตึงเปรี๊ยะ ตาคมกริบแข็งตึงฉับพลัน

“ไปเจอผมที่ห้อง ตามทุกคนในแผนกไปด้วย”

คริสออกไปแล้วจากร้าน โดยไม่รู้ตัวเลยว่า..หลังจากนั้นทีมการมาร์เก็ตติ้งโดนเรียกยกทีมขึ้นไปชั้น 40 ว่ากันว่าเสียงตะคอกดังไปถึงหน้าลิฟต์ มีเรื่องให้อารมณ์เสียแต่เช้าด้วยเหตุผลทำไม่ทัน ไล่ไปจนรู้ว่าทุกคนมัวแต่เอ้อระเหยลอยชายกันไปเรื่อยเปื่อย ร้อนๆ หนาวๆ สั่นประสาทไปตามๆกันทั้งองค์กรจนอยากได้คนพ่อกลับมา แต่ขอโทษ…ยุคมันเปลี่ยนแล้ว

คล้อยหลังมาร์เก็ตติ้งตัวดีจรลีรีบกลับไปปั่นงานหลังโดนประธานบริษัทตะเพิดไล่ สิงโตเดาะลิ้นหัวเสีย ไม่พอใจจนต้องออกจากห้องไปจุดบุหรี่สูบในเขตอนุญาตให้สูบแทน

ควันสีขาวลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว อัดนิโคตินเข้าร่าง อาการตึงเครียดคลายลงทีละนิด

 

ค่อยดีขึ้นหน่อย

 

“แค่ก!!”มีคนจาม สิงโตเหลียวมองไปต้นเสียง

“เอ้า เหี้ย ลืมไปว่ามึงแพ้ควันบุหรี่” เจเควิ่งตามเพื่อนสาวที่ถือเอกสารจะออกไปส่ง สิงโตหลุบตามองบุหรี่ในมือสลับหญิงสาวตัวสูงน้ำตาไหล น้ำมูกไหล ออกอาการแพ้หนักจนหน้าแดง

“กูไปส่งให้เจ๊บีเอง มึงกลับไปเถอะ”

“แค่กๆ ขอบใจนะเจเค”

เจเคแย่งเอกสารเดินผ่านทางที่ติดเขตสูบ ส่วนคนแพ้ก็ต้องเดินกลับไป ฝากงานให้เพื่อนนำส่งต่อ

 

“….”

 

หลุบตามองบุหรี่ในมือที่สูบไปได้ไม่เท่าไหร่ แล้ว..ขยี้ดับลงในถาด

 

TBC

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s